Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Μαρ 2017


Του Αλέξανδρου Δρίβα

Για πρώτη φορά από το 2003, έχουμε μια σοβαρή κλιμάκωση. Σοβαρή, κρίνεται μια κλιμάκωση κρίσης όχι μόνο λόγω της έντασης αλλά και λόγω των φάσεων που πολλές φορές εμφανίζει. Η έντονη ρητορική που ανταλλάζουν Αθήνα και Άγκυρα εδώ και κάποιες εβδομάδες, έχουν αποσπάσει ακόμη και την προσοχή της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ καθώς το Αιγαίο, φαίνεται πως έχει γίνει η περιοχή η οποία πιθανόν να φιλοξενήσει κάποια κρίση που θα φέρει το ΝΑΤΟ σε δύσκολη θέση.

Παράγοντες-οδηγοί κλιμάκωσης της κρίσης

Οι βασικοί οδηγοί της κλιμάκωσης της ελληνοτουρκικής κρίσης, έχουν την καταγωγή τους στις διεκδικήσεις της Άγκυρας. Η -νομικής υφής- διαφορά που αναγνωρίζει το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, είναι αυτή του ορισμού της υφαλοκρηπίδας. Σε αυτό το διμερές πλέγμα σχέσεων που συνιστά τις ελληνοτουρκικές διαφορές, η αναθεωρητική δύναμη είναι η Τουρκία (επιθυμεί αλλαγή του status quo) και η συντηρητική δύναμη, η Ελλάδα (επιθυμεί τη διατήρηση του status quo). Από την αρχή του έτους και αφού η ευρωτουρκική συμφωνία για το προσφυγικό άρχισε να είναι εκκρεμής, τρεις εξελίξεις οδηγούν σε κλιμάκωση τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Πρώτον, η αποτυχία σύμπτωσης πάνω σε κάποια ουσιαστική συνισταμένη στις διαπραγματεύσεις που έγιναν υπό τη σκέπη του ΟΗΕ για το Κυπριακό Ζήτημα. Δεύτερον, το έντονο προ-δημοψηφισματικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί για το Πολιτειακό Δημοψήφισμα που θα λάβει χώρα τον προσεχή Απρίλιο και στο οποίο διακυβεύεται η ισχύς του Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία. Τρίτον, η άρνηση παράδοσης των 8 στρατιωτικών που έλαβαν χώρα στο αποτυχημένο πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου στην Τουρκία, από τη στιγμή που το αποφάσισε η Ελληνική Δικαιοσύνη. Οι παραπάνω οδηγοί, έχουν θέσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις στην ένταση η οποία δείχνει στοιχεία κλιμάκωσης, τόσο από τη ρητορική των δύο πλευρών, όσο και από τις κινήσεις που τις ακολουθούν. Η Τουρκία, έχει προχωρήσει σε ασκήσεις εκτόξευσης βολών στο Αιγαίο και έχει εκδώσει NAVTEX που έχουν προβληματίσει ιδιαίτερα το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και το Ελληνικό Υπουργείο Άμυνας. To ζήτημα των δύο Τούρκων κομάντο και η κράτησή τους στη Θράκη, ήλθε απλά για να αναβαθμίσει την πορεία της ελληνοτουρκικής έντασης.

Γιατί η Άγκυρα θα επιλέξει να κλιμακώσει ελεγχόμενα;

Οι κρίσεις, έχουν εγγενώς στοιχεία που δεν μπορούν να προβλεφθούν. Μεγάλος όγκος πληροφοριών, δύσκολα επαληθεύσιμων, σε πολύ μικρό και κρίσιμο χρονικό διάστημα, αυξάνουν την καχυποψία των εμπλεκόμενων και ταυτόχρονα, πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες κάποιου σφάλματος που μπορεί να οδηγήσει σε γεγονός με μη αναστρέψιμα αποτελέσματα. Η κάθε κρίση ωστόσο, διέπεται και από τη βούληση και τον χαρακτήρα των εμπλεκόμενων μερών της.

Η Τουρκία, αν κάποιος μελετήσει τη συμπεριφορά της στις κρίσεις, θα διαπιστώσει ότι προτιμά ελεγχόμενα επεισόδια και σπάνια φτάνει σε ανεξέλεγκτα σημεία έντασης. Οι παράγοντες που οδηγούν στην υιοθέτηση αυτής της συμπεριφοράς της Τουρκίας, είναι πολυσχιδείς και ανάγονται τόσο σε εσωτερικές σταθερές, όσο και σε εξωτερικές που δε δύναται η γειτονική χώρα να αγνοήσει.

Πρώτον, η τουρκική εξωτερική πολιτική, διέπεται από το Σύνδρομο των Σεβρών. Με άλλα λόγια, ο πρώτος στόχος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι η επέκταση, αλλά η διατήρηση της συνοχής και ακεραιότητας της τουρκικής επικράτειας. Μια αποτυχία στην εξωτερική πολιτική, μπορεί εύκολα να θεωρηθεί "προδοσία" και έτσι η κοινωνική συνοχή να απειληθεί. Δεύτερον, η Τουρκία (όπως και η Ελλάδα) αποτελεί έναν σημαντικό κρίκο ασφάλειας για το ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Η επιρροή του ΝΑΤΟ, είναι πάντα σημαντική, ιδίως όταν αφορά ενδο-συμμαχικές διενέξεις. Τρίτον, η Τουρκία έχει ήδη μια ανοικτή αιμορραγία στη Συρία. Η αναδίπλωση του νεοθωμανικού οράματος, έχει οδηγήσει στη Συρία σε έναν και μόνο στόχο: Στην αποτροπή δημιουργίας Κουρδικού Κράτους. Τέταρτον, το απριλιανό δημοψήφισμα, αν συνδυαστεί με κάποιο ατύχημα στο Αιγαίο κατά πάσα πιθανότητα, δε θα είναι υπέρ του Τούρκου προέδρου και η θέση του θα είναι επισφαλής, αν συνυπολογίσουμε την τουρκική πρακτική (ιστορικά). Τέλος, τα σημάδια της τουρκικής οικονομίας, που αποτέλεσε τη μεγάλη νομιμοποιητική βάση για τον αποκεμαλισμό που επέλεξε το ΑΚΡ και για τα επικίνδυνα παιχνίδια στο εγγύς εξωτερικό της Τουρκίας, δεν είναι καλά. Ειδικά ο τομέας του τουρισμού, έχει πληγεί αρκετά.

Ωστόσο, ο παράγοντας που ακούει στο όνομα "απρλιανό δημοψήφισμα", είναι αρκετός για να οδηγήσει την Τουρκία σε μια ελεγχόμενη πυροδότηση του κλίματος στο Αιγαίο (συμπεριλαμβανομένου και της Θράκης-Βόρειο Αιγαίο). Άλλωστε, η Τουρκία υπολογίζει της ελληνοτουρκικές διαφορές με μια γεωγραφική διόπτρα που αφορά τον 25ο παράλληλο και φτάνει στο Καστελόριζο και από εκεί, στην Κύπρο. Η τοξοειδής γραμμή Έβρου-Λευκωσίας, περικλείει γεωγραφικά τις τουρκικές διεκδικήσεις. Μια παράσταση νίκης στο εγγύς εξωτερικό της Τουρκίας σε μια ελεγχόμενη κρίση με την Ελλάδα, θα αύξανε τη δημοτικότητα του Τούρκου Πορέδρου χωρίς ουσιαστικό κόστος στις εξωτερικές της σχέσεις και ταυτόχρονα, θα έφερνε πιο κοντά το κεμαλικό κατεστημένο στο ΑΚΡ και θα αποδείκνυε στους οιονεί πολιτικούς του συμμάχους (το εθνικιστικό ΜΗΡ) πως είναι ο απόλυτος εκφραστής και προστάτης των τουρκικών συμφερόντων στην περιοχή.

Όχι στο κέντρο του Αιγαίου η κρίση

Η τακτική του αντιπερισπασμού είναι πολύ συνηθισμένη στην Τουρκία. Μπορεί οι προκλήσεις να λαμβάνουν χώρα σε στρατιωτικό επίπεδο στην περιοχή γύρω από τα Ίμια, όμως είναι λίγο πιθανό να επιλέξει αυτήν την περιοχή ως θέατρο προκλήσεων με αναβαθμισμένο status (θερμό επεισόδιο και κρίση).

Η Τουρκία, γνωρίζοντας οτι οι ΗΠΑ έχουν μια νέα κυβέρνηση, δεν αναμένεται να μπουν στον πειρασμό να την δοκιμάσουν όσον αφορά τα αντανακλαστικά της, πριν ο Ερντογάν συναντήσει τον Τραμπ. Μια πιθανή αποτυχία στο Αιγαίο σε συνδυασμό με την πιθανότητα να μην παρέμβουν οι ΗΠΑ για κάποια διαμεσολάβηση, (όπως έγινε στα Ίμια) θα είναι ολέθρια και για την χώρα αλλά και για το πολιτικό μέλλον του Ερντογάν. Το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία είναι ταυτόχρονα κίνητρο και αντικίνητρο για την δημιουργία από πλευράς Τουρκίας μιας ανεξέλεγκτης κρίσης στο Αιγαίο. Ο αντιπερισπασμός στα Ίμια, είναι κυρίως τακτική ψυχολογικού πολέμου. Προσπαθεί να κομίσει το μήνυμα στην Ελλάδα, ώστε οι Έλληνες λήπτες απόφασης να θυμηθούν την κρίση του 1996. Τα Ίμια, έχουν για την Τουρκία "γκριζαριστεί".

Η Άγκυρα, σπάνια αποφασίζει να δράσει προκλητικά έχοντας έναν και μόνο στόχο. Ο στόχος της αναφορικά με την Ελλάδα, είναι να εμπλουτίζεται η ατζέντα των διεκδικήσεων. Ταυτόχρονα, καθώς το απριλιανό δημοψήφισμα πλησιάζει, θα επιδιώξει να υπενθυμίσει στην Ε.Ε, οτι το προσφυγικό ζήτημα δεν μπορεί να λυθεί χωρίς την Τουρκία. Το λελογισμένο ρίσκο λοιπόν της Άγκυρας, (έχοντας να αντιμετωπίσει τρομοκρατικά χτυπήματα από ΙΚ και Κούρδους και τον απεγκλωβισμό της από τη Συρία) μας καθιστά σαφές πως θα προτιμήσει κάποιο επεισόδιο κοντά στο έδαφός της (Βορειο-Ανατολικό Αιγαίο ή Θράκη) με αφορμή που θα σχετίζεται με την έρευνα και διάσωση προσφύγων. Στην περίπτωση της Θράκης, κάποιο επεισόδιο που θα αφορά ζήτημα ανοχής στη διαφορετικότητα, (θρησκευτική) θα έδινε το απαραίτητο προκάλυμμα-άλλοθι άμυνας μιας τουρκικής παρέμβασης. Επομένως, η επιλογή του ήσσονος ρίσκου για να προωθηθεί ένα θετικό κλίμα για το απριλιανό δημοψήφισμα, μας οδηγεί στο να πιθανολογήσουμε οτι η Τουρκία θα επιλέξει ένα θέατρο διεκδικήσεων το οποίο θα είναι πολύ κοντά στο έδαφός της και θα φέρει την Ελλάδα ανάμεσα σε Ε.Ε και Τουρκία.

* Ο κ. Αλέξανδρος Θ. Δρίβας είναι Συντονιστής Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων και Υποψήφιος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων.
Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τριβές στις σχέσεις Σόφιας-Άγκυρας προκαλούν οι επικείμενες εκλογές στην Βουλγαρία, με αιχμηρές ανακοινώσεις των ΥΠΕΞ των δυο χωρών. Η βουλγαρική πλευρά κατηγορεί την τουρκική για εμπλοκή στις εσωτερικές της υποθέσεις, ενώ η Άγκυρα μέμφεται την Σόφια ότι επιχειρεί να περιορίσει τα δικαιώματα των μειονοτήτων εν όψει εκλογών.

Ο πόλεμος ανακοινώσεων ξέσπασε με αφορμή το κάλεσμα του υπουργού Εργασίας, Μεχμέτ Μουϊζένογλου, προς τους τουρκικής καταγωγής Βούλγαρους υπηκόους που ζουν στην Τουρκία, να προσέλθουν μαζικά στην κάλπη και να ψηφίσουν το κόμμα DOST της τουρκικής μειονότητας (ένα από τα δύο που συμμετέχουν στις εκλογές), που υποστηρίζεται από την Άγκυρα στις εκλογές της 26ης Μαρτίου.

Σε ανακοίνωση του ΥΠΕΞ της Βουλγαρίας, αναφέρεται μεταξύ άλλων, ότι "οι υποσχέσεις που δόθηκαν για "κίνητρα", προκειμένου να ψηφίσουν στις εκλογές και οι ξεκάθαρες παραινέσεις για υποστήριξη συγκεκριμένου πολιτικού κόμματος, συνιστούν άμεση επέμβαση στις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις της Βουλγαρίας, γεγονός που θεωρούμε απαράδεκτο".

Ο εκπρόσωπος του τουρκικού ΥΠΕΞ, Χουσεϊν Μουφτούογλου, από την πλευρά του, σύμφωνα με τα πρακτορεία Anadolu και ΒΤΑ, κάλεσε από την πλευρά του την Βουλγαρία "να σταματήσει τα μέτρα περιορισμού των πολιτικών δικαιωμάτων των εκπροσώπων των μειονοτήτων".

Οι δηλώσεις του εκπροσώπου του τουρκικού ΥΠΕΞ, έγιναν με αφορμή τις αλλαγές στον εκλογικό κώδικα της Βουλγαρίας, δια των οποίων θεσπίζονται περιορισμοί στον αριθμό των εκλογικών τμημάτων σε χώρες εκτός της ΕΕ. Σύμφωνα με την τουρκική πλευρά, στόχος της τροποποίησης της εκλογικής νομοθεσίας είναι να παρεμποδίσει τους Βούλγαρους τουρκικής καταγωγής που μένουν μόνιμα στην Τουρκία, να ασκήσουν το δικαίωμα ψήφου τους.

Ταυτόχρονα, ο Μουφτούογλου χαρακτήρισε ως "αβάσιμες φήμες" τους ισχυρισμούς του βουλγαρικού υπουργείου Εξωτερικών ότι η Τουρκία παρέχει οικονομικά κίνητρα στους Βούλγαρους με τουρκική καταγωγή που ζουν στην Τουρκία, για να ψηφίσουν συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα. Όπως είπε "η Τουρκία δεν εμπλέκεται στις εσωτερικές υποθέσεις καμίας χώρας".


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Είχαμε το -μάλλον δυσάρεστο- προνόμιο να προαναγγείλει κατ’ αποκλειστικότητα από τις 22 Φεβρουαρίου, στην παρούσα στήλη και με τίτλο «Γερμανικές ανατροπές σε Ελλάδα και Ευρώπη», την ιστορική επιλογή που ανακοινώθηκε δημόσια στην προχθεσινή Σύνοδο των Βερσαλιών για δρομολόγηση της Ε.Ε. των «πολλών ταχυτήτων».

Οι κύριες αποκαλύψεις μας, με βάση ελληνικές και ξένες διπλωματικές πηγές, τόνιζαν ότι «το Βερολίνο προγραμματίζει ριζική ανατροπή βασικών δομών της Ε.Ε., με άμεσο αντίκτυπο στην Ελλάδα και σε άλλους αδύναμους εταίρους, έχοντας αφετηρία τη Σύνοδο της Ρώμης στις 25 Μαρτίου και με άγνωστο χρόνο και τρόπο ολοκλήρωσης». Υπογραμμιζόταν, επίσης, πως αρχική πρόθεση της Γερμανίας ήταν η απόδοση πανηγυρικού χαρακτήρα στη σύνοδο (για τα 60 χρόνια από την ίδρυση της Ε.Ε.), αλλά επιλέχθηκε «η ταχύτερη οδός αλλαγών, λαμβάνοντας υπόψη τη μεταναστευτική - προσφυγική κρίση, τα εντεινόμενα προβλήματα της ευρωζώνης, το σκληρό Brexit και τη νέα υπερατλαντική σχέση επί προεδρίας Τραμπ».

Η καταληκτική δε επισήμανση ήταν ότι «σύμφωνα με τη γερμανική ερμηνεία, δεν θα χρειαστεί επίσημη αναθεώρηση των συνθηκών της Ε.Ε., ενώ το Βερολίνο έχει εξασφαλίσει τη στήριξη του Βελγίου, της Ολλανδίας και του Λουξεμβούργου και παρόμοια στήριξη ίσως προκύψει από τη σύνοδο που συγκαλεί στις Βερσαλίες στις 6 Μαρτίου ο απερχόμενος πρόεδρος Φρ. Ολάντ με τη συμμετοχή της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας».

Επιγραμματικά, είμαστε ενώπιον της «νέας» Ε.Ε. διαφορετικών ταχυτήτων, στην οποία δεν θα συμμετέχουν όλοι κάθε φορά σε όλα τα βήματα της ενοποίησης. Αλλες χώρες θα είναι στην πρώτη ταχύτητα του ευρώ, άλλες στη δεύτερη και άλλες σε τρίτη ή τέταρτη. Οπως και άλλα μέλη θα έχουν μεγαλύτερες ευθύνες για την κοινή ασφάλεια και άλλες μικρότερες ή το αντίστροφο σε τομείς όπως η ενέργεια και η βιομηχανία.

Η συγκλονιστική αλλαγή είναι αμφίβολο αν έχει γίνει αντιληπτή από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι με την ευκαιρία της συνόδου της 25ης Μαρτίου θα ακουστούν πάλι τα αφελή και παραπλανητικά συριζαίικα περί «μετώπου του Νότου κατά των ισχυρών του Βορρά» και η ρομαντική ελπίδα της Ν.Δ. περί επιστροφής στις ιδρυτικές αξίες της Ένωσης.

Όμως, καλώς ή κακώς, η εποχή της φιλικής - αδελφικής ΕΟΚ από την ένταξη του 1981 ή και της διπρόσωπης Ε.Ε. από την αρχή των Μνημονίων το 2010 (που, αν και μας χορηγεί τα μεγαλύτερα δάνεια στην παγκόσμια οικονομική Ιστορία, δείχνει ταυτόχρονα αδικαιολόγητη σκληρότητα) τελειώνει σε λίγες εβδομάδες. Διαχωρισμός Βορρά - Νότου δεν υπάρχει, καθώς αμφότεροι οι γεωγραφικοί χώροι αντιπροσωπεύτηκαν στις Βερσαλίες. Ούτε υφίσταται μεγάλη απόσταση μεταξύ χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλδημοκρατών. Μεταβολές και λειάνσεις των απόλυτων προτάσεων του Βερολίνου θα υπάρξουν υπό την πίεση άλλων πρωτευουσών, αλλά η κεντρική επιλογή των «πολλών ταχυτήτων» δεν θα μεταβληθεί.

Υπό αυτά τα δεδομένα, είναι επείγον η Αθήνα να επανεξετάσει την πολιτική της. Σύμφωνα με τα ως τώρα διαθέσιμα στοιχεία, πρώτο πεδίο εφαρμογής των πολλών ταχυτήτων θα είναι η ασφάλεια και η άμυνα, ενώ το πεδίο της ευρωζώνης θα εξεταστεί αργότερα.

Υπό την προϋπόθεση ότι η χώρα μας θα αποκτήσει σαφή στρατηγική ως προς το Μεταναστευτικό, τον προγραμματισμό εξοπλισμών και τις σχέσεις της με υπερεθνικές αμυντικές δομές (στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ), ίσως παρουσιαστούν μεγάλες ευκαιρίες. Αντίθετα, οι πολλές ταχύτητες της ευρωζώνης ίσως μας απαλλάξουν από τον κίνδυνο Grexit, αλλά σίγουρα θα μας καταδικάσουν, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον, στην τελευταία και πιο αργή από αυτές.

Αλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σπύρος Ριζόπουλος

Η Ευρώπη, τουλάχιστον όπως την ονειρεύτηκαν στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες οι μεγάλοι ευρωπαϊστές πολιτικοί, έχει τελειώσει. Στο Παλάτι των Βερσαλλιών το βράδυ της περασμένης Δευτέρας, ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ και η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, με τον Ισπανό και τον Ιταλό ομόλογό τους, εξέδωσαν και τυπικά τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του «κοινού ευρωπαϊκού οράματος». Βεβαίως δεν το είπαν έτσι, αλλά αυτό ακριβώς σημαίνει στην πραγματικότητα «η Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων» στην οποία συμφώνησαν.

Η κατάληξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θυμίζει τη διάσημη φράση του Τζορτζ Όργουελ από τη «Φάρμα των Ζώων»: «Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα». Αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει η συνάντηση των τεσσάρων ηγετών των μεγαλύτερων εθνικών κρατών της Ε.Ε. Σε απλά ελληνικά αυτό σημαίνει πως πλέον πάμε σε ένα «κλειστό κλαμπ» των «ισχυρών» της Ε.Ε, όπου τα μέλη του θα είναι αυτοί που είναι πολύ μεγάλοι για να καταρρεύσουν με οποιονδήποτε τρόπο κι από κει και πέρα το… χάος. Δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη, όπισθεν… κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τον αριθμό των ταχυτήτων του σεναρίου.

Μέχρι και πριν λίγα χρόνια το σενάριο της «Ευρώπης πολλών ταχυτήτων» εξορκιζόταν σαν… extreme. Σήμερα εμφανίζεται ως «βασικό σενάριο» για να δώσει το «φιλί της ζωής» σε μια Ευρώπη που πέθανε σαν ιδέα κάτω από την πίεση δύο διασταυρούμενων κρίσεων: της κρίσης του ευρώ και της προσφυγικής κρίσης. Υπό τη γερμανική ηγεσία, η Ευρώπη είτε δεν μπόρεσε είτε δεν θέλησε (αυτά θα τα κρίνει ο ιστορικός του μέλλοντος) να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Την ισχυρή ενιαία πολιτική βούληση της Ευρώπης την υποκατέστησαν οι τακτικισμοί, η αναβλητικότητα, το ροκάνισμα του χρόνου ανάμεσα στις εκλογικές αναμετρήσεις, τα excel με τα νούμερα του Σόιμπλε και του Ντάισελμπλουμ και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Τώρα που το πράγμα έφτασε στο «ο σώζον εαυτόν σωθείτο», η Ε.Ε αποφασίζει να σπάσει σε «ταχύτητες» με το επιχείρημα πως αυτό θα γίνει για να μην διαλυθεί τελείως. Πρόκειται ασφαλώς για σχέδια επί χάρτου που δεν έχουν την παραμικρή πιθανότητα να αποδειχθούν βιώσιμα στην πραγματική ζωή. Πέφτουν στο τραπέζι μόνο και μόνο για να καθησυχάσουν τους ψηφοφόρους ενόψει των εκλογικών αναμετρήσεων στη Γαλλία και στη Γερμανία και να ροκανίσουν για άλλη μια φορά το χρόνο αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουν το πραγματικό διακύβευμα.

Στην πραγματικότητα η ΕΕ έχει δύο επιλογές. Ή θα προχωρήσει άμεσα την πολιτική ενοποίηση σε όλα τα επίπεδα ή θα επιστρέψει στα εθνικά – κράτη. Οι μεσοβέζικες λύσεις που συζητούνται μόνο και μόνο για να ροκανίζεται ο χρόνος δεν οδηγούν μακριά και το ξέρουν όλοι.

Πολιτική ενοποίηση και Σόιμπλε είναι δυο πράγματα ασύμβατα μεταξύ τους. Διότι η πρώτη πολιτική κίνηση ενοποίησης θα έπρεπε να είναι η έκδοση ευρωομόλογου, κάτι που αρνείται σταθερά και κάθετα η ηγεσία του γερμανικού Υπουργείου Οικονομικών. Κι εκεί τελειώνουν όλα για την αποτελεσματική διαχείριση της κρίσης του ευρώ. Μένει να δούμε το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών κι αν μια νίκη του Σουλτς, μπορεί να στείλει τον Σόιμπλε στο σπίτι του.

Αλλά μέχρι τότε, τι νόημα θα έχουν όσα συμφωνήθηκαν στις Βερσαλλίες, αν στο μεταξύ εκλεγεί η Λεπέν στη Γαλλία; Και μη μου πείτε πως δεν φαίνεται αυτό στις δημοσκοπήσεις και στις συστημικές αναλύσεις. Διότι και η Προεδρία Τραμπ εξίσου αδιανόητη περιγραφόταν και σήμερα είναι πραγματικότητα.

Η Ευρώπη λοιπόν είναι τελειωμένη ιστορία. Κι αναρωτιέμαι: εμείς ως Ελλάδα θα μείνουμε ως το τέλος σε μια τελειωμένη ιστορία για να τελειώσουμε σαν χώρα και σαν έθνος;

Το ερώτημα είναι κρίσιμο. Είναι ερώτημα υπαρξιακό. Εδώ δεν χωρούν ταμπέλες κομματικές και παρωπίδες ιδεολογικές. Στην Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων η Ελλάδα θα είναι καταδικασμένη να βρίσκεται στην τελευταία θέση. Θα είναι μια χώρα – στρατόπεδο προσφύγων και μεταναστών, που θα φυτοζωεί μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια, θα έχει ένα πλήρως υποτιμημένο νόμισμα για τις συναλλαγές εντός της χώρας και θα συνεχίσει να πληρώνει τα χρέη της σε ευρώ! Υπάρχει καμιά λογική σε αυτό;
 
Ας το σκεφτούμε όλοι. Όχι μόνο το πολιτικό σύστημα αλλά και η κοινωνία. Κι ας αποφασίσουμε αν έχει έρθει η ώρα να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας προκειμένου σε αυτή τη χώρα να συνεχίσουν να ζουν άνθρωποι ή αν θα παραμείνουμε μέσα στη «φάρμα των ζώων» αποδεχόμενοι το ρόλο του «πιο βρώμικου γουρουνιού».

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Αλέξανδρος Στεφανόπουλος
«Δυστυχώς, το καθαρό κέρδος από τη σημαντική αναβάθμιση του ειδικού βάρους της Ελλάδας και την ουσιαστική, τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα, δραστηριότητα μέσα στη Συμμαχία ήταν εκπληκτικά δυσανάλογα κατώτερο από αυτό που προσπορίστηκε τελικά η ελληνική πλευρά, και θα μπορούσε να υπάρξει, ακόμη και με απλές κινήσεις τακτικής ή και σιωπηρής αποδοχής των προσφορών. Ο λόγος είναι πολύ απλός και γνωστός. Ονομάζεται εσωτερικές μικροκομματικές ισορροπίες, «πεζοδρόμιο», πολιτική ατολμία, πολιτικό κόστος και μεταφράζεται, σε πολλές περιπτώσεις, για ικανοποίηση των εσωτερικών σκοπιμοτήτων, με τον όρο «αδιαπραγμάτευτα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα». Είναι ο λόγος που η Ελλάδα, παρόλο που διαθέτει μια οργανωμένη και αποδοτική Εξωτερική Υπηρεσία, μια Υπηρεσία που, κατά γενική ομολογία, λειτουργεί σε κατά πολύ ανώτερο επίπεδο από το υπόλοιπο Δημόσιο και εφάμιλλα με άλλες ευρωπαϊκές, δεν έχει συγκροτημένη εξωτερική πολιτική, δεν επιλύει βάσει σχεδίου προβλήματα δεκαετιών που υπονομεύουν σε καθημερινή βάση τα ουσιαστικά πολιτικά και οικονομικά συμφέροντά της και εμποδίζουν την ανάπτυξη πρωτοβουλιών. Εστιάζει απλώς όλες τις προσπάθειές της στον εκ των υστέρων περιορισμό των ζημιών που δημιουργεί και προκαλεί από μόνη της η κατάσταση αυτή. Παράλληλα, η Αθήνα περιορίζεται στην ανωτέρω τακτική και γιατί έχει πιστέψει ότι τα εθνικά της θέματα είναι τόσο σημαντικά που προσελκύουν από μόνα τους το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας και κατ' επέκταση το ενδιαφέρον των συνομιλητών της. Τραγικό λάθος. Η διεθνής διπλωματία έχει αποδεδειγμένα άλλη άποψη και αυτό είναι εμφανές στις περισσότερες συναντήσεις στο ανώτατο επίπεδο. Πολύ απλά, αν δεν δώσεις, δεν παίρνεις.»
Το παραπάνω απόσπασμα ανήκει στο βιβλίο του Πρέσβη Βασίλειου Κασκαρέλη υπό τον τίτλο «Το ΝΑΤΟ μετά την 11η Σεπτεμβρίου: Η τέλεια καταιγίδια» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο αυτές τις ημέρες. Διαβάζοντας λίγο από την σύνοψη που έχει δοθεί στην δημοσιότητα για τις ανάγκες προώθησης και επικοινωνίας του βιβλίου, αρχίζω να αντιλαμβάνομαι γιατί ένας ακόμα εξαιρετικός διπλωμάτης που τίμησε και τον τίμησε το Ελληνικό ΥΠΕΞ και πρόσεφερε επί της ουσίας στην Ελλάδα, από τις θέσεις που υπηρέτησε, αποχώρησε από το ελληνικό διπλωματικό σώμα, κάνοντάς τον φτωχότερο, αλλά -θα ήθελα να ελπίζω- εξίσου αποτελεσματικό και δραστήριο. Όταν αποχώρησε από το διπλωματικό σώμα, σε πολύ λίγους φίλους του εξέφραζε την πικρία και την απογοήτευσή του για την πορεία της χώρας και τους πειραματισμούς στην εξωτερική πολιτική, αναλόγως της ασκούμενης κάθε φορά -και διαφορετική από τα χρόνια του Ελευθέριου Βενιζέλου και εντεύθεν- πολιτικής αναλόγως του κόμματος που ηγείται στη διακυβέρνηση της χώρας.

Η συνέχεια στο εν λόγω απόσπασμα εξίσου αποκαλυπτική των συναισθημάτων και πεποιθήσεων του σεμνού και λιτού Έλληνα διπλωμάτη την οποία θα σύστηνα να διαβάσετε από τον ίδιο τον συγγραφέα στο βιβλίο του το οποίο δεν πρέπει να λείψει τουλάχιστον από εκείνους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται -και λόγω επαγγέλαματος με τα κοινά και δημόσια της χώρας δρώμενα - αλλά και από κάθε Έλληνα Πολίτη που είναι ευαισθητοποιημένος στα εθνικά και μείζονα ζητήματα της χώρας. Το βιβλίο τον εισάγει σε μια σειρά γεγονότα -άλλα γνωστά και άλλα όχι - αλλά κυρίως σε εκτιμήσεις και αναλύσεις ενός εκ των ικανοτέρων Ελλήνων διπλωματών και στο τέλος της ανάγνωσης του βιβλίου είναι βέβαιο πως θα έχει πάρει πολλές καίριες και υπεύθυνες απαντήσεις για την μη αποτελεσματικότητα της ελληνικής (άλλοτε υπαρκτής και δραστήριας και αλλοτε λιγότερο δραστήριας αναλόγως εντολών της κεντρικής πολιτικής διοίκησης) -δυστυχώς μη αποτελεσματικής - εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος. Τουλάχιστον για τα χρόνια από το 1975 και εντεύθεν.

Το βιβλίο αυτό που εμπεριέχει του πλούτο της εμπειρίας ενός ικανότατου διπλωμάτη που προσέφερε στην Ελλάδα πολλά από τις θέσεις που υπηρέτησε, παρουσιάζεται στις 13 Μαρτίου στο Κέντρο Πολιτισμού Σταύρος Νιάρχος (Συγγρού 364) στις 19:00 και τα όσα θα ακουστούν εκεί από τον ίδιο αλλά και από αυτούς που παρουσιάζουν το βιβλίο αυτό

Σήμερα υπηρετεί στοΊδρυμα Σταύρος Νιάρχος από τον Μάρτιο του 2013. Νωρίτερα η πορεία του στο ελληνικό διπλωματικό σώμα περίπου ήταν αυτή όπως σεμνά και χωρίς πομπώδεις εκφράσεις περιγράφεται σε ένα λιτό σημείωμα. Τον Μάρτιο του 2013 ανέλαβε ως Σύμβουλος του Διοικητικού Συμβουλίου και Μέλος της Εκτελεστικής Διοίκησης του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.
Ο Πρέσβης Βασίλης Κασκαρέλης υπήρξε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Υπηρεσίας από το 1974. Το Μάιο του 2009 ανέλαβε Πρέσβης της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον, μετά από 16 έτη συνεχούς υπηρεσίας στις Μόνιμες Αντιπροσωπείες της χώρας μας σε πολύ σημαντικούς Διεθνείς Οργανισμούς, αποκτώντας, έτσι, μία ευρύτερη γνώση και πολύτιμη εμπειρία του συνόλου των ευρωπαϊκών και παγκόσμιων ζητημάτων, καθώς και των διατλαντικών σχέσεων.

Ο Πρέσβης κ. Κασκαρέλης έχει υπηρετήσει ως Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση (2004 - 2009), συμμετέχοντας ενεργά στη λήψη πολύ σημαντικών αποφάσεων για το μέλλον της Ένωσης (Συνθήκη της Λισσαβώνας, Δημοσιονομικές Προοπτικές, Διεύρυνση, σχέσεις με τη Ρωσία και την Τουρκία, Διατλαντικές Σχέσεις κ.α.). Ειδικότερα, διαπραγματεύτηκε από ελληνικής πλευράς την τελική φάση της ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και την έναρξη της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας.

Νωρίτερα είχε διατελέσει Μόνιμος Αντιπρόσωπος της χώρας μας στο ΝΑΤΟ, σε μία περίοδο (2000 - 2004), κατά την οποία έλαβαν χώρα εξαιρετικά κρίσιμα γεγονότα, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο (τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, πόλεμοι στο Αφγανιστάν και το Ιράκ), όσο και σε περιφερειακό (σταθεροποίηση των Δυτικών Βαλκανίων). Παράλληλα ήταν Διαπραγματευτής για την οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Την περίοδο 1994 - 2000 υπηρέτησε ως Αναπληρωτής Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, έχοντας μία ευρύτερη επίβλεψη σημαντικών ζητημάτων σε μία εξαιρετικά σημαντική περίοδο για τον Οργανισμό. Οργάνωσε την υποψηφιότητα της Ελλάδας για την θέση του μη Μονίμου Μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας και υπήρξε Αν. Διαπραγματευτής στις συνομιλίες για την επίλυση της διαφοράς του ονόματος μεταξύ Ελλάδας και Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Επίσης, υπηρέτησε στις ελληνικές Πρεσβείες Άγκυρας και Λευκωσίας, καθώς και ως Γενικός Πρόξενος της χώρας μας στο Δυτικό Βερολίνο την περίοδο της πτώσης του Τείχους, παρακολουθώντας, εκ του σύνεγγυς, όλα τα δραματικά γεγονότα, που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη Ευρώπη.

Τέλος, έχει παρασημοφορηθεί με τον: Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Φοίνικα της Ελληνικής Δημοκρατίας, Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Κέδρου του Λιβάνου Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικα της Ελληνικής Δημοκρατίας, Ιππότη του Τάγματος της Τιμής της Γαλλικής Δημοκρατίας, Σταυρό Αξίας και Τιμής Πρώτης Τάξης της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ενώ το 2011, ο Πρέσβης κ. Κασκαρέλης ανακηρύχθηκε Διπλωμάτης της Χρονιάς, μεταξύ 183 αλλοδαπών Πρέσβεων, από το World Affairs Council σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Λος Άντζελες στις Η.Π.Α. Και η τελευταία του θητεία στο ελληνικό κράτος ήταν από την θέση του, ως Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών από τον Ιούλιο 2012 - τον Μάρτιο 2013.

Τον Βασίλη Κασκαρέλη τον γνωρίζω προσωπικά από τα χρόνια της θητείας του στην Ουάσιγκτον (2009-2012) πριν αναλάβει γενικός γραμματέας του ΥΠΕΞ στην κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά επί υπουργίας Δημήτρη Αβραμόπουλου. Και προσωπικά του οφείλω αρκετά για θέμα που ούτε δημοσιοποιείται -προς το παρόν τουλάχιστον ούτε φυσικά είναι της παρούσης. Κατά το διάστημα της θητείας του στην Ουάσιγκτον, Μάιος 2009 - Ιούνιος 2012 με τίμησε με την φιλία και την διακριτική συνεργασία του. Παρών σε κάθε τηλεφώνημά μου, ό,τι ώρα και αν ήταν, για πληροφορία και τις ανάγκες του ρεπορτάζ όπως το ίδιο έκανε προς όλους ανεξαιρέτως τους συναδέφλους δημοσιογράφους. Συνεργάσιμος, και χωρίς να ξεφεύγει του ρόλου που του έχει ανατεθεί,το τονίζω αυτό γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που άλλοι συνάδελφοι έχουν την τάση του παραγοντισμού. Υπήρετησε, μιλώ πάντα για την Ουάσιγκτον και την Νέα Υόρκη, με συνέπεια ήθος, συνέχεια ακόμα και όταν το κέντρο δεν συνεργάζονταν -και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα ενός διπλωμάτη με συνέπεια και συνείδηση, όπως ο εν λόγω διπλωμάτης.
Στην Ουάσιγκτον στάθηκε όρθιος και προ πάντων Κύριος και άξιος της αποστολής που του ανέθεσε το Ελληνικό κράτος, και μάλιστα σε περιόδους που κατά την διάρκεια της θητείας του, ενήργησε πάντα υπέρ του συμφέροντος της Ελλάδος, παραθεωρώντας μικρότητες, παρά τις αστοχίες, τα ύπουλα και δόλια χτυπήματα κάτω από την μέση και παρασπονδίες ορισμένων -και συναδέλφων με ανυπόγραφα παραπολιτικά σε εφημερίδες της Αθήνας- αλλά και παρά τα εμπόδια και τις δυσκολίες θεσμικών παραγόντων ή πολύ περισότερο κάποιων μεμονωμένων (ευτυχώς και ατυχώς) τοπικών εφημερίδων, που εκ των υστέρων φυσικά επανόρθωσαν εμπράκτως για τα εσκεμμένα λάθη και τις αδικαιολόγητες παραλείψεις Εστω και αργά... Ας είναι, τώρα δεν είναι ώρα για κριτική αυτού του είδους. Ωστόσο, καταθέτοντας τη δική μου προσωπική εμπειρία, τολμώ να πω, πως η θητεία του εν λόγω διπλωμάτη - ένα ζωντανό ευχάριστο διάλειμμα - στη δυναμική που εδώ και 10ετίες αναπτύσσουν κέντρα και παράκεντρα στην Νέα Υόρκη, θεσμικά και εξωθεσμικά, υπήρξε υπόδειγμα για όλους αφήνοντας παρακαταθήκη και για τους επόμενους διπλωμάτες που τον διαδέχθηκαν.
Άνθρωπος με βαθιά συναισθήματα που δεν υπακούει σε προσωπικές λογικές και στρατηγικές, ιδίως όταν δεν συνεισφέρουν στο εθνικό συμφέρον. Δεν διστάζει, όταν χρειαστεί, χωρίς εντάσεις και εξάρσεις να προσπεράσει ακόμα και ύπουλα χτυπήματα -ενίοτε και από μέσα(...) - προκειμένου ο στόχος και το αποτέλεσμα κάθε φορά της στόχευσης που έχει τεθεί ως οδηγία και εντολή από την Αθήνα, και την κεντρική διοίκηση, κάθε φορά από τον ανώτατο πολιτειακό εκπρόσωπο της χώρας σε μια χώρα αποφάσεων και μάλιστα με βαθμό πληρεξούσιου υπουργού, να αποδίδει καρπούς για την Ελλάδα. Τα παραδείγματα πλείστα όσα -μιλώ πάντα για την περίοδο που τον ζήσαμε στην Ουάσιγκτον. Καλοτάξιδο λοιπόν το Βιβλίο Κύριε Πρέσβη. Καλοτάξιδο!


Πηγή HufPost

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Και καλά. Τα μνημόνια δεν τα σκίσατε.
Ούτε τους εφαρμοστικούς τους νόμους καταργήσατε.
Ούτε τον ΕΝΦΙΑ.
Ούτε επαναφέρατε την κατώτατη σύνταξη στα 751 ευρώ.
Το καταλαβαίνουμε. Όλα αυτά θα είχαν ένα δυσβάστακτο δημοσιονομικό κόστος για τις τσέπες των τοκογλύφων αφεντικών σας.
Γιατί δεν προχωρήσατε όμως σε άλλες υποσχέσεις σας, που θα είχαν δημοσιονομικό όφελος χωρίς να θιχθεί στο ελάχιστο ο απλός λαός;

Φερ' ειπείν, γιατί δεν καταργήσατε τον νόμο "περί ευθύνης υπουργών", που ζέχνει την βρωμερή αποφορά τού κήτους-καθάρματος που τον έφτιαξε
Θα είχαμε έτσι ένα μεγάλο όφελος από το σταμάτημα της αυθαιρεσίας της εξουσίας που στοιχίζει στο δημόσιο εκατοντάδες εκατομμύρια κάθε χρόνο.

Την διαπλοκή θεωρείτε πως την χτυπήσατε επειδή σταμάτησε να μεταδίδει ειδήσεις το Μούγκα, ή επειδή έκλεισαν κανα δυό εφημερίδες;
Μα το μπομπολιστάν (και όχι μόνο) είναι εδώ ισχυρό και δυνατό και λυμαίνεται όσα δημόσια έργα έχουν απομείνει, καθώς και συμμετέχει σαν συνεταίρος σε όλες τις εξαγορές-αρπαγές φιλέτων του δημοσίου.

Τις πρακτικές που θα έβαζαν τέλος σε φαινόμενα πρόκλησης της κοινωνίας με μισθούς 50, 60 και εκατό χιλιάδων των μήνα, καθώς και σε ηγεμονικά για την εποχή εφ' άπαξ των 250 και βάλε χιλιάδων ευρώ, τις βρήκατε; Τις εφαρμόσατε;

Τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις τις διεκδικήσατε;  Έστω σαν διαπραγματευτικό όπλο πάνω στο τραπέζι των τάχα διαπραγματεύσεων;

Όλα αυτά ήταν δικές σας προεξαγγελίες κι εκτός απ' την τελευταία, για τις άλλες δεν νομίζουμε να είχαν καμία αντίρρηση αυτοί που εσείς ονομάζετε "θεσμούς".

Για όλα όμως και σε κάθε επίκριση που σας γίνεται, εσείς επικαλείστε το αισχρό και κουτοπόνηρο επειχείρημα πως εφαρμόζετε τον νόμο. 
Δεν υπάρχει χυδαιότερο επιχείρημα από αυτό.
Οι νόμοι καθώς και κάθε τι άλλο που υπογράφηκε μετά την επίσημη χρεοκοπία της χώρας το 2010, και όντας αυτή σε κατάσταση επικυριαρχίας και που γράφτηκαν καθ' υπαγόρευση των τοκογλύφων και απατεώνων δανειστών, δεν συνιστούν κράτος δικαίου, και δεν δομούν Δημοκρατία παρά Τυραννίδα

Πρόκειται για νόμους ανήθικους, καταχρηστικούς, αντισυνταγματικούς, οι οποίοι καταργούν κάθε έννοια ισονομίας και δικαίου και στους οποίους δεν έχουμε καμία υποχρέωση υπακοής, ενώ υποχρεούμαστε κατά το Σύνταγμα να τους αντικρούουμε και να ανυπακοούμε εναντίον τους.

Με δυό λόγια: τους έχουμε χ@σμένους τους μνημονιακούς νόμους σας, και μη μας ξαναφέρετε ως επιχείρημα την τήρησή τους γιατί εκτός από δωσίλογοι και προδότες του λαού και της χώρας, γινόσαστε και μισητοί μέχρι εγκλήματος.
ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΕΡΕΤΖΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΣΑΣ.

Ανυπακοή, αντίδραση και εξέγερση τώρα
Είναι οι μόνες υποχρεώσεις που έχουμε!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιάννη Παντελάκη

Όταν από τις πλατείες των αγανακτισμένων ακουγόταν αναθέματα και κραυγές πως αυτοί που μας κυβερνούσαν τότε ήταν «Γερμανοτσολιάδες και νενέκοι», γιατί να μην ακούγεται σήμερα ότι αυτοί που μας κυβερνούν είναι «ρουφιάνοι και προδότες που πρέπει να φύγουν από τη χώρα» (κάποιοι αγρότες διαδηλωτές χθες ); Όλα τα πράγματα έχουν μια συνέχεια. Ο τρόπος που εκπαιδεύεις κάποιους για να τους στρέψεις κατα του πολιτικού σου αντιπάλου, ενίοτε μπορεί να επιστρέψει σ εσένα. Το λένε μπούμερανγκ.

Οι αγρότες, έχουν μεγάλες δόσεις δίκιου για να αντιδρούν (για φορολογικό, ασφαλιστικό, τιμές προϊόντων). Ο τρόπος που αντιδρούν αρκετοί από αυτούς ωστόσο (οι αγρότες χθες, κάποιοι άλλοι προχθές), παραπέμπει σε λογικές μερικών χρόνων πριν, όταν δεν κυριαρχούσαν οι αντιπαραθέσεις με όρους πολιτικούς, αλλά όρους συναισθηματικούς, βίαιους και ανορθολογικούς. Όταν συνέβαιναν αυτά (2013 και 2014) από μερίδα αγανακτισμένων, οι σημερινοί κυβερνώντες αν δεν τα ενίσχυαν, τουλάχιστον δεν τα αποδοκίμαζαν. Σήμερα τα εισπράττουν και μιλάνε για τραμπουκισμούς (Αποστόλου). Συχνά αποδοκιμάζονται με βίαιο, σχεδόν άγριο τρόπο.

Αυτοί που μας κυβερνούσαν την εποχή εκείνη, δεν ήταν πολιτικοί αντίπαλοι, εκφραστές μιας συγκεκριμένης ιδεολογίας την οποία έπρεπε να αντιμετωπίσουν με τα αντίθετα πολιτικά επιχειρήματα. Ήταν εκπρόσωποι των δανειστών, προδότες, αργυρώνητοι, Μερκελιστές, ξεπουλημένοι. Το μίσος κυριάρχησε και αναπτύχθηκε χωρίς πολιτικό υπόβαθρο που θα είχε στοιχεία ορθολογισμού και ιδεολογικών διαφορών. Το μίσος εκείνο εκφραζόταν με επιθέσεις κάθε τύπου, αποδοκιμασίες, κυνηγητό των πολιτικών αντιπάλων.

Ένα κομμάτι της κοινωνίας εκπαιδεύτηκε με τέτοιες λογικές. Οι οποίες λογικές μπορεί (μετά την ανάληψη της εξουσίας) να εγκαταλείφθηκαν από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ή των ΑΝΕΛ, αλλά όχι και από τους ίδιους τους πολίτες οι οποίοι είχαν ακούσει (και εκπαιδευτεί επάνω σ αυτό) ότι εκείνοι που μας κυβερνούσαν εξυπηρετούσαν κάποια σχέδια σκοτεινών κύκλων. Εντός και εκτός της χώρας. Δεν ήταν πολιτικοί αντίπαλοι με τους οποίους υπάρχουν διαφωνίες, ήταν πιόνια ξένων και λακέδες (και οι λέξεις έχασαν το νόημά τους).

Υ.Σ.: Ο επιθετικός, απολίτικος, ισοπεδωτικός και αφοριστικός αυτός λόγος σχεδόν πάντα συνοδεύεται από θεωρίες συνωμοσίας που κατά βάση δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Πάνε μαζί αυτά και ο ορθολογισμός χάνει έδαφος. Σε πολύ πρόσφατη έρευνα (Dianeosis) καταγράφεται πως το 80,5% (!) πιστεύει ότι υπάρχουν μυστικές οργανώσεις από την Ελλάδα ή το εξωτερικό που δρουν στο παρασκήνιο και κινούν τα νήματα. Στην έρευνα αυτή, προφανώς κάθε ερωτώμενος αντιλαμβάνεται μ' έναν διαφορετικό τρόπο το θέμα αυτό, ωστόσο θα είναι εντυπωσιακά μεγάλο ποσοστό εκείνων που εντάσσουν αυτή την απάντηση σε κάποια θεωρία συνωμοσίας.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τούρκοι υπήκοοι με διπλωματικά διαβατήρια έχουν ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Ελβετία, σύμφωνα με την εφημερίδα Tages-Anzeiger χθες, η οποία χαρακτήρισε το θέμα ως πιθανή δοκιμασία της στάσης που κρατά η ουδέτερη Ελβετία στις σχέσεις της με την Τουρκία.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο δεύτερος τη τάξει τούρκος διπλωμάτης στη Βέρνη και η οικογένειά του είναι μεταξύ εκείνων που ζητούν άσυλο αφότου αρνήθηκε να συμμορφωθεί με τη διαταγή να επιστρέψει στη χώρα του, η οποία βρίσκεται εν μέσω μιας κυβερνητικής εκκαθάρισης ατόμων που θεωρούνται ύποπτα απιστίας προς τον τούρκο πρόεδρο Recep Tayyip Erdogan.

Η είδηση μεταδόθηκε ενώ ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu σκοπεύει να εκφωνήσει λόγο σε συμπατριώτες του στη Ζυρίχη το Σαββατοκύριακο, το οποίο προέτρεψε τις αρχές της πόλης να ζητήσουν από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση την ματαίωση της συγκέντρωσης για λόγους ασφαλείας, σύμφωνα με τα ελβετικά μέσα ενημέρωσης.

Ο Cavusoglu κατηγόρησε τη Γερμανία νωρίτερα χθες για εχθρότητα απέναντι στη χώρα του και στο Ισλάμ, και το Βερολίνο κατέκρινε την αυξημένη τουρκική κατασκοπεία στο γερμανικό έδαφος, ενώ η οξεία αντιπαράθεση μεταξύ των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ δεν έδειξε να μειώνεται.

Η Άγκυρα είναι οργισμένη με την ακύρωση αρκετών συγκεντρώσεων τούρκων υπουργών στη Γερμανία, ενώ το Βερολίνο απαιτεί την άμεση απελευθέρωση ενός γερμανού δημοσιογράφου τουρκικής καταγωγής που κρατείται με κατηγορίες τρομοκρατίας.

Οι τούρκοι υπουργοί σκοπεύουν να συσπειρώσουν την μεγάλη μειονότητα Τούρκων στη Γερμανία για να υποστηρίξουν την προσπάθεια του Ερντογάν να ενδυναμώσει τη θέση του σε ένα δημοψήφισμα στις 16 Απριλίου. Η Γερμανία έχει δηλώσει ότι μπορούν να το κάνουν υπό τον όρο ότι θα σεβαστούν τους τοπικούς νόμους, έχει ωστόσο ακυρώσει αρκετές συγκεντρώσεις, επικαλούμενη λόγους ασφαλείας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

By Fehim Tastekin

Turkey, which has developed rather odd relationships with some of its neighbors in recent years because of its reckless foreign policy, has begun treating Kurdish notables coming from Iraqi Kurdistan as official leaders.

According to former Turkish Consul-General at Erbil Aydin Selcen, when Kurdistan Regional Government (KRG) President Massoud Barzani used to come to Turkey, he was received in Istanbul and not in Ankara, the capital. The meetings were not held in palaces but at less-impressive locations. The Kurdistan flag was never displayed. Meetings were held in Arabic, not Kurdish. To give the impression that the meetings were unofficial, nobody wore ties. In short, everything was done to prevent the meetings from being interpreted as recognition of Kurdistan.

Nowadays, Barzani is received as a reputable state leader and the Kurdistan flag is hoisted next to the Turkish flag. During his latest visit Feb. 27, the official reception menu in Ankara was printed in Kurdish. While Turkey adheres to combative relations with Kurds inside and outside the country, relations with Barzani are based on economic interests such as oil and Turkey’s design to use Kurds against Kurds.

For a while now, Barzani has been goaded into a policy of balancing Rojava’s leading political party, the Democratic Union Party (PYD), and its military arm, the People's Protection Units (YPG), with Syria's pro-Barzani Kurdish National Council (KNC) and the peshmerga of Rojava (officially the Democratic Federal System of Northern Syria). In Iraq, Turkey expects Barzani to oust the outlawed Kurdistan Workers Party (PKK) from Sinjar. Turkey fears the PKK will turn Sinjar into an operations base to facilitate access between Syria and Iraq.

Following Barzani’s latest visit to Turkey, Syrian Kurds organized by Barzani’s Kurdistan Democratic Party (KDP) under the name of “Roj peshmergas” were sent to Sinjar March 2. The Yazidis' Sinjar Resistance Units (YBS) in Iraq, trained by the PKK, did not allow them to enter. Clashes erupted and there were casualties on both sides.

According to information provided to Al-Monitor by journalist Ali Dagli, who was in Sinjar, tension broke out when front-loaders sent by Roj peshmergas started digging trenches between Hanesor and Sinune. A group of local women tried to stop the machinery. The angry women said they don’t trust the peshmerga and asked why they were digging in places where the Islamic State (IS) no longer existed. Why didn't they instead go to the front lines to fight for Mosul, they asked.

On March 3, tension turned to clashes. A cease-fire was arranged within hours, but tension persists. During the cease-fire, the peshmerga brought more vehicles and increased their strength to about 500 fighters. The YBS interpreted the reinforcements as preparation for battle and told the Roj peshmergas they wouldn't be allowed passage. “Roj peshmergas want to capture Hanesor, make it a base for themselves, and sever the connection between Sinjar and the Rojava border,” Dagli said.

In Sinjar's town center and in Sinune, the YBS maintains checkpoints just as Iraqi peshmerga forces do. The YBS controls Hanesor. Between Sinjar and Sinune, there is a small Iraqi police presence and two battalions of Shiite militia (Popular Mobilization Units) near the Arab village of Madiba. There are around 100-130 fighters of the PKK’s People’s Defense Forces (HPG) to support the YBS in Sinjar. The road to Hanesor is important for providing a connection between Sinjar and Rojava territory.

Local sources believe that within the Roj peshmergas there are both Iraqi peshmerga forces and Turkish intelligence personnel. Renowned Yazidi sociologist Azad Baris blamed both the KDP and the PKK for exploiting the fragile situation.

“Many Yazidis are grateful to the YPG and the HPG. Many don’t trust the KDP anymore after what happened in 2014," when thousands of Yazidis were massacred by IS after the KDP allegedly abandoned them. "Yazidis are also uneasy with the Sunni leanings of peshmerga. But some of them cooperate with the KDP for monetary or political reasons. Moreover, there is a Yazidi unit under Qasim Shesho that is backed by the KDP. They incite the YBS by asking what Turkey’s Kurds are doing in Sinjar. The ratio of non-Yazidis in the YBS is not more than 5%,” Baris told Al-Monitor.

He added, “Some of them have come from places such as Hanover, Germany, but they are originally from Sinjar. In 2014, hundreds of Yazidis returned to Sinjar to defend their homeland and joined the self-defense forces. You can’t simply dislodge and send them away now. Some of them hail from Sheyhanli of south Kurdistan. The Iraqi central government recognized them as a legal force and began paying them salaries. There are now about 3,500. Every Yazidi has the right to defend his land. The question is with those assisting the self-defense forces — the pro-Apo [imprisoned PKK leader Abdullah Ocalan] elements. Their opponents say there is no place for pro-Apo ideology on this land.”

Barzani frequently declares that he won’t allow infighting among the Kurds. Sending Roj peshmergas instead of Iraqi peshmerga forces to Sinjar inevitably led to hostilities between pro-Apo Yazidis and Syrian Kurds. Some say Barzani, using this tactic, can claim he has kept his word on preventing internecine clashes while preventing his KDP from getting involved. But Roj peshmergas are not denying that they get their orders directly from Barzani and the Peshmerga General Command.

Baris said this situation — the KDP-supported Yazidis challenging PKK-oriented Yazidis and the PKK — is based on two main strategies: “First of all, there is the obvious tactic of instigating the local people to fight each other. The KDP has never really adopted the Yazidis because of their faith. Yazidis never feel safe. If Yazidis are split, then the KDP’s domination will be easier. Second, they are using the foreign Kurds of Syria to hit at other foreign Kurds from Turkey. They keep saying the YBS is a foreign force. I don’t want to dismiss the charges that Turkey has been influential, but keep in mind, whether Turkey wants it or not, Barzani’s intolerance is not limited to the PKK presence. He is also against the Yazidis' defending themselves and their aspiration for an autonomous structure. The KDP has never shared any of our pains and casualties and has never listened to any of our pleas. Even today they don’t listen to us. Anyone who prefers brutal hordes such as IS to Kurds and Yazidis and attacks our homeland will always be cursed by Yazidis.”

In 2014, when the PKK assumed the protection of the Yazidis after KDP peshmerga forces withdrew from the battlefield against IS, the pro-Apo ideology suddenly became the most prominent military and political entity of the area. The PKK’s military wing, the HPG, by blocking IS at Sinjar Mountain, and the YPG, by opening a corridor from Syria to Sinjar, practically saved the Yazidis. While the KDP couldn’t recover from its loss of credibility, the HPG organized the Yazidis and helped them set up the YBS. Although peshmerga forces eventually returned and lost hundreds of their fighters battling IS, Yazidis still stayed loyal to the PKK.

As for Turkey’s relevance in developments in Sinjar, the pro-PKK media keeps saying the attack against Sinjar was guided by Turkey and the Roj peshmergas who, they say, were actually members of Turkey's National Intelligence Organization.

Persistent declarations by Turkish leaders that Sinjar can't be allowed to become a second Qandil — the main Kurdish headquarters in the Qandil Mountains in northern Iraq — are naturally cited as confirming Turkey's role.

According to high-level diplomatic sources talking to Turkish media, Ankara continues to cooperate with Erbil (Iraqi Kurdistan's capital) against the PKK presence in Sinjar and in Makhmour, Iraq, and Turkey will intervene when the day comes. When the Mosul operation is concluded, then peshmerga forces will be able to transfer fighters to Sinjar and Makhmour. Should the Kurdish government want its help, Turkey will set up training bases around Kirkuk and in some northern areas.

In December, Turkey’s Deputy Prime Minister Veysi Kaynak declared, “We will never allow a new Qandil to emerge at Sinjar. Our biggest hope is for Barzani to succeed, but if that doesn’t happen we will do whatever is necessary with the Turkish army.”

Military action against Sinjar wouldn't be easy because the town lacks defined boundaries in military terms and could trigger even worse, bloodier strife between the Kurds. The Baghdad government would also see such action as an attack.

The United States and Russia don’t want the Kurds to fight each other, at least as long as the IS threat exists. The cease-fire at Sinjar was arranged by the United States. Iraq's central government is unhappy with Kurdish aspirations to take over more disputed territory, hence its support for the YBS. Baghdad, which had cut off the salaries of Yazidi forces last year, has resumed payments because of protests by Turkey, which didn’t want Yazidis to be dependent on the PKK.

Yazidi agony over the massacres suffered and the sale of Yazidi women in slave markets is resonating worldwide, and the first European assistance to the YBS is trickling in. One European Union member country sent the Yazidi self-defense forces 5,000 military uniforms. It's not going to be easy to end the conflict between the PKK and the KDP. For many people, avoiding bloodshed will be considered a sufficient success story.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

The United States federal government has launched a criminal investigation into the public disclosure of thousands of documents that purportedly belong to the Central Intelligence Agency. The documents were released on Tuesday by the anti-secrecy website WikiLeaks. They reveal what appear to be technical collection methods used by the CIA to extract information from digital applications and electronic devices, ranging from flash drives to smart screen televisions. WikiLeaks named the collection “Vault 7”, and said that it consists of nearly 8,000 web pages and 1,000 attachments. It also said that its editors redacted hundreds of pages of computer code, in order to prevent the public release of advanced cyberweapons allegedly used by the CIA to sabotage electronic devices and systems.

On Wednesday, former director of the CIA Michael Hayden told the BBC that the disclosure appeared “incredibly damaging”, because it revealed some of the methods that the CIA uses to acquire information. But some cybersecurity experts said that the techniques contained in the leaked documents did not appear to be uniquely advanced, and most focused on exploiting technical vulnerabilities that were generally known. Still, The New York Times reported on Wednesday that the CIA had begun to assess the damage caused by the release. The agency was also trying to contain the extent of the damage, and had even “halt[ed] work on some projects”, said The Times. Officials from the CIA are reportedly in communication with the Federal Bureau of Investigation, which on Wednesday launched a criminal investigation into the “Vault 7” release.

The main purpose of the FBI investigation is to find out how WikiLeaks acquired the files. The website said that the documents were leaked by a CIA contractor, which would imply that they were accessed from a server outside the CIA’s computer network. However, federal investigators are not excluding the possibility that the leaker of the information may be a full-time CIA employee. Reports suggest that the FBI is preparing to conduct hundreds, and possibly thousands, of interviews with individuals who are believed to have had access to the documents that were released by WikiLeaks. Meanwhile, neither the FBI nor the CIA have commented on the authenticity of the information contained in “Vault 7”. WikiLeaks said that Tuesday’s release, which it codenamed “Year Zero”, was the first part of several installments of documents that will be released under its Vault 7 program.

IntelNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

"Η Ελλάδα κλιμακώνει την ένταση στο Αιγαίο"

Επιμένει στην ατζέντα των αμφισβητήσεων η Άγκυρα καθώς, με αφορμή τις πρόσφατες δηλώσεις του έλληνα Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, επανέρχεται στο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.

Με ανακοίνωση που εξέδωσε, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εκφράζει «ανησυχία» για τα σχόλια του κ. Παυλόπουλου, σημειώνοντας πως «η αντίθεσή μας με την στρατιωτικοποίηση αυτών των νησιών, η οποία αποτελεί απειλή για την ασφάλεια της Τουρκίας, είναι ένα βασικό δικαίωμα που δόθηκε στη χώρα μας στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου».

Επίσης, εκφράζεται η ανησυχία για δηλώσεις που σύμφωνα με την Άγκυρα καταδεικνύουν σοβαρή έλλειψη γνώσης των θεμελιωδών αρχών του διεθνούς δικαίου

Ακολούθως, γίνεται λόγος για τις συνθήκες της Λωζάννης και των Παρισίων που ορίζουν το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών στο Αιγαίο και επισημαίνεται ότι η Τουρκία, στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, έχει θεμελιώδες δικαίωμα, αλλά και καθήκον για την προστασία της ειρήνης και της σταθερότητας να εναντιωθεί στην στρατιωτικοποίηση των νησιών, στην οποία έχει προχωρήσει η Ελλάδα

Επίσης, αναφέρεται ότι η Ελλάδα κατηγορεί την Τουρκία για την κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο, οι προκλητικές όμως δηλώσεις του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας αποτελούν ξεκάθαρη απόδειξη προς την Ε.Ε. και τη διεθνή κοινή γνώμη για το ποια πλευρά κλιμακώνει την ένταση στο Αιγαίο.

Σύμφωνα με το πρακτορείο "Ανατολη", στην ίδια ανακοίνωση, το τουρκικό ΥΠΕΞ κατηγορεί την Ελλάδα ότι «κρύβεται πίσω από μια φανταστική τουρκική απειλή» προκειμένου να αμφισβητήσει το καθεστώς της αποστρατικοποίησης.

Τέλος, επισημαίνεται ότι ενώ η Ελλάδα επιμένει στη σημασία του διεθνούς δικαίου για την επίλυση των ζητημάτων στο Αιγαίο αποφεύγει να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο.

Ανακοινώνεται δε για ακόμη μια φορά προς τη διεθνή κοινή γνώμη ότι, παρά την προκλητική στάση και ρητορική της Ελλάδος, η Τουρκία δεν θα υποχωρήςει από τη δέσμευσή της απέναντι στις ευθύνες και στα δικαιώματά που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και στην κρατική σοβαρότητα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου