Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Μαρ 2017


Οι διαφορές μεταξύ ενός οικονομικού, καθώς επίσης ενός στρατιωτικού πολέμου, δεν είναι τόσο μεγάλες, όσο νομίζει κανείς. Σε γενικές γραμμές, κατά τη διάρκεια ενός στρατιωτικού πολέμου η ηττημένη χώρα έχει οικονομικές απώλειες, έμψυχες, καθώς επίσης υλικές – αφού το κόστος διεξαγωγής είναι μεγάλο, σκοτώνονται άνθρωποι, ενώ καταστρέφονται τα κτίρια και οι λοιπές υποδομές της. Στη συνέχεια εγκαθίστανται οι δυνάμεις κατοχής, ορίζεται μία κυβέρνηση δωσίλογων, λεηλατούνται οι πόροι της, φορολογείται από τους εισβολείς, βασανίζονται οι Πολίτες της, επικρατούν συνθήκες υπογεννητικότητας, μετανάστευσης κοκ.
Κατά τη διάρκεια ενός οικονομικού πολέμου τώρα, το κόστος είναι επίσης μεγάλο, οι άνθρωποι στην ηττημένη χώρα πεθαίνουν χωρίς να χρειαστεί να σκοτωθούν (μείωση του προσδόκιμου ζωής, ελλιπής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ανεργία, εξαθλίωση κλπ.), τα κτίρια ερημώνουν λόγω των μαζικών χρεοκοπιών, καθώς επίσης της οικονομικής αδυναμίας του πληθυσμού, ενώ οι υποδομές καταστρέφονται σταδιακά λόγω της μη συντήρησης τους. Επίσης, εγκαθίστανται οι δυνάμεις κατοχής στο εσωτερικό της, λιγότερες και με πολύ χαμηλότερο κόστος, η κυβέρνηση της «αναγκάζεται» να λειτουργεί ενδοτικά, λεηλατείται η ιδιωτική και η δημόσια περιουσία της, φορολογείται, βασανίζονται οικονομικά οι Πολίτες της, υπάρχει υπογεννητικότητα, κλιμακώνεται η μετανάστευση κοκ.
Σε αντίθεση όμως με την οικονομική ήττα και την κατοχή της, όταν η χώρα χάνει έναν στρατιωτικό πόλεμο, όλα συμβαίνουν χωρίς τη συμφωνία των Πολιτών της. Παράλληλα, δημιουργούνται ομάδες αντίστασης στο εσωτερικό της, με στόχο την ανάκτηση της ελευθερίας, καθώς επίσης της εθνικής τους κυριαρχίας.
Η οικονομικά ηττημένη χώρα όμως αναγκάζεται να συμφωνεί με την κατοχή της, ενώ όλα όσα υπογράφουν οι πολιτικοί της είναι δεσμευτικά και εντός των κανόνων του διεθνούς δικαίου – οπότε δεν θεωρείται κατακτημένη, αλλά ότι πληρώνει δίκαια τα λάθη και τις παραλείψεις της, αφού με δική της επιλογή χρεώθηκε.
Φυσικά ο δανειστής προστατεύεται από τους διεθνείς νόμους – ενώ τυπικά δεν λεηλατεί, αλλά είτε κατάσχει ότι είναι χρεωμένο για να εξοφληθεί, είτε εξαγοράζει άλλα περιουσιακά στοιχεία του ηττημένου, ελεύθερα χρεών, στις εξευτελιστικές τιμές βέβαια που έχει ως αποτέλεσμα ένας χαμένος πόλεμος.
Τα παραπάνω αποτελούν τις σημαντικότερες ίσως διαφορές μεταξύ των δύο διαφορετικών μορφών πολέμου – κυρίως το ότι, η συμπεριφορά του στρατιωτικού κατακτητή ευρίσκεται εκτός των κανόνων του διεθνούς Δικαίου. Όταν δε κάποια στιγμή χάνει τον πόλεμο από τις συμμαχικές δυνάμεις που δημιουργούνται και επιτίθενται εναντίον του, η ηττημένη χώρα ανακτά όλα όσα έχασε αυτόματα – απαιτώντας ταυτόχρονα αποζημιώσεις για τις ζημίες που της προκλήθηκαν (κάτι που προφανώς δεν συμβαίνει στην οικονομική μορφή του πολέμου).
Περαιτέρω, η Ελλάδα έχασε τον οικονομικό πόλεμο που κηρύχθηκε εναντίον της από το ΔΝΤ το 2009 (σενάριο), όχι επειδή είχε μεγάλα ελλείμματα και χρέη, αλλά λόγω του ότι αρνήθηκε να τα αντιμετωπίσει ρεαλιστικά και ως είχαν, με δικά της μέσα – με την έννοια πως οι Πολίτες της επέλεξαν μία ενδοτική κυβέρνηση που τους υποσχέθηκε ότι, υπήρχαν ακόμη χρήματα για σπατάλη.
Προφανώς δε οι Έλληνες δεν θα εξαπατούνταν, εάν δεν ήθελαν οι ίδιοι να εξαπατηθούν, αφού γνώριζαν τα προβλήματα της χώρας τους – όπως την πολιτική διαφθορά, το πελατειακό κράτος, την αχόρταγη διαπλοκή, τη σκόπιμη γραφειοκρατία, τις συνδικαλιστικές εκτροπές, την κατασπατάληση των ευρωπαϊκών κονδυλίων κοκ.
Περαιτέρω, ο οικονομικός πόλεμος εναντίον της Ελλάδας κηρύχθηκε μεν επίσημα από το ΔΝΤ, με τη συμμετοχή στη συνέχεια της Τρόικα, αλλά ξεκίνησε ουσιαστικά από τη Γερμανία το 2000, όταν δρομολογήθηκε το ευρώ, με την υιοθέτηση τότε της «ατζέντα 2010» – του μισθολογικού dumping δηλαδή, με στόχο την τεχνητή αύξηση της ανταγωνιστικότητας της, έτσι ώστε να καταφέρει να απομυζεί οικονομικά όλους τους εταίρους της.
Η συγκεκριμένη μορφή επεκτατισμού ονομάζεται «μερκαντιλισμός» – ενώ πρόκειται για μία πολεμική μέθοδο που την κατέχει πολύ καλά η Γερμανία, από πολλά χρόνια πριν. Στο θέμα αυτό έχουμε αναφερθεί αρκετές φορές στο παρελθόν (ανάλυση) – ενώ δεν είναι φυσικά μόνο η Ελλάδα στο στόχαστρο, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη (η Πορτογαλία έχει ήδη μετατραπεί σε χώρα της Lidl).
Ήταν άλλωστε κάτι που το είχε επιχειρήσει ο Χίτλερ με στρατιωτικά όμως μέσα, επειδή τότε δεν υπήρχαν οι σημερινές συνθήκες – οι οποίες επιτρέπουν την ειρηνική διείσδυση ενός κράτους σε ένα άλλο, με τη βοήθεια της υπερχρέωσης, των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, τα οποία τελικά το παραλύουν καθιστώντας το εύκολο θύμα.
Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα έχει σήμερα ηττηθεί κατά κράτος, ενώ είναι πια ασφυκτικά δεμένη με τα δεσμά του ευρώ, των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών της, των μνημονίων, καθώς επίσης των δανειακών συμβάσεων. Αντίσταση δεν υπάρχει, η λεηλασία της έχει ήδη ξεκινήσει, η εδαφική της ακεραιότητα κινδυνεύει, η κοινωνική συνοχή επίσης, ενώ δεν απειλείται από μία μόνο συμμορία, αλλά από δύο – οι οποίες είναι εξίσου επικίνδυνες.
Εν τούτοις οι Έλληνες, αντί να ενωθούν απέναντι στον κοινό εχθρό, συγκρούονται μεταξύ τους. Προφανώς λοιπόν δεν κατανοούμε πως η χώρα μας είναι υπό κατοχή, ότι δεν υπάρχει καμία αντίσταση στο εσωτερικό της, καθώς επίσης πως κινδυνεύει να έχει την «τύχη» των Ινδιάνων της Αμερικής, εάν συνεχίσουμε να λειτουργούμε ατομικά. Επί πλέον ότι, οι όποιες λύσεις υπάρχουν δεν είναι καθόλου εύκολες – ενώ το εθνικό νόμισμα είναι μεν σημαντικό, αλλά σε καμία περίπτωση το μαγικό ραβδί που εξαφανίζει προβλήματα αυτού του μεγέθους.
Εάν ήταν άλλωστε τόσο απλό, δεν θα είχε καμία χώρα οικονομικά αδιέξοδα – αφού η συντριπτική πλειοψηφία των κρατών έχει το δικό της νόμισμα, ενώ η Αργεντινή, όπως πολλές άλλες χώρες, χρεοκόπησαν διαθέτοντας επίσης δικά τους νομίσματα.
Όσον αφορά τώρα το φυσικό πλούτο της πατρίδας μας, τον πολιτισμό, καθώς επίσης όλα τα υπόλοιπα με τα οποία προικίσθηκε από τη φύση, δυστυχώς δεν είναι ποτέ αρκετά για να καλύψουν πολιτικές, θεσμικές, επιχειρηματικές και κοινωνικές αδυναμίες – αφού διαφορετικά δεν θα κινδύνευε η πάμπλουτη σε πετρέλαιο Σαουδική Αραβία, η Βενεζουέλα κοκ., οι οποίες νόμιζαν πως έχουν αρκετό πλούτο, οπότε δεν χρειάζεται να δουλεύουν, να επενδύουν σε άλλα εγχειρήματα, να παράγουν δικά τους προϊόντα και να εξελίσσονται.
Αντίθετα χώρες με προβληματικό φυσικό περιβάλλον, όπως για παράδειγμα η Ολλανδία, η οποία βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας σε μία εντελώς άγονη περιοχή του πλανήτη, κατορθώνουν από μία έκταση ανάλογη της Πελοποννήσου να εξάγουν κατά πολύ περισσότερα γεωργικά προϊόντα από την Ελλάδα – καθώς επίσης να διαθέτουν ένα βιοτικό επίπεδο, σημαντικά πιο υψηλό από το δικό μας.
Κλείνοντας, το ζητούμενο είναι οι ρεαλιστικές λύσεις για την ανάκτηση της εθνικής μας κυριαρχίας, οι οποίες ασφαλώς υπάρχουν. Δεν θα πρέπει όμως να βρεθούν μόνο τα σωστά βήματα αλλά, κυρίως, ο τρόπος και αυτοί που θα έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να τα εφαρμόσουν – στηριζόμενοι από το σύνολο της κοινωνίας. Όλα τα υπόλοιπα δεν είναι δυστυχώς λύσεις, αλλά όνειρα θερινής νύχτας ή/και ευχολόγια – τα οποία σχεδόν ποτέ δεν εκπληρώνονται.

Analyst Team
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα τελευταία χρόνια η επέτειος της Επανάστασης του 1821 γιορτάζεται με κάποιες δυσκολίες. Αυτό οφείλεται σε δύο παράγοντες: από τη μία ο κομφορμισμός στο τελετουργικό της εορτής, σχολικό ή άλλο, καθώς επίσης και η ταρίχευση της προσέγγισης στο νόημα της επανάστασης κι από την άλλη η πολλαπλή αμφισβήτηση της ταυτότητας και της καταγωγής του 1821.
Κι έτσι, ο μεν σχολαστικός λόγος για την εθνεγερσία αποχυμώνει την ουσία της, ο δε υπερασπιστικός λόγος -όπως τώρα και ο δικός μου- χάνει συχνά την πανηγυρική αύρα των γεγονότων, αυτήν που εννοούσε ο ποιητής όταν μας καλούσε να «μεθύσουμε με το αθάνατο κρασί του ’21».

Σήμερα που η Ελλάδα χειμάζεται, η μέθη αυτή θα μπορούσε να είναι εθνεγερτική, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο έχει εκ προοιμίου -εδώ και πολλά χρόνια- κατασυκοφαντηθεί.

Πίσω από την πολιτική υποταγή της Ελλάδας βρίσκεται η πολιτισμική αποδόμηση. Προϋπόθεση για την αιχμαλωσία του λαού είναι η αποκοπή του από τη λαϊκή παράδοση, την κληρονομιά και τη μνήμη του, ο απορφανισμός του από τους ήρωες και τους αγίους του, τα φυλαχτά του, το σθένος και την έμπνευσή του.

Ο «εκσυγχρονισμός» στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, ήταν η επανακατασκευή του ανθρώπου-ραγιά.
Και το κύριο καθήκον των «εκσυγχρονιστών», στο πλαίσιο της ομογενοποιημένης σκέψης που στηρίζει την παγκοσμιοποίηση, ήταν και είναι να τρομοκρατήσουν ιδεολογικώς την κοινωνία διαλύοντας την πολιτική και πολιτιστική ταυτότητα, το αίσθημα του συνανήκειν, το εθνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διεξάγεται η ταξική πάλη, ώστε οι εργαζόμενοι να βρεθούν εν κενώ, οι κατακτήσεις τους να εξαερωθούν και οι όποιες διεκδικήσεις τους για το μέλλον να φαίνονται αδιανόητες.

Οι «εκσυγχρονιστές», δεξιοί και αριστεροί, οι ενσωματωμένοι σοσιαλδημοκράτες, οι νεοφιλελεύθεροι, υπήκοοι, σμπίροι, κουίσλιγκ και τοποτηρητές των αφεντικών τους, είναι οι νέοι γενίτσαροι που καθηλώνουν τον λαό στη θέση του ραγιά. Ο λαός -οι εργαζόμενοι- έπρεπε να πεισθεί για τη θέση του στον νέο (σε συνθήκες προτεκτοράτου) τρόπο παραγωγής, να αισθάνεται ένοχος, να αισθάνεται φταίχτης για τη φτώχεια του. Και προς τούτο αναδύθηκαν οι παραλογισμοί του στυλ «μαζί τα φάγαμε» και οι ανηθικότητες του στυλ «δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς». Φθάσαμε στο γκροτέσκ ο λαός να κατηγορείται για λαϊκισμό.

Ο λαός δεν μπορεί να είναι λαϊκιστής, δεν μπορεί να είναι δημαγωγός του εαυτού του. Όμως η επιστράτευση της βλακείας και της αμορφωσιάς από την άρχουσα τάξη παραλύει κάθε αντίσταση της σκέψης, όταν παίρνει τη μορφή ολοκληρωτικής προπαγάνδας που περνάει μέσα από τα ΜΜΕ, τα ΑΕΙ και τα περισσότερα από τα πολιτικά κόμματα.

Η βλακεία είναι ανίκητη. Και ο λόγος της βλακείας, όπως άλλωστε και το ψέμα, όσο πιο τερατώδης είναι, τόσο πιο πιστευτός γίνεται - όπως έλεγε για την κατασκευή της πραγματικότητας ο Χίτλερ στον Γκαίμπελς. Η γέννηση της τερατολογίας και η διασπορά της σε μαζική κλίμακα, όπως οι εθνικοσοσιαλιστές πρώτοι κατόρθωσαν, ταλανίζει και την εποχή μας. Γιατί;

Διότι η άρχουσα τάξη είναι αφιλοσόφητη. Ηλίθια. Εκτός από την αρπαγή του πλούτου, βλέπει μόνον την αρπαγή του πλούτου. Αυτή η τόσον ισχυρή βλακεία για να διαιωνίζει τον εαυτόν της, πρέπει να αποβλακώνει τον λαό. Το φαινόμενο αυτό στην εποχή μας έχει πάρει οργουελικές διαστάσεις και ενισχυμένο από την υπερτεχνολογία τείνει σε καφκικό εφιάλτη.

Το ισχυρότερο εργαλείο για όλα αυτά είναι η χρήση της γλώσσας με τρόπο που να τσακίζει μυαλά, ψυχές, χαρακτήρες, συλλογικότητες, πρόσωπα και βεβαίως την ιστορία. Τη μνήμη. Την αλήθεια - το αντίδοτο της λήθης. Ο εν λήθη άνθρωπος περιπίπτει σε πολιτικό λήθαργο, γίνεται ανδράποδο, αναλώσιμος, απασχολήσιμος, υποαπασχολούμενος, χαμηλόμισθος, έμφοβος, ραγιάς.

Προς τούτο τη γλώσσα στον δημόσιο λόγο κατακλύζουν παρενδύσεις των εννοιών και ευφημισμοί. Η σκλαβιά, λόγου χάριν, ονομάζεται ελεύθερη αγορά, η αλήθεια άνευ της αποδείξεώς της, αλήθεια του άλλου, η αποκολοκύνθωση αυτοπροσδιορισμός και πάει λέγοντας.

Η συσσώρευση όμως αυτής της χρήσιμης βλακείας σε επίπεδο υψηλής τηλεθέασης δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την τυραννίδα των τερατολογιών που αποδομούν τις κοινωνικές αντιστάσεις. Η μετατροπή του πολίτη σε α-πόλιδα, σε απάτριδα, σε νομάδα ή κολίγο, είναι ύψιστη προτεραιότητα των αστικών τάξεων που δεν έχουν πατρίδα και νέμονται τον πλούτο των εθνών. Έτσι ο πατριωτισμός δεξιών και αριστερών συκοφαντείται ως εθνικισμός, ενώ ο διεθνισμός των εργατικών τάξεων γίνεται η χλεύη της γκλαμουριάς του κοσμοπολιτισμού των νεόπλουτων.

Ιδιαιτέρως για την Αριστερά, η αποκοπή της από την πατριωτική της διάσταση -εκείνη που την οδήγησε στο έπος του ΕΑΜ ή στην αντοχή της στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο, όπως οι κομμουνιστές της ΕΣΣΔ ονόμασαν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναλόγως έδρασαν- η αποκοπή λοιπόν της Αριστεράς από τη γη της και η μετατροπή της σε έναν ηττημένο, μετέωρον Ανταίο, ήταν υψίστης σημασίας καθήκον, απ’ αυτά όμως που μόνον εξωμότες μπορούν να φέρουν εις πέρας, δηλαδή αριστεροί που ενσωματώνονται στο Πραιτώριο.

Έτσι για τον κ. Μπαλτά και όχι μόνον, η Επανάσταση του 1821 «γέννησε το ελληνικό έθνος»!! Τώρα, ποιος έκανε την επανάσταση αν όχι το ελληνικό έθνος, είναι ένα ερώτημα που θα θέσουν οι Πετσενέγκοι στα πρώτα UFO που θα μας κάνουν τη χάρη να εμφανισθούν στον πλανήτη.

Τέτοιες τερατολογίες όπως αυτή του Μπαλτά, όπως η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνικού έθνους, τοποθετούν στη θέση της λογικής και της επιστήμης τη βλακεία και συνεπώς τείνουν να γίνουν απροσμάχητες.

Το έθνος είναι ένας (αρχαιότατος) πολιτικός ορισμός, με διαφορετικούς προσδιορισμούς στη διαχρονία του. Οι διαφορετικοί προσδιορισμοί δεν καθιστούν τα έθνη ασυνεχή, Κινέζους, Εβραίους, Έλληνες, αλλά ορίζουν το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο τα έθνη αυτά διαδοχικώς λειτουργούν. Είτε τα έθνη αυτά είναι αρχαιότερα είτε νεότερα. Διότι, βεβαίως, ο χρόνος του αρχικού σχηματισμού των εθνών ποικίλλει, όπως ποικίλλουν και οι τρόποι της εξέλιξής τους.
Ένα νεότερο έθνος, όπως οι Γάλλοι φέρ’ ειπείν, έχει ζήσει υπό πολλούς διαφορετικούς πολιτικούς προσδιορισμούς - σε πολυεθνικό, σε μοναρχικό, σε δημοκρατικό περιβάλλον. Το ίδιο και ένα αρχαίο έθνος όπως των Κινέζων, των Εβραίων και άλλων. Είναι ένας εκχυδαϊσμός του μαρξισμού η νεωτερικότητα που ταυτίζει τα έθνη με τον τρόπο παραγωγής και μάλιστα τον καπιταλισμό. Τα εθνικά κράτη είχαν εθνικό προηγούμενο. Τη Γαλλική Επανάσταση την έκαναν Γάλλοι, τις Αγγλικές Επαναστάσεις τις έκαναν Άγγλοι, την Ελληνική Επανάσταση την έκαναν Έλληνες (που ήξεραν ότι είναι Έλληνες, πριν να τους «ανακαλύψει» και να τους το αποκαλύψει τάχα ο Διαφωτισμός), τη Ρωσική Επανάσταση έκαναν Ρώσοι και την Ιταλική Ενοποίηση έκαναν Ιταλοί.

Η μόνη επανάσταση που δεν έγινε από προϋπάρχον έθνος, αλλά γέννησε ένα νέο έθνος η ίδια, ήταν η Αμερικανική Επανάσταση, καθώς και οι επαναστάσεις στη Λατινική Αμερική - όλες στον Νέο Κόσμο.

Τέλος, η κολοσσιαία μπαρούφα των εθνομηδενιστών ότι το «νέο» ελληνικό έθνος είναι επινόηση και δημιούργημα του Διαφωτισμού δεν απαντά στις διαρκείς εξεγέρσεις των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία. Δεν απαντά ούτε στην αδιάσπαστη ελληνική γραμματολογία, δημώδη και λόγια, καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας-Ενετοκρατίας. Και βεβαίως δεν εξηγεί τη δημιουργική παρουσία των Ελλήνων παντού, σε Ρωσία, Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία, Ανατολία, Μέση Ανατολή - ένας ύστερος ελληνικός οικουμενισμός, στα χνάρια του προγενέστερου ελληνιστικού εις ό,τι αφορά την Ανατολή - μια νέα διασπορά, εις ό,τι αφορά τη Δύση.

Η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνισμού, του ελληνικού έθνους δεν εξηγεί γιατί όλοι οι άλλοι μας αποκαλούσαν και μας αποκαλούν Έλληνες - ο καθένας στη γλώσσα του εδώ και 2.500 χρόνια.

Έλληνες αποκαλούσαν οι Δυτικοί τους Βυζαντινούς ήδη από τον 6ο-7ο μ.Χ. αιώνες, το ίδιο και οι Κινέζοι, οι Άραβες - οι πάντες, πλην Φίλη - Μπαλτά - Ρεπούση και, φοβάμαι, Καρανίκα.

Όμως, ας ξεφύγουμε από τον υπερασπιστικό λόγο στον οποίον η βλακεία και η πολιτική (νεοταξίτικη) σκοπιμότητα εξαναγκάζει το αυτονόητο και ας πάμε στο συναρπαστικό ερώτημα: γιατί οι Έλληνες επαναστατούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας; Γιατί για τους Έλληνες δεν χρειάσθηκε η «εθνική αφύπνιση» του 19ου αιώνα, που οδήγησε άλλους λαούς σε επαναστάσεις, σχετικές με τις σφαίρες επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά αντιθέτως τους οδήγησε στην αποκοτιά του 1821; «Ο κόσμος μάς έλεγε τρελούς. Εάν δεν ήμασταν τρελοί, δεν θα εκάμαμεν την Επανάστασι», Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Η απάντηση στο γιατί αυτή η αποκοτιά, γιατί αυτή η τρέλα, βρίσκεται στον αντιστασιακό χαρακτήρα αυτού του λαού. Κάτω από την ώσμωση των λαϊκών παραδόσεων με τον Διαφωτισμό, κάτω απ’ τον βυζαντινό απόηχο και τη μεταβυζαντινή ταυτότητα, πίσω από τις διαφορές του χωρικού απ’ τον λόγιο, του Κλέφτη απ’ τον Φαναριώτη, του εμπόρου απ’ τον πειρατή, του Ρωμιού των παροικιών από τον Ρωμιό της κυρίως Ελλάδας, βρισκόταν ως κοινός παρονομαστής η γλώσσα, η ορθόδοξη πίστη και τα αντιστασιακό φρόνημα - η σύγχρονη για εκείνη την εποχή σύνθεση του ομόγλωσσου και των κοινών εθίμων με τον έρωτα για την ελευθερία. Έρωτα ενσυνείδητου και ασίγαστου, όπως όλη η Ιστορία της Τουρκοκρατίας και της Ενετοκρατίας μαρτυρά.

Οι τάξεις χώριζαν τους Έλληνες. Υπήρχε, φέρ’ ειπείν, η Εκκλησία των κοτζαμπάσηδων που επρόσκειτο στους αγάδες, υπήρχε και ο λαϊκός κλήρος που συντρόφευε τον λαό. Το ίδιο το Πατριαρχείο: από τη μία προσκύναγε τον Τύραννο (ως εκπρόσωπος των Ρωμιών κι εν τω άμα εντολοδόχος και τοποτηρητής της Πύλης) και από την άλλη αντιστεκόταν. Υπήρξαν Πατριάρχες που προσκύνησαν, υπήρξαν και Πατριάρχες που κρεμάστηκαν.

Υπήρξαν και οι παπάδες που μάθαιναν στα παιδιά πέντε κολλυβογράμματα στα κρυφά, όταν κι όπου ο Οθωμανός ήταν άγριος, υπήρξαν και οι Μητροπολίτες που άνοιγαν, ας πούμε. παρθεναγωγεία στην Καππαδοκία, εν μέσω του θεοσκότεινου 17ου αιώνα!! Εξαγοράζοντας τον τοπικό πασά. Πολύ πριν να υπάρξει ο Διαφωτισμός (πόσω μάλλον να φθάσει στην Ανατολή). Οι πιο πολλοί όμως στο τέλος έχαναν το κεφάλι τους. Και μόνον αν ήταν σκυμμένο έμενε στους ώμους τους - κι αυτό όχι πάντα. Αυτός ήταν ο «πολυπολιτισμός» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Όμως, τι ήταν αυτό που έκανε την ειδοποιό διαφορά και οδήγησε το Γένος στις συνεχείς εξεγέρσεις, στους νεομάρτυρες, στον Πατροκοσμά, στον Κατσαντώνη, στον Ρήγα, στη Φιλική Εταιρεία κι όχι στην ειρηνική συνύπαρξη ή ακόμα και στην αφομοίωση απ’ τον κατακτητή; Και αν όλος αυτός ο τρόπος σχετίζεται με την αντιστασιακή ιδιοπροσωπία -ιδιοσυγκρασία, αν θέλετε- των Ελλήνων, πότε και πώς αυτή διαμορφώθηκε;

Πώς λοιπόν γεννήθηκε και πότε αυτή η αντιστασιακή ιδιοπροσωπία; Η πρώτη άλωση της Πόλης προκάλεσε έναν ιστορικό κλονισμό στο στερεότυπο της θεϊκής τάξης στον κόσμο - μέσω της βασιλείας των Ρωμαίων. Για τον βυζαντινό άνθρωπο ο κόσμος άλλαξε δραματικά εν μία νυκτί. Οι γεωπολιτικές αλλαγές δεν ήταν πια «επεισόδια» τα οποία μπορούσε να (δια)χειρίζεται η Πόλη, όπως έκανε ανά τους αιώνες (σ.σ.: μια κλίμακα πολύ διαφορετική από τις δεκαετίες).

Το κολοσσιαίο γεγονός της Άλωσης, η αντίθεση με τους Λατίνους (αυτούς τους «αγροίκους Ρωμαίους της Δύσης») οδήγησε τη βυζαντινή ελίτ στην αναζήτηση διακριτικής ταυτότητας - στην αναζήτηση της ρίζας του λαού. Η ανάκτηση της Πόλης επέτεινε αυτήν τη διαδικασία - ο διμέτωπος αγώνας με τους Λατίνους και τους Σελτζούκους (στη συνέχεια Οθωμανούς) διαμόρφωσε τους νέους προσδιορισμούς για το Γένος, μέσα απ’ αυτό που η Δύση σήμερα ονομάζει «Πρώιμη Βυζαντινή Αναγέννηση» (13ος-15ος αιώνες). Και που η έναρξή της ιχνηλατείται ήδη από την εποχή των Κομνηνών (πάνω στο υπόβαθρο που δημιούργησε η χειμαρρώδης επιστροφή των ελληνικών γραμμάτων κατά την εποχή των Μακεδόνων).

Γιατί όμως οι Έλληνες, οι Γραικοί, οι Ρωμιοί (οι Βυζαντινοί, όπως τους ονομάζουμε σήμερα) δεν αποδέχθηκαν τα αποτελέσματα του 1204; Γιατί δεν προσαρμόσθηκαν στο νέο πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό περιβάλλον, όπως πολλοί άλλοι λαοί έκαναν τις ρευστές εκείνες εποχές; Γιατί δεν έκαναν το ίδιο το 1453; Διότι οι Έλληνες αποστρέφονταν την τυραννία και αποζητούσαν την κατά το δυνατόν δίκαιη διακυβέρνηση, διακατέχονταν από ένα έντονο κοινό περί δικαίου αίσθημα, όπως και σήμερα (δείτε την ελληνική λογοτεχνία, δημοτική και λόγια, κατά τους Μέσους χρόνους).

Πώς συνέβη αυτό; Είχε να κάνει με τον αρχαίο τρόπο ζωής, τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία και την ηθική; Μόνον εμμέσως, και μόνον στον βαθμό που κάποια τέτοια στοιχεία είχαν ενσωματωθεί στην (αρχική) διαμόρφωση της Ορθοδοξίας (4ος-6ος αιώνες). Αυτό που κυρίως καθόρισε τον χαρακτήρα των βυζαντινών, λαού και αρχόντων, ήταν το ίδιο τους το πολίτευμα, για χίλια χρόνια.

Όπως η σύγχρονη βυζαντινολογία παρατηρεί και αποδεικνύει, μέσα στο ίδιο το βυζαντινό πολίτευμα, τη «Βασιλείου Τάξη», όπως οι ίδιοι το αποκαλούσαν, ενδημούσε η έννοια της επανάστασης. Πότε; Όταν η διακυβέρνηση δεν ήταν δίκαιη.

Σήμερα κάτι τέτοιο, η αντίδραση εναντίον της αδικίας, μας φαίνεται αυτονόητο. Στον Μεσαίωνα όμως δεν ήταν. Για τους λαούς της Δύσης, η ελέω Θεού μοναρχία ήταν αδιαμφισβήτητη, ανεξαρτήτως αν ο μονάρχης ήταν δίκαιος ή άδικος, τρελός ή εξωγήινος. Στο Βυζάντιο δεν ήταν έτσι. Δεν υπήρχε Ελέω Θεού μοναρχία. Υπήρχε βασιλεία με τη χάρη του Θεού, υπέρ του λαού. Τούτο σήμαινε ότι ο μονάρχης (ως εκπρόσωπος του Θεού) όφειλε να είναι δίκαιος, αλλιώς θα ήταν τύραννος, και ο λαός είχε το δικαίωμα να τον ανατρέψει.

Μας φαίνεται παράξενο σήμερα, αλλά δεν είναι. Οι έννοιες του δικαίου, της τυραννίας, της φιλολαϊκής διοίκησης, της εκπαίδευσης, της χρηστής συμπεριφοράς διατρέχουν τη βυζαντινή γραμματεία. Το ίδιο όπως η προστασία των μικρών γεωργών, ο έλεγχος των Δυνατών, η πρόνοια για τους φτωχότερους, η αυταξία του εμπορίου και η απολογητική της εξουσίας διατρέχουν τη βυζαντινή διοίκηση.

Για να καταλάβουμε το πολίτευμα και συνεπώς τον τρόπο ζωής στη Ρωμανία, μας λέει ο Μπεκ, πρέπει να εννοήσουμε την καταγωγή τους. Η καταγωγή αυτού του πολιτεύματος έρχεται από τον νομικό πολιτισμό της Ρώμης, σε συνδυασμό με τον «θεϊκό άνδρα» της ελληνιστικής παράδοσης. Εκείνον τον άνδρα (και συχνά γυναίκα) που η φιλοσοφία και η ηθική υποχρέωναν να κυβερνά με χρηστό τρόπο, στο πλαίσιο ενός διαρκούς συμβιβασμού των πλουσίων, του λαού και του στρατού. Όταν αυτός ο συμβιβασμός έχανε την ισορροπία του, οι βυζαντινοί μιλούσαν για τυραννία και η επανάσταση γινόταν αναμενόμενη και νόμιμη.

Η διακυβέρνηση γινόταν στο όνομα του θεού υπέρ του λαού. Ο θεός δεν μπορούσε παρά να προστατεύει τον λαό και συνεπώς ο εκπρόσωπός του, ο «θεϊκός άνδρας», έπρεπε να κάνει το ίδιο. Αλλιώς η ανατροπή του ήταν επιβεβλημένη. Μας φαίνεται παράξενο, αλλά το σύνολο σχεδόν της πολιτικής ρητορικής των Βυζαντινών περιστρέφεται γύρω απ’ αυτόν τον κανόνα. Έναν κανόνα με πολλές εξαιρέσεις, αλλά κανόνα. Και δεν περιστρέφεται μόνον η ρητορική, αλλά και η διοίκηση - βρίθει η βυζαντινή ιστορία γεγονότων που σχετίζονται με αυτόν τον τρόπο διακυβέρνησης και ζωής. Και στα παλάτια και στις αγορές, η σχέση με την εξουσία ήταν κριτική και συνεπώς η διαμόρφωση του αντιστασιακού χαρακτήρα κάθε άλλο παρά παράδοξη. Ο ίδιος ο Χριστός είναι ένας Θεός του δίκιου. Αυτό ήταν, κυρίως, που τον έκανε αποδεκτόν στον ελληνικό κόσμο. Ο θεός της αγάπης στέφει το δίκιο και συνεπώς προστατεύει τον λαό - γίνεται ένας «δικός του άνθρωπος».

Αν ο αρχαίος πολίτης είναι εραστής της ελευθερίας και των νόμων, ο βυζαντινός υπήκοος είναι φίλος της τάξης και του δίκιου.

Η αντίσταση των Ελλήνων στην παπική τιάρα και το τουρκικό φακιόλι, εξουσίες τυραννικές, έλκει την καταγωγή της από την αμφισβήτηση και την αντίσταση στις δικές τους εξουσίες, όταν τις θεωρούσαν άδικες.

Μπορεί συχνά η επανάσταση σε εκείνους τους καιρούς να απηχούσε δυναστικές έριδες ή αριστοκρατικές δολοπλοκίες, αλλά και μόνον το ενδεχόμενό της διαπαιδαγωγούσε διαρκώς την κριτική διάθεση του λαού για τα τεκταινόμενα. Έτσι οι Έλληνες δεν αποδέχθηκαν ποτέ την καθαίρεση της Ορθοδοξίας από την Καθολική αίρεση - διότι οι Φράγκοι ήταν τυραννικοί. Ούτε επίσης αποδέχθηκαν ποτέ τη διοίκηση των αλλόπιστων μουσουλμάνων, διότι ήταν άδικη και μάλιστα ά-νομη. Γι αυτό και συγκρούσθηκαν με όσους από τους δικούς τους άρχοντες φράγκευαν ή τούρκευαν.
Όλοι;
Ποτέ και σε τίποτα δεν υπάρχει αυτό το «όλοι». Ενίοτε μάλιστα αυτοί που κάνουν τη διαφορά είναι μειοψηφίες. Έτσι, μέσα στο πέλαγος των ραγιάδων (αλλά και στην κάστα των συνεργατών), τη διαφορά την έκαναν οι νεομάρτυρες, οι κλέφτες και όλοι εκείνοι που στη δυστοπία αναζητούσαν την ουτοπία. Την ουτοπία που εν τέλει πιάνει τόπο, όπως έπιασε τόπο η Επανάσταση του 1821.

Μια ακόμα προδομένη επανάσταση, όπως η Γαλλική ή η Ρωσική, όπως όλες σχεδόν οι επαναστάσεις που δημιουργούν μια νέα εποχή και πάνε τον άνθρωπο ένα βήμα μπρος. Άλλωστε οι επαναστάσεις είναι πάντα ημιτελείς. Και η προσπάθεια για την εξάλειψη των δεινών που επιφέρει η προδοσία μιας επανάστασης, είναι ο δρόμος για την επόμενη.

Για εμάς τους Έλληνες η διαδρομή από το 1821 ως το 1843, κι από κει ως το 1910 και ως το ΕΑΜ της κατοχής, είναι η απόδειξη αυτής της διαδικασίας. Μιας επανάστασης που επιμένει να συντελεσθεί...

Στάθης
enikos



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Μία ελληνική χρεοκοπία θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα ντόμινο εξελίξεων, τόσο στη μία πλευρά του Ατλαντικού, όσο και στην άλλη, με ενδεχόμενα πρώτα θύματα το ευρώ και το δολάριο"

Επικαιρότητα

Το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος του χρέους των Η.Π.Α. είναι κάπου στα 20 τρις $ (γράφημα), το οποίο έχει πλέον ξεπεραστεί – γεγονός που σημαίνει ότι, κάθε πολίτης χρωστάει περί τα 62.600 $, ενώ κάθε φορολογούμενος πάνω από 160.000 $. Για σύγκριση, η Ελλάδα χρωστάει «μόλις» 330 δις €, άρα ο κάθε πολίτης της περί τις 30.000 € – επομένως τα μισά περίπου από τους αμερικανούς.

Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του δημοσίου χρέους των Η.Π.Α. (γαλάζια καμπύλη, αριστερή κάθετος), σε σχέση με την Ελλάδα (μαύρη, δεξιά κάθετος), σε απόλυτα μεγέθη.

Επίσημα τώρα οι Η.Π.Α. απαγορεύεται να δανειστούν περισσότερα χρήματα, οπότε δεν μπορούν να εκδώσουν νέα ομόλογα – εκτός εάν αποφασίσουν να αυξήσουν το ανώτατο όριο του δανεισμού τους, όπως συνέβη το 2011, το 2013 και το 2015. Με δεδομένο όμως το ότι, το έλλειμμα της υπερδύναμης στον προϋπολογισμό του προηγουμένου έτους ήταν της τάξης του 1 τρις $, ενώ το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 1,4 τρις $, σε ένα έτος που ήταν σχετικά σταθερό αφού δεν μεσολάβησε κάποια οικονομική κρίση ή ένας πόλεμος, είναι φανερό πως η χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς δανεισμό – οπότε θα αναγκασθεί να αυξήσει ξανά το όριο, όπως άλλωστε συμβαίνει κάθε δύο χρόνια μετά το 2011.
Έως τότε θα καταφύγει στα ονομαζόμενα «έκτακτα μέτρα» – δηλαδή, στη λεηλασία των συνταξιοδοτικών της ταμείων, προκειμένου να μην πάψει να λειτουργεί το δημόσιο. Όταν λοιπόν η πλουσιότερη χώρα στον πλανήτη και πατρίδα του ΔΝΤ καταφεύγει σε τέτοιου είδους τεχνάσματα για να μη χρεοκοπήσει, πώς είναι δυνατόν να κατηγορείται η Ελλάδα για ανάλογες μεθοδεύσεις;
Πώς μπορεί να τη συμβουλεύει το ΔΝΤ, όσον αφορά την καταπολέμηση της κρίσης, όταν η εξέλιξη της οικονομίας των Η.Π.Α., από την πλευρά των δίδυμων ελλειμμάτων και του χρέους, παρά την άκρως νεοφιλελεύθερη πολιτική τους, είναι απείρως χειρότερη; Όσο για το δημόσιο σύστημα υγείας, καθώς επίσης για το ασφαλιστικό, η κατάσταση των Η.Π.Α. είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτική – ενώ είναι φανερό πλέον ότι, ο μεγαλύτερος οφειλέτης του κόσμου δεν μπορεί να παραμείνει η μεγαλύτερη δύναμη.
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τώρα η Ελλάδα βιώνει για ένατο σχεδόν χρόνο μία σοβαρότατη κρίση χρέους – αλλάζοντας πολλές κυβερνήσεις από το 2009, υιοθετώντας δεκάδες φορές μέτρα λιτότητας, έχοντας «διασωθεί» επανειλημμένα, επιβάλλοντας ελέγχους κεφαλαίων κοκ., χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Όπως ακριβώς οι Η.Π.Α. λοιπόν, θα μείνει χωρίς χρήματα ακόμη μία φορά, σε λίγους μήνες – οπότε θα πρέπει να διασωθεί ξανά από το ΔΝΤ και την ΕΕ, όπου ΕΕ ίσον Γερμανία.
Εάν δεν διασωθεί, τότε θα χρεοκοπήσει, παρασύροντας ενδεχομένως κράτη όπως η Ιταλία, καθώς επίσης κάποιες τράπεζες – είτε άμεσα, όπως αυτές που την έχουν δανείσει, είτε έμμεσα, μέσω της Ιταλίας ή κάποιας άλλης χώρας που θα τοποθετηθεί στο στόχαστρο των αγορών, ως ο επόμενος αδύναμος κρίκος.
Σε κάθε περίπτωση, μία ελληνική χρεοκοπία θα μπορούσε να πυροδοτήσει ένα ντόμινο εξελίξεων, τόσο στη μία πλευρά του Ατλαντικού, όσο και στην άλλη, με ενδεχόμενα πρώτα θύματα το ευρώ και το δολάριο – αφού το οικονομικό σύστημα μοιάζει με τα συγκοινωνούντα δοχεία, με την έννοια πως εάν συμβεί ένα μεγάλο «πιστωτικό γεγονός» σε κάποιο από τα «μέλη» του, είναι αδύνατον να μείνουν ανέπαφα όλα τα υπόλοιπα.
Στην πραγματικότητα λοιπόν αυτός είναι ο λόγος που οι Ευρωπαίοι, καθώς επίσης το ΔΝΤ, προσπαθούν απεγνωσμένα τα τελευταία χρόνια να αποτρέψουν μία ελληνική χρεοκοπία – γεγονός που σημαίνει ότι, δεν έχει καμία σχέση με την αλληλεγγύη προς την Ελλάδα, όπως υποκριτικά δηλώνεται.
Όμως τα μέτρα που λαμβάνουν είναι εντελώς λανθασμένα, ενώ έχουν ασφαλώς όρια, όπως αναφέρει γνωστός επενδυτής – αφενός μεν επειδή κάποια στιγμή οι Έλληνες θα αντιδράσουναρνούμενοι να συνεχίσουν να είναι υποτελείς της Γερμανίας, υφιστάμενοι επί πλέον εξαντλητικά μέτρα λιτότητας και καταστροφικούς ελέγχους κεφαλαίων, αφετέρου λόγω του ότι οι Ευρωπαίοι Πολίτες δεν θα αποδεχτούν νέα πακέτα διάσωσης.
Πάντως όταν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε θα αποδειχθεί εάν πράγματι το οικονομικό μας σύστημα είναι παράλογο ή όχι, επικίνδυνα συνδεδεμένο ή μη – ενώ, με κριτήριο τις εξελίξεις τόσο στις Η.Π.Α., όσο και στην Ευρώπη, η ώρα της κρίσης δεν θα αργήσει πολύ ακόμη.

Άρης Οικονόμου
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Στέλιου Παπαθεμελή


Η κρίση στην Ευρώπη, παρά τις Βερσαλλίες και τη Ρώμη ή και εξαιτίας τους, είναι βέβαιον ότι θα επιταθεί. Η Ελλάδα στις συμπληγάδες Ευρώπης - ΔΝΤ βίωσε ως τώρα τη χειρότερη φάση της νεότερης ιστορίας της. Αποικία χρέους. Λοβοτόμησαν την εθνική μας κυριαρχία και διήρπασαν την εθνική μα περιουσία.

Πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους ταχείας ανάκτησης της εθνικής μας κυριαρχίας και αυτοπροσδιορισμού της αναπτυξιακής μας στρατηγικής.

Στις «πολλές ταχύτητες» που προετοίμασε το σύστημα μας προορίζει ασφαλώς για την τελευταία. Να διεκδικήσουμε δυναμικά αυτό που μας ανήκει. Η αποκήρυξη της παγκοσμιοποίησης και των παραφυάδων της από τον Ντοναλντ Τραμπ, η άκομψη, αλλά δηλωτική της αποδοκιμασίας του γερμανικού ηγεμονισμού, μεταχείριση της καγκελαρίου είναι δείγμα αρχόμενων παράλληλων αλλαγών σε κρίσιμα πεδία.

Χαρακτηριστική η πρεμούρα όλων των συστημικών «ψιττακών» διεθνώς και παρ΄ημίν. Παραμιλούν στη διαπασών κατά του υποτιθέμενου εθνικολαϊκισμού. Νεοφανής όρος που κατασκέυασε το σύστημα για να πλήξει το ογκούμενο σε όλες τις χώρες λαϊκό ρεύμα αμφισβήτησης τής political correct.

Η εσχάτως αποκαλυφθείσα (Die Welt) μυστική συμφωνία Μέρκελ - Νταβούτογλου για ετήσια απορόφηση από τη Γερμανία 200.000 προσφύγων είναι βοερό δείγμα φαρισαϊσμού τής πολιτικού που παριστάνει ακόμη τον ιεροφάντη των «ανοικτών συνόρων».

Τα ανοιχτά σύνορα πλημμύρησαν με μουσουλμάνους αυταρχικούς ισλαμιστές την Ευρώπη. Επώασαν τζιχαντιστές. Γέμισαν ακτιβιστικά θερμοκήπια, πρόσφορα να μετατραπούν σε προκεχωρημένα φυλάκια του ερντογανικού μείγματος παντουρκισμού - πανισλαμισμού.

Πολλοί αποδίδουν το καθημερινό τρομώδες παραλήρημα του νεοοθωμανού στις ψηφοθηρικές ανάγκες του δημοψηφίσματός του, ευελπιστώντας ότι την επομένη, η στρίγγλα θα γίνει… αρνάκι. Μέγα λάθος τους. Είναι επικίνδυνος τυχοδιώκτης και έχει διαμορφώσει πρόγραμμα ζωής: Φιλοδοξεί να εξισλαμίσει - εκτουρκίσει - προσαρτήσει όλα τα εδάφη τής πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας (2.500.000 μ2 χλμ ή τουλάχιστον αυτά του λεγόμενου «Εθνικού Όρκου». Μιλάει υπό το κράτος ενός delirium tremens και θα εξακολουθήσει να λειτουργεί στη σκιά αυτού τρομώδους παραληρήματος.

Είχαν δεν είχαν οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ υπέκυψαν στην αξίωση της Τουρκίας, μη ούσης ελληνικής αντιστάσεως, και εξήρεσαν τη Λήμνο από τις πρόσφατες Νατοίκές ασκήσεις. Η πρώτη ευθύνη είναι δική μας. Κατά τη Συνθήκη του Μοντρέ του 1936 η Λήμνος είναι στρατικοποιημένη, γεγονός που επίσημα από τότε είχε αποδεχθεί η Τουρκία. Το ΝΑΤΟ το αναγνώρισε αυτό ήδη από το 1983.

Οι ημέτεροι το άφησαν τώρα να «περάσει» όπως και πολλά άλλα π.χ. έδωσαν άδεια για ομιλίες στη Θράκη χωρίς να τους ζητηθούν! Το πρόβλημα δυστυχώς - ευτυχώς είμαστε εμείς. Το «ευτυχώς» έχει την έννοια ότι αν θέλουμε, μπορούμε!

Η Γερμανία και η Ολλανδία δεν συνορεύουν με την Τουρκία. Το χειρότερο αντίμετρο του τούρκου γι΄ αυτές είναι να ακυρώσει κάποιες παραγγελίες. Απέναντί μας όμως τουρκικός στρατηγικός στόχος είναι τα εδάφη Ελλάδος – Κύπρου και ο ενεργειακός πλούτος τής ΑΟΖ μας. Το αφελέστατο παραμύθιασμα περί εξευρωπαϊσμού και εξημέρωσης του θηρίου έχει, ελπίζουμε, τελειώσει: Άδοξα.

Ο κ. Τσίπρας παρέστη στα εγκαίνεια του ανακαινισμένου Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου. Καλά έκανε. Δεν κάνει όμως καθόλου καλά και έχει βαρύτατη ευθύνη γιατί δεν «μαζεύει» τους νεολαίους του που ζητούν προκλητικά κατάργηση της πρωϊνής προσευχής και των παρελάσεων!

Να αγιάσει το στόμα του ΣΤΑΘΗ (Σταυρόπουλου) για τα τρία εόρτια κείμενά του αφιερωμένα στον Ξεσηκωμό του Γένους (enikos.gr 21,22,23/3/17). Αριστερός ψάλτης απαντά σε πατριδοκάπηλους και αρνησιπάτριδες δεξιούς και αριστερούς (στην άρνηση των ελληνικών αξιών ζωής τα άκρα συμπίπτουν).

- Θαυμαστή ευθυβολία στόχου:
«Πίσω από την πολιτική υποταγή της Ελλάδος βρίσκεται η πολιτισμική αποδόμηση. Προϋπόθεση για την αιχμαλωσία του λαού είναι η αποκοπή του από τη λαϊκή παράδοση, την κληρονομιά και τη μνήμη του, ο απορφανισμός του από τους ήρωες και τους αγίους του, τα φυλαχτά του, το σθένος και την έμπνευσή του».

- Καταλυτική απομυθοποίηση του εκσυγχρονισμού:
«Οι εκσυχρονιστές, δεξιοί και αριστεροί, οι ενσωματωμένοι σοσιαλδημοκράτες, οι νεοφιλελεύθεροι, υπήκοοι, σμπίροι, κοιίσλιγκ και τοποτηρητές των αφεντικών τους, είναι οι νέοι γενίτσαροι που καθηλώνουν τον λαό στη θέση του ραγιά».

- Κατεδάφιση της κολοσσιαίας μπαρούφας των εθνομηδενιστών ότι το ελληνικό Έθνος είναι δημιούργημα του Διαφωτισμού (την “σφήνωσε” ο Μπαλτάς στην προπέρσυνη ομιλία Τσίπρα στο ΕΚΠΑ). Η μπαρούφα αυτή φυσικά και δεν απαντά στο γεγονός ότι το Γένος από την επομένη της Αλώσεως βρέθηκε σε αδιάκοπη εμπόλεμη κατάσταση με τον κατακτητή, ούτε εξηγεί τον ύστερο ελληνικό Οικουμενισμό εκτός Οθωμανίας όπου τα ΄σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, ούτε το εντός ορίων της, νέφος των Νεομαρτύρων που υπήρξαν όλοι τους μάρτυρες της πίστεως και ήρωες της πατρίδος.

Ευχή, ασφαλώς ανεκπλήρωτη: Οι Νεολαίες ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. να καλέσουν τον ΣΤΑΘΗ για ένα Φροντιστήριο εθνικής αυτογνωσίας!

Οι πολίτες τα έχουν κυριολεκτικά χαμένα. Αλιεύουμε από πρόσφατη δημοσκόπηση (ΣΚΑΪ, 13/3/17): Το 71,5% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η Κυβέρνηση δεν έχει πια να προσφέρει τίποτα στο τόπο(το 47% είναι κυβερνητικοί ψηφοφόροι). Εξ άλλου, επειδή η πολιτική όπως και η φύση μισεί το κενό, το 39,5% θέλει κυβέρνηση Ν.Δ. και απ΄ αυτούς το 37% πρωθυπουργό Μητσοτάκη. Ωστόσο μόνο το 27% εκτιμά ότι μια κυβέρνηση Ν.Δ. μπορεί να κυβερνήσει καλύτερα…

Τέλος, επειδή τα καμώματα του ισλαμιστή δεν είναι απότοκα ψηφοθηρίας, αλλά «δευτέρα φύσις» του,
«Τη Ρωμιοσύνη μη τη κλαις, - εκεί που πάει να σβήσει / με το σουγιά στο κόκαλο, με το λουρί στο σβέρκο, / Να τη πετίεται απ΄αξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει / και καμακώνει το θεριό με το καμάκι του ήλιου»! (Γιάννης Ρίτσος).

* Ο Στέλιος Παπαθεμελής είναι Πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης
E-mail: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η κατάσταση με τις συνεχείς προκλήσεις του Ερντογάν έχει ξεφύγει. Ο «σουλτάνος» της Άγκυρας έδειξε πλέον και στην Ευρώπη το άγριο πρόσωπό του, αυτό που έχει δείξει κατά καιρούς στους Έλληνες.

Οι απειλές για κατάληψη νησιών του Αιγαίου, για επέκταση του Αττίλα στην Κύπρο και για «εισβολή» μουσουλμάνων στην Ελλάδα είναι συχνό φαινόμενο τα τελευταία χρόνια και μέχρι πρότινος απασχολούσαν μόνο εμάς. Ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος έκλεινε τα μάτια, έκανε ότι δεν άκουγε και άφηνε τον Τούρκο πρόεδρο να συνεχίζει ακάθεκτος το παραλήρημά του. Παράλληλα οι μεγάλες ξένες δυνάμεις τού έκλειναν το μάτι και του συμπεριφέρονταν σαν εκπρόσωπο μίνι υπερδύναμης. Τώρα, όμως, που η υπόλοιπη Ευρώπη βρέθηκε στο στόχαστρο του επικίνδυνου Ερντογάν, οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι κάνουν ότι έπεσαν από τα σύννεφα. Έπρεπε οι απειλές να χτυπήσουν την πόρτα τους για να καταλάβουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση με τον μεγαλομανή «νεοσουλτάνο» που ονειρεύεται να στήσει ισλαμική αυτοκρατορία.


Χρόνια τώρα η Ελλάδα φωνάζει ότι η «άλλη πλευρά» προκαλεί συνεχώς (και χωρίς αιτία). Καλεί το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και την Ευρώπη να πάρουν θέση για τις παραβιάσεις σε αέρα και θάλασσα, όμως οι «ισχυροί» της Δύσης σφυρίζουν αδιάφορα. Παρότι έχουν όλα τα σύγχρονα μέσα και γνωρίζουν ποιος τραμπουκίζει στο Αιγαίο, παριστάνουν τους Πόντιους Πιλάτους.

Όταν, όμως, αφήνεις ένα «φίδι» να μεγαλώνει και να αποθρασύνεται κάποια στιγμή, μπορεί να σε δαγκώσει. Κάπως έτσι την πάτησαν οι Γερμανοί και οι υπόλοιποι της Ε.Ε. Πληρώνουν την ασυδοσία του Ερντογάν που οι ίδιοι εξέθρεψαν.

Ο «σουλτάνος», ο οποίος πλέον δεν κρατά ούτε τα προσχήματα με ρητορική τζιχαντιστή, τους απείλησε ότι δεν θα μπορούν να κυκλοφορούν στον δρόμο από φόβο. Κατά διαβολική σύμπτωση, την ίδια ημέρα που έκανε αυτή την απαράδεκτη δήλωση έγινε και το χτύπημα στο Λονδίνο. Χθες οι Βρυξέλλες αποφάσισαν να καλέσουν σε απολογία την τουρκική κυβέρνηση. Τώρα, όμως, είναι αργά... Ο «σουλτάνος» δεν μαζεύεται με τίποτα. Όλα αυτά αποδεικνύουν πόσο μόνη είναι η Ελλάδα στη διεθνή σκακιέρα. Όσο κι αν φωνάζει (στο παρασκήνιο ή δημοσίως), δεν βρίσκει συμμάχους. Ακόμα κι όλο το δίκαιο να είναι με το μέρος της, δύσκολα θα της το αναγνωρίσουν.

Όσο πιο γρήγορα αντιληφθούμε ότι βρισκόμαστε σε μοναχικό μονοπάτι τόσο πιο εύκολα θα αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους, με δικά μας μέσα. Και, φυσικά, τις πολεμικές απειλές μόνο ένας τρόπος υπάρχει να τις αντιμετωπίσεις: με πολεμική επάρκεια και ετοιμότητα. Όσο κι αν αγαπάμε (οι Έλληνες) την ειρήνη, πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα ακόμα και για πόλεμο προκειμένου να τη διαφυλάξουμε. Ο φόβος φυλάει τα έρμα, άλλωστε.

Ο Ερντογάν μέσα στο παραλήρημά του προβαίνει και σε θρησκευτικές ακροβασίες υψηλής επικινδυνότητας.
Η πρόθεσή του να προσευχηθεί ανήμερα τη Μεγάλη Παρασκευή στην Αγια-Σοφιά είναι μια άνευ προηγουμένου επιθετική ενέργεια, που οξύνει τα πάθη και τροφοδοτεί τους ακραίους. Χρησιμοποιεί το Ισλάμ για να πάρει ψήφους και δεν διστάζει να προβεί σε κινήσεις που έχουν στόχο να ταπεινώσουν τον χριστιανισμό και τα σύμβολά του.

Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη εξέλιξη από όλα. Από την άλλη πλευρά, μόνο θλίψη μπορεί να προκαλέσει η αφωνία των Ελλήνων πολιτικών για αυτή την ενέργεια. Ουδείς μίλησε! Παρόμοια στάση κράτησαν και οι θρησκευτικοί παράγοντες της πατρίδας μας.
Τελικά, έχασαν τη μιλιά τους οι πάντες σε αυτή τη χώρα; Τόσο πολύ ραγιάδες μας έκαναν τα Μνημόνια;

Δημήτρης Ριζούλης
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Αυξημένους φόβους για εκτεταμένες προβοκάτσιες στην Τουρκία, αλλά και στη Δυτική Θράκη εναντίον Χριστιανών και Ελλήνων, εκφράζουν έμπειροι διπλωμάτες που παρακολουθούν άναυδοι και με τεράστια έκπληξη τη συνεχιζόμενη τουρκική εκτροπή με τις οξύτατες δηλώσεις, αλλά και τςι ανεύθυνες πρακτικές πρωτοβουλίες, που κλιμακώνουν την ένταση στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση και ειδικότερα με την Ελλάδα.

Το περιστατικό με τη φωτιά στο τέμενος Βαγιαζίτ στο Διδυμότειχο παρότι έχει μόνο μουσειακή και όχι ενεργό λατρευτική μορφή, βρίσκεται από την πρώτη στιγμή στο μικροσκόπιο των ελληνικών διωκτικών αρχών. Όλων των διωκτικών αρχών, με αυτονόητη τη σημασία που αποδίδεται από την κυβέρνηση. Η Αθήνα ανησυχεί, καθώς για την πρακτική συνέχεια της φρασεολογίας τύπου ISIS που χρησιμοποιούν τα τελευταία 24ωρα ολοένα και περισσότερο τούρκοι κυβερνητικοί παράγοντες, με πρώτο και... χειρότερο τον ίδιο τον Ερντογάν και των απειλών παντός είδους που εκτοξεύονται κατά των Ευρωπαίων και ειδικά κατά των Χριστιανών και των Ελλήνων, έχουν σοκάρει την παγκόσμια κοινότητα.
Ο φόβος ότι θα πλαισιωθούν και από προβοκάτσιες είναι έντονος στην Αθήνα, ενώ οι πληροφορίες φέρουν και τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο εξίσου ανήσυχο και ότι ενημέρωσε γι αυτό σχετικά τον Αλ. Τσίπρα προχθές στα Ιεροσόλυμα, όπου τα είπαν για λίγο.

Η ελληνική πλευρά εκτιμά ότι ο τούρκος πρόεδρος γνωρίζει πως οι απειλές του στο Αιγαίο έχουν "ξεφουσκώσει" και εξαντλούνται μόνο στα επίπεδα των στημένων τηλεοπτικών υπερπαραγωγών. Τούτο, καθώς οι "ξεδοντιασμένες" μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα Ένοπλες Δυνάμεις του δεν μπορούν να υπηρετήσουν ούτε το σενάριο της ελεγχόμενης κρίσης, καθώς απειλούνται με πρωτοφανή διασυρμό αν αποτολμήσουν το "απονενοημένο διάβημα".
Παράλληλα, δεν μπορεί να αποτρέψει την επικείμενη ίδρυση Κουρδικού κράτους στα σύνορα της χώρας με Ιράκ και Συρία, καθώς του το ξεκαθάρισαν Τραμπ και Πούτιν. Άρα, η μόνη διέξοδος εκτόνωσης και τόνωσης ενόψει δημοψηφίσματος βρίσκεται στη σύγκρουση με την Ευρώπη και την Ελλάδα. Γι αυτό και ξεφεύγοντας από το πρόβλημα του Αιγαίου, ο Ερντογάν με παραλήρημα ανάδειξής του συγχρόνως σε... Ατατούρκ και... Προφήτη, μεταφέρει το επίπεδο της σύρραξης με τη Δύση, την Ελλάδα και την Ορθοδοξία, εκεί που νομίζει ότι ελέγχει πλήρως το σκηνικό. Σφίγγοντας δηλαδή, τον ήδη ασφυκτικό κλοιό γύρω από το Πατριαρχείο και ό,τι Ελληνικό και Ορθόδοξο ζει και κινείται εντός Τουρκίας, κραδαίνοντας αφενός νομικές και άλλες απειλές και έχοντας πάντα σε πρώτη προτεραιότητα τη χρησιμοποίηση του ισλαμιστικού όχλου, των πιό σκληρών, ακραίων και κοινωνικά καθυστερημένων στοιχείων που σωρεύονται κατά χιλιάδες στο κόμμα του, εκφράζοντας το πιό επικίνδυνο μείγμα αρρωστημένου (και πληγωμένου συνάμα από τις αλλεπάλληλες "σφαλιάρες") εθνικισμού και τυφλού θρησκευτικού φανατισμού.

Στο "κόκκινο" η ένταση και στο Αιγαίο

Το ότι οι τουρκικές προκλήσεις εστιάζονται αυτά τα 24ωρα στο στάδιο της σκληρής λεκτικής αναμέτρησης με την Ευρώπη δεν καθησυχάζει -τουναντίον μάλιστα- τους επιτελείς του ΥΠΕΞ και του Πενταγώνου, καθώς η ένταση στο Αιγαίο αυξομειώνεται συνεχώς "χτυπώντας κόκκινο" συχνά, με τους κινδύνους μιας εκτροπής, λόγω της τουρκικής απρονοησίας, να είναι πάντα παρόντες.
Οι Έλληνες αρμόδιοι εκτιμούν πως όσο πλησιάζει το δημοψήφισμα ο κίνδυνος να αυξάνεται, ειδικά μάλιστα τη Μεγάλη Εβδομάδα θα είναι περίοδος υψηλού κινδύνου με το θερμόμετρο να ανεβαίνει ξανά κατακόρυφα, όποιες και να είναι οι μέχρι τότε εξελίξεις στο υπόλοιπο ελληνοτουρκικό και ευρωτουρκικό σκηνικό.

Το ερώτημα είναι τι θα ακολουθήσει το δημοψήφισμα, καθώς στην περίπτωση ήττας του "ναι" ο Ερντογάν θα αναζητήσει πιθανότατα "πολιτικό (στην πραγματικότητα στρατιωτικό) σωσίβιο" στο Αιγαίο ή στην Κύπρο.

Σε κάθε περίπτωση, οι επιτελείς του Πενταγώνου είναι μεν ήσυχοι σε ό,τι αφορά τον κίνδυνο "θερμού επεισοδίου" σε κάποια από τις εύφλεκτες περιοχές του Αιγαίου και ιδίως σε σχέση με τις συνέπειες που θα είχε, έχοντας πλήρη ετοιμότητα και σχέδια για όλα τα πιθανά σενάρια σε Ίμια, Οινούσσες, Ζουράφα και Καστελόριζο.
Ενώ με τη χρήση των νέων οπλικών συστημάτων που διαθέτουν οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ελέγχονται πλήρως και όλα τα μέχρι το πρόσφατο παρελθόν "τυφλά" σημεία του αρχιπελάγους.

Από έγκυρες πηγές δηλώνεται, εξάλλου, ότι η ελληνική ψυχραιμία, αλλά και επίδειξη αποφασιστικότητας απέτρεψε σχέδια των Τούρκων να προκαλέσουν κρίση ελεγχόμενης έντασης τρεις φορές μέχρι τώρα. Μια στα Ίμια και δύο στη νήσο Παναγιά, δίπλα στις Οινούσσες, δύο μέσα στο Φεβρουάριο.

Η μεγαλύτερη ανησυχία ωστόσο παραμένει όσον αφορά το τυχαίο γεγονός, δηλαδή το ατύχημα, που κάλλιστα μπορεί να εξελιχθεί σε θερμό επεισόδιο, που με τη σειρά του είναι αμφίβολο αν μπορεί να ελεγχθεί παρά την δεδηλωμένη πλέον αμερικανική πρόθεση για άμεση κατευναστική παρέμβαση.

Πηγή εφημ. “Press Time”


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ένα κεφάλαιο κλείνει για τον Ερντογάν με τον χειρότερο τρόπο στη χειρότερη χρονικά στιγμή

Το κεφάλαιο της εμπλοκής της Τουρκίας στη Συρία ξεκίνησε μετά το 2003 ως επίθεση φιλίας στον Ασαντ, για να γίνει μετά το 2011 τυχοδιωκτική εμπλοκή συμμαχίας με τον διάβολο, προκειμένου να υπάρξει καθεστωτική ανατροπή στη Δαμασκό.

Στη χειρότερη στιγμή, λιγότερο από έναν μήνα πριν από το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για την έγκριση της συνταγματικής μεταρρύθμισης με την οποία υιοθετείται προεδρικό καθεστώς, μια ψηφοφορία που ήδη προδιαγράφεται να έχει οριακό αποτέλεσμα και σε καμιά περίπτωση εκλογικός περίπατος.

Εξελίξεις

Οι εξελίξεις είναι αμείλικτες και μη διαχειρίσιμες επικοινωνιακά, αλλά και επί της ουσίας, από τον Ερντογάν: Μέσα σε δύο βδομάδες πρώτες οι ΗΠΑ του διεμήνυσαν ότι την πολιορκία και την κατάληψη της πρωτεύουσας των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους Ράκα θα αναλάβουν ως υπεργολαβία οι Κούρδοι της Συρίας, η οργάνωση PYD και η πολιτοφυλακή YPG, με την Αγκυρα να μην μπορεί να έχει ούτε καν συμβολική συμμετοχή.

Το δεύτερο και ισχυρότερο ράπισμα ήλθε από τη Ρωσία, η οποία ανακοίνωσε τη δημιουργία στρατιωτικής βάσης στην κουρδοκρατούμενη περιοχή της Δυτικής Συρίας, μια εξέλιξη που ακυρώνει πλέον οποιαδήποτε δυνατότητα της Τουρκίας να περιορίσει εδαφικά τις περιοχές που ελέγχουν οι Κούρδοι και όχι μόνον: Στην ουσία ακυρώνεται, με άδοξο για τον Ερντογάν τρόπο, ο ελιγμός της προσέγγισης με τη Μόσχα που υλοποιήθηκε το 2016, λίγο πριν και λίγο μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Τότε ο Ερντογάν διαβεβαίωσε τη Μόσχα ότι δεν πρόκειται να ενοχλήσει την προέλαση του Ασαντ και της φιλοϊρανικής συμμαχίας που τον στηρίζει προς το Χαλέπι και σε αντάλλαγμα πήρε την ανοχή του Κρεμλίνου να προωθήσει τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις πέριξ του Ευφράτη, ώστε να εμποδίσει τη συνένωση των Κούρδων της Βορειοανατολικής Συρίας με τον κουρδικό θύλακο της Βορειοδυτικής Συρίας που έχει τη δυναμική πρόσβασης στη Μεσόγειο.

Σύντομα θα έλθει η ώρα που ο Ερντογάν θα πάρει σαφές μήνυμα ότι πρέπει να αποσύρει τις δυνάμεις του από τον Ευφράτη και γύρω από τη Μοσούλη και να χωνέψει ότι δεν έχει ρόλο στην επόμενη μέρα στη Συρία

Με το «πράσινο φως» της Μόσχας ως πλεονέκτημα, ο Ερντογάν άρχισε να ενισχύει τις δυνάμεις του στο Βόρειο Ιράκ πέριξ της Μοσούλης, με στόχο να εμποδίσει την κατάληψη της άλλης πρωτεύουσας των τζιχαντιστών από τους Κούρδους Πεσμεργκά του Βόρειου Ιράκ.

Παρενόχληση

Σήμερα η περίπλοκη παραπάνω στρατηγική είναι σμπαράλια και θρύψαλα, καθώς γύρω από τον Ευφράτη όσο και γύρω από τη Μοσούλη η τουρκική παρουσία ανεδείχθη σε μείζονος σημασίας παρενόχληση τόσο για τη Μόσχα όσο και για την Ουάσιγκτον.

Οι Κούρδοι πρωταγωνιστούν στην ολοκλήρωση της κατάληψης της Μοσούλης, περιμένουν το σύνθημα να εφορμήσουν στη Ράκα, οι Ρώσοι με την εγκαθίδρυση βάσης στην κουρδική Βορειοδυτική Συρία δηλώνουν δυναμικό «παρών» στο Κουρδικό συνολικά.

Είναι προφανές ότι σύντομα θα έλθει η ώρα που ο Ερντογάν θα πάρει σαφές μήνυμα ότι πρέπει να αποσύρει τις δυνάμεις του από τον Ευφράτη και γύρω από τη Μοσούλη και να χωνέψει ότι δεν έχει ρόλο στην επόμενη μέρα στη Συρία και κυρίως ότι δεν μπορεί να αποτρέψει την εδαφική συνέχεια του κουρδικού Βόρειου Ιράκ, με την υπό κουρδικό έλεγχο περιοχή της Μοσούλης που συνορεύει με την κουρδική Βορειανατολική Συρία, η οποία θα αποκτήσει δυτικά του Ευφράτη πρόσβαση στη Μεσόγειο!

Την πολιορκία και την κατάληψη της πρωτεύουσας των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους Ράκα θα αναλάβουν ως υπεργολαβία οι Κούρδοι της Συρίας, η οργάνωση PYD και η πολιτοφυλακή YPG, με την Αγκυρα να μην μπορεί να έχει ούτε καν συμβολική συμμετοχή

ΗΠΑ και Ρωσία δείχνουν «κόκκινη κάρτα», οι σχέσεις με το Ισραήλ έχουν ραγίσει ανεπανόρθωτα, με την Αίγυπτο υπάρχει ψυχροπολεμική καχυποψία ενώ το μόνο πεδίο που συμφωνούν οι δυο μεγάλοι αντίπαλοι για την ηγεμονία στη Μέση Ανατολή, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία, είναι ότι δεν θέλουν οποιονδήποτε ρόλο της Αγκυρας στο Ιράκ και στη Συρία.

Πέραν της συγκυρίας, στη Συρία και στο Ιράκ η χειραφέτηση των Κούρδων είναι στρατηγική επένδυση των ΗΠΑ. Ενα σταδιακά ενιαίο Κουρδιστάν αποδυναμώνει κάθε επανεμφάνιση του Αραβικού Ριζοσπαστικού Εθνικισμού στο Ιράκ και στη Συρία, ψαλιδίζει την ισχύ του Ιράν και επιταχύνει ως μη αντιστρέψιμη νομοτέλεια τη χειραφέτηση των Κούρδων στη Νοτιοανατολική Τουρκία.

Γιώργος Καπόπουλος
Πηγή "Έθνος"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δημήτρης Τσιμούρας

«Πιο γρήγορα, πιο δυνατά, πιο χαρούμενα να παίζουν οι ορχήστρες  του Τιτανικού!
Να κρατήσουν οι χοροί, περισσότερα  να γίνουν τα φεστιβάλ. Φτιάξτε τους και φεστιβάλ αχιβάδας και… αστροναύτες φτιάξτε τους! 
 Βραβεύστε τους, γλεντήστε τους,  παραμυθιάστε τους, αναπλάστε τους, θολώστε τους το μυαλό,  ΕΣΠΑ  υπάρχουν!  Να μην σκέφτονται!
Αερολογήστε όσο θέλετε! Υποσχεθείτε  τους για το… μέλλον τα πάντα!
Προσοχή!  Αυστηρά να τηρείται η νομιμότητα  από τους ιθαγενείς και προπαντός να μην καταλάβουν ότι αύριο δεν θα έχουν τίποτα στην κατοχή τους.»

Αύριο λοιπόν ποιοι θα έχουν σπίτια  και περιουσίες στην Ελλάδα; Ένα ερώτημα που σε καμιά περίπτωση  οι εκπρόσωποι των δανειστών στη χώρα μας, κυβέρνηση  και μνημονιακή αντιπολίτευση,  για ευνόητους λόγους όχι μόνο δεν θα ήθελαν να πάρει  διαστάσεις αλλά δεν θα ήθελαν καν να τεθεί.

Όμως, παρόλο που στην ουσία το ερώτημα δεν τίθεται είναι υπαρκτό και αμείλικτο.

Έτσι, κι ενώ ο κλοιός καθημερινά σφίγγει  γύρω απ’ τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, αυτοί αλλού προσπαθούν να στρέψουν την προσοχή μας.  Στήνουν…   «καυγάδες», μεγεθύνουν θέματα που δεν μας αφορούν άμεσα, δίνουν υποσχέσεις για το… μέλλον!
Πότε με τα ψέματα,  πότε με τη μισή αλήθεια, πότε μ’ άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, σκιάζουν το δρόμο που μας υποχρεώνουν, ως… σωτήρες,  να βαδίζουμε, για να μην έχουμε την αίσθηση πού μας οδηγεί, για να μην μπορούμε να δούμε  την άλλη άκρη του τούνελ!

Μας λένε ψέματα ότι τάχα πέρασαν τα δύσκολα, ότι…  περάσαμε τον κάβο, για να μας κρατήσουν καθηλωμένους  σε αναμονή. Κατασκευασμένες ελπίδες και προσμονές, πάντα φυσικά στα πλαίσια της μνημονιακής  τους… «νομιμότητας»,  την οποία  όλοι αυτοί, ασχέτως με το τι έλεγαν πριν,  μας την  προβάλουν ως τη μοναδική «λύση»!

Είναι γεγονός ότι η πλεκτάνη που έχουν στήσει  στον ελληνικό λαό υφαίνεται με αριστοτεχνικό τρόπο, με τους… κατάλληλους  εξουσιολάγνους  οσφυοκάμπτες πολιτικούς να συνωστίζονται  γι αυτό!

Όμως, όσα εφευρήματα κι αν παραθέσουν, δημιουργώντας ψεύτικες προσμονές, η ίδια η πραγματικότητα  δεν αφήνει κανένα περιθώριο για το πού οδηγούμαστε. Αρκούν και μόνο τα δικά τους επίσημα στοιχεία για να το αποκαλύψουν.

Η ανεργία ξεπερνά το 23%, ενώ  το 40%  του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε τροφή και θέρμανση. (ΕΛΣΤΑΤ).

Πάνω από 4.100.000 φορολογούμενοι έχουν ληξιπρόθεσμα χρέη στο Δημόσιο, τα οποία ξεπερνούν τα 95 δις ευρώ και αυξάνουν με ρυθμό που ξεπερνά κατά πολύ το 1δις ευρώ τον μήνα! (Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων) [1]

Τα «κόκκινα» δάνεια ήδη έχουν ξεπεράσει τα108 δις ευρώ, ενώ το συνολικό πιστωμένο  χρέος  των πολιτών προς Δημόσιο, τράπεζες,  ασφαλιστικά ταμεία και ΔΕΚΟ ξεπερνά το αστρονομικό ποσό των 230 δις ευρώ! (ΕΛΣΤΑΤ) [ 2]

Παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν  να τραβούν το χαλί κάτω απ’ τα πόδια μας αυξάνοντας κι άλλο τη φορολογία με νέους φόρους,  που ξεπερνούν τα 2,5 δις  για το 2017,μειώνουν  μισθούς και  συντάξεις  κατά 32,2%  -προϋπολογισμός  2017-  και αυξάνουν τις ασφαλιστικές εισφορές επαγγελματιών και αγροτών  επιταχύνοντας  έτσι το αδιέξοδο. Και βέβαια συμπλήρωμα σ' όλα αυτά ο "κόφτης" που τους εξασφαλίζει την επιτυχία των... στόχων τους! [ 3]

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά,  απ’ την άλλη οι τράπεζες,  αφού αρχικά έδρασαν ως οικονομικοί δολοφόνοι με  την αλόγιστη χρήση των δανείων, επιβραβεύτηκαν με τις ανακεφαλαιοποιήσεις! Πάνω από 250 δις ευρώ, με αίολες  εγκληματικές αποφάσεις των μνημονιακών βουλευτών, εισέρευσαν στα ταμεία τους μεσούσης της λεγόμενης κρίσης. Χρήματα που άρπαξαν από τα ταμεία των ασφαλισμένων, απ’ την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας,  από μνημονιακά τοκογλυφικά  δάνεια που πιστώθηκαν στο όνομα του ελληνικού λαού, αλυσοδένοντας έτσι και τις επόμενες γενιές.

Ταυτόχρονα,  κι ενώ απομυζούν τον ελληνικό λαό κι ενώ εκποιούν  με ταχείς ρυθμούς τη Δημόσια Περιουσία, το «χρέος» προς τους δανειστές, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ,  βαίνει συνεχώς αυξανόμενο! [4]
Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, με τα διαρκή αδιέξοδα που καθημερινά ορθώνουν μπροστά μας, με το θέμα της επιβίωσης για  το μισό τουλάχιστον πληθυσμό  να μπαίνει άμεσα  επί τάπητος, αλλά και με τις συνεχείς  επισημάνσεις απ’ τη μεριά τους, ότι περάσαμε τα δύσκολα,  υψώνουν φράγμα στη σκέψη μας, ώστε να μην είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι οι εμπνευστές  αυτής της τραγωδίας δεν πρόκειται να  σταματήσουν εδώ! Λένε πολλοί «μα χειρότερα γίνεται;»  Κι όμως γίνεται!

Είναι απολύτως βέβαιο ότι τα τεχνητά στην πλειοψηφία τους για τους πολίτες  «χρέη» θα χρησιμοποιηθούν από τους σπιθαμιαίους πολιτικούς  ως πολιορκητικός κριός για την άλωση εκείνων των περιουσιών  που είναι αποτέλεσμα δουλειάς χρόνων.

Αν δεν είναι έτσι, ας μας πουν οι μνημονιακοί σωτήρες  πώς θα πληρώσει ο ελληνικός λαός αυτά τα πιστωμένα «χρέη». Μήπως εκτιμούν ότι η…  ανάπτυξη που προσδοκούν θα δώσει τέτοια άνεση στους πολίτες, οι οποίοι  όχι μόνο απλά θα επιβιώσουν αλλά  θα μπορέσουν να  ξεπληρώσουν  και αυτά τα δυσβάστακτα χρέη, τα οποία μάλιστα όχι μόνο δεν μένουν στάσιμα, αλλά συνεχώς μεγαλώνουν;

Και φυσικά, οι πάνω από  4.100.000  φορολογούμενοι που έχουν «χρέη» στο Δημόσιο δεν είναι κάτοικοι της Εκάλης…

Ας μας πουν λοιπόν  οι πρώην αντιμνημονιακοί,  όσοι σήμερα υπερασπίζονται  αυτήν τη  βαρβαρότητα, κι  εκείνοι  που λειαίνουν  τις γωνίες αυτής της απανθρωπιάς, ξέρουν κανέναν άλλο τρόπο πέραν των κατασχέσεων – ή του γενικού ξεσηκωμού-  για να αντιμετωπιστούν αυτά τα τεχνητά χρέη;  

Όταν λοιπόν οι δοτές κυβερνήσεις  φορολογούν τους  πολίτες από τα περιουσιακά τους στοιχεία, βλέπε ΕΝΦΙΑ, ενώ δεν έχουν έσοδα απ’ αυτά ή αν έχουν πληρώνουν φόρο,  όταν δεν φορολογούν  πραγματικά εισοδήματα αλλά τα λεγόμενα τεκμαρτά, έχεις δεν έχεις έσοδα,  όταν ανεβάζουν  στα ύψη τις ασφαλιστικές εισφορές των ταμείων  -αυτοί που με την ψήφο τους άνοιξαν τις πόρτες για την  ληστεία των αποθεματικών τους-  όταν πολύ καλά  γνωρίζουν ότι οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών  δεν μπορεί να πληρώσει άλλο –αφού δεν έχει ούτε να ζήσει- κι  αυτοί επιμένουν  όχι μόνο να διατηρούν  τους παλιούς αλλά να προσθέτουν και νέους φόρους, αν δεν στοχεύουν στην αρπαγή των περιουσιών τους, τότε πού στοχεύουν; 

Ήδη, έχουν έτοιμο το νομοσχέδιο για τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς. Είναι ολοφάνερο ότι θέλουν να πολλαπλασιάσουν με συνοπτικές πλέον διαδικασίες τις κατασχέσεις, χωρίς μάλιστα  αυτό να γίνεται στην ουσία και πολύ αντιληπτό.  Τώρα από κοινού πλέον αναλαμβάνουν δράση οι ύαινες των τραπεζών, ο κέρβερος του Δημοσίου, τα funds και οι μαυραγορίτες.

Κι ενώ αυτήν τη στιγμή  έχουν το πάνω χέρι, δεν παύει να είναι  απόλυτα προσεκτικοί στις κινήσεις  τους, έχοντας το φόβο μιας γενικευμένης εξέγερσης.  Γνωρίζουν ότι από μια τέτοια εξέγερση όχι μόνο μπορούν να  διακοπούν τα σχέδιά τους αλλά ταυτόχρονα θα απαιτηθεί να δώσουν πειστικές εξηγήσεις  για το πότε και πώς ο ελληνικός λαός τούς όρισε  «σωτήρες» του. 

Γι αυτό θα επιδιώξουν,  στην αρχή τουλάχιστον, να πείσουν ότι οι πλειστηριασμοί αφορούν  κυρίως  αυτούς των βορείων προαστίων και  είναι προφανές  ότι για αποπροσανατολισμό θα προβάλουν τέτοιες περιπτώσεις, αρπάζοντας όμως ταυτόχρονα κατά χιλιάδες τις μικρές περιουσίες!

Αν καταφέρουν -κατά τη γνώμη του γράφοντος-  και προχωρήσουν, χωρίς να ανακοπεί η πορεία τους,  σε κατασχέσεις ικανού αριθμού περιουσιών, τότε θα είναι εύκολο γι αυτούς,  ως δεινοί επιστήμονες  σε θέματα κοινωνικού  αυτοματισμού, να στρέψουν αυτούς που ήδη θα έχουν αρπάξει τις  περιουσίες τους ενάντια σ’ εκείνους που  θα τις έχουν ακόμα. Από εκεί και πέρα η εξέλιξη  προμηνύεται  γνωστή και ο στόχος τους θα έχει φτάσει πολύ κοντά στην υλοποίησή του.

Αν το επιτύχουν αυτό, με την  συντριπτική πλειοψηφία  του ελληνικού  λαού   να μην  κατέχει  πλέον περιουσιακά  στοιχεία,  τότε, ποιες συντάξεις, ποιους μισθούς, ποια σύγχρονη υγεία και παιδεία θα μπορεί να διεκδικήσει;  Με ποιο κουράγιο και με ποια αποθέματα δύναμης; 

Τότε, όμως,  οι δυνάστες  με τον μηχανισμό των υποτακτικών  που αδιαλείπτως  χτίζουν θα έχουν πλέον τη δυνατότητα αλλά και την άνεση να φέρουν τα πάντα στα μέτρα τους.  
Εξαθλιωμένο, δούλο και επαίτη λαό για επιβίωση στους εγχώριους τοποτηρητές των υψηλών τους αφεντικών! 
Φθηνό εργατικό δυναμικό, ανταγωνίσιμο εκείνου των τριτοκοσμικών χωρών και ταυτόχρονα στρατιές ανέργων να εκλιπαρούν για απασχόληση επιβίωσης. 
Κι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο, αν καταφέρουν ν’ αρπάξουν τις περιουσίες.

Ίσως σε κάποιους να κυριαρχεί η αντίληψη ότι αν φτάσουμε ως εκεί, στο παρά ένα,  ο λαός θα επαναστατήσει και θα τους ανατρέψει.  Αν όμως ήταν έτσι, τότε οι εξαθλιωμένοι λαοί των τριτοκοσμικών χωρών ήδη θα είχαν ξεσηκωθεί, θα είχαν διεκδικήσει όλα όσα τους ανήκουν και θα άλλαζαν τη μοίρα τους!

Αυτήν τη στιγμή, εφόσον ενημερωθεί σε βάθος ο ελληνικός λαός  -και επιβάλλεται  να γίνει αυτό από τις δυνάμεις που αντιστέκονται στην πολιτική της εξαθλίωσης-   ώστε να μπορέσει να δει  τα πράγματα  στην πραγματική τους διάσταση και να  κατανοήσει τι ακόμη τον περιμένει,  τότε είναι σε θέση να υπερασπιστεί  τα σπίτια και τις περιουσίες του. Αυτό είναι ένα σημαντικό σημείο που μπορεί να τον ενώσει ενάντια σ΄ αυτήν  τη λαίλαπα και  σ’ αυτούς που την προκάλεσαν.  Το ηθικό πλεονέκτημα  γι αυτό το έχει ο ίδιος ο λαός κι όχι αυτοί που πολλάκις τον εξαπάτησαν!

Το αίτημα για διαγραφή χρεών, που προήλθαν από χαράτσια και φόρους χωρίς λογική, πρέπει να μπει επιτακτικά και άμεσα,  όπως και αυτό για το σταμάτημα των χαρατσιών. Ένα τέτοιο αίτημα όχι μόνο μπορεί να ενώσει  αλλά και να κινητοποιήσει δυναμικά την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού,  δηλαδή όλους όσοι κινδυνεύουν να χάσουν σπίτια και περιουσίες. Σε μια τέτοια καθολική κινητοποίηση προφανώς και δεν μπορεί να βρει πρόσφορο έδαφος ο σπόρος του κοινωνικού αυτοματισμού. 

Κι ας μην ξεχνάμε  ότι στην πλειοψηφία τους  οι Έλληνες  -ό,τι και να ψήφισαν στις εκλογές-  είναι αντίθετοι με την ουσία αυτής της πολιτικής, που μας ενέπλεξε σ’ αυτήν την τραγωδία. Ποτέ οι εγχώριοι πολιτικοί υπάλληλοι των Ευρωπαίων -  «εταίρων» και του ΔΝΤ δεν αποκάλυψαν  προεκλογικά ότι πρόκειται  να ψηφίσουν μνημόνια. Κάθε φορά, μετά παρουσιάζονταν αυτή η… «ανάγκη»!  Στις εκλογές  λοιπόν που προηγήθηκαν  και των τριών μνημονίων έλεγαν ψέματα και είναι γνωστό τι έλεγε  κάθε φορά ο καθένας απ’ αυτούς!

Η απάντηση λοιπόν στο ερώτημα, «Αύριο ποιοι θα έχουν σπίτια και περιουσίες στην Ελλάδα;», είναι απλή.
Αν συνεχίσουμε έτσι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ελάχιστοι θα είναι αυτοί που θα κατέχουν  όλα όσα θα αρπάξουν, μέσω κατασχέσεων λόγω των κατασκευασμένων χρεών. Είναι οι ίδιοι πού ήδη αύξησαν τις περιουσίες τους… λόγω «κρίσης»! Είναι οι αντίστοιχοι παρόμοιων καταστάσεων που έφτιαξαν ιλιγγιώδεις περιουσίες και είναι γνωστό πώς.

Αν όμως ο λαός, με τον πιο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο, κληθεί σε αντίσταση για να διαφυλάξει ό,τι απόκτησε με κόπο και ιδρώτα  απαιτώντας την διαγραφή των άδικων χρεών, το σταμάτημα της άδικης φορολογίας και των χαρατσιών, αιτήματα που ενώνουν τη συντριπτική του πλειοψηφία, ας μη θεωρείται βέβαιο ότι θα μείνει παρατηρητής του καναπέ! 

Κι ας μην ξεχνάμε, απ’ τη μια θα υπάρχουν αυτοί, η συντριπτική πλειοψηφία, που υπερασπίζονται το δίκιο τους, κι απ’ την άλλη μισθοφόροι με δέλεαρ τα λάφυρα!

Αν καταφέρει να πετύχει κάτι τέτοιο και τους σταματήσει, τότε θα αρχίσει να αισιοδοξεί και να ονειρεύεται  ότι μπορεί θα αλλάξει τη μοίρα του!

Κι αφού ζυγίσει το κόστος δουλείας στη συμμαχία των δανειστών να αποφασίσει την έξοδο χωρίς όρους και προϋποθέσεις  απ' αυτή απαιτώντας  ταυτόχρονα την επιστροφή των κλοπιμαίων  έχοντας την αίσθηση αέρα ελευθερίας.

Σήμερα κρίνονται οι πάντες, όχι μόνο γι αυτά που κάνουν, αλλά και για όσα δεν κάνουν και βέβαια αύριο θα είναι πολύ αργά για τις όποιες δικαιολογίες απ’ όπου κι αν προέρχονται!

[1] Ήδη το Δεκέμβριο του 2016 δημιουργήθηκαν νέες οφειλές πολιτών προς  το Δημόσιο ύψους 1,3 δις ευρώ, ενώ συνολικά το 2016, δημιουργήθηκαν νέα χρέη πολιτών ύψους 13,9 δις ευρώ. (Υπουργείο Οικονομικών)

[ 2] Τα κόκκινα δάνεια  που αφορούν κυρίως  μισθωτούς, συνταξιούχους, ή άνεργους  ξεπερνούν τα  108 δισ. ευρώ,  ενώ  μέσα στους στόχους του «προγράμματος»  που έχει υπογράψει η  ελληνική κυβέρνηση  προβλέπεται να γίνει… «διαχείριση»  ώστε μέχρι το τέλος του 2019 να έχουν μειωθεί κατά 40%, δηλαδή στα 65 δισ. ευρώ. Ήδη τα funds δηλώνουν μεγάλο ενδιαφέρον για την αγορά τους και φυσικά για να προβούν στα… περαιτέρω!

[ 3] Μειωμένες κατά 32,2% θα είναι οι δαπάνες του προϋπολογισμού του 2017 για μισθούς και συντάξεις σε σχέση με το 2016. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρεται στο κείμενο του προϋπολογισμού του 2017, «οι δαπάνες αποδοχών και συντάξεων προβλέπεται να ανέλθουν στα 12.057 εκατ. ευρώ, μειωμένες κατά 5.740 εκατ. ευρώ σε σχέση με το 2016». Ήδη είναι έτοιμοι να πάρουν και νέα μέτρα στο όνομα της λεγόμενης 2ης αξιολόγησης για το 3ο μνημόνιο, αφού βέβαια έπαιξαν και πάλι το θέατρο της… διαπραγμάτευσης!

[4] Από  311,67 δισ. το 2015 και 315,4 δισ. το 2016 τον επόμενο χρόνο θα φτάσει, σύμφωνα με την πρόβλεψη του προϋπολογισμού τους τα 319,2 δισ. ευρώ!

Πηγή "Faretra"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στην Ελλάδα καταφεύγουν όλο και περισσότεροι Τούρκοι πολίτες μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην πατρίδα τους. Σε διάστημα οκτώ μηνών, από τον περασμένο Ιούλιο –μετά την ταραχώδη νύχτα στη γειτονική χώρα– μέχρι και το τέλος Φεβρουαρίου, 236 Τούρκοι έχουν ζητήσει πολιτικό άσυλο σε ελληνικό έδαφος. Το 2013 τα αντίστοιχα αιτήματα ήταν μόλις 17.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Υπηρεσίας Ασύλου που παρουσιάζει σήμερα η «Κ», ήδη από τους πρώτους μήνες του 2016 φαινόταν μια αυξητική τάση. Από τις αρχές εκείνου του έτους μέχρι και την παραμονή του πραξικοπήματος του Ιουλίου, 51 Τούρκοι είχαν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα, ενώ το 2015 έφταναν τους 43 και το 2014 τους 41.

Η μεγάλη ροή καταγράφηκε από τις 15 Ιουλίου μέχρι και το τέλος του 2016 με 138 αιτήματα και έγινε ακόμη πιο έντονη τους δύο πρώτους μήνες του 2017 με 98 αιτήματα.

Δεν αποκλείεται ο πραγματικός αριθμός να είναι ακόμη μεγαλύτερος, καθώς σε αυτά τα στοιχεία δεν περιλαμβάνονται όσοι μπορεί να έχουν εκφράσει τη βούλησή τους σε αστυνομικές αρχές, αλλά δεν έχουν προχωρήσει ακόμη σε επίσημη δήλωση στην Υπηρεσία Ασύλου.

Δεν έγινε γνωστό σε ποια φάση βρίσκονται τα αιτήματα των τελευταίων οκτώ μηνών: πόσα έχουν γίνει αποδεκτά και πόσα εκκρεμούν σε δεύτερο βαθμό. Πιθανολογείται, πάντως, ότι τα περισσότερα βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της εξέτασης. Άλλωστε, σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», για τρεις Τούρκους πολίτες (δύο καθηγητές πανεπιστημίου και έναν πολιτικό μηχανικό) που έφθασαν στη Ρόδο στις 22 Αυγούστου δεν έχει εκδοθεί ακόμη απάντηση. Οι συγκεκριμένοι υποστήριξαν ότι σχετίζονται με εκπαιδευτικά ιδρύματα του Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο οι τουρκικές αρχές κατηγορούν ως διοργανωτή του πραξικοπήματος. Αρνήθηκαν όμως οποιαδήποτε σχέση ή εμπλοκή με τα βίαια γεγονότα της 15ης Ιουλίου στην Τουρκία. Πέρασαν στην Ελλάδα ακολουθώντας τις προσφυγικές ροές, όπως είχαν ήδη πράξει και άλλοι συμπατριώτες τους.

Σε εκκρεμότητα σε πρώτο και δεύτερο βαθμό βρίσκονται και τα αιτήματα ασύλου των 8 Τούρκων στρατιωτικών, για τους οποίους ο Άρειος Πάγος αποφάσισε ότι δεν πρέπει να εκδοθούν στην πατρίδα τους. Παραμένουν υπό διοικητική κράτηση στο Αστυνομικό Τμήμα του Ολυμπιακού Χωριού μέχρι να λάβουν οριστική απάντηση.

Αυτοί που τα κατάφεραν

Στη Νορβηγία, πάντως, τέσσερις Τούρκοι στρατιωτικοί νιώθουν πλέον ανακουφισμένοι. Η αρμόδια αρχή της χώρας τούς χορήγησε πολιτικό άσυλο. «Εργάζονταν στο ΝΑΤΟ και ζούσαν στη Νορβηγία εδώ και τουλάχιστον δύο χρόνια», λέει σε επικοινωνία μέσω Skype με την «Κ» ο δικηγόρος τους Kjell Brygfjeld. «Τους ζητήθηκε μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα να γυρίσουν στην Τουρκία, αλλά αρνήθηκαν και τον Σεπτέμβριο ζήτησαν άσυλο. Υπήρχαν στοιχεία ότι στρατιώτες που επέστρεφαν συλλαμβάνονταν στο αεροδρόμιο και φυλακίζονταν. Δεν θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν εύκολα με τις οικογένειές τους ή να έχουν πρόσβαση σε νομική συνδρομή. Υπήρχαν βάσιμοι φόβοι ότι αν επέστρεφαν θα διώκονταν».

Και οι τέσσερις στρατιώτες ζουν στη Νορβηγία με τις οικογένειές τους, αλλά ο δικηγόρος τους για λόγους ασφαλείας δεν ανέφερε τις ηλικίες τους ή τον τόπο διαμονής τους. Όλοι υποστηρίζουν ότι δεν είχαν καμία σχέση με τον Γκιουλέν ή την απόπειρα πραξικοπήματος.

Όπως εξηγεί η εκπρόσωπος της νορβηγικής Υπηρεσίας Ασύλου Marte Stenslet Grondahl, η εξέταση ενός αιτήματος διαρκεί συνήθως από έξι έως 12 μήνες. Το τελευταίο οκτάμηνο η Νορβηγία έχει δεχθεί 126 αιτήματα Τούρκων πολιτών εκδίδοντας μέχρι στιγμής 7 θετικές και 25 αρνητικές αποφάσεις.

Την Τετάρτη επεστράφησαν στην πατρίδα τους από τον συνοριακό σταθμό Κήπων στον Έβρο τρεις Τούρκοι πολίτες. Σύμφωνα με πληροφορίες, είχαν φτάσει στη Λέσβο τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, αλλά στην πορεία παραιτήθηκαν του δικαιώματός τους για διεθνή προστασία.

Γιάννης Παπαδόπουλος
Πηγή "Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Απλές», ευκαιριακές επιθέσεις, αλλά όχι λιγότερο θανάσιμες η νέα στρατηγική. Όπως λένε οι ειδικοί, μια παρτίδα σκάκι θέλει και τα πιόνια της. Και τα πιόνια του ISIS είναι άγνωστοι που βρίσκει στο διαδίκτυο

Η τρομοκρατική επίθεση την Τρίτη στο Ουεστμίνστερ συνάδει με ένα όλο και πιο οικείο μοτίβο. Ένας επιτιθέμενος, που χρησιμοποίησε ένα αυτοκίνητο για να σαρώσει πεζούς και μαχαίρι για να επιτεθεί σε αστυνομικούς, δημιούργησε ένα θανατηφόρο ξέσπασμα στην καρδιά μιας από τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης, καταλαμβάνοντας τα πρωτοσέλιδα και φέρνοντας την τρομοκρατία στο προσκήνιο για ακόμη μία φορά.

Ήταν ένας χρόνος από την επίθεση του Ισλαμικού Κράτους στις Βρυξέλλες, στη διάρκεια της οποίας συντονίστηκαν τρεις αποστολές αυτοκτονίας που σκότωσαν 32 και τραυμάτισαν εκατοντάδες. Το Ισλαμικό Κράτος έχει επιδείξει αξιοσημείωτη «αδυναμία» στις επετείους στο παρελθόν.

Κατά τους μήνες μετά την επίθεση στις Βρυξέλλες, και μετά την καταστολή που ακολούθησε στην Ευρώπη, οι τζιχαντιστές έχουν επίσης παρακινήσει και καθοδηγήσει τους οπαδούς τους ώστε να κάνουν ακριβώς αυτού του είδους τις επιθέσεις.

Το περιστατικό στο Ουεστμίνστερ θυμίζει τα κτυπήματα στο Βερολίνο τον περασμένο Δεκέμβριο και στην Νίκαια τον Ιούνιο, για τα οποία η οργάνωση επίσης ανέλαβε την ευθύνη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, μοναχικοί επιτιθέμενοι, χωρίς ενεργά δίκτυα υποστήριξης για να τους εξοπλίσουν εύκολα ή να τους εκπαιδεύσουν, χειραγωγήθηκαν και ριζοσπαστικοποιήθηκαν πολύ γρήγορα, μέσω των παροτρύνσεων του Ισλαμικού Κράτους για δράση. Χρησιμοποίησαν φορτηγά για να πέσουν με ταχύτητα σε πολυπληθείς συγκεντρώσεις πολιτών.

Τέτοιου είδους επιθέσεις ενδέχεται να είναι το μοτίβο για το μέλλον.

Στο Λονδίνο, η αντίδραση των δυνάμεων ασφαλείας ήταν άμεση. Οι χώροι του κοινοβουλίου συνήθως αστυνομεύονται υπερβολικά: η επίθεση κράτησε λίγες στιγμές, πριν την σταματήσουν οι πυροβολισμοί της αστυνομίας. Οι αναδιαμορφωμένες δυνάμεις της Scotland Yard ενάντια στην τρομοκρατία, δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά σε πραγματικές συνθήκες. Ένοπλες ομάδες βρέθηκαν γρήγορα στο σημείο.

Μια τέτοια αντίδραση, όμως, μπορεί να σε καθησυχάσει μέχρις ενός σημείου. Μια «συμμορίτικη» επίθεση όπως εκείνη στο Παρίσι, με πολλούς επιτιθέμενους σε ένα σημείο που προστατεύεται λιγότερο –ή σε μια περιοχή με μεγάλα συγκεντρωμένα πλήθη όπου έχουν πιο περιορισμένη πρόσβαση οι αστυνομικές δυνάμεις, όπως το Ουέστ Εντ του Λονδίνου- πιθανώς θα ήταν δυσκολότερο να αναχαιτιστεί.

Αστικά μέτρα προστασίας, όπως τσιμεντένια κολωνάκια γύρω από ευάλωτα κτίρια ή από δημόσιες περιοχές, για να αποφευχθούν επιθέσεις με οχήματα, επίσης έχουν τα όριά τους. Ανοικτά σημεία διέλευσης, όπως η γέφυρα του Ουεστμίνστερ, από τη φύση τους δεν μπορούν να καταστούν «μη ευάλωτα».

Καθώς το Ισλαμικό Κράτος δέχεται όλο και περισσότερη εδαφική πίεση στην ενδοχώρα της Συρίας και του Ιράκ, τα κίνητρά του να επιτίθεται στους πληθυσμούς αμάχων των αντιπάλων του μόνο θα αυξάνεται.

Θεαματικές βομβιστικές και ένοπλες επιθέσεις πιθανώς θα παραμείνουν στόχος των τζιχαντιστών, αλλά ο οπορτουνισμός μάλλον θα είναι ο κυρίαρχος παράγοντας, τονίζουν αξιωματούχοι στην ασφάλεια. Πιο απλές επιθέσεις, όπως φαίνεται από αυτές στην Νίκαια, στο Βερολίνο και τώρα στο Λονδίνο, δε σημαίνει πως θα είναι λιγότερο θανάσιμες.

Λεπτομέρειες για το μοτίβο των επιθέσεων του Ισλαμικού Κράτους, οι οποίες είναι πια περισσότερο σαφείς στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου που ερευνούν αυτή τη σειρά κτηνωδιών στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ τους τελευταίους μήνες, επιβεβαιώνουν αυτές τις προσδοκίες.

Το Ισλαμικό Κράτος έχει μια πολυεπίπεδη προσέγγιση στο σχεδιασμό επιθέσεων στο εξωτερικό, παρατηρούν αξιωματούχοι ασφάλειας στη Δύση. Απευθύνεται τόσο σε εκπαιδευμένα μέλη -επαναπατρισμένους μαχητές από τις τάξεις του στη Συρία και το Ιράκ- όσο και σε ριζοσπαστικά ή ευάλωτα μεμονωμένα άτομα, που στην ουσία μπορεί ποτέ να μην εισήλθαν στο δίκτυο ή να συνάντησαν άλλους μέσα από αυτό.

Η αρμοδιότητα της οργάνωσης επιθέσεων ανατίθεται σε βασικούς υπαρχηγούς του τμήματος σχεδιασμού επιθέσεων που ονομάζεται «emni». Πολλοί από αυτούς είναι Ευρωπαίοι. Είναι επικεφαλής δικτύων άμεσων επαφών -συχνά με δεξιότητες και εκπαίδευση- στην Ευρώπη, που έχουν σκοπό να διευκολύνουν επιθέσεις στο στιλ εκείνης του Παρισιού.

Μπορεί επίσης να στείλουν άτομα που θα διαπράξουν αυτά τα ίδια ενέργειες, όπως φαίνεται πως συνέβη στην περίπτωση του μακελειού στην πόλη Sousse. Και επιδιώκουν, ακόμη, να στρατολογούν ή να συνδέονται ψηφιακά με δίκτυα ή ριζοσπαστικά άτομα που μπορεί να μη γνωρίζουν ή να μη συναντήσουν ποτέ στην πραγματική ζωή -τους καθοδηγούν και στους εκπαιδεύουν ηλεκτρονικά.

Είναι σαν μια πατρίδα σκάκι, εξηγεί ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος στην ασφάλεια: «Κάποιοι είναι απλά πιόνια. Κάποιοι είναι πιο ισχυροί -μικρές ομάδες ίσως- και κάποιοι έχουν ακόμη περισσότερη ευελιξία και πόρους».

Μέχρι στιγμής, η Βρετανία έχει βοηθηθεί από τα φυσικά πλεονεκτήματα του αγώνα της Δύσης κατά του Ισλαμικού Κράτους. Τα σύνορα της χώρας και οι αυστηροί νόμοι για την οπλοκατοχή, καθιστούν τις μεγάλης κλίμακας συντονισμένες επιθέσεις στη Βρετανία πιο δύσκολες. Οι δυνάμεις ασφαλείας, επιπλέον, έχουν μακρά και αιματηρή παράδοση στο να τις αντιμετωπίζουν.

Αλλά στο νέο αυτό μοτίβο της τρομοκρατίας με μεσάζοντα την τεχνολογία, και με έναν πιο μεγάλο αριθμό ριζοσπαστικών ύποπτων ατόμων από οποτεδήποτε στο παρελθόν, καμία περιοχή δεν μπορεί να ισχυριστεί πως είναι απρόσβλητη.

«Θα υπάρξουν τρομοκρατικές επιθέσεις σε αυτή τη χώρα», προειδοποίησε σε συνέντευξή του πέρυσι τον Νοέμβριο ο επικεφαλής της MI5, της βρετανικής υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας. «Το επίπεδο της απειλής είναι σοβαρό και αυτό σημαίνει πως είναι πιθανή».

Financial Times
Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Εθνική Τράπεζα εξηγεί αναλυτικά στους καταθέτες ποια ποσά είναι εγγυημένα και ποια όχι

Τα δύο έγγραφα που έχει ξεκινήσει να μοιράζει η Εθνική Τράπεζα μας πάγωσαν καθώς είναι ολοφάνερο πως το ΚΟΥΡΕΜΑ των ΚΑΤΑΘΕΣΕΩΝ είναι έτοιμο.
Τα έγγραφα που σας παρουσιάζουμε μοιράζονται σε όλους τους νέους πελάτες της Εθνικής Τράπεζας οι οποίοι επιθυμούν να ανοίξουν λογαριασμό.

Όπως θα δείτε στα έγγραφα η Εθνική Τράπεζα εξηγεί αναλυτικά στους Καταθέτες ποια ποσά είναι εγγυημένα και ποια όχι.
Δώστε προσοχή στο πρώτο έγγραφο που απαιτεί την υπογραφή του πελάτη και γράφει «ΕΛΑΒΑ ΓΝΩΣΗ». Η τράπεζα νίπτει τα χείρας της.


Τους εξηγεί με λίγα λόγια ποια χρήματα θα χάσουν.
Τονίζουμε πως τέτοιο έγγραφο δεν μοίρασαν οι Τράπεζες ούτε κατά τη διάρκεια της Άνοιξης του 2015, με τη διαπραγμάτευση Βαρουφάκη.

Επειδή κάποιοι μπορεί να σκεφτείτε πως «εγώ έχω μικροποσά στην τράπεζα» ή «είμαι παλιός καταθέτης» θέλουμε απλά να σκεφτείτε τα εξής.

Πρώτον οι εταιρικοί λογαριασμοί από τους οποίους γίνονται οι μισθοδοσίες πάντα έχουν υψηλό ποσό ευρώ. Μπορεί εσείς να έχετε χαμηλά ποσά όχι όμως η εταιρεία στην οποία εργάζεστε.

Δεύτερον δε γνωρίζουμε ακόμα αν αυτά τα έγγραφα θα ζητηθεί να υπογραφούν και από παλιούς καταθέτες.
Τρίτον είναι σαφές πως το σύστημά μας καταρρέει. Η οικονομία είναι στα ναδίρ και το μέλλον προβλέπεται σκοτεινό.
Μας προετοιμάζουν για κάτι. Καλή Δύναμη σε όλους…

Πηγή VoiceNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου