Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Μαρ 2017


Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέτουν πλέον ως προτεραιότητά τους στο θέμα της Συρίας την απομάκρυνση του Σύρου προέδρου Bashar al-Assad από την εξουσία, ανακοίνωσε η εκπρόσωπος των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.

"Θα πρέπει να επιλέγουμε τις μάχες μας" είπε η Nikki Haley μιλώντας σε μια μικρή ομάδα δημοσιογράφων στην έδρα του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. "Αν δείτε την κατάσταση, θα πρέπει να αλλάξουμε τις προτεραιότητές μας και η προτεραιότητα μας δεν είναι πλέον να καθόμαστε εδώ και να επικεντρωνόμαστε στο πώς θα εκδιώξουμε τον Assad", συνέχισε.

"Προτεραιότητά μας είναι να δούμε πραγματικά πώς θα πετύχουμε τους στόχους μας, με ποιον θα χρειαστεί να συνεργαστούμε ώστε να κάνουμε πραγματικά τη διαφορά για τον λαό της Συρίας", πρόσθεσε.

"Δεν θα επικεντρωθούμε κατ' ανάγκη στον Assad με τον τρόπο που το έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση", κατέληξε.

Νωρίτερα σήμερα, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Rex Tillerson από την Τουρκία όπου πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη, είπε ότι η θέση του Assad "θα αποφασισθεί από τον συριακό λαό".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μία γυναίκα σε κρίσιμη κατάσταση

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες οι τρεις κούρδοι πολίτες μαχαιρώθηκαν από υποστηρικτές του AKP - το κόμμα του Τ. Erdogan - καθώς πήγαιναν προς το προξενείο της Τουρκίας. Όπως μεταδδίδει το κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων ANF oι δράστες έχουν καταφύγει στο προξενείο της Τουρκίας, όπου επικρατεί ένταση.

Ανάμεσα στους τραυματίες είναι και μία γυναίκα η οποία νοσηλεύεται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση καθώς φέρει βαθύ τραύμα από μαχαίρι στο λαιμό.

To ANF αναφέρει πως τα τρία άτομα μετέβαιναν προς το Τουρκικό προξενείο προκειμένου να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα. Το κουρδικό πρακτορείο κάνει λόγο για "όχλο" υποστηρικτών του AKP, οι οποίοι επιτέθηκαν στους Κούρδους.

Σε βίντεο που ανέβασε πριν λίγα λεπτά στο YouTube, το ANF αποτυπώνει συγκέντρωση Κούρδων έξω από το τουρκικό προξενείο μετά την επίθεση.



Αρκετοί άνθρωποι τραυματίστηκαν και διακομίστηκαν στο νοσοκομείο, όταν ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών κι επικριτών της τουρκικής κυβέρνησης έξω από το προξενείο της Τουρκίας στο κέντρο των Βρυξελλών σήμερα, έγινε γνωστό από την αστυνομία του Βελγίου.

Μια εκπρόσωπος Τύπου της αστυνομίας επισήμανε ότι δεν μπορεί να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τον αριθμό των τραυματιών, ούτε τη σοβαρότητα της κατάστασής τους.

Προς το παρόν το τουρκικό προξενείο δεν έχει κάνει κανένα σχόλιο για τα επεισόδια.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον δήλωσε ότι οι συνομιλίες του στη διάρκεια της επίσκεψής του στην Τουρκία επικεντρώθηκαν στη δημιουργία ζωνών ασφαλείας στη Συρία και ότι διερευνήθηκε αριθμός επιλογών για το πώς θα διασφαλισθεί η ασφάλεια σε τέτοιες περιοχές.

Ο Τίλερσον δήλωσε σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον τούρκο ομόλογό του Μεβλούτ Τσαβούσογλου πως η Τουρκία είναι ένας εταίρος κλειδί στη μάχη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους. Δήλωσε επίσης πως οι δύο χώρες συμμερίζονται τον στόχο να μειώσουν τη δυνατότητα που έχει το Ιράν να αναστατώνει την περιοχή.

Ο Αμερικανός υπουργός είπε ακόμη ότι πρέπει να πραγματοποιηθούν περισσότερες συζητήσεις για το πώς θα πρέπει να προχωρήσουμε στη Συρία, αλλά πρόσθεσε πως η θέση του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ θα αποφασισθεί από τον συριακό λαό.
Ο Τίλερσον δήλωσε επίσης πως δεν υπάρχει απόσταση ανάμεσα στην Τουρκία και τις ΗΠΑ όσον αφορά την αποφασιστικότητά τους να νικήσουν το Ισλαμικό Κράτος.
Ο Αμερικανός υπουργός απάντησε με τον τρόπο αυτό σε ερώτηση αναφορικά με την υποστήριξη που προσφέρουν οι ΗΠΑ στην κουρδική πολιτοφυλακή YPG στη Συρία, την οποία η Άγκυρα θεωρεί εχθρική δύναμη.

Παίρνοντας τον λόγο κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσοβλου δήλωσε από την πλευρά του πως η Τουρκία περιμένει από τις ΗΠΑ να προχωρήσουν σε συγκεκριμένα βήματα για την έκδοση του Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Άγκυρα κατηγορεί για την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου.
Η Ουάσινγκτον πρέπει να λάβει διοικητικά μέτρα περιλαμβανομένης της προφυλάκισης του Γκιουλέν, υποστήριξε ο Τσαβούσογλου.

Ο Τσαβούσογλου δήλωσε ακόμη πως η χώρα του περιμένει καλύτερη συνεργασία με την κυβέρνηση του αμερικανού προέδρου Τραμπ στο θέμα της Συρίας και ότι έχει ζωτική σημασία να δοθεί μια νέα ώθηση στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Ο Τσαβούσογλου υποστήριξε επίσης ότι η αμερικανική κυβέρνηση αποδέχεται ότι δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην πολιτοφυλακή YPG των Κούρδων της Συρίας και την ανταρτική οργάνωση PKK που διεξάγει εδώ και τρεις δεκαετίες αντάρτικο κατά του τουρκικού κράτους.

Ο Τούρκος υπουργός χαρακτήρισε εξάλλου «πολιτική» τη σύλληψη στη Νέα Υόρκη ενός διευθυντικού στελέχους της κρατικής τουρκικής τράπεζας Halkbank, που κατηγορείται ότι συμμετείχε επί πολλά χρόνια σε μια σκευωρία για την παραβίαση των κυρώσεων που είχαν επιβληθεί στο Ιράν.
Ο τραπεζίτης κατηγορείται ο συνωμότησε με τον τουρκοϊρανό έμπορο χρυσού Ρεζά Ζαράμπ, ο οποίος δικάζεται ήδη στις ΗΠΑ.
Ο Τσαβούσλογλου υποστήριξε κατά την κοινή συνέντευξή του με τον Τίλερσον ότι ο αμερικανός εισαγγελέας που άσκησε τη δίωξη εναντίον του Ζαράμπ έχει στενές σχέσεις με υποστηρικτές του Φετουλάχ Γκιουλέν.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Τρέμει» η Αγκυρα ότι η δημιουργία κυβέρνησης στο Β. Ιράκ θα οδηγήσει στη διχοτόμησή της!

Από τη Θεανώ Καρούτα

Aκόμη ένα βήμα μπροστά έκαναν οι Κούρδοι, εδραιώνοντας τον έλεγχό τους στο Κιρκούκ του βόρειου Ιράκ, το οποίο όμως στάθηκε ικανό να κάνει την Τουρκία να τρέμει από φόβο για τη μελλοντική πιθανότητα δημιουργίας κράτους του Κουρδιστάν στο νότιο μαλακό υπογάστριό της.

Προς το παρόν η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν διεκδικεί την εγκαθίδρυσή της τόσο στο Κιρκούκ όσο και σε άλλες «γκρίζες» περιοχές του βόρειου Ιράκ -τονίζοντας ότι δεν θα επιστρέψει σε καμία κυβέρνηση τα εδάφη που απελευθερώνει-, ενώ σχεδιάζει τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την κουρδική ανεξαρτησία, με τελικό στόχο τη δημιουργία του Κουρδιστάν.

Το Επαρχιακό Συμβούλιο του Κιρκούκ, πάντως, υπερψήφισε την Τρίτη την πρόταση να υψωθούν σε δημόσια κτίρια της πόλης σημαίες της περιφερειακής κυβέρνησης του Κουρδιστάν (KRG), κάτι που δεν ενθουσίασε τους Αραβες και τους Ιρακινούς Τουρκμάνους.
Το Κιρκούκ είναι μια πολυεθνική επαρχία, 280 χιλιόμετρα βόρεια της Βαγδάτης, που από το 2003 -και την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν, μετά την οποία επαναπατρίστηκαν χιλιάδες εκτοπισμένοι Κούρδοι- θεωρείται αμφισβητούμενης κυριαρχίας. Ως εκ τούτου, η απόφαση της KRG ενδεχομένως να ανατροφοδοτήσει τις εντάσεις τόσο μεταξύ των κοινοτήτων της όσο και μεταξύ των Κούρδων και της Βαγδάτης.
Ρόλο, βέβαια, στις εντάσεις παίζει και το τεράστιο κοίτασμα πετρελαίου το οποίο ανακαλύφθηκε στο Κιρκούκ το 1927 και μέχρι στιγμής εκμεταλλεύεται η Ιρακινή Εταιρεία Πετρελαίου.

Η Βαγδάτη, πάντως, εξακολουθεί να σιωπά σχετικά με το τι μέλλει γενέσθαι με τα εδάφη που βρίσκονται υπό κουρδικό έλεγχο -είναι ακόμα οι πόλεις Νινευί, Ντιγιάλα και Σαλάχ αλ Ντιν-, κάτι που τρομοκρατεί τους Τούρκους, καθώς έτσι και οι Κούρδοι ενοποιήσουν τα εδάφη τους σε Συρία και βόρειο Ιράκ μοιραία θα προκληθεί η διχοτόμηση της Τουρκίας, αφού οι Κούρδοι οι οποίοι ζουν στα νοτιοανατολικά της θα ζητήσουν ένωση με τα ελεύθερα κουρδικά εδάφη.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάτω από το 75% του μέσου κοινοτικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ βρίσκονταν το 2015 ένδεκα ελληνικές περιφέρειες, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα. Στα κράτη-μέλη της ΕΕ, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ το 2015 κυμάνθηκε από 29% σε περιφέρεια της Βουλγαρίας έως 580% στο κέντρο του Λονδίνου.

Όσον αφορά την Ελλάδα, το 2015, το μέσο κατά κεφαλήν Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (εκπεφρασμένο σε όρους αγοραστικής δύναμης) διαμορφώθηκε στο 68% του μέσου κοινοτικού. Μόνο η Αττική (93% του κοινοτικού ΑΕΠ) και το Νότιο Αιγαίο (76%) κατέγραψαν κατά κεφαλήν ΑΕΠ άνω του 75% του κοινοτικού.

Το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα, το 2015 σημειώθηκε στις Περιφέρειες της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και στην Ήπειρο (48%). Ακολουθούν η Δυτική Ελλάδα (50%), η Θεσσαλία (51%), η Κεντρική Μακεδονία και το Βόρειο Αιγαίο (52%), η Πελοπόννησος (56%), η Στερεά Ελλάδα και η Κρήτη (58%), η Δυτική Μακεδονία και τα Ιόνια Νησιά (63%).

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, οι Περιφέρειες της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, η Ήπειρος και η Δυτική Ελλάδα κατατάσσονται ανάμεσα στις 20 φτωχότερες περιφέρειες της ΕΕ, στις οποίες καταγράφονται τα χαμηλότερα ποσοστά κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Ανάμεσα στις φτωχότερες περιφέρειες της ΕΕ βρίσκονται, επίσης, πέντε περιφέρειες της Βουλγαρίας και της Πολωνίας, τέσσερις περιφέρειες της Ρουμανίας, δύο της Ουγγαρίας και μία υπερπόντια περιφέρεια της Γαλλίας. Το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σημειώνεται στο Σεβεροτσαπάτεν της Βουλγαρίας (29% του κοινοτικού).

Οι περιφέρειες με το υψηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην ΕΕ είναι το κέντρο του Λονδίνου (580% του κοινοτικού), το Λουξεμβούργο (264%), το Αμβούργο (206%) και οι Βρυξέλλες (205%).


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δημήτρης Ελ. Διακομιχάλης 

Οι δηλώσεις του Ταγίπ Ερντογάν που απειλεί το σύνολο των κρατών της Ε.Ε με ισλαμική τρομοκρατία και ότι θα φοβούνται οι πολίτες της να κυκλοφορούν στους δρόμους, επιβάλλουν την ουσιαστική αντίδραση όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι σε τέτοιες πρακτικές που μόνο παρανοϊκές μπορούν να χαρακτηριστούν. 

Μέχρι που χαϊδεύει όμως η Ε.Ε τον Ερντογάν λόγω του ότι η χώρα αυτή είναι μεγάλη αγορά, στο τέλος θα βρεθεί η πολιτισμένη Ευρώπη μπροστά σε μεγάλες εκπλήξεις. Βιώσαμε τις αντιδράσεις της ηγεσίας της Τουρκίας όταν η Ολλανδία ως κυρίαρχο κράτος απαγόρευσε την διενέργεια προεκλογικών συγκεντρώσεων στους εκπροσώπους της κυβέρνησης Ερντογάν στο έδαφος της, καθώς και τα αποτελέσματα της τρομοκρατικής ενέργειας στο Λονδίνο αμέσως μετά τις δηλώσεις Ερντογάν. Εμείς στην Ελλάδα βιώνουμε καθημερινά τον “τσαμπουκά” της γειτονικής χώρας αμφισβητώντας τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Γι’ αυτό ήλθε η ώρα η Ε.Ε στο σύνολο της και η κάθε χώρα μέλος ξεχωριστά να αντιμετωπίσει την Τουρκία όχι στη λογική του συμφέροντος αλλά στη βάση του διεθνούς δικαίου, στη βάση της ιστορικής αλήθειας και πάνω από όλα στη βάση της αλληλεγγύης που τελικά θα είναι ο καταλύτης για την πορεία και  την ύπαρξη της Ευρώπης όπως τουλάχιστον την γνωρίζουμε σήμερα.

Κύριοι της Ευρώπης η αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας ενός κράτους μέλους της Ε.Ε από τη γειτονική Τουρκία,  είναι κρατική τρομοκρατία εκ μέρους μάλιστα μιας χώρας υποψήφιας για ένταξη στη Ε.Ε. Ενδεχόμενα ένα θερμό επεισόδιο ή ένας πόλεμος έστω μικρής διάρκειας μεταξύ Ελλάδας- Τουρκίας πόσους νεκρούς θα έχει; Σε τι διαφέρουν τελικά οι τρομοκρατικές ενέργειες με τις δεκάδες εκατοντάδες αδικοχαμένους αμέριμνους πολίτες στις διάφορες πρωτεύουσες της Ευρώπης από τον ISIS,από μια σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας που θα έχει ως αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς σε ανθρώπινο επίπεδο και τεράστιες καταστροφές σε υποδομές;

Αυτό κύριοι της Ε.Ε δυστυχως είναι επίσημη κρατική τρομοκρατία αφού η Τουρκία με απειλή άσκησης βίας αμφισβητεί το διεθνές δίκαιο, τις διεθνείς συνθήκες που η ίδια έχει υπογράψει. Πως ανέχεστε τέτοια συμπεριφορά; Συγχαρητήρια για τη στάση σας. Θα συνεχίσετε να έχετε την ίδια στάση απέναντι στη Τουρκία και μετά τις υπογραφές των 27 ηγετών στη Ρώμη για τη συνθήκη στο κλείσιμο των εξήντα χρόνων ζωής της Ένωσης. Η συνθήκη της Ρώμης που υπέγραψαν οι 27 αναφέρει ρητά ότι τα κράτη μέλη θα καταβάλουν προσπάθειες για να υλοποιήσουν: 
Μια ασφαλή και προστατευμένη Ευρώπη, μια Ένωση όπου οι πολίτες θα αισθάνονται ασφαλείς και θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, όπου τα Εξωτερικά μας σύνορα θα είναι ασφαλή κ.λ.π. Άρα κύριοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης εμείς οι κάτοικοι των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, από τη Σαμοθράκη μέχρι το Καστελόριζο και τη Στρογγύλη ζητούμε αυτό που υπογράψατε να το κάνετε πράξη για να έχουν νόημα και οι υπογραφές σας. Με άλλα λόγια υπάρχει πεδίον δόξης λαμπρόν.
Δυστυχώς ουδείς Ευρωπαίος αξιωματούχος ιδρώνει ή ίδρωσε το αυτί του μέχρι τώρα τουλάχιστον, ακούγοντας τον Υπουργό των Εξωτερικών, το Πρωθυπουργό της Τουρκίας  να αμφισβητούν τα Ίμια, τα 18 νησιά, τα 130 και τις βραχονησίδες στο Αιγαίο, γιατί μέχρι σήμερα στη πολιτική της Ε.Ε δεν πρυτανεύει η τήρηση του διεθνούς δικαίου, ούτε η αλληλεγγύη που είναι βασικές αρχές πάνω στις οποίες θα έπρεπε να λειτουργούν οι χώρες μέλη. Γι’ αυτό μέσα από το κείμενο που ακολουθεί κάνω μια εκτενή αναφορά στις βραχονησίδες του Αιγαίου για να καταδείξω όχι την Ελληνικότητα τους που είναι κατοχυρωμένη από διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις, αλλά τον στρουθοκαμηλισμό των υπευθύνων της Ε.Ε που μολονότι οι βραχονησίδες είναι και Ευρωπαϊκός χώρος και γι’ αυτό το λόγο έχουν δαπανηθεί Ευρωπαϊκά χρήματα, εν τούτοις οι αξιωματούχοι της Ε.Ε δε τολμούν να αρθρώσουν ένα αυστηρό λόγο και να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα σε βάρος της Τουρκίας για το παράνομο των ενεργειών της.

Οι βραχονησίδες ως Ευρωπαϊκό έδαφος επιτέλους θα πρέπει να τύχουν της απόλυτης προστασίας και των αναγκαίων παρεμβάσεων όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η αξία των βραχονησίδων, εκτός από εθνικός χώρος, συνίσταται στο έντονο περιβαλλοντικό και οικολογικό ενδιαφέρον που παρουσιάζουν. Το σύνολο του Αιγαιακού χώρου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα φυσικό εργαστήρι στο οποίο μπορούν να μελετηθούν οι μηχανισμοί εκείνοι που συμβάλλουν στη διαφοροποίηση και στην εξέλιξη των ειδών.

Η περιορισμένη ανθρώπινη δράση στις βραχονησίδες, δημιουργεί ένα ιδιαίτερα φιλικό περιβάλλον για πολλά και σπάνια είδη πουλιών και φυτών.

Η οικολογική αυτή διάσταση έχει εγνωσθεί αρκετά νωρίς από Ελληνικές  ερευνητικές και οικολογικές ομάδες τόσο σε ιδιωτικό όσο και σε εθνικό επίπεδο και περισσότερο από μια εικοσαετία μελετούν τα οικοσυστήματα των βραχονησίδων.

Η Ελλάδα από το 1984 έχει αναλάβει μελέτες στη περιοχή των βραχονησίδων Ίμια, χωρίς ποτέ η Τουρκία να εκδηλώσει οποιαδήποτε αντίδραση. Οι πρωτοβουλίες αυτές έδωσαν το έναυσμα στη Ε.Ε για το χαρακτηρισμό της περιοχής ως κοινοτικού βιότοπου που χρήζει ειδικά διαχειριστικά μέτρα για την προστασία της. Συγκεκριμένα οι βραχονησίδες Ίμια συμπεριλαμβάνονται στη περιοχή Αρκοί, Λειψοί που έχει δηλωθεί ως βιότοπος στο κοινοτικό πρόγραμμα προστασίας CORINE.

Την περίοδο 1986-1994 στα πλαίσια του προαναφερθέντος κοινοτικού προγράμματος κατεγράφει ο οικολογικός πλούτος των βραχονησίδων. Το πρόγραμμα αυτό που εντάσσει τις οικολογικά σημαντικότερες περιοχές σε μια βάση δεδομένων της Ε.Ε, στηρίζεται στη μελέτη κοινοτικού εμπειρογνώμονα που άρχισε το 1984 και ολοκληρώθηκε από το Ε.Μ.Π. το 1994. 

Το 1996 στα πλαίσια της δημιουργίας του κοινοτικού δικτύου NATURA 2000, η Ελλάδα συμπεριέλαβε, στον πρώτο κατάλογο των 163 οικολογικά ευαίσθητων περιοχών που υπέβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, 50 περιοχές του Αιγαίου που περιλαμβάνουν το σύνολο σχεδόν των βραχονησίδων του, γεγονός που αποδεικνύει τον ιδιαίτερο φυσικό και περιβαλλοντικό πλούτο τους.

Το Δίκτυο NATURA 2000 είναι ένα Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο με ιδιαίτερη αξία σε Ευρωπαϊκό επίπεδο εξαιτίας της παρουσίας σημαντικών ειδών ζώων, φυτών και φυσικών οικοτόπων. Το Δίκτυο NATURA 2000 αποτελείται από 2 κατηγορίες περιοχών: Τις “Ζώνες Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ)„ (σύμφωνα με την οδηγία 79/409/ΕΟΚ) που επιλέχθηκαν με κριτήριο την παρουσία σημαντικών πουλιών και τους “Τόπους Κοινοτικής Σημασίας„ (ΤΚΣ) σύμφωνα με την οδηγία 92/43/ΕΟΚ) που επιλέχθησαν με κριτήριο την παρουσία σημαντικών ειδών φυτών, άλλων ζώων (εκτός των πουλιών και οικοτόπων).

Οι περιοχές της Ελλάδας που ανήκουν στο Δίκτυο NATURA 2000 είναι 359 και έχουν έκταση 2.360.000 εκτάρια καλύπτοντας το 18% της χερσαίας επιφάνειας της Ελλάδας.

Από αυτές τις περιοχές 83 βρίσκονται στο Αιγαίο.

Η οδηγία 92/43/ΕΟΚ ενσωματώθηκε στο Εθνικό δίκαιο με την Κοινή Υπουργική Απόφαση 33318/3028/1998. 

Οι δηλώσεις του Τούρκου Πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ ότι υπάρχουν 130 μικρές και μεγάλες βραχονησίδες οι οποίες ούτε ταυτότητα έχουν ούτε καν είναι γνωστό σε ποιον ανήκουν μας αναγκάζει εμάς τους  Αιγαιοπελαγίτες να απαντήσουμε και να πούμε στη ηγεσία της γείτονος Τουρκίας ότι οι βραχονησίδες του Αιγαίου όχι μόνο είναι Ελληνικό έδαφος, αλλά και Ευρωπαϊκό.

Ανήκουν στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο NATURA 2000, έχουν ταυτότητα είναι πλήρως καταγεγραμμένες και χαρτογραφημένες και απολαμβάνουν του κοινοτικού καθεστώτος προστασίας και διατήρησης.

Για όλες τις βραχονησίδες και νησίδες του Αιγαίου υπάρχουν επίσημοι κωδικοί με την Ευρωπαϊκή τους ονομασία και αποτελούν Ζώνες Ειδικής Προστασίας του Δικτύου NATURA 2000.

Αν η ηγεσία της Τουρκίας στο σύνολο της δεν είναι ενημερωμένοι για το δίκτυο NATURA 2000 που περιλαμβάνει 83 περιοχές του Αιγαίου με όλους τους βράχους και τις βραχονησίδες τότε για να τους διευκολύνω παραθέτω και τον κωδικό του site προκειμένου να εντοπίσουν, όχι μόνο τα Ίμια που είναι ιδιαίτερα αγαπητά σε αυτούς, αλλά πολύ περισσότερο σε μας αφού αυτά είναι Ελληνικό και ταυτόχρονα Ευρωπαϊκό έδαφος, αλλά και όλες τις άλλες βραχονησίδες και βράχους που έχουν και όνομα και ιδιοκτήτη. Ο κωδικός του site είναι: GR4210010.

Κύριοι αξιωματούχοι της Τουρκίας τα Ίμια όπως και όλες οι βραχονησίδες του Αιγαίου που είναι στο Δίκτυο NATURA 2000 είναι ελληνικό έδαφος, αποτελούν Ζώνες ειδικής Προστασίας και επειδή είναι και Ευρωπαϊκό έδαφος χρηματοδοτήθηκαν από την Ε.Ε διάφορες μελέτες προστασίας των μοναδικών φυτών και πουλιών που βρίσκονται σ’ αυτές.

Γι’ αυτό η Ε.Ε επί τέλους δια στόματος της κυρίας Φεντερίκα Μογκερίνη ως Ύπατη Εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας και του κυρίου Γιοχάνες Χαν, επιτρόπου για την διερεύνηση της Ε.Ε αλλά και όλα τα συλλογικά όργανα της Ε.Ε θα πρέπει να στείλουν στον Σουλτάνο με καθαρό τρόπο ένα αυστηρό μήνυμα ότι οι διεκδικήσεις στις Ελληνικές βραχονησίδες στο Αιγαίο, είναι διεκδικήσεις σε βάρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν θα τις ανεχτεί άλλο και ότι στις Ζώνες Ειδικής Προστασίας όπως είναι τα Ίμια και οι εκατοντάδες βραχονησίδες, η Ένωση θα χρηματοδοτήσει παρεμβάσεις που θα στηρίξουν αυτό το ξεχωριστό οικοσύστημα.

Γι’ αυτό οι Έλληνες Ευρωβουλευτές όλων των κομμάτων οργανωμένα οφείλουν να πιέσουν τους αρμόδιους της Ένωσης να πάρουν καθαρή θέση για την Ελληνικότητα των Ιμίων και όλων των βραχονησίδων και ταυτόχρονα να απαιτήσουν η Ε.Ε να στηρίξει ένα πρόγραμμα παρεμβάσεων με μικρά έργα υποδομής για να σωθεί το ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον τους. Παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες των Ιμίων της Καλολίμνου και άλλων βραχονησίδων από τον βιότοπο Αρκοί- Λειψοί-Αγαθονήσι και βραχονησίδες του Δικτύου NATURA 2000 που παράνομα διεκδικεί η Τουρκία για να καταδειχθεί το μοναδικό οικοσύστημα και η περιβαλλοντική σπουδαιότητα αυτών των βραχονησίδων που έχουν και όνομα και ιδιοκτήτη. Και ο ιδιοκτήτης τους είναι η Ελλάδα.


Καλόλιμνος, ανατολικά της Καλύμνου στα Δωδεκάνησα


Μία από τις βραχονησίδες στα Ίμια


Tεκμήρια ελληνικού πολιτισμού στο Φαρμακονήσι


Φωλιά Ασημόλαρου στα ‘Ιμια

Κύριοι αξιωματούχοι της Τουρκίας για ενημέρωση σας και για να συνειδητοποιήσετε επί τέλους ότι τα νησιά μας και οι παρακείμενες βραχονησίδες τους έχουν όνομα και ιδιοκτήτη, σας θυμίζω την εφημερίδα της Στρατιωτικής Διοικήσεως Δωδεκανήσου αριθμός φύλλου 48 της 26ης Ιουλίου 1947 όταν ο στρατιωτικός διοικητής Περικλής Ιωαννίδης παρέλαβε τη διοίκηση των Δωδεκανήσων με τις παρακείμενες βραχονησίδες.



Εφημερίς της Στρατιωτικής Διοικήσεως Δωδεκανήσου

Επίσης πάντα στα πλαίσια της ενημέρωσης σας κύριοι Αξιωματούχοι της Τουρκίας προκειμένου να σταματήσετε τις ανιστόρητες διεκδικήσεις σας με τις συνεχείς προκλήσεις σε βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μου στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο στη Θράκη, αφού βέβαια παράνομα από το 1974 έχετε εισβάλει στη Κύπρο και παρανόμως κατέχετε το 37% του Κυπριακού εδάφους ανεξάρτητου κράτους μέλους του Ο.Η.Ε, παραθέτω ένα ενημερωτικό χάρτη που δείχνει πως φθάσαμε ως χώρα να έχουμε τα σημερινά σύνορα χύνοντας ποταμούς αίματος και γνωρίζοντας σας ως απλός Έλληνας πολίτης ότι αυτά τα σύνορα θα τα υπερασπιστούμε σαν μια γροθιά όλοι οι Έλληνες.


Ο χάρτης της Ελλάδας

Αυτό οφείλετε να το λάβετε σοβαρά υπόψιν θυμίζοντας σας ταυτόχρονα αυτό που είπε ο Τσώρτσιλ κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, όταν εσείς ήσασταν απλοί θεατές, ότι οι Ήρωες πολεμούν όπως οι Έλληνες.

Κύριε Ερντογάν, κύριε Γιλντιρίμ εμείς οι Έλληνες αγαπούμε την ειρήνη αλλά ξέρουμε να υπερασπιζόμαστε την πατρίδα μας όταν αυτή μας έχει ανάγκη.

* Πολιτικός Μηχανικός, ΚάλυμνοςΠηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αν η ζωή μας είχε αξία θα το είχαμε ήδη αποδείξει πολεμώντας με νύχια και με δόντια για να την διατηρήσουμε έστω και ακρωτηριασμένη.

Αναρωτιόμαστε, γράφουμε και προσπαθούμε να αναλύσουμε τι πάει στραβά σε αυτόν τον τόπο και μένουμε άπραγοι στην κατακρεούργηση της θεωρητικής αξιοπρέπειας μας. Θεωρητικής, διότι δεν έχουμε αξιοπρέπεια εφόσον δεν έχουμε αξία ως ζωές. Έχουμε τιμή. Κοστολογηθήκαμε για την εκπαίδευσή μας, την εργασία μας, για την υγεία μας, για την ψήφο μας, για τον φόρο μας, την κηδεία μας, κι εμείς αυτή την στιγμή δεν παλεύουμε για την υποτίμηση της αξίας μας παρά μόνο για την έκπτωση του κόστους ζωής μας απέναντι στο κράτος. Παλεύουμε για να μην πέσει κι άλλο η τιμή μας.

Αυτό είναι το μέλημά μας: Ένα νομοσχέδιο και ένα μνημόνιο. Πουθενά ανάμεσα στις χιλιάδες σελίδες των προϋπολογισμών που συντάσσουν λογιστές της κακιάς ώρας δεν υπάρχει η αξία της ζωής. Μόνο η τιμή. Καταντήσαμε εμπόρευμα με πολύ μικρή ημερομηνία λήξης κατασκευασμένο με χειρίστης ποιότητας πρώτες ύλες.

Τα αποτελέσματα της εκποίησης της αξιοπρέπειάς μας είναι ήδη εμφανή και φρικαλέα. Οι συντεχνίες στοιβάζονται με συνθήματα και πανό στους δρόμους για να εξασφαλίσουν μία τιμή για την ύπαρξή του αδιαφορώντας για την ύπαρξη της αξιοπρέπειας.

Να μην πέσει ο μισθός μου, να μην χάσω τα προνόμιά μου και ας καεί ο κόσμος. Πρέπει να είσαι τουλάχιστον σχιζοφρενής αν σε ικανοποιεί ότι αύριο εσύ θα έχεις λεφτά στο πορτοφόλι σου, εξασφαλισμένο το σπίτι σου και το κρεββάτι του ιδιωτικού νοσοκομείου αλλά θα περπατάς καθημερινά ανάμεσα σε ζωντανά και νεκρά συντρίμμια. Θα βγαίνεις από το ζεστό διαμερισματάκι σου σε μια χώρα βομβαρδισμένη. Θα πίνεις καφέ και θα βλέπεις σήριαλ ενώ στο δίπλα διαμέρισμα κάποιος θα κόβει τις φλέβες του. Ήδη έχεις συνηθίσει οι σύγχρονες απλωμένες στον ήλιο μπουγάδες να μην είναι σώβρακα αλλά κουφάρια ανθρώπων.

Έχουμε την εντύπωση ότι η αντίσταση προηγούμενων γενεών γινόταν μετά από μεγάλες θεωρητικές κουβέντες και μετά από μεγάλη ζύμωση ιδεολογικών θέσεων. Έτσι βολεύει τους δημιουργούς των παρατάξεων που στηρίχθηκαν σε κοστολογημένες ιδεολογίες και σε αυτές που στηρίχθηκαν στην απόκτηση προσωπικού πλούτου.

Θέλουν να πάρουν ακόμη και την πράξη αντίστασης απλών ανθρώπων ως δικό τους επίτευγμα. Μεθοδευμένα δεν σε έβαλαν να σκεφτείς ότι αυτό που σπρώχνει τον αξιοπρεπή άνθρωπο στην αντίσταση με βία δεν είναι η καταπάτηση των δικαιωμάτων του , είναι η προσβολή της αξιοπρέπειας.

Είτε είναι εθνική, είτε ταξική, είτε κοινωνική, είτε προσωπική, είτε απλά ανθρώπινη. Όσο ο άνθρωπος είχε λιγότερα πάρε -δώσε με το κράτος και περισσότερα με τον διπλανό του τόσο η αξία του μεγάλωνε. Και όσο ο διπλανός του ένιωθε την αξία αδιαπραγμάτευτη, τόσο ανέβαινε στο χρηματιστήριο της ύπαρξης η ζωή και κατέβαινε το κόστος θανάτου.

Λοιπόν, σε ποιον πόλεμο να κατέβεις, τιμημένε μου Έλληνα απέναντι στο Τέρας; Ποιος θα δώσει την ζωή του για την αξία σου όταν εσύ ο ίδιος την έχεις κοστολογήσει με διαπραγματεύσεις, υπογραφές και ψήφους ως ληγμένο προϊόν στις αποθήκες του κόσμου;

Πηγή SimpleMan


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Ο άλλος είναι υπουργός, υπουργός λέμε όχι ψέματα, και λέει πως ο διαγωνισμός για την "πώληση" της ΔΕΗ είναι στημένος!
Επίσης λέει πως κάποιοι εκπρόσωποι των "θεσμών" είναι "βαποράκια" συμφερόντων.
Και μ' αυτά τα βαποράκια αυτός ή άλλοι υπουργοί της "πρώτης φορά τόσο χυδαία" κυβέρνησης εξακολουθούν να συνδιαλέγονται και να "διαπραγματεύονται", μέτρα, εξαγορές, χρέη.
Ακόμη λέει πως "φοβάμαι ότι θα πουλήσουμε όσο-όσο".

Το θεϊκό εδώ είναι πως αυτός ο "υπουργός", επειδή λέει πιστεύει στις συλλογικές διαδικασίες και αποφάσεις γιατί "έτσι έχω γαλουχηθεί"(!!), θα ψηφίσει ό,τι αποφασίσει η πλειοψηφία, δηλαδή θα ψηφίσει ΝΑΙ.
(παρένθεση: συγχωρείστε το blog για τα τόσα εισαγωγικά "", αλλά οι λέξεις έχουν πάψει πιά να εκφράζουν, να αντιπροσωπεύουν την αλήθεια. Η γλώσσα μας έχει γίνει όργανο παραπλάνησης, υπεκφυγής, την έχουν οι πολιτικοί αλήτες και απατεώνες μετατρέψει σε συνένοχό τους στο έγκλημα της προδοσίας και της υποδούλωσης)

Κι εδώ ας αναρωτηθούμε όλοι: Είναι κανονικός άνθρωπος αυτός; Είναι κανονικοί άνθρωποι όλοι αυτοί;
Και δεν είναι θεατρικοί χαρακτήρες βγαλμένοι απ' τις πιό χυδαίες μπουφόνικες κωμωδίες; 
Ξέρουμε πολλοί από μάς στην κανονική καθημερινή μας ζωή τέτοιους τύπους, που τόσο ξεδιάντροπα να παραδέχονται πως αδιαφορούν για την αλήθεια, για την ηθική, για το δίκιο, και πράττουν αυτό που συμφέρει το δικό τους κοπάδι και το δικό τους τομάρι και συγχρόνως να μην γίνονται αυτόματα αποσυνάγωγοι της κοινωνίας, γραφικοί, γελοίοι, δαχτυλοδειχτούμενα καθάρματα;

Τί έχουν δηλαδή όλα αυτά τα πολιτικά σκύβαλα για να απολαμβάνουν τέτοια ασυλία εκ μέρους μας;
Τί σκ@τά έχει προσφέρει αυτός ο μ@λάκας στην κοινωνία μας, ποιούς αγώνες έχει δώσει, τί έχει κερδίσει η χώρα από δαύτον και δεν σηκώνονται οι πέτρες να τον πάρουν στο κατόπι από μόνες τους;
Και όχι μόνον αυτόν. Είναι δεκάδες σαν κι αυτόν στο πολιτικό σκηνικό. Και δεκάδες ακόμη χειρότεροι απ' αυτόν.

"Έχει γαλουχηθεί" λέει το όρθιο πρόβατο στις συλλογικές διαδικασίες!
Ού, να χαθείς λιμάρη. Που πιάσατε όλοι από μιά καρέκλα κι ένα βυζί του δημοσίου και βυζαίνετε ό,τι προφτάσετε.
Συλλογικές διαδικασίες ισχυριζότανε κι ο Χίτλερ, κι ο Μουσολίνι, κι ο Μάο πριν καταστρέψουν τις χώρες τους και τον μισό πλανήτη.
Αλλά δεν φταίει αυτός.
Αν υπήρχε λαός και κοινή γνώμη, αυτό το πράγμα, μετά απ' αυτή την συνέντευξη δεν θα έπρεπε να είναι όχι υπουργός, ούτε βουλευτής, αλλά υπόδικος για απιστία κατά του δημοσίου συμφέροντος.

Αυτούς θέλουμε, ΑΥΤΟΥΣ ΑΞΙΖΟΥΜΕ, αυτούς έχουμε!... 

Υ.Γ Το blog ξαναζητάει συγγνώμη σήμερα, αυτή τη φορά για τις χυδαίες εκφράσεις του σε μερικά σημεία του σχολίου, αλλά αφ' ενός η αγανάκτηση ξεχειλίζει πιά απ' τα μπατζάκια κι αφ' ετέρου σε τόσο χυδαίους ανθρώπους οι εκφράσεις αυτές μπορούν να εκλαμβάνονται και ως φιλοφρονήσεις. 

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Managing Primary and Secondary Schools – A Primer».  Με αυτόν τον τίτλο στα Αγγλικά - σε ελεύθερη μετάφραση: «Εισαγωγή στη Διοίκηση Σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης»
έθεσε πριν λίγες μέρες σε παγκόσμια κυκλοφορία ο Άγγλο – Γερμανό - Δανέζικος Διεθνή Εκδοτικός Οίκος Bookboon.com το ψηφιακό βιβλίο που συνέγραψαν ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος και η θυγατέρα του Δόκτωρ Νατάσσα Πιπεροπούλου.

Οι αναγνώστες του blog μπορούν να αποκτήσουν το ηλεκτρονικό βιβλίο ΔΩΡΕΑΝ και να το «κατεβάσουν» ως PDF από τον παρακάτω σύνδεσμο:
http://bookboon.com/en/managing-primary-secondary-schools-ebook

Το ψηφιακό βιβλίο του γνωστού στους αναγνώστες και αναγνώστριες μας από την συχνή αρθρογραφία του, συνταξιούχου Καθηγητή και Προέδρου του Τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Δόκτορα Γιώργου Πιπερόπουλου και της θυγατέρας του Δόκτορος Νατάσσας Πιπεροπούλου η οποία εργάζεται ως μόνιμη ψυχολόγος επί σειρά ετών σε σχολεία «ειδικής αγωγής», ερευνά σε παγκόσμιο επίπεδο τα δεδομένα επιχειρώντας μία πρωτότυπη διασύνδεση των θεμάτων της Επιστήμης και Τέχνης του Μάνατζμεντ και της Παιδείας.

Το βιβλίο δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην Παιδεία όπως αυτή αναπτύχθηκε στην Αρχαία Ελλάδα, το λίκνο του Δυτικού Πολιτισμού, και αποδίδοντας την δέουσα για ιστορικούς λόγους προσοχή σκιαγραφεί τα θέματα παιδείας στην Αρχαία Κίνα και στην Ινδία.

Στο βιβλίο γίνεται σύντομη αλλά κατατοπιστική περιήγηση στα σημερινά συστήματα Παιδείας καθώς και αναλυτική αναφορά στην «ειδική εκπαίδευση» σε επιλεγμένες χώρες της Ευρώπης, της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, της Αφρικής, της Ασίας, της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας.

Το νέο ηλεκτρονικό βιβλίο που συνέγραψαν πατέρας και θυγατέρα πρωτοτυπεί καθώς παρουσιάζει την Διοίκηση ως Επιστήμη και Τέχνη (management as both Science and Art) και προσφέρει ανάγλυφα, τεκμηριωμένα από την Διεθνή Βιβλιογραφία, τα χαρακτηριστικά που συνθέτουν Διεθνώς το προφίλ και το πρότυπο επιτυχημένων Διευθυντών Σχολικών Μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Επίκαιρο σύγγραμμα που προστίθεται όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην παγκόσμια βιβλιογραφία καθώς είναι γραμμένο στα Αγγλικά. Βιβλίο χρήσιμο σε φοιτητές Πανεπιστημίων, σε στελέχη και εκπαιδευτικό προσωπικό Γενικής Παιδείας και «ειδικής αγωγής» καθώς και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό που ενδιαφέρεται για τα δεδομένα της σύγχρονης Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Στην κλασική σελίδα της «αφιέρωσης» οι δύο συγγραφείς γράφουν χαρακτηριστικά:
«Στους μαθητές μας που δίνουν ιδιαίτερα νοήματα στη ζωή μας…»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η ομιλία της καθηγήτριας Οικονομικών κυρίας Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη, στην Ημερίδα Γεωπολιτικής, που έγινε στην Ξάνθη στις 18/3/2017 με τίτλο "Γεωπολιτικές αναταράξεις και κίνδυνοι στη σύγχρονη Ελλάδα και την Κύπρο"

Γράφει η Καθηγήτρια Μαρία Νεγρεπόντη - Δελιβάνη 

Η παγκοσμιοποίηση, ενισχυμένη από έναν ακραίο νεοφιλελευθερισμό, αλλά και από την έλευση του μεταβιομηχανικού καπιταλιστικού σταδίου, κατόρθωσε να επιβληθεί στην υφήλιο, και μάλιστα με τη μορφή μονόδρομου. Πράγματι, στη δεκαετία του 80' οι ισχυροί της Γης, με επικεφαλής τις ΗΠΑ[2] προβλέψανε ότι μια νέα διεθνής οικονομική τάξη, στην οποίαν έδωσαν το πρωτόγνωρο όνομα της παγκοσμιοποίησης, θα ήταν σε θέση να μεγιστοποιήσει τα κέρδη τους. Για την επίτευξη γενικότερης αποδοχής αυτού του νέου συστήματος οργανώθηκαν, με μεγάλη μεθοδικότητα, προπαγανδιστικές εκστρατείες μαζικής πειθούς των πληθυσμών. Η καθημερινή αυτή προπαγάνδα υπέρ της παγκοσμιοποίησης, με τη σύμπραξη των ΜΜΕ, εκτός από την υπόσχεση της έλευσης ενός οικονομικού παράδεισου για όλους, χάρη στη παγκοσμιοποίηση, εμφάνιζε επιπλέον το νέο αυτό σχήμα και ως νομοτελειακό. Οι αντιδράσεις, εναντίον της παγκοσμιοποίησης, εμφανίστηκαν, βέβαια, από την αρχή της υλοποίησής της. Ωστόσο, η προσπάθεια εξουδετέρωσης αυτών των αντιδράσεων ήταν καλά μεθοδευμένη, καθώς εκτός από την εντατικοποίηση της πειθούς επιστρατεύθηκαν και μεθοδεύσεις που χαρακτήριζαν τους οπαδούς αυτής της νέας "θρησκείας" ως "προοδευτικούς", "δυναμικούς", "εκσυγχρονιστές" και "μορφωμένους", ενώ αντιθέτως τους αντιρρησίες ως "συντηρητικούς", "αμόρφωτους", "περιθωριακούς" και "καθυστερημένους". Η ισοπέδωση των πολλών και μη ειδικών, σε αυτές τις προπαγανδιστικές εξαγγελίες μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί με βάση την ανθρώπινη φύση, που επιθυμεί γενικά να ανήκει στις τάξεις των "ελίτ", και όχι σε αυτές των "οπισθοδρομικών".

Οι δραματικές συνέπειες που ακολούθησαν την εγκαθίδρυση της παγκοσμιοποίησης και τη λειτουργία της επί 40 περίπου χρόνια, θα ήταν αισθητά περιορισμένες, αν αυτή δεν είχε πλαισιωθεί και από τα δύο συμπληρωματικά συστήματα, που ανάφερα αμέσως παραπάνω: αυτό του άκρατου φιλελευθερισμού, αλλά και αυτό της έλευσης του νέου σταδίου του καπιταλισμού, που τώρα διανύουμε. Ακριβώς, αυτός ο επικίνδυνος συνδυασμός, όπως αποδεικνύεται από τις εξελίξεις, εξασφάλισε το αδιευκρίνιστο και ασαφές περιεχόμενο της παγκοσμιοποίησης και ενθάρρυνε έτσι τον παραπλανητικό του χαρακτήρας. Από τα μέσα του 20ου αιώνα, ο παγκόσμιος πληθυσμός υφίσταται συνθήκες υψηλής ανασφάλειας, αδιανόητης εκμετάλλευσης των ασθενέστερων, ασύλληπτης έκτασης ανισότητες[3], αναίτιες πολεμικές συρράξεις σε διάφορα σημεία της υφηλίου και προσπάθειες εκτεταμένης παραποίησης της πραγματικότητας. Ο ρόλος, εξάλλου, των επί μέρους εθνικών κυβερνήσεων αδρανοποιήθηκε, χάρη στην εκχώρηση του μεγαλύτερου μέρους της εθνικής τους κυριαρχίας στο "αόρατο χέρι" που δήθεν ρυθμίζει τις αγορές. Ειδικότερα, στα πλαίσια της ΕΕ-Ευρωζώνης, η επιβολή κοινής μακροοικονομικής πολιτικής στα κράτη-μέλη δεν αφήνει περιθώρια εφαρμογής εθνικής οικονομικής πολιτικής, προσαρμοσμένης στις ιδιαίτερες ανάγκες τους.

Η παγκοσμιοποίηση του 20ου αιώνα είχε, αναμφισβήτητα, και θετικά επιτεύγματα, που περιορίστηκαν, όμως, σχεδόν ολοκληρωτικά, στα πλαίσια ορισμένων αναδυόμενων οικονομιών[4]. Αντιθέτως, ο απολογισμός της λειτουργίας της παγκοσμιοποίησης, στα πλαίσια των προηγμένων οικονομιών[5], αποδίδεται άριστα με τη διαπίστωση ότι ήταν σύστημα που είχε "ολιγάριθμους νικητές και αναρίθμητους ηττημένους".

Έτσι, η οργή των πολυάριθμων αυτών ηττημένων, που επί 45 περίπου χρόνια παρέμειναν στο περιθώριο των πλεονεκτημάτων της διεθνούς οικονομικής τάξης, γιγαντώθηκε εναντίον της παγκοσμιοποίησης. Αυτή η τελευταία εμφανίστηκε ως η κυρίως υπεύθυνη για την ανεξέλεγκτη πια ανισότητα κατανομής εισοδήματος και πλούτου, που στοιχειώνει την υφήλιο. Αυτή, ακριβώς, η οργή οδήγησε στο ΒΡΕΧΙΤ και αυτή, επίσης, εξασφάλισε την εκλογή του Donald Trump. Η επιλογή του Donald Trump, καθώς και αυτή αρκετών Ευρωπαίων πολιτικών, που και αυτοί βρίσκονται κοντά στην εξουσία, βασίζεται, ακριβώς, στις υποσχέσεις τους να εγκαταλείψουν την παγκοσμιοποίηση, χάριν του προστατευτισμού. Η προστασία των εθνικών συνόρων φαίνεται να προβάλλει ως το κοινό χαρακτηριστικό όλων των νεοσύστατων κομμάτων, που αποκαλούνται συλλήβδην[6], και με κάπως περιφρονητική χροιά, ως "λαϊκίστικα". Η έξαρση της τρομοκρατίας και η επέλαση προσφύγων από το Ισλάμ συνέβαλαν αποφασιστικά στην επιλογή αυτήν .

Η έλευση πολιτικών με προδιαγραφές διαφορετικές από τις αντίστοιχες των τελευταίων 45 ετών, ήταν αναμενόμενες με βάση τα αρνητικά αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης. Ωστόσο, η εμφάνιση και, κυρίως, η ταχεία άνοδος αυτών των κομμάτων προκάλεσε έκπληξη, δυσφορία, αλλά και πανικό σε όλους όσοι είδαν σε αυτήν σοβαρό κίνδυνο για τα συμφέροντά τους. Εκτός, όμως, από τη διαπίστωση ότι περίπου κάθε 50-80 χρόνια γίνεται εναλλαγή ανάμεσα στα δύο αυτά συστήματα της διεθνούς οικονομικής τάξης, το τέλος της παγκοσμιοποίησης και η ταχεία εγκαθίδρυση του προστατευτισμού φαίνεται, τώρα, να είναι επί τάπητος, ακριβώς εξαιτίας της εκλογής του νέου προέδρου των ΗΠΑ. Η σαφής προτίμησή του για κλειστά σύνορα, που μετά τις εξαγγελίες πέρασε ταχύτατα και στην εφαρμογή[7], θα δώσει το σύνθημα, για παράλληλη πορεία και στον υπόλοιπο κόσμο. Υπέρ του τέλους αυτής της παγκοσμιοποίησης συνηγορούν και οι δημοσκοπήσεις, αρχικά στην Ευρώπη όπου η παγκοσμιοποίηση συνδυάστηκε και με σκληρή λιτότητα χωρίς ημερομηνία λήξης, και όπου διαπιστώνεται ανερχόμενο ποσοστό εναντίον της παγκοσμιοποίησης.

Οι παραδοσιακοί πολιτικοί, που ανήκουν, είτε στη δεξιά είτε στην αριστερά, κατηγορούν συλλήβδην τα νέα πολιτικά κόμματα για "λαϊκισμό". Και επεξηγούν τον όρο του "λαϊκισμού" με το γενικότερο επιχείρημα ότι "οι εκπρόσωποί τους υπόσχονται πολλά και θαυμαστά πράγματα στους ψηφοφόρους τους, τα οποία δεν μπορούν να υλοποιήσουν". Υπάρχει, όμως και η άλλη όψη του νομίσματος, που εύλογα υποστηρίζει ότι, ακριβώς, η δημιουργία των λαϊκίστικων κομμάτων είναι το αποτέλεσμα της αθέτησης όλων σχεδόν των υποσχέσεων, που έδωσαν οι παραδοσιακοί πολιτικοί, στο διάστημα των 45 περίπου ετών επικράτησης της παγκοσμιοποίησης.

Και τα δύο συστήματα που, εναλλακτικά, ρυθμίζουν τη διεθνή οικονομική τάξη, εμφανίζουν μειονεκτήματα και πλεονεκτήματα. Τα μειονεκτήματα του καθένα από αυτά εμφανίζονται εντονότερα στην περίπτωση, που στη διάρκεια της εφαρμογής του επιδιώκεται με φανατισμό η μονομέρεια των χαρακτηριστικών του, αποκλείοντας έτσι κάθε προσπάθεια συνδυασμών με τα χαρακτηριστικά του άλλου. Και, οπωσδήποτε, προς το τέλος της κυριαρχίας του καθένα από τα δύο αυτά συστήματα, οι αρνητικές του συνέπειες προβάλλουν εντονότερες, σε σύγκριση με τα αρχικά του στάδια, στα οποία υπερισχύει ο ενθουσιασμός της αναμονής των πλεονεκτημάτων του.

Στο Μέρος Ι αυτού του άρθρου θα εξετάσω πρώτον τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές της οικονομικής πολιτικής, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, καθώς και τις συνέπειές τους, ενώ στο Μέρος ΙΙ τις πολιτικές που προλειαίνονται, στα πλαίσια της νέας διεθνούς οικονομικής τάξης, ή της αντιπαγκοσμιοποίησης, καθώς και τα αποτελέσματά του.

Μέρος Ι. Επιλογές οικονομικής πολιτικής και συνέπειες της παγκοσμιοποίησης

Α. Οι επιλογές

Πρόκειται για συνονθύλευμα πολιτικών, που απορρέουν από τις βασικές κατευθύνσεις της παγκοσμιοποίησης, αλλά και του φιλελευθερισμού, και που διανθίζονται από τις νέες τεχνολογίες της πληροφορικής. Οι πολιτικές αυτές περιστρέφονται γύρω από φανατικές ιδεολογίες, αν και ουδέποτε επαληθεύτηκαν. Πρόκειται, συνοπτικά, περί της δήθεν παντοδυναμίας των αγορών, που δεν χρειάζονται κρατική παρέμβαση, γιατί αυτορυθμίζονται, της πεποίθησης ότι η όποιας μορφής προστασία της εργασίας δημιουργεί ανεργία, της προβολής της σημασίας της ατομικότητας και του ανταγωνισμού, της εχθρότητας εναντίον του κράτους Πρόνοιας, που εκλαμβάνεται ως ανωμαλία του συστήματος, η οποία πρέπει να εκλείψει, της απαίτησης επίτευξης ισοζυγίων παντού[8], της αποδοχής σχεδόν, αποκλειστικά, της νομισματικής πολιτικής, με την απόρριψη της δημοσιονομικής, της φοβίας απέναντι στον πληθωρισμό, όχι όμως και απέναντι στον αντιπληθωρισμό κ.ά. Αυτός ο συνδυασμός πολιτικών δοξασιών, που με κάποιες αφαιρέσεις θα μπορούσε να υπαχθεί κάτω από την ετικέτα του laissez-faire, laissez-passer, εφαρμόστηκε αδιαλείπτως σε ολόκληρη την υφήλιο για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες, με σαφώς όμως μεγαλύτερη έμφαση στα πλαίσια της ΕΕ-Ευρωζώνης, σε σύγκριση με τις ΗΠΑ[9]. Να υπογραμμιστεί ότι για τους φανατικούς νεοφιλελεύθερους, η καρδιά της κοσμοθεωρίας τους δεν είναι τόσο η εξασφάλιση της ελευθερίας του διεθνούς εμπορίου, ή η ανάγκη πραγματοποίησης ισορροπιών σε όλα τα ισοζύγια, εσωτερικά και εξωτερικά, ή ακόμη και η πίστη τους στο αλάνθαστο των αόρατων χεριών της αγοράς. Ο πυρήνας, αντιθέτως, της φανατικής νεοφιλελεύθερης θεώρησης είναι το άσβεστο μίσος εναντίον του Κράτους, και ιδιαίτερα του κράτους-Πρόνοιας. Έτσι, ως πρωταρχικός στόχος των νεοφιλελεύθερων, που αποδέχονται χωρίς επαρκείς αποδείξεις και χωρίς εξαιρέσεις την απόλυτη ανωτερότητα και την εκ προοιμίου μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα του ιδιωτικού τομέα, ορίζεται η ελαχιστοποίηση του μεγέθους, η απενεργοποίηση και η ουδετεροποίηση του ρόλου του Κράτους, στην οικονομία. Αλλά, ουδέτερο Κράτος ουδέποτε υπήρξε ή και θα υπάρξει, δεδομένου ότι ανέκαθεν το Κράτος είχε ένα σημαντικό ρόλο στην οικονομία. Το πρόβλημα βρίσκεται, εντελώς αλλού, στο αν δηλαδή η παρεμβατική κρατική πολιτική συνδράμει αυτούς που χρειάζονται βοήθεια ή αντιθέτως η φαινομενική του απραξία στρέφεται, κάθετα, εναντίον τους. Πράγματι, η ουδετερότητα, δηλαδή η μη παρέμβαση του Κράτους, έχει αποδειχθεί ως το ισχυρότερο άλλοθι πολιτικής, προκειμένου να ευνοηθούν οι ισχυροί και να εξαθλιωθούν οι αδύναμοι.

Οι συνέπειες αυτού του συνονθυλεύματος προτιμήσεων μπορούν, χωρίς υπερβολή να χαρακτηριστούν ως, αυτόχρημα, τραγικές, και όχι μόνο κάτω από το πρίσμα της οικονομίας, αλλά και της κοινωνίας, και της ηθικής και των θεσμών. Δηλαδή, μια έντονη δυσλειτουργία του παγκόσμιου συστήματος, που θεοποιεί το κέρδος, αδιαφορώντας για τις μεθόδους με τις οποίες αυτό επιδιώκεται, ελαχιστοποιεί τους μισθούς διαχωρίζοντας το ύψος τους από την παραγωγικότητα της εργασίας, αντιμετωπίζει με εχθρότητα την κρατική παρέμβαση στην οικονομία, ενθαρρύνει τον άκρατο ατομισμό, αδιαφορεί για την κορύφωση της διαφθοράς, καταργεί εν ψυχρώ στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, εξαθλιώνει και αποκλείει από τους καρπούς της προόδου ολοένα ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, αποδεκατίζει σταδιακά τη μεσαία τάξη, απασχολεί χωρίς δισταγμό παιδιά κάτω των 8 ετών και προκαλεί ολοένα συχνότερες και σφοδρότερες κρίσεις. Που, όμως, όλες αυτές οι κρίσεις έχουν ως αφετηρία τους την κατάργηση του συνόλου των ρυθμίσεων της αγοράς, και την ανοχή της ανεξέλεγκτης μεταφοράς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, από τη μια άκρη της Γης στην άλλη. Ειδικότερα σε ότι αφορά την υπόθεση της αυτορρύθμισης των αγορών, που αποτελεί μια από τις σημαντικότερες αρχές του φιλελευθερισμού, είναι αυτή που προκάλεσε και τη δεύτερη μεγάλη κρίση του 2007[10]. Μετά και τη δεύτερη αυτή καταστροφή, που αποδίδεται στο χάος της δήθεν «αυτορρύθμισης των αγορών», υπήρξε η έκφραση μετάνοιας του πιο επιφανούς, ίσως, φανατικού νεοφιλελεύθερου, του Alain Greenspan, πρ. προέδρου της FED. Πράγματι, τον Οκτώβριο του 2007 δήλωσε: «ολόκληρο το σύστημα διανόησης κατέρρευσε το περασμένο καλοκαίρι»[11].Θα ανέμενε κανείς, μετά και τη δήλωση αυτή μετανοίας, ότι οι κατευθύνσεις της μακροοικονομικής πολιτικής της υφηλίου θα άλλαζαν. Δεν έγινε, όμως, έτσι.

Οι πολιτικοί των τελευταίων δεκαετιών έκριναν ότι το πρωταρχικό πρόβλημα, στο οποίο έπρεπε να δώσουν λύση, ειδικά στην Ευρώπη[12]και στη ζώνη του ευρώ, ήταν το ανερχόμενο χρέος και τα ελλείμματα. Οι πολιτικές, που επέλεξαν ήταν όλες νεοφιλελεύθερης έμπνευσης, και έφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκονταν. Και τούτο, επειδή το πρόβλημα δεν ήταν τα ελλείμματα, αλλά η υποτονική ανάπτυξη και η υποαπασχόληση. Ακόμη, τα προβλεπόμενα μέτρα σταθεροποίησης απέβλεπαν στον περιορισμό του πληθωρισμού, ενώ για τον αντιπληθωρισμό, που στη συνέχεια αναδείχθηκε σε πρόβλημα πρωταρχικής σημασίας, δεν προβλέφθηκαν μέτρα. Η επιδίωξη, εξάλλου, για μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα, βασίστηκε στον περιορισμό του ύψους των μισθών, που συχνά παρέμειναν για μεγάλο χρονικό διάστημα καθηλωμένοι, ή και υπέστησαν σημαντικές μειώσεις.

Η κρίση του 2007, από την οποία δεν έχει ακόμη συνέλθει εντελώς η παγκόσμια και η ευρωπαϊκή οικονομία, αποδόθηκε ακριβώς σε αυτές τις αναποτελεσματικές πολιτικές, και προς στιγμή φάνηκε ότι ο ακραίος φιλελευθερισμός και το ανεξέλεγκτο laissez faire, θα είχαν σημαντικά περιοριστεί. Να υπογραμμιστεί, επιπλέον, ότι αυτός ο επικίνδυνος συνδυασμός πολιτικής δεν ευθύνεται μόνο για τις οικονομικές κρίσεις, αλλά και για την επιδείνωση των κλιματολογικών συνθηκών του πλανήτη, καθώς και για την αποσύνθεση της παγκόσμιας κοινωνικής συνοχής, που έφερε το οργανωμένο έγκλημα, τη γενίκευση της διαφθοράς και την έξαρση της τρομοκρατίας. Ωστόσο, σε πείσμα της αναγνώρισης των σφαλμάτων της πολιτικής, που οδήγησαν στην κρίση, όχι μόνο δεν αποφασίστηκε η ανατροπή της, αλλά επιπλέον εξακολούθησε να εφαρμόζεται η ίδια οικονομική πολιτική, με τους ίδιους εκείνους επιτελείς που οδήγησαν το 2007 την οικονομία στη δεύτερη μεγάλη οικονομική κρίση.

Β. Τα αποτελέσματα

Οι συνέπειες του συνόλου των επί μέρους μέτρων, που αποτελούν τη διεθνή οικονομική τάξη, ήταν ιδιαιτέρως δυσμενείς από πολλές απόψεις, και έθεσαν την παγκόσμια, και κυρίως την ευρωπαϊκή οικονομία, σε τροχιά υψηλού κινδύνου. Η εξέλιξη, ακριβώς, αυτή είναι σε θέση να ερμηνεύσει τη γένεση και την ταχεία άνοδο των πολιτικών κομμάτων, που έγιναν γνωστά ως λαϊκίστικα, καθώς η πλειοψηφία των πολιτών της υφηλίου βίωσαν σοβαρή επιδείνωση του βιοτικού τους επιπέδου και, ταυτόχρονα, αντιμετώπισαν την αδιαφορία των ιθυνόντων, αλλά και την ψυχρή συνέχιση και εμβάθυνση εκείνων των μέτρων πολιτικής, που κατέστρεφε τις ζωές τους.

Α) Αποτελέσματα σε αριθμούς

α) Να αρχίσουμε με τη διαχρονική εξέλιξη του δημόσιου χρέους και των ελλειμμάτων, των οποίων η μείωση αναγνωρίστηκε ως ο σπουδαιότερος στόχος, παγκόσμιος και κυρίως. ευρωπαϊκός. Η αποτυχία των νεοφιλελεύθερων μέτρων να τιθασεύσουν το χρέος, σε πείσμα της σκληρής λιτότητας που επέβαλαν, κυρίως, στην Ευρώπη, είναι παταγώδης, καθώς:
* το παγκόσμιο χρέος αυξήθηκε κατά 57 τρισεκατομμύρια δολάρια από το 2007 ως το 2015, και
* το δημόσιο χρέος της ζώνης του ευρώ που το 2007 ήταν 68% του ΑΕΠ, το 2016 ανέρχεται, αντίστοιχα στο 92,4%
* τα ελλείμματα των ασθενέστερων ευρωπαϊκών οικονομιών, στις οποίες επιβλήθηκαν προγράμματα σταθεροποίησης, εκτός από την Ιρλανδία, που όπως είναι γνωστό ήταν πριν από την κρίση του 2007 η «βιτρίνα του φιλελευθερισμού», (και που τώρα καταγράφει και πάλι αύξηση του ΑΕΠ και των εξαγωγών της, καθώς και πτώση της ανεργίας της), η Ισπανία και Πορτογαλία, το 2015 απειλήθηκαν με ποινές από τους επικεφαλής της ΕΕ, λόγω των υψηλών ελλειμμάτων (5.1% και 4.4% αντίστοιχα), ενώ το έλλειμμα της Ελλάδας παρά τα απάνθρωπα προγράμματα που εφαρμόζει, ήταν 7.1%[13].

β) Το ποσοστό φτώχειας στη ζώνη του ευρώ αυξήθηκε κατά 0,9% μεταξύ του 2009-2014, αλλά στην Ελλάδα κατά 2.4%, στην Ισπανία κατά 1.8% και στην Πορτογαλία κατά 1.4% αντίστοιχα. Για την υφήλιο, αντιθέτως, εκτιμάται[14] μείωση του αριθμού των φτωχών, μεταξύ του 1993 και του 2013, κατά 1 δισεκατομμύριο, που οφείλεται, σχεδόν ολοκληρωτικά[15], στην είσοδο της Κίνας και της Ινδίας στην παγκόσμια οικονομία. Ωστόσο, 767 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να παραμένουν στη φτώχεια[16]. Θα πρέπει, ακόμη, να παρατηρηθεί ότι η παγκοσμιοποίηση που έβγαλε από τη φτώχεια 320 εκατομμύρια στην Κίνα και 218 εκατομμύρια στην Ινδία, εξαγοράστηκε με σοβαρή επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων, κυρίως των ανειδίκευτων, στις προηγμένες οικονομίες, με έκρηξη των ανισοτήτων τους, με αποδεκατισμό της μεσαίας τάξης, με χρόνια ύφεση, αλλά και με πρωτοφανή καταπάτηση των θεσμών και των βασικών αξιών ζωής[17].

γ) Η ακαθάριστη επένδυση παγίου κεφαλαίου σε σταθερές τιμές, στη ζώνη του ευρώ, με βάση 100 το 2007 είναι μόνο 88,1 το 2015[18].

δ) Η ανεργία στη ζώνη του ευρώ (των 15) αυξήθηκε κατά 4.4%, στην περίοδο 2008-2013, αλλά στη περίπτωση της Ελλάδας κατά 19,7%, και σε αυτήν της Ισπανίας και Πορτογαλίας κατά 14,8% και κατά 7,6% αντίστοιχα[19].

ε) Η φρενήρης επιδίωξη της ανταγωνιστικότητας, διεθνώς, που στο καθεστώς της παγκοσμιοποίησης κρίνεται πρωταρχικής σημασίας και που το μέσο επιδίωξής της είναι η συρρίκνωση των μισθών, κατέληξε στην αδιανόητη, από πρώτη ματιά, και εξαιρετικά επικίνδυνη συνέπεια, οι 62 πλουσιότεροι άνθρωποι της υφηλίου να κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στα 3,6 εκατομμύρια φτωχότερων κατοίκων της υφηλίου. Πολυάριθμες έρευνες καταλήγουν στη διαπίστωση ότι στις προηγμένες οικονομίες οι χαμηλόμισθοι δε χάνουν μόνο την εργασία τους, αλλά και σημαντικό μερίδιο στο ΑΕΠ, σε αντίθεση με τους πολύ πλουσίους, των οποίων το μερίδιο ανέρχεται. Το 1% των πλουσιότερων κατοίκων των προηγμένων οικονομιών αυξήθηκε 20% στο διάστημα των δύο τελευταίων δεκαετιών, ενώ η αμοιβή των χαμηλόμισθων μειώθηκε[20]. Αλλά, και στα πλαίσια της μισθωτής εργασίας οι διαφορές αμοιβής, ανάμεσα στα «μεγάλα αφεντικά» και στους υπαλλήλους, αντί να περιορίζονται[21], κορυφώνονται. Ειδικότερα στις ΗΠΑ, τα αφεντικά που βρίσκονται στην κορυφή των 350 μεγαλύτερων εταιριών λαμβάνουν αμοιβή και μπόνους που το 2009 ανέρχονταν σε 16,3 εκατομμύρια δολάρια, και το 2014 καταγράφουν αύξηση κατά 54.3%. Εξάλλου, στην Εισαγωγή του βιβλίου του o Thomas Picketty[22] διαπιστώνει, ότι οι ανισότητες στην κατανομή, που προέρχονται κυρίως από την ακίνητη ιδιοκτησία, εμφανίζουν άνοιγμα από 1 ως 315, ανάμεσα στο 10% πλουσιότερο και στο 10% φτωχότερο του πληθυσμού.

Η ευρωπαϊκή οικονομία, αλλά και οι ΗΠΑ[23] βυθίζονται σε χρόνια ύφεση, η οποία κατά περιόδους εντείνεται με συμπτώματα αντιπληθωρισμού και πτώση τιμών σε βασικά προϊόντα. Η ανεργία παραμένει υψηλή και σε αρκετές οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου πολύ υψηλή, ενώ η ροπή για επένδυση είναι ασθενική και συνεπώς ανεπαρκής για να αναζωογονήσει την οικονομία[24]. Οι ετήσιες προβλέψεις για το ρυθμό της ανάπτυξης αναθεωρούνται, συνεχώς, καθώς οι πραγματικές τιμές είναι κατώτερες των προβλέψεων. Η δεύτερη μεγάλη οικονομική κρίση του 2007 έδωσε τη χαριστική βολή στην παγκοσμιοποίηση και στους συνοδούς της, καθώς μόλις το 2015, το εισόδημα των 19 οικονομιών της Ευρωζώνης έφθασε το αντίστοιχο επίπεδο των πρώτων μηνών του 2008.

Β) Αποτελέσματα στη δημοκρατία, στο κράτος-έθνος και στο κράτος-Πρόνοια

Η εγκαθίδρυση της παγκοσμιοποίησης συνέπεσε, όπως ήδη υποστήριξα στην Eισαγωγή, με ένα μεταγενέστερο του βιομηχανικού, καπιταλιστικό στάδιο. Ήδη η μέχρι τώρα πορεία του αποκαλύπτει ότι το νέο αυτό στάδιο, εκτός των εγκάρσιων τεχνολογικών μεταβολών που είναι εμφανείς, συγκάλυπτε πιθανότατα από την αρχή, και κάποιες ακραίας επικινδυνότητας, για την ανθρωπότητα, επιδιώξεις. Αυτές, θα δικαιολογούσαν επίθετα, όπως «ληστρικός καπιταλισμός» ή και «κανιβαλικός καπιταλισμός», το περιεχόμενο των οποίων φαίνεται ότι προωθείται από συμφέροντα μιας ολιγάριθμης ομάδας ισχυρών προσώπων, των ολιγαρχών. Πρόκειται για εξαιρετικά επιτυχή άτομα στο οικονομικό πεδίο, και όχι μόνο, με ακραίες ωστόσο τάσεις απληστίας, σκληρότητας, κυριαρχίας, υπεροχής και καθυπόταξης των ευρέων λαϊκών μαζών, που κατ’ αυτούς αποτελούν βαρίδια στην εξέλιξη της ανθρωπότητας. Κατέχονται από σύνδρομα παντοδυναμίας, τυφλής πίστης στην ορθότητα των επιλογών τους, επιμονής, συνέχειας και συνέπειας στους στόχους τους. Κάτω απ’ αυτό το πρίσμα, η παγκοσμιοποίηση και ο νεοφιλελευθερισμός, στην πιο προωθημένη τους μορφή, φαίνεται να είναι απλώς τα μέσα που θα διευκόλυναν την εγκαθίδρυση της ΕΕ-ευρωζώνης και προφανώς στη συνέχεια και την επιβολή παγκόσμιας διακυβέρνησης. Αλλά, αν πράγματι, η πρωτοβουλία της ΕΕ-Ευρωζώνης ανάγεται σε απόφαση και προδιαγραφές των Ναζί[25], όπως προκύπτει από αρκετές ενδείξεις, θα μπορούσε να εξηγήσει το πώς και το γιατί κακοφόρμισε, το γιατί περιφρονεί συστηματικά τις επιθυμίες των κρατών-μελών, αλλά και το γιατί το δημόσιο χρέος υπήρξε η αφορμή για την απίσχνανση του κράτους Πρόνοιας, για τον περιορισμό της κυριαρχίας των εθνικών κυβερνήσεων, για την καταστροφή των παραδοσιακών θεσμών στην Ευρώπη, για τη ζουγκλοποίηση της αγοράς εργασίας και για την εξαθλίωση των πληθυσμών της γηραιάς ηπείρου. Οι θλιβερές αυτές εξελίξεις, που επαναφέρουν την Ευρώπη σε κοινωνικές συνθήκες, που επικρατούσαν πριν από πολλές δεκαετίες, κρίθηκαν ωστόσο απαραίτητες, προκειμένου τα κράτη-μέλη της ΕΕ-Ευρωζώνης να δεχθούν χωρίς αντίδραση την απόλυτη κυριαρχία της Γερμανίας. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε οι αρνητικές αυτές συνέπειες μπορούν να ερμηνευθούν ως βήματα προς την προετοιμασία έλευσης της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Ο σκληρός πυρήνας της παγκόσμιας αυτής διακυβέρνησης φαίνεται ότι συγκροτείται από τις μεγάλες τράπεζες και τις πολυεθνικές, και αποβλέπει στον πλουτισμό μιας ολιγαρχίας, μέσω της προγραμματισμένης φτωχοποίησης των υπολοίπων κατοίκων της υφηλίου. Πράγματι, μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2007, η απόδοση πρωταρχικής σημασίας στην αποπληρωμή του δημόσιου χρέους, οδήγησε στην καταλήστευση των Ευρωπαίων πολιτών, από τις τράπεζες, προκειμένου έτσι να διασωθούν. Η διάσωση, όμως, των τραπεζών ουδέποτε φαίνεται να ολοκληρώνεται. Αντιθέτως, πρόκειται για Λερναία Ύδρα που απαιτεί συνεχώς περισσότερα χρήματα.

Σημαντική προϋπόθεση για τη μετάβαση στην παγκόσμια διακυβέρνηση είναι η σταδιακή εξάλειψη των διαφοροποιήσεων, που υπάρχουν μεταξύ των εθνικά κυρίαρχων κρατών, καθώς και η επίτευξη, στο μέτρο του δυνατού, της ισοπέδωσης των διαφορών ατόμων, θρησκειών, γλωσσών, ιστορίας και πολιτισμών. Και τούτο, γιατί μόνον έτσι θα είναι εφικτός ο έλεγχος των πληθυσμών, αλλά και η εξασθένιση των αντιδράσεών τους. Και τούτο, γιατί θα μεταβληθούν σε πληθυσμό χωρίς ταυτότητα, και γι’ αυτό εύκολα χειραγωγήσιμο. Αυτή η μορφή «εθνοκτονίας» υπόσχεται να εξασφαλίσει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα της λήθης της εθνικής ταυτότητας, σε διάστημα δύο, το πολύ τριών γενεών.

Η δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος θα πρέπει να θεωρηθεί ως ένα πολύ σημαντικό βήμα προς την προσπάθεια εγκαθίδρυσης παγκόσμιας διακυβέρνησης, καθώς εξαιτίας του οι οικονομίες της Ευρωζώνης έχασαν πολύ σημαντικό τμήμα της εθνικής τους κυριαρχίας, και το χειρότερο, στο οικονομικό πεδίο κατέστησαν έρμαια των αξιωματούχων της ΕΕ, ουσιαστικά δηλαδή της Γερμανίας. Οι έκτοτε εξελίξεις επιβεβαιώνουν την υπόθεση ότι, με καίρια και καλά μελετημένα βήματα, η ΕΕ-ευρωζώνη συμβαδίζει προς την υλοποίηση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, με προπομπό την ευρωπαϊκή, και θα μπορούσε ακόμη να υποστηριχθεί ότι αποτελεί την εισαγωγή στην παγκόσμια διακυβέρνηση, προετοιμάζοντας το έδαφος, για το σύνολο των οικονομιών της υφηλίου.

Εκτός από την εθνική κυριαρχία των επί μέρους κρατών, στα πλαίσια της πορείας προς παγκόσμια διακυβέρνηση, υποχωρεί επικίνδυνα και η δημοκρατία. Στη θέση της ένα φασιστικό καθεστώς, κινδυνεύει να επιβάλλει χωρίς αντίλογο τις θέσεις του, αφού θα έχει, μερικώς, αδρανοποιήσει την Χάρτα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και θα έχει επίσης προσαρτήσει τη Δικαιοσύνη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ολιγαρχών. Κάθε μορφή ελευθερίας κινδυνεύει, έτσι, να εξαλειφθεί. Στη θέση των σύγχρονων εκλεγμένων κυβερνήσεων θα νομιμοποιηθεί, ουσιαστικά, το απρόσωπο ον της Χρηματοοικονομικής εξουσίας, που θα επιλέγει εκείνο το είδος της ανάπτυξης, το οποίο θα εξασφαλίζει την απρόσκοπτη και ανεξέλεγκτη αύξηση του πλούτου των ολιγαρχών. Εξυπακούεται ότι η κατανομή του εισοδήματος θα εξελιχθεί προς ακόμη πιο κραυγαλέες ανισότητες των σημερινών.

Το νέο αυτό σύστημα της παγκόσμιας διακυβέρνησης αποχαιρετά τον δημοκρατικό καπιταλισμό, που επικράτησε σε ολόκληρη σχεδόν την υφήλιο, μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και, στο μεταξύ, με γοργά βήματα προωθούνται δομές του νέου διεθνούς συστήματος, που βασίζονται στις αρχές ενός ιδιότυπου ολιγαρχικού ολοκληρωτισμού. Το κράτος, παρότι υποστηρίζει ότι αποστασιοποιείται από παρεμβάσεις στην οικονομία, επιβάλλει ωστόσο μέτρα, που στοχεύουν στη σταδιακή εξαθλίωση και στην οικονομική εξόντωση ολοένα ευρύτερων ομάδων του πληθυσμού. Με το πρόσχημα του δημόσιου χρέους ελαχιστοποιούνται μισθοί και συντάξεις, σε επίπεδα που, απλώς, εξασφαλίζουν τη στοιχειώδη επιβίωση. Κάτω από το πρίσμα αυτών των επικίνδυνων εξελίξεων δεν θα πρέπει να εκπλήσσει η σταδιακή απομάκρυνση των πολιτών από τα απομεινάρια του δημοκρατικού καπιταλισμού, που δεν τους ικανοποιεί πια, όπως αποδεικνύουν αποτελέσματα σχετικής έρευνας[26]. Με βάση αυτά, μόνο το 19% των νέων, ηλικίας 18-29 ετών αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους ως «καπιταλιστές», ενώ στις προηγμένες οικονομίες μόνο το 42% αυτών των ηλικιών δηλώνει ότι υποστηρίζει τον καπιταλισμό.

Εκτός από τη δημοκρατία, που εμφανώς υποχωρεί στις σύγχρονες προηγμένες οικονομίες, διαπιστώνεται ταυτόχρονα και η έκλειψη της παραδοσιακής λειτουργίας του κράτους, κυρίως, ως προς το περιεχόμενο του κράτους πρόνοιας, αλλά και αυτού των εθνικών συνόρων και της συνειδητοποίησης κάποιου βαθμού εθνικισμού. Ωστόσο, το κράτος υπάρχει πάντοτε, με διαφορετική μορφή και μάλιστα είναι πανίσχυρο, με έδρα τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και με αποστολή του τη συγκέντρωση της παγκόσμιας εξουσίας και του παγκόσμιου πλούτου στη δικαιοδοσία ολιγάριθμων Κροίσων.

Η διαπίστωση του Dani Rodrik[27], ότι η παγκοσμιοποίηση απειλεί τη δημοκρατία και το κράτος-έθνος επαληθεύεται, όπως άλλωστε και η πολύπλευρη κριτική της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, σχετικά με τα σημαντικά αρνητικά αποτέλεσματά της [28]. Να σημειωθεί, πάντως, ότι και πριν από την εκλογή του Donald Trump, τα αποτελέσματα σχετικών δημοσκοπήσεων έδειχναν ότι σημαντικό τμήμα της κοινής γνώμης στην Ευρώπη ήταν υπέρ της αποπαγκοσμιοποίησης: 65% των Γάλλων, Ιταλών, Ισπανών και Γερμανών[29].

Μέρος ΙΙ. Tα χαρακτηριστικά της εκκολαπτόμενης νέας διεθνούς οικονομικής τάξης

Την πορεία προς την παγκόσμια διακυβέρνηση, με τα απωθητικά της χαρακτηριστικά για το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού της υφηλίου, έρχεται να διακόψει η επέλαση των λεγόμενων «λαϊκίστικων κομμάτων», με επικεφαλής τους, τον ήδη στην εξουσία Donald Trump. Η εκλογή του σημαίνει ότι οι περισσότεροι Αμερικάνοι δεν ευνοούν την υλοποίηση μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης[30].

Για την πολιτική αυτών των νέων κομμάτων, που όλα δείχνουν ότι θα κατακτήσουν και την Ευρώπη, μετά τις ΗΠΑ, εκτός του ότι δεν είναι πανομοιότυπη για όλα, γνωρίζουμε επιπλέον μόνον εκείνα τα στοιχεία που οι επικεφαλής τους εξαγγέλλουν κατά καιρούς. Συνεπώς, το τι ακριβώς θα πράξουν, όταν πια θα βρίσκονται στην εξουσία[31], περιβάλλεται από μεγάλη, και επικίνδυνη αβεβαιότητα. Και τούτο, διότι αν και οι ετικέτες των βασικών προδιαγραφών τους δείχνουν να είναι κοινές, οι τρόποι εφαρμογής τους ενδέχεται να είναι πολύ διαφορετικοί, καθώς κάποια από τα νέα αυτά κόμματα έχουν αριστερό και άλλα δεξιό, ή και πολύ έντονα δεξιό προσανατολισμό. Ωστόσο, προς το παρόν, και για την προσπάθεια κάποιας μορφοποίησης της νέας διεθνούς οικονομικής τάξης που φθάνει ακάθεκτη, θα έλεγα ότι αρκούν τα δύο γνωστά στοιχεία, που έχουμε στη διάθεσή μας: πρώτον, τις εξαγγελίες του Donald Trump, που άρχισαν ήδη να υλοποιούνται στις ΗΠΑ, και δεύτερον το αναμφισβήτητο κοινό χαρακτηριστικό όλων των μέχρι σήμερα λαϊκίστικων κομμάτων, που είναι η σαφής τους προτίμηση υπέρ του κλεισίματος (ορθότερα του ελέγχου) των εθνικών συνόρων.

Είναι αλήθεια ότι η άνοδος, στην εξουσία, του Donald Trump είναι αποφασιστικής σημασίας για εμφανείς λόγους. Καταρχήν, πρόκειται για τον πλανητάρχη που, κατά κάποιο τρόπο, δίνει το πρόσταγμα στον υπόλοιπο κόσμο, σχετικά με την κατεύθυνση της οικονομικής πορείας της υφηλίου. Παρεκκλίσεις, από τις βασικές οικονομικές επιλογές των ΗΠΑ είναι πάντοτε ανεκτές, με την προϋπόθεση ότι δεν μεταβάλλουν τη βασική κοσμοθεωρία επιλογής τους. Εξάλλου, το γεγονός ότι η πρώτη χώρα, στην οποία επικράτησαν οι αρχές μιας νέας διεθνούς οικονομικής τάξης, διαμετρικά αντίθετης της ισχύουσας, είναι οι ΗΠΑ, είναι ιδιαίτερα σημαντικό, καθώς εκτός απροόπτου, ενισχύει και ενθαρρύνει την άνοδο στην εξουσία και των, προς το παρόν, εκκολαπτόμενων ευρωπαϊκών λαϊκίστικων κομμάτων.

Και πριν από την άνοδο του Donald Trump στην εξουσία υπήρχαν, στην Ευρώπη κυρίως[32], πολλές αντιδράσεις εναντίον των νέων «λαϊκίστικων» κομμάτων, με κατηγορίες ότι είναι «φασιστικά», «φαιδρά», «επικίνδυνα» και ότι «δίνουν υποσχέσεις απραγματοποίητες». Οι κατηγορίες αυτές έγιναν καταιγιστικές, μετά την εκλογή του Donald Trump.

Παρότι οι κατηγορίες αυτές δικαιολογούνται, μερικώς τουλάχιστον, από την αβεβαιότητα που περιβάλλει τις λεπτομέρειες της νέας διεθνούς οικονομικής τάξης, ο κυρίαρχος ωστόσο λόγος που τις τροφοδοτεί είναι ο φόβος απώλειας ισχυρών επενδυμένων συμφερόντων. Είναι φυσικό, λοιπόν, και αναμενόμενο να αντιδρούν με νύχια και δόντια, στην επικείμενη αντιπαγκοσμιοποίηση, να καυτηριάζουν με όλους τους τρόπους τις δηλώσεις του Donald Trump, χαρακτηρίζοντάς τες ως απαράδεκτες[33], και να προσπαθούν να επιτύχουν την ανατροπή του, κάτι που φαίνεται δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Οι οπαδοί, εξάλλου, της διεθνούς οικονομικής τάξης των 45 τελευταίων ετών, που τώρα βρίσκεται στο τέλος της, απευθύνουν σκληρό κατηγορητήριο, εναντίον των νέων αυτών κομμάτων, επειδή "δεν τήρησαν τις υποσχέσεις τους". Λησμονούν, ωστόσο,, ότι πρώτοι αυτοί δεν τήρησαν σχεδόν καμία από τις αρχικές τους υποσχέσεις, και έτσι ενθαρρύνθηκε η άνοδος αυτών των νέων κομμάτων, που έγιναν γνωστά ως "λαϊκίστικα".

Και τα δύο αντικρουόμενα συστήματα, η παγκοσμιοποίηση και η αποπαγκοσμιοποίηση επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ, σε περιόδους που κινδύνευε η παγκόσμια οικονομική τους κυριαρχία. Πριν από 45 περίπου χρόνια, οι κίνδυνοι απώλειας της παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ προέρχονταν από την Ιαπωνία και την Ευρώπη, ενώ σήμερα αντίστοιχα από την Κίνα και το Ισίς.

Στα περιορισμένα πλαίσια αυτού του άρθρου, θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω τις επιπτώσεις για την Ευρώπη και τον κόσμο, του νέου διεθνούς οικονομικού συστήματος. Οπωσδήποτε, οι προτιμήσεις του Donald Trump θα πρέπει να ιδωθούν κάτω από το πρίσμα : "Η Αμερική πρώτα από όλα", και "η Αμερική να ξαναγίνει παγκοσμίως κυρίαρχη". Ακόμη, οι προτιμήσεις αυτές θα πρέπει να ερμηνευθούν σε συνδυασμό με τις σχετικές δηλώσεις του νέου πλανητάρχη ότι "δεν ενδιαφέρεται για τα εσωτερικά άλλων κρατών, και δεν θα αναμιχθεί σε αυτά".

Α. Επιπτώσεις στην Ευρώπη

Ο νέος πλανητάρχης έχει στραφεί, από τις πρώτες ημέρες μετά την εκλογή του, εναντίον της ΕΕ και, ειδικότερα, εναντίον της Γερμανίας. Και ακόμη, έχει εκφράσει την άποψη ότι η ΕΕ θα είναι καλύτερα να διαλυθεί. Προς την ίδια αυτή κατεύθυνση είναι και τα συγχαρητήρια που απηύθυνε ο πλανητάρχης στη Μ. Βρετανία, επειδή τόλμησε το BREXIT, και όπως όλα δείχνουν έχει καθησυχάσει τη Βρετανίδα πρωθυπουργό για τις τυχόν δυσμενείς επιπτώσεις αυτού του εγχειρήματος, με την υπόσχεση της υποστήριξής του. Ακόμη, προς την ίδια αυτή κατεύθυνση είναι και η προτροπή του νέου πλανητάρχη προς την Ελλάδα, που επαναλαμβάνεται από το 2012, ότι πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ γι να σωθεί. Οι ερμηνείες αυτών των δηλώσεων είναι πολλές: όπως, ανάμεσα και σε άλλες, ότι ο Donald Trump, ως εθνικιστής, ενοχλείται από την ύπαρξη υπερεθνικών ενώσεων, όπως επειδή είναι εναντίον της παγκοσμιοποίησης είναι φυσικό να στρέφεται και εναντίον της πιο περιορισμένης έκφανσής της που είναι η ΕΕ, ή ακόμη ότι δεν αποκλείεται να τον ενοχλεί η υπερβολική ισχύς που απέκτησε η Γερμανία, μέσα στην ΕΕ, γιατί πιστεύει ότι σε κάποιο βαθμό ανταγωνίζεται τη δική του παγκόσμια κυριαρχία. Θα πρέπει, αναμφισβήτητα, να είναι σαφές, ότι η εχθρική αυτή στάση του Donald Trump απέναντι σε μια ΕΕ-Ευρωζώνη, που κλυδωνίζεται από σωρεία δυσχερειών, και που ανησυχητικές ενδείξεις της προετοίμαζαν, ήδη, και πριν από την εκλογή του νέου πλανητάρχη, την επικείμενη διάλυσή της, αποτελεί, από πολλές πλευρές, σοβαρό επιβαρυντικό στοιχείο. Η πρόβλεψη, συνεπώς, για την τύχη της ΕΕ και ιδίως της Ευρωζώνης είναι ceteris paribus δυσμενής, παρότι τα πολλά συμφέροντα που έχουν, εκεί, επενδυθεί θα παρατείνουν, πιθανότατα, τη δυσλειτουργία της. Για την Ευρώπη, ωστόσο, των εθνικών κρατών, και ιδίως για τον ευρωπαϊκό Νότο, που έχει οικτρά δοκιμαστεί από τη νοσηρότητα του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, υπάρχουν και θετικές προοπτικές, που περιέχονται στις παγκόσμιες, υπό την προϋπόθεση ότι ο νέος πλανητάρχης θα υλοποιήσει όσα εξάγγειλε.

Β. Επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία

Η κυρίαρχη μεταβολή, που προβλέπεται να έχει πολυάριθμες και σημαντικές, επί μέρους επιπτώσεις στο διεθνές οικονομικό πεδίο, είναι αναμφίβολα η αποπαγκοσμιοποίηση, με την εγκαθίδρυση κάποιου βαθμού προστατευτισμού. Είναι, εξάλλου, λογικά αναμενόμενες οι αντιδράσεις εναντίον του νέου αυτού παγκόσμιου συστήματος, που θα ρυθμίζει εφεξής τις συναλλαγές, και που προβλέπεται να είναι διαμετρικά διαφορετικό, από το αντίστοιχο των 45 περίπου τελευταίων ετών. Ωστόσο, οι κραυγές αγωνίας των ολιγάριθμων νικητών της παγκοσμιοποίησης ουδόλως σημαίνουν ότι το νέο σύστημα, που προαναγγέλλεται θα φέρει την καταστροφή. Αντιθέτως, θα πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη ότι καθένα από τα δύο αυτά κεντρικά συστήματα διαθέτουν και θετικά και αρνητικά στοιχεία, ότι οι κοινωνικές ομάδες που ευνοούνται ή περιέρχονται σε δυσμενή θέση εξαιτίας της εφαρμογής τους, είναι διαφορετικές στα πλαίσια του καθένα από αυτά, και ακόμη ότι οι δυσμενείς συνέπειες εντείνονται προς το τέλος του χρόνου εφαρμογής τους και, ακριβώς, αυτές κάνουν αναγκαία την αλλαγή. Από την πλευρά αυτή είναι ξεκάθαρο ότι δεν υπήρχε πια ανοχή στα πολυσύνθετα και πολύπλευρα καταστρεπτικά αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης, που ενισχυόταν και από έναν ακραίο νεοφιλελευθερισμό. Το σύστημα είχε σαφέστατα αγγίξει τα όριά του. Να σημειώσω, ακόμη, ότι όσο πιο μονομερής είναι η εφαρμογή των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κάθε συστήματος, δηλαδή όσο πιο ασθενής είναι η συμμετοχή του εναλλακτικού συστήματος στο εκάστοτε ισχύον, τόσο τα αρνητικά αποτελέσματα είναι εντονότερα, και τόσο πιο επιτακτική εμφανίζεται, μετά την πάροδο κάποιου χρόνου, η υποκατάστασή του από το δεύτερο αυτό εναλλακτικό σχήμα.

Θα προσπαθήσω να εξετάσω, εδώ, το τι μπορούμε λογικά να αναμένουμε από τη νέα διεθνή οικονομική τάξη του Donald Trump, εμμένοντας κυρίως στα θετικά αποτελέσματα, χωρίς φυσικά να αποκλείονται και τα αρνητικά ή και τα πολύ αρνητικά, τα οποία ωστόσο αναδεικνύονται μετά από την πάροδο κάποιου χρόνου. Πρόκειται για την:

α) Αναζωογόνηση της παγκόσμιας οικονομίας (και μέσα σε αυτήν και της ευρωπαϊκής, αν και όταν αυτή επανέλθει στο καθεστώς των κρατών-εθνών)
Η παγκόσμια και κυρίως η ευρωπαϊκή οικονομία, ουσιαστικά, δε συνήλθε ακόμη από τη μεγάλη χρηματοοικονομική κρίση του 2017, σε σημείο που να αναβιώνουν θεωρίες περί μακροχρόνιας ύφεσης[34]. Οι φοβίες γύρω από το χρέος, τα ελλείμματα και τον πληθωρισμό, η συλλήβδην καταδίκη του δημόσιου τομέα, η απεμπόληση της δημοσιονομικής πολιτικής με έμφαση μόνο στη νομισματική πολιτική, η πίστη σε ανυπόστατες δοξασίες, όπως ανάμεσα και σε άλλες ότι η λιτότητα χωρίς όρια και χωρίς ημερομηνία λήξης καθώς και η εσωτερική υποτίμηση είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν, αποτελεσματικά και σε μακροχρόνια βάση, χρέος και ελλείμματα, απενεργοποίησαν τις αναπτυξιακές δυνατότητες της παγκόσμιας και ευρωπαϊκής οικονομίας.

Οι δηλώσεις του Donald Trump, σχετικά με την πρόθεσή του να προβεί σε δημόσια έργα υποδομής, ύψους 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων, τα οποία θα δανειστεί, αδιαφορώντας για την αύξηση του δημόσιου χρέους, και αδιαφορώντας ακόμη και για κάποιο βαθμό πληθωρισμού, υπόσχονται αναθέρμανση όχι μόνο της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και της παγκόσμιας, αλλά και της ευρωπαϊκής. Και όχι μόνο, γιατί εξυπακούεται ότι αυτές οι επιλογές του νέου πλανητάρχη θα συμπαρασύρουν και τη γηραιά ήπειρο, η οποία θα είναι δύσκολο να εμείνει στο ασφυκτικά περιορισμένο περιβάλλον της λιτότητας. Η ανάκαμψη της οικονομίας, και η πραγματοποίηση υψηλών αναπτυξιακών ρυθμών θα περιορίσει την ανεργία και θα ενθαρρύνει τη διενέργεια επενδύσεων.
β) Περιορισμός της ανεξέλεγκτης ελευθερίας των συναλλαγών

H παγκοσμιοποίηση, όπως όλα δείχνουν, θα περιοριστεί, σε κάποιο βαθμό, αφού ο νέος πλανητάρχης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι έκανε περισσότερο κακό παρά καλό στις ΗΠΑ. Στο πρώτο Μέρος αυτού του άρθρου έγινε αναφορά στα δυσμενή αποτελέσματα της παγκοσμιοποίησης, όπως αυτή εφαρμόστηκε στα περίπου 45 τελευταία αυτά χρόνια. Συνεπώς, δεν εγκαταλείπει η υφήλιος και η Ευρώπη ένα σύστημα που εξασφάλισε ευημερία για όλους. Γι' αυτό, είναι ενδιαφέρον να εξετάσουμε τι μπορούμε να ελπίζουμε με τη νέα διεθνή οικονομική τάξη, που αναμένεται. Πρόκειται, φυσικά, για τον προστατευτισμό, που τα πιο απλά μέτρα επίτευξης των στόχων του είναι η επιβολή δασμών στα εισαγόμενα αγαθά, προκειμένου να περιοριστεί η κατανάλωσή τους και να ενθαρρυνθεί, έτσι, η εθνική παραγωγή και απασχόληση. Σπεύδω να παρατηρήσω, ότι τα αποτελέσματα του προστατευτισμού δεν είναι γνωστά εκ των προτέρων καθώς εξαρτώνται από το βαθμό εφαρμογής τους, και κυρίως από τον τρόπο χρησιμοποίησης των εισπράξεων από τους δασμούς. Αν αυτές χρησιμοποιηθούν από την κυβέρνηση της χώρας που επιβάλλει τους δασμούς, για να αυξήσει την εσωτερική κατανάλωση και επένδυση, η παραγωγή της, η απασχόλησή της και ο ρυθμός ανάπτυξής της θα αυξηθούν. Ωστόσο, η αύξηση της τιμής των αγαθών, στα οποία θα επιβληθούν δασμοί εισαγωγής κινδυνεύουν να επιβαρύνουν τους καταναλωτές, που θα υποχρεωθούν να τα πληρώσουν ακριβότερα από πριν. Οι δυνατές περιπτώσεις είναι πολυάριθμες, έτσι που να μην είναι εύκολη η εξαγωγή ενός απόλυτου συμπεράσματος[35]. Οπωσδήποτε, η απόφαση επιβολής προστατευτικών μέτρων έχει κάποιο νόημα τώρα, γιατί ελπίζεται ότι θα περιορίσει τα δεινά που προκάλεσε το μέχρι τώρα ισχύον καθεστώς των διεθνών συναλλαγών. Και να παρατηρήσω ότι η απελευθέρωση των συναλλαγών, η παγκοσμιοποίηση, κάθε άλλο παρά αθώα ήταν όπως εφαρμόστηκε, δεδομένου ότι η Κίνα, αλλά και η Γερμανία διατήρησαν την εξωτερική αξία των νομισμάτων τους χαμηλή, συσσωρεύοντας έτσι εμπορικά πλεονάσματα σε βάρος των χωρών που συναλλάσσονταν με αυτές.

γ) Το προσφυγικό

Πρόκειται για εξαιρετικά ευαίσθητο, όσο και βαθιά ανθρώπινο πρόβλημα, έτσι που κρίνω δύσκολη τη διατύπωση απόλυτου συμπεράσματος. Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν η μη επίλυση του τεράστιου αυτού προβλήματος, που προκλήθηκε κυρίως από σειρά αναίτιων πολέμων και από κακούς χειρισμούς, να βαρύνει σε τόσο απαγορευτικά υψηλό ποσοστό τη χώρα μας, που ουδόλως ευθύνεται, ενόσω η υπόλοιπη Ευρώπη υπεκφεύγει. Η τυχόν αποτελεσματική αντιμετώπισή αυτού του προβλήματος, όπως και αυτό της πάταξης του ισλαμικού κράτους από το νέο πλανητάρχη, θα είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για την Ελλάδα.

δ) Η τρομοκρατία

Ο νέος πλανητάρχης υποσχέθηκε, ακόμη, να πατάξει αποτελεσματικά την τρομοκρατία, που αποκτά καθημερινά εφιαλτικές διαστάσεις, σπέρνει το τρόμο σε ολόκληρη την υφήλιο, εφευρίσκει συνεχώς νέες μεθόδους για να δολοφονεί αθώα θύματα, και φέρνει παντού την απόγνωση. Τα κλειστά σύνορα είναι πιθανόν ότι θα επιτρέψουν κάποια δυνατότητα ελέγχου των υπόπτων για τρομοκρατία, χωρίς ωστόσο αυτό να είναι βέβαιο, εφόσον στις περισσότερες των περιπτώσεων τρομοκρατικής επίθεσης έχει αποδειχθεί ότι οι τρομοκράτες δεν έρχονται από έξω, αλλά βρίσκονται και κατοικούν μέσα στη χώρα, που υφίσταται την επίθεση. Θα πρέπει, επίσης, να επισημανθεί ότι η λήψη υπερβολικών μέτρων, και ιδίως μέτρων που καλώς ή κακώς θεωρούνται προσβλητικά για το Ισλάμ, είναι πιθανόν να εξοργίζουν τους τρομοκράτες ή τους υπό εκκόλαψη τρομοκράτες.

ε) Τράπεζες και πολυεθνικές

Ο Donald Trump τάχθηκε κατά των μεγάλων πολυεθνικών και των ανεξέλεγκτων τραπεζών και δήλωσε ότι θα λάβει μέτρα εναντίον τους και κυρίως ότι θα επαναφέρει τον νόμο Glass-Steagall, που διαχώριζε τις εμπορικές από τις επενδυτικές τράπεζες και που η κατάργησή του ήταν πρόξενος μεγάλων ανωμαλιών, υπεύθυνων για το ξέσπασμα και τον πολλαπλασιασμό των κρίσεων. Και στο πεδίο αυτό τίποτε δεν μπορεί να είναι σίγουρο, καθώς τα πρώτα σχετικά μέτρα του νέου πλανητάρχη είναι αρκετά αμφιλεγόμενα. Να αναφέρω σχετικά και χάρη παραδείγματος την πρόθεσή του συγχώνευσης των δύο κολοσσών: Monsanto και Bayer, που βρίσκεται σαφέστατα προς την πλευρά ενίσχυσης της ανεξέλεγκτης και πολύ επικίνδυνης ισχύος των πολυεθνικών.

στ) Επάνοδος του κράτους-έθνους

Ένα άλλο σημείο ενδιαφέρον των προγραμματικών εξαγγελιών του Donald Trump είναι και η δήλωσή του ότι δεν προτίθεται να αναμιγνύεται και να παρεμβαίνει σε υποθέσεις άλλων κρατών. Ελπίζεται, έτσι, ότι τα κράτη-έθνη θα επανακτήσουν τμήμα της εθνικής τους κυριαρχίας, που τους αφαιρέθηκε από την παγκοσμιοποίηση, ότι θα περιοριστούν οι αναίτιες πολεμικές συρράξεις, που αποτελούν την κύρια αιτία της αναζωπυρωμένης τρομοκρατίας, και ότι θα επιτραπεί επιτέλους, σε κάθε οικονομία, να αποφασίζει και να εφαρμόζει την οικονομική πολιτική, που εξυπηρετεί καλύτερα τις ιδιαιτερότητές της.

στ) Προσέγγιση των ΗΠΑ με τη Ρωσία του Poutin

Η αποκατάσταση καλών σχέσεων με τη Ρωσία, που φαίνεται να είναι στις προθέσεις του πλανητάρχη, προβλέπεται να λειτουργήσει ως σταθεροποιητικός και ειρηνευτικός παράγοντας για τον πλανήτη.

Μέσα από τις δηλώσεις του νέου πλανητάρχη, υπάρχουν και κάποιες, που είναι αρνητικές ή και απειλητικές για τις εξελίξεις, στον πλανήτη, όπως, η αρνητική στάση του Trump, για τις παρεμβάσεις σχετικά με τη βελτίωση των κλιματολογικών συνθηκών, η εχθρότητα του απέναντι στο ΝΑΤΟ, η πιθανή αδιαφορία του για τις περιφερειακές συρράξεις, η πρόθεσή του για μείωση των φόρων, που θα αυξήσει τις ανισότητες κ.ά.

Συμπέρασμα

Το κυρίαρχο συμπέρασμα που συνάγεται από την ανάλυση του ανά χείρας άρθρου είναι ότι η μακροημέρευση οποιουδήποτε συστήματος αποκλείεται, όταν η λειτουργία του δημιουργεί μεγαλύτερο αριθμό ηττημένων, σε σύγκριση με τον αριθμό των νικητών. Δεδομένου, ωστόσο, ότι και τα δύο διαθέσιμα συστήματα, ρύθμισης των διεθνών συναλλαγών περιέχουν και μειονεκτήματα, αλλά και πλεονεκτήματα, αν αποκλεισθεί η δυνατότητα επιτυχούς μακροχρόνιου συνδυασμού τους, η εναλλαγή τους είναι νομοτελειακά αναπόφευκτη. Ακριβώς, χάρη σε αυτή την εναλλαγή, εξασφαλίζεται ταυτόχρονα εναλλαγή ανάμεσα στις κοινωνικές ομάδες που θίγονται ή ευνοούνται από τη λειτουργία του καθένα από τα δύο αυτά, διαμετρικά αντίθετα συστήματα.

Η έλευση, τώρα της αντιπαγκοσμιοποίησης/προστατευτισμού κρίνεται επιθυμητή και για κάποιον άλλο λόγο, εκτός από την εναλλαγή θιγόμενων και ευνοουμένων. Και αυτός ο λόγος αναφέρεται στο γεγονός ότι μπαίνει φρένο στη μέχρι τώρα με την παγκοσμιοποίηση απρόσκοπτη προσέγγιση της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Ασφαλώς, η παρεμπόδιση συνέχισης της πορείας της παγκόσμιας διακυβέρνησης, εκτός του ότι δεν θα είναι πιθανότατα οριστική, πρέπει επιπλέον να επισημανθεί ότι αυτή εκλαμβάνεται ως πλεονέκτημα, μόνο για όσους αντιτίθενται στις προδιαγραφές της, ενώ αντιθέτως για πολυάριθμους άλλους αποτελεί μειονέκτημα.

Η έλευση στην εξουσία των πολιτικών κομμάτων, με την επονομασία "λαϊκίστικα", δεν προωθεί τη δημοκρατία, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αλλά ενδυνάμωση του εθνικισμού, που είχε αισθητά υποχωρήσεις με την παγκοσμιοποίηση. Δυστυχώς, όμως, η δημοκρατία έχει υποστεί πολλαπλά χτυπήματα και από την παγκοσμιοποίηση, υπογραμμίζοντας, κύρια και πρωταρχικά την αδιανόητη κορύφωση που άγγιξαν, επί των ημερών της, οι ανισότητες σε όλες τους τις εκφάνσεις.

Ένα σημαντικό, αλλά προς το παρόν αναπάντητο ερώτημα είναι το αν το διεθνές οικονομικό καθεστώς θα περιορίσει τις πολεμικές συρράξεις στην υφήλιο. Θεωρητικά, η απάντηση θα είναι καταφατική, αν ο νέος πλανητάρχης εννοεί πράγματι τα όσα σχετικά εξαγγέλλει, δηλαδή ότι δεν προτίθεται να αναμιγνύεται στα εσωτερικά θέματα άλλων χωρών. Αμφιβολίες, ωστόσο, υπάρχουν εξαιτίας του γεγονότος ότι, από πολύ νωρίς, ο Donald Trump, δημιουργεί νέες εστίες εχθρότητας, ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Κίνα, το Μεξικό, το Ιράν, αλλά και την ΕΕ. Ίδωμεν, λοιπόν.

Τελικά, όσο και αν είναι συζητήσιμη η ποιότητα που θα εξασφαλίσει στις σύγχρονες οικονομίες και κοινωνίες η έλευση των λαϊκίστικων πολιτικών κομμάτων, η παρουσία τους ωστόσο είναι απολύτως δικαιολογημένη, στη βάση των πολυάριθμων καταστρεπτικών συνεπειών που συσσώρευσε η περίοδος της παγκοσμιοποίησης.

Παραπομπές
[1] M. Negreponti-Delivanis (2002),Mondialisation Conspiratrice, Introduction
[2] Στη δεκαετία του '80 οι ΗΠΑ έντρομες διαπιστώνουν επιβράδυνση του ρυθμού προόδου, απώλεια παραγωγικότητας σε σύγκριση με τη Γερμανία και την Ιαπωνία, μείωση της ροπής για επένδυση και φαινόμενα αποβιομηχάνισης. Το αποφασιστικό, ωστόσο, στοιχείο στροφής των ΗΠΑ προς την απελευθέρωση των διεθνών συναλλαγών/παγκοσμιοποίηση, υπήρξε, αναμφισβήτητα η πτώση του περιθωρίου κέρδους των αμερικανικών επιχειρήσεων
[3] M. Negreponti-Delivanis (2016), "Towrds an overthrow of the international economic order? (Freedom of trade or protectionnism)"? Υπό δημοσίευση στον Τόμο πρακτικών του συνεδρίου, που έγινε στο Mostar της Κροατίας τον Οκτώβριο του 2016
[4] Κατεξοχήν της Κίνας και της Ινδίας
[5] Με εξαίρεση, ίσως, της Γερμανίας. "Ίσως", επειδή τελευταίως εκφράζονται αμφιβολίες για το αν τα εντυπωσιακά της επιτεύγματα μπορεί να διατηρηθούν και στο μέλλον
[6] Ανεξαρτήτως της αριστερής ή δεξιά τους κατεύθυνσης
[7] Κλείνοντας τα σύνορα με το Μεξικό
[8]Αλλά, που ωστόσο ανέχεται, επί δεκαετίες, τα τεραστίων διαστάσεων εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας
[9] Οι οποίες προσφεύγουν, κάθε φορά που το κρίνουν απαραίτητο, στη λήψη κεϋνσιανικών μέτρων, και είναι πιθανόν η εξήγηση τού γιατί η οικονομία τους πηγαίνει πολύ καλύτερα από αυτήν της Ευρώπης
[10] Όπως, άλλωστε, τηρουμένων των αναλογιών, και αυτή του 1929
[12] Δεδομένου ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν πρόβλημα να διατηρούν υψηλό χρέος
[13] Alternatives Economiques, Hors Series No 110, janvier 2017
[14] Όχι, αναγκαστικά με επικαιροποιημένα δεδομένα τα οποία δεν είναι δυνατόν να εξασφαλιστούν χωρίς κάποια καθυστέρηση. Με βάση έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας της 2 Οκτωβρίου 2016
[15] The Economist, 8.10.2016
[16] Εκτιμήσεις της Παγκόσμιας Τράπεζας
[17] Όπως θα αναφερθώ στη συνέχεια
[18] "Alternatives Economiques", Hors Series No 109, οctobre 2016
[19] Ibidem
[20] OECD-Έκθεση του 2012
[21] Όπως φάνηκε να είναι η προσπάθεια πριν 3-4 χρόνια
[22] Capital in the Twenty-First Century, 2013
[23] Η FED επί 7 χρόνια διατήρησε τα επιτόκια σε μηδενικό επίπεδο, δαπάνησε πάνω από 3 τρισεκατομμύρια σε προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης και επειδή τα μέτρα αυτά δεν κατόρθωσαν να αναζωογονήσουν την αμερικανική οικονομία, πριν μερικούς μήνες αντιμετωπίστηκε σοβαρά το ενδεχόμενο "ρίψης χρημάτων με ελικόπτερο"
[24] Εκτιμάται ότι η μείωση των επενδύσεων στην Ευρώπη, από το 2007-2016 ήταν περίπου 30%
[25] Βλ. Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, Η εν ψυχρω δολοφονία της Ελλάδας,Εκδόσεις Ιανός και Ίδρυμα Δελιβάνη, Αθήνα 2014, Εισαγωγή (και σε γαλλική μετάφραση)
[26] Harvard Institute of Politics
[27] Dani Rodrik, The Globalization Paradox: Democracy and the Future of the World Economy. New York: W.W. Norton & Company, 2011
[28] Mondialisattion conspiratrice op.cit.
[29] IFOP 2011, http://manifestepourundebatsurllibreechange.eu(archive)
[30] Andrew Ross Sorkin, "Davos in the era of Trump", International New York Τimes,17.01.2017
[31] Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η, μόνο πριν από μερικές εβδομάδες, εκλογή του Ronald Trump στην εξουσία, καθώς και οι εξαγγελίες του για τα μέτρα που προτίθεται να λάβει, δεν αρκούν για τη διάλυση των εύλογων ανησυχιών, σχετικά με τις μελλοντικές εξελίξεις στον κόσμο
[32] Καθώς, τα ΜΜΕ των ΗΠΑ και της Ευρώπης αποδείχθηκαν εντελώς ανίκανα να προβλέψουν την εκλογή του
[33] Παρότι, αν κρίνω από ορισμένες από αυτές, όπως για παράδειγμα τη διαπίστωση ότι «το ευρώ ευνόησε κύρια και πρωταρχικά τη Γερμανία», όπως ότι «η ΕΕ και το ευρώ δημιουργήθηκαν σε εσφαλμένες βάσεις",κ.ά. ανταποκρίνονται πλήρως στα πράγματα
[34] Lawrence H. Summers "The age of secular stagnation", Foreign Affairs, March/April 2016, p.5
[35] Για μια πληρέστερη ανάλυση, βλ. Maurice Byé et Gérard Destanne de Bernis, les relations économiques internationales, 5ième édition Daloz, Paris 1987, pp 1251 et ss



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Την ώρα που ο υπουργός Οικονομίας κ Τσακαλώτος ομολογούσε ότι η κυβέρνηση έχει τσακίσει τη μεσαία τάξη, αλλά το έκανε «για να δώσει προτεραιότητα στους απόλυτα φτωχούς», η UNICEF διαπιστώνει με έκθεση ότι μισό εκατομμύριο παιδιά στη χώρα ζουν σε φτώχεια. Έτσι, ο υπουργός υπέγραψε μείωση του αφορολόγητου, που θα φτωχοποιήσει καθέναν με εισόδημα ακόμα και 500 ευρώ το μήνα!

Ο υπουργός που «διαπραγματεύεται» με την τρόικα υποτίθεται ότι έχει σπουδάσει Οικονομικά στο Λονδίνο. Εκεί που σπούδασε θα έμαθε ότι αυτός που παράγει τον πλούτο μετά το τέλος της δουλοκτησίας είναι η μεσαία τάξη. Ακόμα κι οι αγαπημένοι του προλετάριοι μετατρέπονται παντού στον πλανήτη σε μεσαία τάξη εδώ και 100 χρόνια. Γιατί όλοι θέλουν να γίνουν κάτι καλύτερο απ αυτό που είναι. Ανθρώπινη αδυναμία, που παράβλεψε ο Μάρξ και που ήταν ανίκανος να δει γύρω του στη ζωή του στο Λονδίνο και εδώ ο κ. Τσακαλώτος.

Τον Μαρξ τον συγχωρούμε γιατί έζησε σε μια εποχή που οι προλετάριοι ήταν πολλοί και μοιάζαν μελλοντικά κυρίαρχοι. Τον Τσακαλώτο δεν τον συγχωρούμε γιατί ζει σε μια κοινωνία, την ελληνική, που το ένα τρίτο των εργαζόμενων δεν παράγει υπεραξία σε κανένα αφεντικό! Δεν έχει σχέση με προλετάριους. «Υπηρετούν» στο δημόσιο.

Το άλλο ένα τρίτο είναι αυτοαπασχολούμενοι, που η πλειοψηφία τους δεν συμμετέχει στα δημόσια έσοδα παρά μόνο από τους έμμεσους φόρους. Στους άμεσους φοροδιαφεύγουν. Δεν παράγουν υπεραξία σε αφεντικά. Και το απροστάτευτο πλήθος των μισθωτών και συνταξιούχων πληρώνει το 70% των εισπράξεων του ελληνικού κράτους!

Αυτοί τελικά είναι οι πλούσιοι, από τους οποίους θα τα έπαιρνε ο κύριος Τσακαλώτος για να τα μοιράσει στους φτωχούς! Οι μισθωτοί, συνταξιούχοι και μικροεπαγγελματίες.

Τώρα ήρθε στη Βουλή προχτές και αράδιασε έναν κατάλογο από μαργαριτάρια σαν αυτά που δικαιολογημένα λόγω ηλικίας και απειρίας λένε οι έφηβοι στις καφετέριες. Αδικαιολόγητα για ενήλικα και μάλιστα πτυχιούχο και μάλιστα υπουργό.

Είπε ο κ Τσακαλώτος ότι «κάναμε λάθος στην πρόβλεψη για το πόσο γρήγορα μπορείς να αντιμετωπίσεις τη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά κι έτσι έπεσε το βάρος στα μεσαία στρώματα». Δηλαδή, ο κ Τσακαλώτος και οι συν αυτώ πίστευαν ότι με το που θα κάθονταν στην καρέκλα της κυβέρνησης θα έτρεχαν όσοι έχουν τα λεφτά τους έξω αδήλωτα και όσοι δε δηλώνουν τα εισοδήματά τους εδώ να πληρώσουν το μερίδιό τους. Έτσι. Επειδή ήρθε η πρώτη φορά αριστερά!

Πόσο ανόητος και άσχετος πρέπει να είσαι για να πιστεύεις τέτοιες ιδέες, που δεν τις ξεστομίζει ούτε 15χρονο δεκαπενταμελούς! Πόσο ανίδεος από την πραγματική ζωή που ζουν οι πολίτες. Και πόσο επικίνδυνος είσαι όταν, πιστεύοντας τέτοιες βλακείες, κάθεσαι σε καρέκλα διακυβέρνησης της τύχης ενός λαού.

Και πόσο ανόητος και άσχετος είσαι όταν υποστηρίζεις ότι έχοντας σφάξει, από λάθος (!), τη μεσαία τάξη, έχεις ενισχύσει τα φτωχότερα στρώματα! Όταν δεν ξέρεις πως οι από κάτω ορθοποδούν από την αύξηση του πλούτου των μεσαίων! Όταν με την πολιτική σου έχεις ανεβάσει τους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ανέργους σε 2 εκατομμύρια. Όταν πληθαίνουν οι ουρές των φτωχών ακόμα και στα υπαίθρια συσσίτια σαν αυτά που βλέπουμε με οργή κάθε μέρα στις γειτονιές της Ελλάδας. Όταν στην Πάτρα οργανώσεις κατοίκων σιτίζουν παιδιά, μερικά από τα οποία λιποθυμάνε στ αλήθεια στα σχολεία, όχι μαϊμού α λα αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ. Πού ζει αυτός ο ανεκδιήγητος από τα Λονδίνα!

Αλλά, η «εξαπάτηση» του κ Τσακαλώτου για την πραγματικότητα δε σταματάει εδώ με τους ιδιώτες. Στην τοποθέτησή του στη Βουλή υποστήριξε ότι δεν μπορούν να γίνουν άλλες περικοπές στο ανεξέλεγκτο και διεφθαρμένο δημόσιο, γιατί έχουν ήδη γίνει πολλές.

Προφανώς εκεί που ζει με τους άλλους υπουργούς δεν του έχει πει κανείς για το πόσα δις σκορπιώνται από την κακοδιαχείριση ή τη μη διαχείριση ανθρώπων και πόρων, που είναι όμηροι στα χέρια διεφθαρμένων δημοτικών και κρατικών υπηρεσιών, οι οποίες υπάρχουν μόνο για να εξυπηρετούν τα πολιτικά συμφέροντα αιρετών, συγγενών, διαπλεκόμενων εταιριών και μεσαζόντων.

Και η επικίνδυνη ασχετοσύνη του υπουργού συνεχίστηκε όταν χαρακτήρισε κινδυνολογίες τις οικονομικές πραγματικότητες που δημιουργεί η καθυστέρηση της λεγόμενης αξιολόγησης. Ούτε η φυγή των 3 δις καταθέσεων, ούτε η απαξίωση των εταιριών από το Χρηματιστήριο, ούτε η αύξηση του επιτοκίου στα spread, ούτε η αύξηση του δανεισμού των τραπεζών από την ΕΚΤ (που τον πληρώνουν οι πολίτες), ούτε Η καθίζηση της αγοράς από την αβεβαιότητα, ούτε η πλήρης απαξίωση της όποιας σοβαρότητας με την οποία τα γεράκια συζητάνε με του Έλληνες τυχάρπαστους πολιτικούς έχουν αγγίξει τον πτυχιούχο του Λονδίνου.

Αντιθέτως, δήλωσε και στενοχωρημένος που το, ανεξάρτητο, Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής και η Τράπεζα της Ελλάδος προειδοποιούν για κίνδυνο νέου δανεισμού και νέου μνημονίου με την πολιτική που ακολουθεί, αφού προφανώς δεν καταλαβαίνει τίποτε από εφαρμοσμένη οικονομία και πολιτική οικονομία.

Τέλος, ο υπουργός, μη καταλαβαίνοντας από οικονομία δεν καταλαβαίνει ούτε και από πολιτική και Δημοκρατία. Κι αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο. Γιατί εκεί όπου υποτίθεται ότι σπούδασε στο Λονδίνο μάλλον δεν πάταγε το πόδι του στα μαθήματα πολιτικής. Γιατί αν πήγαινε θα μάθαινε ότι δεν υπάρχει πιο επικίνδυνο πράγμα από μια κυβέρνηση κι έναν υπουργό, που καλεί τους πολίτες να μην πιστεύουν στον Τύπο. Συλλήβδην! Όπως έκανε αυτός.

Να μην πιστεύουν ούτε την Αυγή, το Έθνος, το Documento και την ΕΦΣΥΝ; Ουτε τις ΕΡΤ; Ούτε τον ΑΝΤ1; Ούτε τα sites του ΣΥΡΙΖΑ; Ή υπάρχει καλός και κακός Τύπος; Δικός μας και των άλλων; Αυτός που ελέγχουμε κι αυτός που δεν ελέγχουμε;

Η συμβουλή του πρωθυπουργού, που επανέλαβε ο κ Τσακαλώτος στη Βουλή «μην πιστεύετε αυτά που γράφει ο Τύπος» είναι φράση του Πατακού και του Θεοφιλογιαννάκου, αν δεν το ξέρει ο… αριστερός πολιτικός. Και είναι άποψη φασιστών και δικτατόρων. Για να ξέρει ο λαός με ποιούς έχει να κάνει.

Ο Τύπος είναι στην κρίση του λαού. Όπως είναι και οι πολιτικοί. Και ο λαός έχει αρκετό μυαλό ή δεν έχει καθόλου για να πιστεύει ή να μην πιστεύει κάποιον από όλους. Ξέρει πάντως, ότι δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι ψεύτες από τους πολιτικούς. Μόνο που οι πολιτικοί κάνουν και δικτατορίες. Και καταλύουν Συντάγματα. Έτσι κ Τσακαλώτο; Το πτυχίο σε μάρανε.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου