Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

8 Μαρ 2017


Η συγκλονιστική ομιλία που έδωσε ο φυσικός και αγιογράφος Αθανάσιος Ρακοβαλής στην Κατερίνη για τον χαρισματικό γέροντα, δίπλα στον οποίο έζησε για πολλά χρόνια. Τι είπε για Ευρώπη και Τουρκία.

Ρεπορτάζ Θάνος Χερχελετζής

Τις συγκλονιστικές στιγμές που έζησε δίπλα στον άγιο Παΐσιο αποκάλυψε ο φυσικός και αγιογράφος Αθανάσιος Ρακοβαλής, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στη Σχολή Γονέων - Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης, με τίτλο «Ο άγιος Παΐσιος όπως τον έζησα». Αναφέρθηκε σε διδαχές και προφητείες του Αγιορείτη αγίου, όπως για τη διάλυση της Ε.Ε. και της Τουρκίας, που προκαλούσαν δέος και ενίσχυαν την πίστη όσων τον επισκέπτονταν στο κελί του στην Παναγούδα.

«Ο άγιος Παΐσιος ήταν δώρο Θεού στους σύγχρονους ανθρώπους» είπε ο κ. Ρακοβαλής, σημειώνοντας ότι «πολλοί από τους προσκυνητές διαπίστωναν με έκπληξη ότι έλαμπε ολόκληρος, ότι το φως που εξέπεμπε ήταν πιο ισχυρό και από του ήλιου. Ένας Ρουμάνος μοναχός, ενώ έφτανε στο κελί του αγίου, τα έχασε όταν είδε το πρόσωπο του γέροντα να λάμπει!».

«Εδειχνε συνεχώς ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο. Το δικό σου πρόβλημα γινόταν δικό του, ο δικός σου πόνος ήταν πόνος του. Δεν προσποιούνταν, ένιωθε απέραντη αγάπη για τον άνθρωπο. Γνώριζε ανθρώπους που όμως ποτέ δεν είχε συναντήσει στη ζωή του! Κάποιες φορές τού έλεγα “γέροντα, να σε ρωτήσω ή θα μου πεις απευθείας τις απαντήσεις;” Ήξερε τα πάντα και έδινε συμβουλές για πράγματα που επρόκειτο να συμβούν στο μέλλον» σημείωσε ο κ. Ρακοβαλής. Αναφερόμενος στις προφητείες του αγίου για την Ελλάδα, είπε ότι «συνήθιζε να λέει πως η ορθόδοξη πίστη είναι ο πολύτιμος θησαυρός που θα σώσει τους νεοέλληνες».

Μίλησε ακόμη για τις προφητείες του αγίου Παϊσίου σχετικά με τη διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης από τους Άγγλους και τους Αμερικανούς, για τη διάλυση της Τουρκίας και τη δημιουργία αρμενικού και κουρδικού κράτους, αλλά και για την επιστροφή της Κωνσταντινούπολης σε ελληνικά χέρια.

Ο φυσικός και αγιογράφος αναφέρθηκε και στις συμβουλές του αγίου Παϊσίου για εγκράτεια και αγνότητα πριν από τον γάμο, ενώ στάθηκε στον αυξημένο αριθμό εκτρώσεων και στο δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας. Επίσης, είπε ότι ο φωτισμένος μοναχός συμβούλευε τους νέους να αποφεύγουν εναλλακτικές μορφές άσκησης, όπως γιόγκα και πολεμικές τέχνες, καθώς πρόκειται για ενέργειες δαιμονικές.


Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Βασίλη Κοψαχείλη 

Η απόφαση των τεσσάρων πιο ισχυρών κρατών της ΕΕ (Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας και Ισπανίας) να οδηγήσουν την Ευρώπη, μετά από τόσες ελπίδες και θυσίες των Ευρωπαϊκών λαών, σε μια ένωση πολλών ταχυτήτων, όπου ανάλογα με το πώς θα τους συμφέρει θα συμπεριφέρονται άλλοτε ως Ένωση και άλλοτε ως έθνη-κράτη, σηματοδοτεί δύο πράγματα: το τέλος της ΕΕ και την δικαίωση Κίσινγκερ ότι αυτό το πείραμα της μεταπολεμικής Ευρώπης δεν θα πετύχει.

Σε ότι αφορά το πρώτο συμπέρασμα, δηλαδή στο ότι έρχεται το τέλος της ΕΕ, μην περιμένουμε να συγκεντρωθούν μια μέρα οι Ευρωπαίοι ηγέτες και να ανακοινώσουν επίσημα τη διάλυσή της. Χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι, ότι όπως δεν κηρύσσονται πια οι πόλεμοι, έτσι ομοίως δεν ανακοινώνεται το τέλος θεσμών που η εποχή και οι εξελίξεις έχουν απαξιώσει. Είναι τόσο μεγάλα και τόσο ισχυρά τα γραφειοκρατικά συμφέροντα που έχουν οικοδομηθεί γύρω από την ΕΕ, που το πιθανότερο είναι αυτός ο θεσμός να διαιωνίζεται στα χαρτιά μέχρι και το βιολογικό τέλος του τελευταίου θυρωρού στις Βρυξέλλες.

Χαμένα θα είναι εκείνα τα κράτη, που από αδυναμία ή αδράνεια, δεν θα σχεδιάσουν την αυτόνομη και βιώσιμη πορεία τους στο μέλλον, ανεξάρτητα και παράλληλα των δεσμεύσεών τους στην ΕΕ.

Και ερχόμαστε στο δεύτερο συμπέρασμα που αφορά την δικαίωση Κίσινγκερ, ότι αυτό το μεταπολεμικό πείραμα της Ευρώπης είναι καταδικασμένο να αποτύχει. Πράγματι, η πορεία της ΕΕ από το 2009 ως σήμερα, καθώς και η πρόσφατη απόφαση του κουαρτέτου στις Βερσαλλίες τον δικαιώνουν.

Όμως ο Κίσινγκερ έχει τα δικά του σχέδια για τη μετά-ΕΕ Ευρώπη και από νωρίς τα επικοινώνησε με τον νέο Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τράμπ.


Τα σχέδια Κίσινγκερ χωρίζουν την Ευρώπη σε άξονες και σφαίρες επιρροής (βλέπε σχετικό χάρτη). Στα δυτικά, διαμορφώνεται η Αμερικανική σφαίρα επιρροής, με τον άξονα να εκκινεί στα βόρεια από τη Μεγάλη Βρετανία και να καταλήγει νότια στην Ιταλία. Στα ανατολικά, θα υπάρχει μία «φιλανδοποιημένη» ζώνη στην οποία η Ρωσία θα έχει ρόλο και λόγο (εύλογα συμφέροντα). Ο ανατολικός άξονας εκκινεί στα βόρεια από τα Βαλτικά κράτη και καταλήγει νότια στην Τουρκία. Και μένει ένας κεντρικός άξονας στην Ευρώπη που εκκινεί από τη Γερμανία και καταλήγει νότια στην Ελλάδα. Αυτή, κατά τον Κίσινγκερ, θα είναι η Γερμανική σφαίρα επιρροής.

Το να διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση, να πάνε «περίπατο» τα χρέη στην ΕΚΤ (ιδιαίτερα τώρα που δεν έχει εκδώσει ακόμη ευρωομόλογο) και να κοιτάξουν τα Ευρωπαϊκά κράτη αυτόνομα το μέλλον τους, υπό προϋποθέσεις θα ήταν το καλό σενάριο. Όμως ο σχεδιασμός μιας ΕΕ πολλών ταχυτήτων παράλληλα με τις Ευρωπαϊκές αποικίες χρέους και με τις ΗΠΑ να σχεδιάζουν πολιτικές αξόνων και σφαιρών επιρροής στη Γηραιά Ήπειρο, μόνο ευοίωνο δεν θα είναι το μέλλον! H πρόσφατη απόφαση των «4» στις Βερσαλλίες απλά κουβαλά νερό στο μύλο των σχεδίων Κίσινγκερ για μια Ευρώπη «μπαλάκι» στο συνεταιρισμό ΗΠΑ-Ρωσίας, προκειμένου να αντιμετωπίσουν επιτυχώς τον μεγάλο και πραγματικό τους αντίπαλο που είναι η Κίνα.

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής
vkopsacheilis72@gmail.com
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γιώργος Καπόπουλος

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, η πρώτη φράση από την «Ερημη Χώρα» του Ελιοτ ταιριάζει τον Ερντογάν: Τον Απρίλιο του 2015 για πρώτη φορά από την πρώτη εκλογική νίκη του Νοεμβρίου του 2002 το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ με ηγέτη τον τότε πρωθυπουργό Νταβούτογλου δεν κατόρθωσε να διασφαλίσει την αυτοδυναμία στη Βουλή.

Σήμερα δύο χρόνια μετά και παρά την χωρίς προηγούμενο καταστολή που ακολούθησε το αποτυχών πραξικόπημα της 15.7.2016 διάχυτη είναι η εντύπωση από τα δημοσιεύματα και τις αναλύσεις εντός και εκτός Τουρκίας ότι η πορεία προς το Δημοψήφισμα και κυρίως το αποτέλεσμά του δεν είναι δεδομένο με μόνο ζητούμενο το ποσοστό του θριάμβου του Ερντογάν.

Τα δεδομένα στο παρελθόν ήταν διαφορετικά: Στις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2002, του Ιουλίου του 2007, στο Δημοψήφισμα του 2010 που καθιέρωσε την εκλογή προέδρου με καθολική ψηφοφορία, στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου του 2011, στην προεδρική εκλογή του Αυγούστου του 2014 και στις δύο βουλευτικές εκλογές τον Απρίλιο και τον Νοέμβριο του 2015 υπήρχε σε διαφορετικό βαθμό και ποσοστό η αίγλη του Ερντογάν ως του ηγέτη που τερμάτισε τη συγκυβέρνηση της χώρας από το Κεμαλικό Κατεστημένο και το Βαθύ Κράτος που κρατούσε για δεκαετίες στεγανά από τον έλεγχο της νόμιμα εκλεγμένης κυβέρνησης τα θέματα Εθνικής Ασφάλειας, μια ονομασία που επέτρεπε κάθε ελαστική ερμηνεία και παρερμηνεία.

Ακόμη και η απώλεια της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας από τον Νταβούτογλου στις εκλογές του Απριλίου του 2015 οφειλόταν κυρίως στην είσοδο του Κουρδικού Κόμματος σε μια Βουλή τετρακομματική παρά στην πρώτη ανοικτή σύγκρουση του Ερντογάν και του ΑΚΠ με την κοινωνία των πολιτών τον Ιούνιο του 2013, όταν ξέσπασε η εξέγερση στην Κωνσταντινούπολη για τα φαραωνικά σχέδια της κυβέρνησης στο Πάρκο Γεζί.

Σήμερα οι ψηφοφόροι καλούνται να προσέλθουν στις κάλπες για να επικυρώσουν μια καθεστωτική αλλαγή που μετατρέπει τη χώρα σε προσωποπαγές προεδρικό καθεστώς και όχι μόνον, καθώς αν αποσπάσει τη νομιμοποίηση της λαϊκής ψήφου ο Ερντογάν δικαιούται δύο πενταετείς θητείες από το 1919 και μετά...

Έτσι το πραγματικό ερώτημα είναι: Εγκρίνετε τη σκληρή καταστολή που ακολούθησε το αποτυχών πραξικόπημα της 15.7.2017 και αποδέχεστε τον Ερντογάν ως Πρόεδρο με υπερεξουσίες Σουλτάνου μέχρι το 2029;

Με τα παραπάνω δεδομένα ο Ερντογάν θα κάνει ό,τι μπορεί για να δραματοποιήσει την ψηφοφορία της 16ης Απριλίου να ταυτίσει ενδεχόμενη ήττα του με απειλή για την ακεραιότητα της χώρας.

Ο Τούρκος αρθρογράφος Τζένγκις Τζαντάρ σε πρόσφατη ανάλυσή του που αναρτήθηκε στην έγκυρη Ιστοσελίδα Al Monitor δεν αποκλείει ακόμη και την αναβολή του Δημοψηφίσματος, στην περίπτωση που ο Ερντογάν και η ηγετική ομάδα του ΑΚΡ κρίνουν ότι δεν είναι κλειδωμένη η επικράτηση του «ναι».

Ο Ερντογάν και ο στενός κύκλος συνεργατών του στην προσπάθειά τους να κατοχυρώσουν ανεξέλεγκτη και παντοδύναμη σουλτανική προεδρία έχουν πολύ πιθανόν δρομολογήσει δυναμική αυτοεκπληρούμενης προφητείας, μια δυναμική που επισπεύδει αυτό που επιχειρεί να απομακρύνει τη λαϊκή αμφισβήτηση.

Ο Ερντογάν μετά από δεκαπέντε χρόνια στην κυβερνητική εξουσία ζητά στην ουσία από τους συμπολίτες του να του δώσουν λευκή επιταγή για δώδεκα ακόμη χρόνια.

Ο πολιτικός ηγέτης που για χρόνια αποκαλούσε «φασιστικό» το Σύνταγμα του 1982 που επέβαλε η δικτατορία του στρατηγού Εβρέν επικεφαλής ενός Ισλαμοεθνικιστικού Μετώπου μακράν του να προβάλει ως εγγύηση σταθερότητας, προβάλλει ως απασφαλισμένος εκρηκτικός μηχανισμός, με απρόβλεπτες κινήσεις φυγής προς τα εμπρός εντός και εκτός συνόρων.

Ενα βέβαιο ότι η αστάθεια δεν θα τερματισθεί με ενδεχόμενη επικράτηση του «ναι» στο Δημοψήφισμα, αλλά θα συνεχισθεί σε όλη τη μεταβατική διετή περίοδο μέχρι τον Μάιο του 1919, οπότε θα γίνουν ταυτόχρονα η προεδρική και οι βουλευτικές εκλογές.

Λευκή επιταγή;

Το πραγματικό ερώτημα είναι: Εγκρίνετε τη σκληρή καταστολή που ακολούθησε το αποτυχόν πραξικόπημα της 15.7.2017 και αποδέχεστε τον Ερντογάν ως πρόεδρο με υπερεξουσίες Σουλτάνου μέχρι το 2029;

kapopoulos@pegasus.gr
Πηγή "Ημερησία"

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Όχι στην ελεύθερη είσοδο προσφύγων αποφάσισε και το Ευρωδικαστήριο

Τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. δεν είναι υποχρεωμένα να εκδώσουν άδειες εισόδου σε άτομα που κινδυνεύουν από διώξεις και βασανιστήρια, σύμφωνα με την ετυμηγορία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, αναφορικά με το αίτημα μιας οικογένειας Σύρων που ζήτησε βίζα για να διαμείνει με γνωστούς και συγγενείς στο Βέλγιο, τον περασμένο Οκτώβριο.

Μάλιστα, η απόφαση -που είναι αντίθετη ακόμη και με την εισήγηση του εισαγγελέα- έχει ως συνέπεια από εδώ και στο εξής η υποδοχή, φιλοξενία και παροχή ασύλου να επαφίεται στην... καλή θέληση των κυβερνήσεων και των αρχών, μιας και οι δικαστές αποφάνθηκαν ότι οι χώρες απλώς «δικαιούνται να το πράξουν βάσει της εθνικής τους νομοθεσίας»!

Βεβαίως, το κατά πόσο επιδεικνύεται στην Ευρώπη τέτοιου είδους... καλή θέληση έχει φανεί πολλές φορές μέχρι σήμερα, ενώ αποδείχθηκε και χθες, με δύο γεγονότα που συνέβησαν. Το ένα αφορά στην απόφαση της κυβέρνησης της Ουγγαρίας να κρατά φυλακισμένους σε στρατόπεδα στα σύνορα τους πρόσφυγες που καταφέρνουν να εισέλθουν στο έδαφός της.

Όσο για το άλλο, έχει να κάνει με μια άλλη δικαστική απόφαση, αυτή τη φορά στη Βουλγαρία, όπου αθωώθηκε (λόγω ελλιπών αποδείξεων...) ένας άνδρας ο οποίος είχε ανεβάσει στο Διαδίκτυο βίντεο με τρεις δεμένους πισθάγκωνα Αφγανούς πρόσφυγες στα σύνορα με την Τουρκία, προς τους οποίους κάποιος (άγνωστος...) ακουγόταν να απειλεί.

Την ίδια στιγμή, είναι γνωστό σε όλους το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, όπου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ σιωπηλά έχει καταργήσει τα σύνορα. Προφανώς η μεταφορά της ιδεοληψίας σε εφαρμογή ιδεολογίας είναι μια ακόμη καταγεγραμμένη αποτυχία, που η σημερινή κυβέρνηση αδυνατεί να κατανοήσει ή να αποδεχτεί. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτή η άρνηση κατανόησης της πραγματικότητας (οι "αυταπάτες" των κυβερνώντων) εκθέτει τη χώρα σε εθνικούς κινδύνους... Κινδύνους τους οποίους έχει αντιληφθεί η Ευρώπη και προσπαθεί να προστατευθεί, ενώ κάποιοι προετοιμάζουν την Ελλάδα να μετατραπεί σε τεράστια φυλακή και οι ίδιοι οργανωμένα λειτουργούν προς την κατεύθυνση μονιμοποίησης των λαθρομεταναστών στην χώρα, προσθέτοντας τεράστια προβλήματα (αλλά κινδύνους) στα ήδη υπάρχοντα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νέες «φωτιές» απειλεί να ανάψει στα Βαλκάνια ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός, καθώς μετά τα Σκόπια όπου η κατάσταση κινδυνεύει να βγει εκτός ελέγχου, στο στόχαστρο του αλυτρωτισμού των Τιράνων παραμένει σταθερά η Νότιος Σερβία.

Χθες σε μια πρώτη τέτοια κίνηση με βαθιά συμβολική σημασία, ο αλβανός πρόεδρος Μπουγιαρ Νισάνι πραγματοποίησε μια ιστορική όπως χαρακτηρίσθηκε επίσκεψη, καθώς είναι η πρώτη φορά μετα από σχεδόν εβδομήντα χρόνια που πρόεδρος της Αλβανίας, επισκέπτεται αερβικό έδαφος, στην Νότιο Σερβία που κατοικεί η αλβανική μειονότητα.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο αλβανός Προέδρος επισκέφθηκε αποκλειστικά τις δυο πόλεις Πρέσεβο και Μπουγιάνοβατς που η πλειοψηφία είναι Αλβανοί αλλά δεν είχε συνάντηση με εκπροσώπους του σερβικού κράτους, ενώ ιδιαίτερα αρνητικές ήταν οι αντιδράσεις και από τα σερβικά πολιτικά κόμματα στο Βελιγράδι.

Η Αλβανία που έχει βάλει «φωτιά» στα Σκόπια, δεν κρύβει τις αλυτρωτικές επιδιώξεις της και στην Νότιο Σερβία και είναι ενδεικτικό ότι η επίσκεψη του κ. Νισάνι πραγματοποιήθηκε με αφορμή την συμπλήρωση 130 χρόνων από την λειτουργία στην περιοχή του πρώτου αλβανικού σχολείου. Η πρόσκληση προς τον Αλβανό πρόεδρο προήλθε όχι από το σερβικό κράτος αλλά από τον αλβανόφωνο δήμαρχο του Μπουγιάνοβατς.

Ο αλβανός πρόεδρος δήλωσε ότι συζήτησε με τους αλβανούς ηγέτες της περιοχής θέματα που αφορούν την εκπαίδευση, τον πολιτισμό, πολιτικές ελευθερίες και την οικονομική κατάσταση στην Νότιο Σερβία και θέλοντας να διασκεδάσει τις εντυπώσεις, πρόσθεσε ότι οι σχέσεις μεταξύ Τιράνων και Βελιγραδίου βελτιώνονται και είναι σημαντικό ότι και οι δυο χώρες βρίσκονται σε ευρωπαϊκή τροχιά καθώς το πλαίσιο αυτό βοηθά στην επίλυση των προβλημάτων.

Ο σέρβος πρωθυπουργός Αλεξάνταρ Βουσιτς που θα είναι υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του Απριλίου προειδοποίησε την Αλβανία να εγκαταλείψει κάθε ιδέα σχετικά με την διεκδίκηση εδαφών στην Νότιο Σερβία «Δεν φοβόμαστε κανέναν, είμαστε μια ανοικτή χώρα, ο καθένας είναι ευπρόσδεκτος αλλά η απάντηση μου σε όσους πιστεύουν ότι μπορούν να υπονομεύσουν την ακεραιότητα της χώρας μου, τους προειδοποιώ να μην το πράξουν» δήλωσε ο κ. Βουσιτς.

Παρά τις προσπάθειες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια για ομαλοποίηση των σχέσεων , το θέμα του Κοσόβου παραμένει ανοικτή πληγή, πολύ περισσότερο μάλιστα καθώς η σερβική «μειονότητα» στο Βόρειο Κόσοβο αρνείται να συμβιβαστεί με την μονομερή ντε φάκτο κήρυξη τη ανεξαρτησίας του Κοσόβου, την οποία δεν έχει αναγνωρίσει ούτε το Βελιγράδι ούτε η Μόσχα (ούτε και η Ελλάδα).

Η προηγουμένη επίσκεψη αλβανού προέδρου στην Σερβία ήταν από τον κομμουνιστή ηγέτη Εμβερ Χότζα το 1948.

Ν. Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το εφεύρημα του υφυπουργού Μαυραγάνη, προερχόμενου από τους ΑΝΕΛ, για την πληρωμή των προστίμων της τροχαίας με ποσά που θα παραλλάσσουν ανάλογα με την εισοδηματική δυνατότητα του παραβάτη (!), φάνηκε σε πολλούς σαν μια ακόμα από τις γνωστές μπαρούφες των κυβερνητικών αξιωματούχων. Στην πραγματικότητα, όμως, εκφράζει μια βαθύτερη λογική της πολιτικής της κυβέρνησης.
Αν μελετήσει κανείς την περίοδο των εμφυλίων πολέμων στην αρχαία Ρώμη, θα διαπιστώσει πως το «δημοκρατικό κόμμα», στο οποίο ανήκε ο Ιούλιος Καίσαρ, συγκέντρωνε κατά προτεραιότητα δύο κοινωνικές κατηγορίες: την πλουτοκρατία της Ρώμης, στην οποία ανήκε και ο Καίσαρας, και την πλέμπα των προλεταρίων, οι οποίοι ζούσαν από το δημόσιο ταμείο. Έτσι, οι ολιγάρχες του δημοκρατικού κόμματος εξασφάλιζαν την πλειοψηφία με τη γνωστή συνταγή «Άρτον και Θεάματα». Ανάλογη είναι η πολιτική την οποία εφαρμόζουν έκτοτε όλες οι «φιλολαϊκές» ολιγαρχίες. Χρησιμοποιούν τους φτωχούς για να διαιωνίζουν την κυριαρχία της κάστας τους. Και εάν δεν έχουμε φτωχούς στον απαραίτητο αριθμό, πρέπει να τους εφεύρουμε.
Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, –στην οποία προσχώρησαν, παραδόξως από πρώτη άποψη, αλλά καθόλου τυχαία, και οι ΑΝΕΛ, ως η ορατή όψη της συνεργαζόμενης με τον ΣΥΡΙΖΑ κεντροδεξιάς–, συνίσταται ακριβώς σε αυτή τη στρατηγική: Να δημιουργήσουμε ακόμα περισσότερους φτωχούς, –γενικότερα εξαρτημένους από τον δημόσιο κορβανά– τους οποίους θα συντηρούμε μέσα από κοινωνικά επιδόματα και «προνομιακή» μεταχείριση έναντι των «πλουσίων». Και «πλούσιοι» νοούνται όσοι διατηρούν ακόμα μια αμειβόμενη απασχόληση εκτός δημοσίου, ή μια μικρή ή μεσαία επιχειρηματική δραστηριότητα
Αυτή είναι η κυρίαρχη στρατηγική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να διατηρηθούν στην εξουσία. Από τη μία πλευρά, την πλευρά των «πατρικίων», η διαμόρφωση μιας κάστας κρατικοδίαιτων συμβούλων, τρωκτικών των ΜΜΕ και επιχειρηματιών τύπου Καλογρίτσα, που αποτελεί συνολικά το «καθεστώς». Εδώ, δεν ενοχλεί καθόλου η στήριξη του Βαρδινογιάννη, της Αγγελοπούλου, κ.ά. εκπροσώπων της «Λούμπεν Μεγαλοαστικής Τάξης», ή των ξένων δανειστών, ούτε το γεγονός ότι ο Σταθάκης, ο Τσακαλώτος ή η Φωτίου έχουν εκατομμύρια σε καταθέσεις και ιδιοκτησίες στο εξωτερικό, διότι η ηγεσία πρέπει να αμείβεται! Εξάλλου, διαθέτει και τα κρατικά αεροπλάνα για τα ταξιδάκια της.
Όμως, μερικές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, έστω και τοποθετημένοι σε νευραλγικά σημεία, δεν θα αρκούσαν για να τους διατηρήσουν στην εξουσία. Χρειάζονται και το «πόπολο». Θα πρέπει επομένως να μεταβάλουν ένα σημαντικό τμήμα του λαού σε ανθρώπους που απλώς επιβιώνουν μέσα από τη στήριξη του κράτους, της Εκκλησίας και οργανισμών αλληλεγγύης, καθηλώνοντάς τους σε ένα καθεστώς αιώνια επιδοτούμενων και όχι ωθώντας προς μία κατεύθυνση παραγωγικής ανασυγκρότησής τους, ατομικά και συλλογικά.
Έτσι, δεν προτάσσουν την ενίσχυση της δημιουργίας νέων απασχολήσεων και νέων επιχειρήσεων, αλλά την επιβίωση στα όρια της εξαθλίωσης, ούτως ώστε να παραμένουν εξαρτημένοι από το κράτος και τις πολιτικές του. Επειδή, όμως, για να γίνει κάτι τέτοιο, και μάλιστα μέσα στα πλαίσια του στραγγαλισμού που επιβάλλουν οι δανειστές, θα πρέπει να αφαιρέσουν πόρους από κάποιους άλλους, αυτό το κάνουν φορολογώντας, σε βαθμό εξόντωσης, όσους παράγουν.
Δημιουργούν μάλιστα μια ιδιότυπη «ταξική σύγκρουση», όπου το ζητούμενο για τους πιο φτωχούς δεν θα είναι πλέον η έξοδος από την εκπτώχευση, μέσω της παραγωγικής αναβάθμισης της χώρας, αλλά η «εκδίκηση» απέναντι στους υπολοίπους. Γι’ αυτό, επί παραδείγματι, το πλεόνασμα, το δημιουργημένο από την υπερφορολόγηση και τη μη καταβολή των χρεών του κράτους προς τους πολίτες, το 2016, δεν θα κατευθυνθεί προνομιακά σε νέους, προκειμένου να αρχίσουν κάποια δραστηριότητα, ή σε νεαρά ζευγάρια για την ενίσχυση των γεννήσεων, αλλά αποκλειστικά στους συνταξιούχους, ώστε απλώς να συντηρηθεί μια κάποια ζήτηση και ένα εισόδημα.
Έτσι, για να διαιρέσουν το λαϊκό σώμα, εφαρμόζουν μία πολιτική που στρέφει τους μεν εναντίον των άλλων. Χαρακτηριστική είναι η στρατηγική που ακολουθείται ως προς τις ασφαλιστικές εισφορές. Κατασκευάστηκε ένα τερατώδες σύστημα, όπου όσοι μικρομεσαίοι έχουν ήδη καταστραφεί, να καταβάλλουν όντως λιγότερες εισφορές από ό,τι στο παρελθόν, ενώ, αντίστροφα, όσοι κατορθώνουν να διατηρούν ακόμα μια κάποια επιχειρηματική δραστηριότητα και ένα εισόδημα, τσεκουρώνονται στο δεκαπλάσιο ή το εικοσαπλάσιο, σε βαθμό κακουργήματος. Και προφανώς δεν πρόκειται να εισπράξουν δεκαπλάσια σύνταξη, ούτε θα έχουν δεκαπλάσιες απολαβές ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.
Αυτό αποκαλείται «εξυγίανση του ασφαλιστικού συστήματος». Και είναι προφανές τι πρόκειται να συμβεί στο τέλος. Η κατάρρευση της οικονομικής δραστηριότητας όσων εξακολουθούν να την ασκούν θα συμπαρασύρει αναπόφευκτα και τους υπόλοιπους, το νέο ασφαλιστικό σύστημα θα φαλιρίσει και η χώρα θα βουλιάξει αύτανδρη, για να παραδοθεί στα χέρια της Lidl και της Deutsche Bank. Αλλά, μέχρι τότε, όπως λέει και ο Ζουράρις, δηλαδή σε ένα δύο χρόνια, «ποιος ζει και ποιος πεθαίνει». Ο Τσίπρας και η παρέα του, τα τρωκτικά του κράτους και των ΜΜΕ, θα έχουν διατηρήσει την εξουσία για λίγο ακόμα καιρό, εφαρμόζοντας αυτή την ιδιότυπη «ταξική» πολιτική.
Η ίδια η ψευδοκεϋνσιανή αντίληψη, στην οποία αναφέρονται διαρκώς, αποτελεί έκφανση της ίδιας πολιτικής. Λένε, επί παραδείγματι: «Η οικονομία θα ανακάμψει μόνο αν ενισχύσουμε τη ζήτηση». Επειδή όμως οι ίδιοι μάς έχουν οδηγήσει στο χειρότερο μνημόνιο και σε μια ακραία λιτότητα, θα πρέπει αναπόφευκτα να αφαιρέσουν πόρους από την οικονομία για να τους διοχετεύσουν στη δημοσιονομική προσαρμογή και την αποπληρωμή των δανείων. Έτσι όμως πλήττουν κατεξοχήν την προσφορά προϊόντων, δηλαδή την ελληνική παραγωγή, και η όποια ζήτηση κατευθύνεται περισσότερο στις εισαγωγές παρά στην αύξηση της εγχώριας παραγωγής. Στην πραγματικότητα, δηλαδή, πρόκειται για την ίδια παρασιτική λογική που, με δήθεν φιλολαϊκά επιχειρήματα, οδήγησε στο παρελθόν στη διόγκωση των ελλειμμάτων και σήμερα οδηγεί στην καταστροφή όσων παραγωγικών δραστηριοτήτων εξακολουθούν να επιβιώνουν.
Αυτή η ψευδοταξική πολιτική, που χρειάζεται εξαθλιωμένους πολίτες για να συντηρεί την εξουσία μιας κάστας, καθόλου τυχαία, γίνεται αποδεκτή χωρίς καμία αμφισβήτηση, από την τρόικα, τον κ. Σόιμπλε αλλά και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Και όμως, αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι ανάλογη φορολογική πολιτική εξοντώνει τα παραγωγικά στρώματα της χώρας. Και ενώ ο κ. Σόιμπλε παραμένει κατεξοχήν οπαδός της πολιτικής της «προσφοράς», σε βαθμό κακουργηματικής λιτότητας, σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, και ενώ ελέγχουν ασφυκτικά οποιεσδήποτε άλλες ενέργειες της ελληνικής κυβέρνησης, αφήνουν ανενόχλητους τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να εξοντώνουν τα παραγωγικά μικρομεσαία στρώματα.
Και είναι προφανές το γιατί: Διότι οι «θεσμοί» δεν ενδιαφέρονται για αυθεντική παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, αλλά επιθυμούν απλώς και μόνον να τη μεταβάλουν σε μια οικονομική αποικία τους, όπου οι δικές τους τράπεζες, επιχειρήσεις και εμπορικές αλυσίδες, θα έχουν κυριαρχήσει στην ελληνική οικονομία, θα έχουν αγοράσει τη ΔΕΗ, όπως έκαναν με τα αεροδρόμια, και θα έχουν εξοντώσει τον «αθέμιτο» ανταγωνισμό των μικρομεσαίων Ελλήνων.
Έτσι λοιπόν, ολοκληρώνεται η «ταξική πολιτική» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ: Συµµαχία με τους ξένους, όπως το έκαναν ήδη για να ανέβουν και να διατηρηθούν στην εξουσία: Παραχωρώντας τους, με το αζημίωτο, το σύνολο της δημόσιας περιουσίας και προωθώντας την από κοινού εξόντωση της παραγωγικής Ελλάδας, μεταβάλλοντας ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού σε μόνιμους επιδοτούμενους.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι μόνον ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ξαναβύθισαν την Ελλάδα στα μνημόνια, κατέστρεψαν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα και το… αγωνιστικό ήθος των Ελλήνων, αλλά και το ότι, για να διατηρηθούν στην εξουσία, είναι διατεθειμένοι να καταστρέψουν ό,τι είχε απομείνει από τη δημιουργικότητά μας: Διώχνουν έξω από τη χώρα το ζωντανότερο κομμάτι της, μετατρέπουν την ελληνική κοινωνία σε μια κοινωνία ολιγαρχών, αυξημένης εγκληματικότητας, πολιτιστικής παρακμής και μειωμένων προσδοκιών.
Γι’ αυτό, και όσο ταχύτερα ξεκουμπιστούν, τόσο καλύτερα: «Ceterum censeo», ΣΥΡΙΖΑ «delenda est».
Πρώτη δημοσίευση Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Καυγάς Μοσκοβισί και Σόιμπλε για την Ελλάδα

Συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ είχε στο Βερολίνο ο επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί. Στην ατζέντα των συνομιλιών ήταν η Ελλάδα, το μέλλον της ευρωζώνης, η σταθερότητα και η οικονομική ανάπτυξη. Ο Πιέρ Μοσκοβισί συζήτησε θέματα που αφορούν την ευρωζώνη και με τον υποψήφιο του SPD για την καγκελαρία, Μάρτιν Σουλτς.

Εν τω μεταξύ η εφημερίδα Tageszeitung του Βερολίνου, σε ανταπόκρισή της από τις Βρυξέλλες αναφέρει ότι έχει ξεσπάσει έντονη διένεξη ανάμεσα στον Ευρωπαίο Επίτροπο Οικονομικών Υποθέσεων Πιέρ Μοσκοβισί και τον Γερμανό υπ. Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε για το ποιός θα έχει μελλοντικά τον πρώτο λόγο στην ευρωζώνη. Μια διένεξη για την Ελλάδα και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας ESM.

O ESM που διευθύνεται από τον Γερμανό Κλάους Ρέγκλινγκ στηρίζει ήδη την Αθήνα με πιστώσεις και συμμετέχει στην επιτήρηση των μέτρων λιτότητας, το σχέδιο δε είναι να αντικαταστήσει το ΔΝΤ σε περίπτωση που αυτό αποχωρήσει από το τρέχον ελληνικό πρόγραμμα. Στο μέλλον ο ESM θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο και να δίνει οδηγίες όχι μόνο σε υπερχρεωμένες χώρες όπως είναι η Ελλάδα, αλλά και σε μέλη της ευρωζώνης όπως είναι η Γαλλία ή η Ιταλία.

Σόιμπλε-Μοσκοβισί: διαφορετικές αντιλήψεις για την ευρωζώνη

Ο Σόιμπλε το υπαινίχθηκε ήδη σε συνεντεύξεις του, αλλά ο Γάλλος Μοσκοβισί δεν θέλει ούτε να το ακούει. Ο Επίτροπος θέλει να διατηρήσει στα χέρια του τον έλεγχο των εθνικών προϋπολογισμών και μάλιστα να ενισχύσει τον ρόλο της Κομισιόν. Αντιδρώντας προφανώς στον Σόιμπλε δήλωσε ότι η ευρωζώνη χρειάζεται το δικό της Γενικό Λογιστήριο και τον δικό της προϋπολογισμό.

Με τις δηλώσεις αυτές, εκτιμά η Tageszeitung, ξέσπασε ανοιχτά η διαμάχη για την εξουσία στην ευρωζώνη, ενδέχεται μάλιστα να κλιμακωθεί την Πέμπτη κιόλας στις Βρυξέλλες κατά την σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Εκεί θα αρχίσουν οι διαβουλεύσεις για το μέλλον της ΕΕ και της ευρωζώνης, η δε γερμανική κυβέρνηση έχει προετοιμάσει τα δικά της σχέδια για τη μεταρρύθμιση της Νομισματικής Ένωσης.

Αυτά τα γερμανικά σχέδια προκαλούν ήδη αντιδράσεις από κύκλους του ευρωκοινοβουλίου, αλλά και από τη Διεθνή Διαφάνεια. Επειδή ο ESM είναι προϊόν διακρατικών συμφωνιών δεν υπόκειται στο κοινοτικό δίκαιο και κατά συνέπεια ο έλεγχός του δεν υπάγεται στους δημοκρατικούς θεσμούς της ΕΕ.

Πηγή DW


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Δημήτρης Ράπτης 
Δόκιμος Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ 

«Η σημασία του Κυπριακού από την οπτική της Τουρκίας μπορεί να μελετηθεί κατά βάση σε δύο κύριους άξονες. Ο πρώτος προκύπτει από την ιστορική ευθύνη της Τουρκίας για εμπέδωση της ασφάλειας της μουσουλμανικής τουρκικής κοινότητας της νήσου και είναι άξονας κοινωνικού χαρακτήρα. Ο δεύτερος σημαντικός άξονας του Κυπριακού ζητήματος είναι η σημασία της γεωγραφικής θέσης του νησιού από γεωστρατηγική άποψη».[1] Στο «Στρατηγικό Βάθος» το παραπάνω απόσπασμα αντικατοπτρίζει τους κύριους στόχους της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής πάνω στο Κυπριακό Ζήτημα. Ο πρώτος άξονας αποτέλεσε και μία από τις αφορμές εισβολής και παράνομης κατοχής της Μεγαλονήσου και αναπαράγεται μέχρι σήμερα. Μεγάλη σημασία, όμως για την αδιάλλακτη αυτή στάση της Τουρκίας απέναντι στο ζήτημα έχει ο δεύτερος άξονας που αιτιολογεί τη στρατηγική σημασία της Κύπρου για την Τουρκία.

Η επιμονή της Τουρκίας στην αδιάλλακτη πολιτική της έγκειται στη γεωγραφική θέση της Κύπρου, η οποία σύμφωνα με τον Νταβούτογλου, βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου. «Η Τουρκία ακόμη κι αν δεν υπήρχε Τούρκος εκεί, όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό Ζήτημα»[2]. Ο παραπάνω ισχυρισμός δημιουργεί εύλογα ερωτήματα και εξηγεί τη στάση της γείτονος χώρας τα τελευταία 43 χρόνια. Αντιλαμβανόμαστε ότι το ζήτημα, λοιπόν, δεν ήταν και ούτε είναι η προστασία του τουρκικού πληθυσμού, αλλά η γεωστρατηγική θέση της Κύπρου για τις περιφερειακές και παγκόσμιες στρατηγικές διότι αποτελεί συνδετικό κρίκο για τη Μέση Ανατολή, την Ανατολική Μεσόγειο, τη διώρυγα του Σουέζ, το Αιγαίο, την Ερυθρά Θάλασσα και τον Περσικό κόλπο και εντάσσεται στο πλαίσιο της θαλάσσιας επιθετικής στρατηγικής της Τουρκίας, ενώ ταυτόχρονα ενισχύει το πεδίο δράσης της στην ευρύτερη περιοχή. Ελέγχοντας την Κύπρο, είναι σε θέση τουλάχιστον διπλωματικά να ελέγχει τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες στις σχέσεις των κρατών στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Οι ιστορικές συγκυρίες ήταν τέτοιες που επέτρεψαν στην Τουρκία να εισβάλει με μικρό κόστος, συγκριτικά με το ελληνικό στοιχείο, έχοντας ως αφορμή την προστασία του τουρκικού πληθυσμού στην Κύπρο, ενώ η εγκαθίδρυση της θέσης της στο Βόρειο τμήμα του Νησιού αποτέλεσε αιμορραγούσα πληγή για τον ελληνισμό.

Η αδιάλλακτη στάση της Τουρκίας στο Κυπριακό και οι παράλογες απαιτήσεις της έχουν τις ρίζες τους στον δεύτερο άξονα που αιτιολογεί τη στρατηγική σημασία της Κύπρου για την Τουρκία. Στα παραπάνω δεδομένα πέρα από το διπλωματικό στοιχείο, έχει προστεθεί και το οικονομικό, το οποίο αυτή τη χρονική στιγμή είναι πολύ σημαντικό για την τουρκική οικονομία εφόσον πρόσφατες έρευνες και οικονομικά στοιχεία δείχνουν ότι η Τουρκία εισέρχεται σε κρίση με τη λίρα να χάνει την αξία της. Το οικονομικό στοιχείο έγκειται στα ενεργειακά κοιτάσματα που βρέθηκαν στην κυπριακή ΑΟΖ και αποτέλεσαν την «κινητήριο δύναμη» για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, με την εκλογή του κατοχικού ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, να φαντάζει την ιδανική ευκαιρία επίλυσης του Κυπριακού Ζητήματος. Πίσω από τα πολλά υποσχόμενα λόγια και τις όλο χαμόγελο φωτογραφίες των δύο ηγετών κρυβόταν η ωμή πραγματικότητα, η οποία όμως, ήταν φανερή από τα πρώτα κιόλας βήματα της επανέναρξης των διαπραγματεύσεων με μία ρεαλιστική ανάγνωση των εξελίξεων. Ποια είναι αυτή η ρεαλιστική ανάγνωση; Η Τουρκία δεν θέλει λύση στο Κυπριακό Ζήτημα ή θέλει μία λύση στα μέτρα της. Η θέση της[3] αυτή επιβεβαιώνεται από τις πρώτες «ολοκληρωμένες» προσπάθειες  επίλυσης με το τότε Σχέδιο Ανάν που προωθούσε μία λύση υπέρ της Τουρκίας αλλά και από τις τρέχουσες εξελίξεις όπως διαμορφώνονται το τελευταίο διάστημα. Επιπλέον, παρατηρείται μία ασυμφωνία συμφωνιών και ενεργειών από πλευράς Τουρκίας. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων η γείτονα χώρα παρουσιάζεται ως η χώρα υποστηρικτής των καλών σχέσεων και της συνεργασίας μεταξύ Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων ενώ παράλληλα στο κομμάτι των ενεργειών παραβλέπει και καταπατά συμφωνίες. Πιο συγκεκριμένα, προσπαθεί να μεθοδεύσει την προσάρτηση των Κατεχομένων και κατ επέκταση να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου. Τα παραδείγματα πολλά, ωστόσο για την οικονομία του άρθρου θα αναφερθούν τα πιο τρανταχτά. Η Τουρκία με τη μεταφορά νερού στα κατεχόμενα και τη δημιουργία παράνομου αγωγού γι’ αυτό το σκοπό, επιδιώκει την εδραίωση της κατοχής του Βορείου τμήματος της Κύπρου και τη μεγιστοποίηση του ελέγχου και της τουρκικής επιρροής επί της Μεγαλονήσου, καθώς υπαγορεύει και όρους για τη διαχείριση του νερού αλλά και με την ενοποίηση των ηλεκτρικών δικτύων ελευθέρων περιοχών και κατεχομένων. Επιπλέον, η Άγκυρα προχωρά στην αποστολή Τούρκων εποίκων στα κατεχόμενα με σκοπό να επηρεάσει τα δημογραφικά δεδομένα της Κύπρου και με αυτό τον τρόπο να εγείρει περισσότερες αξιώσεις ενώ αμφισβητεί με έγγραφό της στον ΟΗΕ την κυπριακή ΑΟΖ θίγοντας τις συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Αίγυπτο και την Ελλάδα. Η Τουρκία διεκδικεί την ΑΟΖ μεγάλου μέρους της Ανατολικής Μεσογείου στην οποία έχει, όπως ισχυρίζεται, «νόμιμα και κυριαρχικά δικαιώματα» δυτικά του 32ου μεσημβρινού. Μάλιστα, τονίζεται ότι η τουρκική υφαλοκρηπίδα στις προαναφερθείσες περιοχές ακολουθεί τη μέση γραμμή Τουρκίας-Αιγύπτου ενώ προστίθεται στο δυτικό τερματικό σημείο αυτών και η περιοχή νοτίως και ανατολικά της Ρόδου και του Καστελλόριζου. Οι ευθείες αυτές αμφισβητήσεις και ενέργειες επισκιάζουν το «θετικό» κλίμα που υπήρχε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και στην αρχική ώθηση που δόθηκε για γρήγορη επίλυση του Ζητήματος.

Τι συμβαίνει, όμως, αυτή την περίοδο; Οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Τουρκοκυπριακής κοινότητας έχουν πέσει σε στάσιμα νερά και το προηγούμενο «θετικό» κλίμα βούλιαξε στον ίδιο βάλτο, έπειτα από δυσκολία εξεύρεσης συμφωνίας στα δύσκολα ζητήματα όπως το εδαφικό, το περιουσιακό και αυτό των εγγυήσεων στο Mont Pelerin της Ελβετίας. Από αυτό το σημείο και έπειτα παρατηρείται μία αλλαγή ρητορικής από τον Τουρκοκύπριο ηγέτη και αποδεικνύεται πλέον ξεκάθαρα ότι ο ίδιος δεν είναι παρά μία προέκταση του χεριού του Ερντογάν. Σε προηγούμενη ανάλυση είχα αναφέρει ότι εάν ο κατοχικός ηγέτης δεν απεξαρτηθεί από την τουρκική κηδεμονία μία λύση δεν πρόκειται να είναι υπέρ της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εμπράκτως, λοιπόν είναι φανερός ο δρόμος που έχει επιλέξει ο κος Ακιντζί εφόσον η ρητορική που ακολουθεί είναι προκαθορισμένη από την Άγκυρα και «Ερντογανική». Συγκεκριμένα, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ ανέφερε ότι «Η Ελλάδα και η ελληνοκυπριακή πλευρά σίγουρα πρέπει να παρατήσει την ρητορική «μηδέν στρατός και εγγυήσεις». Το σύστημα εγγυήσεων του 1960 και η τότε συμφωνία δεν μπορεί να αλλάξει ούτε σημείο στίξης, ακόμη και 57 χρόνια μετά. Μετά την επιχείρηση του 1974, για πολλά χρόνια λεγόταν ότι υπάρχουν 40.000 στρατιώτες, αλλά γνωρίζουμε ότι αυτός ο αριθμός έχει μειωθεί. Αν υπάρξει συμφωνία ούτε εμείς αλλά ούτε και η Τουρκία στοχεύουμε να παραμείνει τέτοιος αριθμός στρατού. Στη συμφωνία του 1960 ήταν 650 Τούρκοι και 950 Έλληνες στρατιώτες. Ο αριθμός μπορεί να αλλάξει με συμβιβασμό, να είναι και πιο πάνω. Σε ό,τι αφορά τις εγγυήσεις πρέπει να καταλάβουν οι συνομιλητές μας ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν βλέπουν την ασφάλεια τους πουθενά εκτός από την Τουρκία»[4]. Την ίδια στιγμή, η Άγκυρα προχωράει σε δηλώσεις επιθετικού χαρακτήρα διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα και συνεχίζει το λεγόμενο blame game κατηγορώντας την Ελλάδα και την Κύπρο για τη στασιμότητα στις διαπραγματεύσεις ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να κερδίσει τις διεθνείς εντυπώσεις.

Συμπερασματικά, υπό αυτές τις συνθήκες και έτσι όπως έχει διαμορφωθεί το κλίμα μετά την αποχώρηση του Τουρκοκύπριου ηγέτη από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων μία λύση στο Κυπριακό δεν μπορεί να καταστεί εφικτή. Το επερχόμενο δημοψήφισμα στην Τουρκία δυσχεραίνει την κατάσταση και συνδέεται άμεσα με την επιθετική στάση της απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο εφόσον ο Ερντογάν προσπαθεί να προσεγγίσει και να εξασφαλίσει την απαραίτητη εθνικιστική ψήφο υπέρ του. Εάν η τουρκική αδιαλλαξία και επιθετικότητα συνεχιστεί δε θα μπορέσει να βρεθεί μία λύση, πόσο μάλλον να γίνεται λόγος για λύση βιώσιμη και δίκαιη. Στο μεσοδιάστημα, Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να παρακολουθούν στενά τις ενέργειες της Τουρκίας και τις εξελίξεις στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον, στο οποίο ανήκουν και να προσβλέπουν σε συνεργασίες και επαφές με περιφερειακές χώρες όπως το Ισραήλ, την Αίγυπτο και τον Αραβικό κόσμο. Τέλος, όπως έχω ξανατονίσει, εφόσον η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας δεν αφήνει περιθώρια προόδου στο «Κυπριακό» και η διατήρηση των κόκκινων γραμμών της παραμένει και ενισχύεται, η Κύπρος δεν θα πρέπει να πιέσει προς την κατεύθυνση επίλυσης. Μόνο εάν ο τουρκοκύπριος ηγέτης, Μουσταφά Ακιντζί, αποφασίσει να απεξαρτηθεί από την κηδεμονία της Τουρκίας θα μπορούμε να ελπίζουμε για μια δίκαιη λύση. Στο μεταξύ Κύπρος και Ελλάδα θα πρέπει συνεχώς να στρέφονται προς αναζήτηση νέων συμμαχιών και να χαράζουν το δρόμο τους στο διεθνές γίγνεσθαι με σεβασμό προς το διεθνές δίκαιο όπως εξάλλου πράττουν.

[1] Νταβούτογλου Α. (2010). Το Στρατηγικό Βάθος. Αθήνα: Ποιότητα.  
[2] Στο ίδιο
[3] «Η Τουρκία ακόμη κι αν δεν υπήρχε Τούρκος εκεί, όφειλε να διατηρεί ένα Κυπριακό Ζήτημα»
[4] Ακιντζί: Η Τουρκία λύση χωρίς εγγυήσεις και στρατιωτική δύναμη, Η Καθημερινή, http://www.kathimerini.gr/895425/article/epikairothta/kosmos/akintzi-h-toyrkia-den-8a-apodex8ei-lysh-xwris-eggyhseis-kai-stratiwtikh-dynamh. (Πρόσβαση 28 Φεβρουαρίου 2017)

Πηγή ΚΕΔΙΣΑ


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

"Ενωμένη" Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, αποφάσισαν στις Βερσαλλίες (πού αλλού;) όπου μαζεύτηκαν για ν' αποφασίσουν για τις ζωές των άλλων, η Γερμανία και τρείς απ' τις γλάστρες της -σε επίπεδο κυβερνήσεων πάντα- Γαλλία, Ισπανία και Ιταλία.
Βέβαια η Γερμανία θα μπορούσε να πάρει την ίδια απόφαση και μόνη της και νά 'χει την ίδια βαρύτητα, αλλά για το ξεκάρφωμα προτίμησε να είναι μαζί της στην "διάσκεψη" τρεις έστω απ' την "Ευρώπη των 28"!

Μα αυτή χρυσοί μου δεν λέγεται πιά "Ενωμένη Ευρώπη". Ενωμένο είναι κάτι που πάει όλο μαζί, στρίβει μαζί, τρέχει μαζί, επιταχύνει μαζί, σταματάει μαζί.
Τούτο το πράγμα που λέτε, λέγεται Διαλυμένο Κάτεργο. Όπου άλλοι είναι αραχτοί και λάϊτ, και άλλοι πηλαλούν αλλόφρονες μπας και καταφέρουν να ζήσουν.
Αυτή είναι η Ευρώπη που όλοι εσείς οι κουραδοκέφαλοι "μενουμευρώπηδες" ονειρεύεστε;
Αυτό θέλατε όταν ψηφίζατε ΝΑΙ στο δημοψήφισμα;

Και δεν μιλάμε βέβαια για το πολιτικό σύστημα.
Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα είναι ένα άλλο κεφάλαιο. Και βέβαια είναι υπέρ αυτής της Ευρώπης. Είναι υπέρ οποιασδήποτε Ευρώπης.
Αρκεί να λέγεται Ευρώπη, και να χρηματοδοτεί.

Γιατί όλο, ΟΛΟ, συλλήβδην το πολιτικό σύστημα που σήμερα βρίσκεται εντός Βουλής είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για την κρίση και την καταστροφή.
(Αυτοί όλοι αντιπροσωπεύουν ευτυχώς ή δυστυχώς κάτι λιγότερο απ' τους μισούς έλληνες ψηφοφόρους. Οι άλλοι μισοί και κάτι είτε δεν ψήφισαν, είτε ψήφισαν κάτι άλλο που σήμερα βρίσκεται εκτός Βουλής)

Διότι η κρίση δεν είναι οικονομική. Δεν είναι καν κρίση του πολιτικού συστήματος.
Θα ήταν κρίση του πολιτικού συστήματος αν όλα είχαν γίνει όπως έπρεπε.
Αν δηλαδή είχε γίνει έλεγχος του χρέους, αν είχε κηρυχθεί στάση πληρωμών για το παράνομο και ψεύτικο κομμάτι του, αν είχε ρωτηθεί ο λαός για τα μνημόνια και την παραμονή μας στην ζώνη του ευρώ, αν έστω είχε γίνει σεβαστό το αποτέλεσμα του ΟΧΙ του Ιουλίου του 2015.

Γιατί τότε το πολιτικό σύστημα θα είχε μείνει γυμνό απ' την χρηματοδότηση και την στήριξη των Βρυξελλών.
Σ' αυτή την χρηματοδότηση και τα στραβά μάτια των "ενωμένων" ευρωπαίων στηρίχτηκε εδώ και 35 χρόνια,  για να εξουσιάσει, για να εξαγοράσει ψήφους και εξουσία, για να δημιουργήσει το σύμπλεγμα εκείνο πολιτικής και χρήματος που ονομάζουμε διαπλοκή, και που σκοπό έχει να διαιωνιστεί το χρήμα και η εξουσία τους ατιμώρητα και ανεξέλεγκτα, ώστε 200 πολιτικές οικογένεις και άλλες 500 του μεγάλου και οιονεί παράνομου πλούτου, να ζουν εσαεί εις βάρος 11 εκατομμυρίων ελλήνων.

Πιστεύει κανείς πως όλοι αυτοί είναι ποτέ δυνατόν να πούνε όχι σε μια οποιουδήποτε τύπου Ευρώπη
Να κάνουν δηλαδή οι ίδιοι έξωση απ' τον παράδεισο που μόνοι τους δημιούργησαν για τον εαυτό τους;
Άρα λοιπόν όχι μόνον "Ευρώπη πολλών ταχυτήτων", αλλά και Ευρώπη χωρίς ταχύτητες, και χωρίς φρένα, και χωρίς ρόδες, και Ευρώπη σαραπαταλιασμένη και χρέπι θα δεχτούν, αρκεί αυτή να προστατεύει και να στηρίζει αυτούς τους λίγους σε βάρος των πολλών.

Για τον λαό όμως, μία είναι η ταχύτητα: όπισθεν.
Όπισθεν ολοταχώς κι αμέσως, από την Ευρώπη-Νεο Άουσβιτς, των Ενωμένων Νεοναζιστών!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Βασίλη Γεώργα

Μισόλογα από την ελληνική κυβέρνηση και ηχηρή σιωπή από όλες τις υπόλοιπες πλευρές συνοδεύουν την «ιδέα» να αποταθεί η Ελλάδα στην Παγκόσμια Τράπεζα για ένα νέο δάνειο 3 δισ. ευρώ.

Λες κι έχει πέσει ένα παχύ πέπλο σιωπής και όλα γίνονται συνωμοτικά, κανείς δεν θέλει να πει κάτι περισσότερο για αυτό το πρωτότυπο όσο και παράξενο αίτημα να δανειστεί η Ελλάδα ένα ποσό μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της Ερυθραίας και της Σιέρα Λεόνε, για να χρηματοδοτήσει την πρόσληψη 450.000 ανέργων και άλλων ευπαθών ομάδων στο Δημόσιο.

Εκ πρώτης όψεως ένα τέτοιο πρόγραμμα που υπόσχεται ότι σχεδόν οι μισοί άνεργοι στην Ελλάδα θα μπορούν σε λίγο καιρό να δουλεύουν στο Δημόσιο ως κηπουροί, φύλακες ή οδοκαθαριστές παίρνοντας 550 ευρώ το μήνα για τρία χρόνια, ακούγεται ονειρικό σε μια χώρα με ανεργία 23%.

Αν θέλουμε όμως να είμαστε ειλικρινείς, η διοχέτευσή του από τους μηχανισμούς του Μαξίμου λειτουργεί πάνω από όλα σαν μια τεράστια παγίδα ψήφων που απλώνεται σαν ιστός αράχνης και εγκλωβίζει τις προσδοκίες απογοητευμένων ανθρώπων. Αυτή τη στιγμή και για όσο δεν υπάρχει κάτι περισσότερο από «ψιθύρους», διαρροές και προπαγάνδα, το να πιστεύει κανείς ότι θα βρέξει ο ουρανός λεφτά και θα προσληφθούν μισό εκατομμύριο δημόσιο υπάλληλοι δεν είναι παρά μια υποσχετική χωρίς κανένα αντίκρισμα.

Ούτως ή άλλως η ιστορία με την Παγκόσμια Τράπεζα δείχνει να «μυρίζει» από μακριά. Η κυβέρνηση τη διέρρευσε το ίδιο βράδυ του Eurogroup όπου αποφασίστηκαν οι μειώσεις στις συντάξεις και στο αφορολόγητο και η περαιτέρω απελευθέρωση της αγοράς εργασίας. Στο άκουσμα της, υψηλά ιστάμενοι παράγοντες της ελληνικής οικονομίας και των ευρωπαϊκών θεσμών αρνούνται να κάνουν το παραμικρό σχόλιο. Κάποιοι δείχνουν ότι το θεωρούν «ανύπαρκτο» και κάποιοι άλλοι ιδιαιτέρως επικίνδυνο σχέδιο που μπορεί να βάλει σε περιπέτειες το ελληνικό πρόγραμμα.

Τα ερωτήματα εκ των πραγμάτων είναι πολλά περισσότερα από τις απαντήσεις. Και επειδή οι καιροί είναι πονηροί και σενάρια εξυφαίνονται, ίσως δεν πρέπει να εκπλήσσει ότι το συγκεκριμένο δάνειο επιχειρείται να συνδεθεί από κάποιους με την αντικατάσταση του «κακού» ΔΝΤ που είναι ο εκφραστής της λιτότητας, από το «φιλόπτωχο ταμείο» της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Το θέμα είναι πως για να υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά. Και τη φωτιά αυτή συντηρεί τόσο η ελληνική κυβέρνηση με τα non paper και τις διαρροές της, όσο και η ίδια η Παγκόσμια Τράπεζα αλλά και στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που εμμέσως πλην σαφώς υπαινίσσονται αόριστα ότι γίνεται κάποια γενική συζήτηση, χωρίς όμως να μπαίνει κανείς στην ουσία.

Αν δηλαδή η Ελλάδα μπορεί να λάβει τέτοιο δάνειο κατ’ εξαίρεση ως αναπτυγμένη χώρα, τι ύψους ποσά μπορεί να αντλήσει, με τι κόστος δανεισμού θα το κάνει σε σχέση με τα δάνεια που ήδη λαμβάνει, πως ακριβώς θα αξιοποιήσει τα χρήματα, αν θα υπογράψει κάποιο νέο μνημόνιο προϋποθέσεων με την Παγκόσμια Τράπεζα, αλλά και αν τα χρήματα αυτά θα αφαιρεθούν από το έλλειμμα όπως διατείνεται η κυβέρνηση.

Από όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα γνωστά η πρόταση αυτή η οποία παρουσιάστηκε και στους δανειστές την περασμένη εβδομάδα από την Αναπληρώτρια Υπουργό Εργασίας Ράνια Αντωνοπούλου, προβάλλεται ως πυλώνας του αναπτυξιακού σχεδίου που έχει καταστρώσει η κυβέρνηση προκειμένου να προκαλέσει ένα «σοκ απασχόλησης» στη χώρα τα επόμενα χρόνια.

Ένα σοκ που σύμφωνα με το αφήγημα που επιστρατεύεται αποσκοπεί να αποδομήσει τα «Τομσεν statistics» και να ρίξει την ανεργία σε μονοψήφια επίπεδα όχι σε 21 χρόνια όπως προέβλεψε ο Δανός αναπληρωτής γενικός διευθυντής Ευρώπης του ΔΝΤ, αλλά πολύ συντομότερο διάστημα.

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης είναι από τα στελέχη εκείνα που υπερασπίζονται δημόσια με πάθος το δικαίωμα της Ελλάδας να αποκτήσει πρόσβαση σε χρήματα των οποίων τη διαδρομή δεν θα ελέγχουν ασφυκτικά οι «παραδοσιακοί» δανειστές της χώρας. Θεωρεί πως αν η Ελλάδα βρει τρόπο να διαχειριστεί μόνη της ένα σεβαστό ποσό το οποίο ούτως ή άλλως δεν είναι σε θέση να αντλήσει από τις αγορές, θα μπορούσε να βελτιώσει θεαματικά την ανεργία και την ανάπτυξη.

Το «παράλληλο τραπεζικό σύστημα» ήταν επίσης μια ιδέα για την οποία έδωσε μάχες στο παρελθόν, όπως τώρα επιχειρηματολογεί υπέρ της άποψης ότι τα δανεικά της Παγκόσμιας Τράπεζας θα ήταν ένας ιδανικός «επιταχυντής της ανάπτυξης» αρκεί η κυβέρνηση να αφεθεί να τα αξιοποιήσει με τον τρόπο που εκείνη πιστεύει αναλαμβάνοντας την «ιδιοκτησία» ενός αναπτυξιακού «παράλληλου προγράμματος».

Η ιδέα για την πρόσληψη μισού εκατομμυρίου ανέργων στο Δημόσιο δεν είναι καινούρια. Την είχε διατυπώσει σε μελέτη του ενόσω ήταν στο Levy Institute ο σημερινός υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Δημήτρης Παπαδημητρίου πολύ πριν την παρουσιάσει στην τρόικα η σύζυγός του Ράνια Αντωνοπούλου. Με τη διαφορά ότι το 2016 η ιδέα ήταν ένα μέρος των μισθών όσων προσληφθούν να πληρώνεται σε “Geuro” και ένα άλλο σε ευρώ, ενώ τώρα μπήκε στη μέση το δάνειο της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Το κοινό σημείο στη μελέτη του Δ.Παπαδημητρίου και στην ιδέα της κυβέρνησης να διαπραγματευτεί ένα δάνειο 3 δισ. ευρώ από την Παγκόσμια Τράπεζα είναι ότι αμφότερες έχουν ως επίκεντρο το Δημόσιο.

Υπό άλλες συνθήκες θα έπρεπε ήδη να συζητούμε το σχέδιο για το πως θα αναπτυχθεί ο ιδιωτικός τομέας της οικονομίας, θα ανοίξουν δουλειές και θα προσελκυστούν επενδύσεις ικανές να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας.

Συζητάμε όμως για ένα σχέδιο τέτοιο που να θυμίζει το αλησμόνητο «Τσοβόλα δώστα όλα», ακόμη κι αν αυτά τα «όλα» είναι να προσλάβουμε μισό εκατομμύριο κηπουρούς στο κράτος που μετά από τρία χρόνια κάποιος θα πρέπει να τους απολύσει.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Για κλιμάκωση της διπλωματικής κόντρας που έχει ξεσπάσει μεταξύ Τουρκίας και Ολλανδίας με αφορμή την απαγόρευση προεκλογικών συγκεντρώσεων Τούρκων αξιωματούχων σε ολλανδικό έδαφος, κάνει λόγο στο χθεσινό της πρωτοσέλιδο η Trouw υπό τον τίτλο «Σε τροχιά σύγκρουσης Ολλανδία - Τουρκία».

Σημειώνεται ειδικότερα πως το γεγονός ότι η προγραμματισμένη επίσκεψη του Tούρκου ΥΠΕΞ Mevlut Cavusoglu συμπίπτει με την προεκλογική περίοδο στην Ολλανδία, οξύνει ακόμα περισσότερο τα πνεύματα και εντείνει το συγκρουσιακό κλίμα. Το ολλανδικό ΥΠΕΞ ανακοίνωσε χτες το βράδυ ότι η Τουρκία υπέβαλε επίσημο αίτημα προς τις ολλανδικές Aρχές με το οποίο ζητεί τη συνεργασία τους για την πραγματοποίηση της επίσκεψης του επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας στο Ρότερνταμ προκειμένου να λάβει μέρος σε προεκλογική συγκέντρωση των υποστηρικτών του «ναι» στο δημοψήφισμα.

Από την πλευρά του όμως το ολλανδικό ΥΠΕΞ εξέφρασε την αντίθεσή του στην επίσκεψη Cavusoglu, ενώ σε δηλώσεις του και ο Oλλανδός ΥΠΕΞ B. Koenders εμφανίστηκε εξίσου αρνητικός, καθιστώντας σαφές ότι η Ολλανδία δεν πρόκειται να κάνει πίσω στο θέμα αυτό: «Θεωρούμε ανεπιθύμητη την έλευση στην Ολλανδία ενός Τούρκου υπουργού προκειμένου να λάβει μέρος σε προεκλογικές δραστηριότητες. Η μεγαλύτερή μου ανησυχία έχει να κάνει με το ενδεχόμενο να εξαχθεί ένα αμιγώς τουρκικό πρόβλημα στην Ολλανδία. Η πλημμελής προστασία της ελευθερίας της έκφρασης στην χώρα αυτή εντείνει τις επιφυλάξεις μου», υπογράμμισε.

Επισημαίνεται πως νωρίτερα ο Mevlut Cavusoglu εξαπέλυσε μύδρους κατά της ολλανδικής κυβέρνησης, εκφράζοντας την άποψη ότι προσπαθεί να παρεμποδίσει την επίσκεψή του επειδή φοβάται ότι θα γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον G. Wilders. Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ερντογάν, άφησε να εννοηθεί πως η ολλανδική κυβέρνηση δέχεται «έξωθεν» πιέσεις προκειμένου να ακυρώσει την επίσκεψη. Οι υπαινιγμοί αυτοί έριξαν κι άλλο λάδι στην φωτιά, προκαλώντας αντιδράσεις από την πλευρά του Oλλανδού ΥΠΕΞ B. Koenders, ο οποίος ένιωσε την ανάγκη να επισημαίνει ότι «εμείς εδώ στην Ολλανδία ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία, κάτι που ίσως να μην ισχύει σε ό,τι αφορά την Τουρκία» και να διαβεβαιώσει ότι η στάση αυτή της ολλανδικής κυβέρνησης δεν έχει σε τίποτα να κάνει με τον Wilders.

Με τη σειρά του ο ακροδεξιός ηγέτης Wilders, συνεχίζει ο αρθρογράφος, ανακοίνωσε ότι θα οργανώσει πορεία διαμαρτυρίας αύριο το πρωί μπροστά στην τουρκική Πρεσβεία στη Χάγη προκειμένου να καταστήσει σαφές ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ είναι ανεπιθύμητος. Κάλεσε μάλιστα την ολλανδική κυβέρνηση να κηρύξει σύσσωμη την τουρκική κυβερνητική ομάδα «persona non grata». Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ακραίο μέτρο, εξηγεί ο αρθρογράφος, το οποίο μπορεί να λάβει μια χώρα σε περίπτωση πχ που θέλει να απελάσει με πολλές τυμπανοκρουσίες έναν κατάσκοπο μιας εχθρικής χώρας.

Όπως εξάλλου σημειώνεται, ανεξάρτητα από τη στάση του Wilders, τυχόν επίσκεψη του Cavusoglu θα αποτελούσε πλήγμα για πολλούς Oλλανδούς πολιτικούς λίγες μέρες πριν από τις εκλογές. O ηγέτης του PvdA L. Asscher (Εργατικοί) τόνισε εμφατικά ότι το θέμα της επίσκεψης του Τούρκου ΥΠΕΞ αποτελεί «ζήτημα αρχών» για την Ολλανδία. Ως εκ τούτου, παρατήρησε, η Ολλανδία αξίζει να εμμείνει στη στάση της ακόμα κι αν κάτι τέτοιο προκαλεί διπλωματικές παρενέργειες. Ο αρθρογράφος υπενθυμίζει ότι ο Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός διατηρεί αυτή τη στιγμή το χαρτοφυλάκιο των κοινωνικών υποθέσεων στην κυβέρνηση Rutte, το οποίο περιλαμβάνει και τα θέματα ένταξης των μεταναστών και υπό αυτή την ιδιότητα έχει ήδη ανοιχτούς λογαριασμούς με την τουρκική κυβέρνηση σε ό,τι αφορά το status των Τούρκων της Ολλανδίας.

Καταλήγοντας, το δημοσίευμα αναφέρει ότι το ολλανδικό ΥΠΕΞ δεν θέλησε να υπεισέλθει σε περισσότερες λεπτομέρειες σε ό,τι αφορά τις επιλογές που εξετάζει η ολλανδική κυβέρνηση σε περίπτωση που παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις, ο Τούρκος ΥΠΕΞ επιμείνει στην επίσκεψή του στο Ρότερνταμ. Όπως ωστόσο αφήνει να εννοηθεί, οι δημοτικές Αρχές θα μπορούσαν να απαγορεύσουν την επίμαχη συγκέντρωση επικαλούμενες λόγους δημόσιας τάξης.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μαζική φυγή Ελλήνων, κυρίως νέων, απογυμνώνει την Ελλάδα από λαμπρά μυαλά που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην έξοδο από την κρίση.

Είναι ενδεικτικό ότι την περίοδο 2008-2016 περίπου 450.000 Ελληνες μετανάστευσαν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν εργασία, αποδίδοντας στις οικονομίες των χωρών υποδοχής, κυρίως του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γερμανίας, 50 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα ανησυχητικά αυτά στοιχεία για τις διαστάσεις που έχει λάβει το φαινόμενο της «διαρροής εγκεφάλων» παρουσιάστηκαν χθες σε ημερίδα του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου. «Οι άνθρωποι αυτοί είναι στην πλειοψηφία τους κάτω των 45 ετών.

Η επιστροφή τους πρέπει να γίνει εθνικός στόχος», συμφώνησαν οι πρώην υπουργοί Άννα Διαμαντοπούλου και Γιάννης Βρούτσης, οι οποίοι ήταν ομιλητές στην ημερίδα. Η Άννα Διαμαντοπούλου, επικεφαλής σήμερα του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, αναφέρθηκε σε προτάσεις που έχει καταθέσει το Δίκτυο δίνοντας συγκεκριμένα παραδείγματα συνεργειών με άλλες χώρες. Η Δανία, για παράδειγμα, έχει μια πολύ οργανωμένη κτηνοτροφία. «Υπάρχουν», τόνισε, η κα Διαμαντοπούλου, «και οι ευρωπαϊκοί πόροι και η απαραίτητη νομοθεσία για να εισάγουν οι Έλληνες κτηνοτρόφοι αυτήν την τεχνογνωσία από τους Δανούς συναδέλφους τους».

Μεταρρυθμίσεις

Ο πρώην υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης, τόνισε, από την πλευρά του, ότι το σοκ για την απασχόληση θα ήταν πολύ μικρότερο εάν είχαν γίνει οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις πριν από το ξέσπασμα της κρίσης, αλλά και ότι η ανεργία θα είχε ξεπεράσει το 30% εάν δεν είχαν προωθηθεί συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις τη διετία 2012-2014. Σύμφωνα με τον ίδιο, στα χρόνια προβλήματα της αγοράς είναι η πολυνομία, το δικαίωμα υπουργικού βέτο στα σχέδια αναδιάρθρωσης μιας εταιρείας, αλλά και ο συνδικαλιστικός νόμος. Στην ίδια ημερίδα, επισημάνθηκε επίσης από τους ομιλητές ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που γερνάει με πολύ μεγάλη ταχύτητα - υπολογίζεται ότι το ένα τρίτο του πληθυσμού θα είναι πάνω από 60 ετών το 2030.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Tου Steven Blockmans

Το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, το οποίο προκάλεσε τον θάνατο σε 241 ανθρώπους και τον τραυματισμό σε άλλους 2.196, έχει γίνει ένα σημείο καμπής στην πολιτική ιστορία της Τουρκίας. Στο άμεσο απόηχο της απόπειρας, ο πρόεδρος Erdogan διακήρυξε τρίμηνη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία έχει παραταθεί μια μια περίοδο 12 μηνών. Αποφασίζοντας μέσω εκτελεστικών διαταγμάτων, η κυβέρνηση έχει καταστείλει τον στρατό, την αστυνομία, την ακαδημαϊκή κοινότητα, το δικαστικό, το εκπαιδευτικό σύστημα, τα ΜΜΕ και την επιχειρηματική κοινότητα της Τουρκίας. Σχεδόν 130.000 άνθρωποι έχουν απολυθεί, περισσότεροι από 92.000 κρατούνται, και 45.000 έχουν συλληφθεί. Στο μεταξύ, οι προκλήσεις εσωτερικής ασφάλειας της Τουρκίας έχουν πολλαπλασιαστεί από την κατάρρευση της διαδικασίας ειρήνης μεταξύ της κυβέρνησης και των Κούρδων τον Ιούλιο του 2015. Η τρομοκρατική απειλή για την Τουρκία δεν περιορίζεται στις κουρδικές αυτονομιστικές οργανώσεις. Το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος έχει επίσης πλήξει το τουρκικό έδαφος, τόσο ως αιτία και ως αποτέλεσμα της πολιτικής της Άγκυρας προς τη Συρία και την στρατιωτική της επέμβαση στην χώρα αυτή, με την κωδική ονομασία Επιχείρηση Προστασίας του Ευφράτη,

Στη διάρκεια της περιόδου των υψηλών εντάσεων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό μέτωπο, το ΑΚΡ, κόμμα του προέδρου, έχει αναβιώσει το πακέτο συνταγματικών μεταρρυθμίσεων που μπήκε στον "πάγο” τον Δεκέμβριο του 2013. Οι προτεινόμενες τροποποιήσεις συνάντησαν ισχυρή αντίθεση στη Βουλή, αλλά παρόλα αυτά εγκρίθηκαν από την πλειοψηφία του ΑΚΡ στις 21 Ιανουαρίου 2017. Ο πρόεδρος ενέκρινε το μεταρρυθμιστικό νομοσχέδιο τον Φεβρουάριο και προγραμματίστηκε δημοψήφισμα για τις 16 Απριλίου 2017.

Αυτό το αμφιλεγόμενο πακέτο φαίνεται να αντικαθιστά το τρέχον κοινοβουλευτικό σύστημα με ένα που καταργεί τον ρόλο του πρωθυπουργού και το συμβούλιο υπουργών και δίνει στον πρόεδρο ανεξέλεγκτη εξουσία να διορίζει και να απολύει υπουργούς, που θα είναι υπόλογοι μόνο με τη διαδικασία της μομφής. Το νέο σύνταγμα θα χορηγεί στον πρόεδρο το δικαίωμα να αποκτήσει και εντολή για τρίτη θητεία, να είναι μέλος -ακόμη και ηγέτης- ενός πολιτικού κόμματος, να ασκεί βέτο σε νόμους και να διαλύει τη βουλή για οποιονδήποτε λόγο. Θα έχει επίσης το αποκλειστικό δικαίωμα να κηρύττει κατάσταση έκτακτης ανάγκης καθώς και το αποκλειστικό δικαίωμα να εκδώσει προεδρικά διατάγματα χωρίς την ανάγκη να καταφύγει σε έναν νόμο τον οποίο θα μπορούσε να επανεξετάσει το Συνταγματικό Δικαστήριο. Τέλος, ο πρόεδρος θα έχει την ευθύνη για τον διορισμό του μισού συμβουλίου δικαστών και εισαγγελέων και σχεδόν το απόλυτο δικαίωμα για την προετοιμασία του προϋπολογισμού.

Είναι δίκαιο να πούμε ότι το το προσχέδιο μεταρρυθμίσεων, το οποίο αποτελείται από 18 Άρθρα, παγιώνει πολύ περισσότερη εξουσία στη θέση του προέδρου που, εάν περάσει το νομοσχέδιο στο δημοψήφισμα -το οποίο σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις θα γίνει- ο τωρινός διαχωρισμός των εξουσιών μεταξύ των νομικών, εκτελεστικών και δικαστικών τμημάτων, θα χαθεί. Με βάση το νεο Σύνταγμα, η πολιτική λογοδοσία του προέδρου θα είναι περιορισμένη στις εκλογές, οι οποίες θα λαμβάνουν χώρα κάθε πέντε χρόνια. Στο τουρκικού τύπου προεδρικό σύστημα, ένας ολοένα και πιο αυταρχικός Erdogan θα είναι σε θέση να ελέγχει και να ισορροπεί τα πάντα.

Οι συνταγματικές τροποποιήσεις έχουν προωθηθεί υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, μέσω της υπερβολικής χρήσης των επειγουσών διαδικασιών με ανεπαρκείς διαβουλεύσεις και ελάχιστη συνεισφορά από τους ειδικούς. Η μαζική εκκαθάριση των ΜΜΕ (149 έκλεισαν) και η σύλληψη 162 δημοσιογράφων έχουν καταστήσει μια δημόσια συζήτηση για την συνταγματική μεταρρύθμιση αδύνατη, ως εκ τούτου αποκλείοντας οποιαδήποτε προοπτική ενός ελεύθερου και δίκαιου δημοψηφίσματος.

Εκτός από τα αδύναμα συμπεράσματα του Συμβουλίου τον περασμένο Νοέμβριο και ένα μη δεσμευτικό ψήφισμα του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου που καταδικάζει τα κατασταλτικά μέτρα που έχουν ληφθεί μετά από την απόπειρα πραξικοπήματος και κάνουν λόγο για αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, οι περισσότεροι ηγέτες της ΕΕ και τα θεσμικά όργανα, είναι υπόπτως σιωπηλοί για την συνταγματική "μεταρρύθμιση” της Τουρκίας.

Η παθητική στάση είναι απαράδεκτη υπό το πρίσμα των πρόσφατων και των επερχόμενων εξελίξεων. Σε μια σειρά εκθέσεων που παρουσιάστηκαν στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης προς έγκριση για τις 10-11 Μαρτίου, η Επιτροπή της Βενετίας -το συμβουλευτικό σώμα του οργανισμού σε θεσμικά ζητήματα- αναμένεται να προχωρήσει σε καταδίκη του πακέτου συνταγματικών μεταρρυθμίσεων και το καθεστώς της ελευθερίας του Τύπου στην Τουρκία.

Αυτό εγείρει το ερώτημα του εάν η ΕΕ πρέπει να στείλει ένα μήνυμα αφότου η Επιτροπή της Βενετίας δημοσιεύσει τη γνώμη της, ίσως σε μια προσπάθεια να πείσει τους ψηφοφόρους να πουν "όχι” στο δημοψήφισμα. Μια τέτοια τακτική θα μπορούσε κάλλιστα να γυρίσει μπούμερανγκ όταν επικαλείται από τον πρόεδρο Erdogan ως απόδειξη της αδικαιολόγητης επέμβασης στα εσωτερικά πολιτικά της Τουρκίας. Αλλά δεν είναι η στιγμή τώρα για την Ένωση να είναι στρατηγικά ρεαλιστική. Αυτό δεν ισχύει πια. Εν όψει της κρίσης μιας αληθινής δημοκρατίας, θα πρέπει να δοθεί μια ισχυρή δήλωση.

Το λιγότερο που μπορεί να κάνει η ΕΕ είναι να εκδώσει ένα ανακοινωθέν από τον Johannes HAhn, Επίτροπο για θέματα διεύρυνσης, αναδεικνύοντας τις απόψεις της επιτροπής της Κομισιόν, ευθυγραμμίζοντας με τις σοβαρές ανησυχίες και προειδοποιώντας για τις επικίνδυνες συνέπειες τις αγνόησής τους. Το ανακοινωθέν θα πρέπει επίσης να αναφέρεται στο προβληματικό πλαίσιο στο οποίο οργανώνεται το δημοψήφισμα, κάτι που θα το καθιστούσε άκυρο. Τέλος, το ανακοινωθέν θα πρέπει να δηλώνει ότι, με την έναρξη ισχύος των συνταγματικών τροποποιήσεων, η Τουρκία δεν θα πληροί πλέον τα πολιτικά κριτήρια της Κοπεγχάγης για τη συμμετοχή στην ΕΕ και δεν θα αφήσει άλλη επιλογή στην Κομισιόν από το να αναστείλει τις διαπραγματεύσεις ένταξης.

Οι φορείς χάραξης πολιτικής έχουν απομακρυνθεί από το καταλήξουν σε αυτό το αναπόφευκτο συμπέρασμα, υποστηρίζοντας ότι το να κλείσουν την πόρτα στις διαπραγματεύσεις ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, θα βλάψει ανεπανόρθωτα τις διμερείς σχέσεις. Αυτό δεν χρειάζεται να συμβεί. Η διαδικασία πρόσβασης είναι μόνο ένα στοιχείο, αν και κεντρικής σημασίας, για την πολύ ευρύτερη στρατηγική ατζέντα των συζητήσεων μεταξύ της ΕΕ και της Τουρκίας. Οι διαπραγματεύσεις μετά βίας έχουν προχωρήσει από εκεί που βρισκόταν πριν από ένα χρόνο. Μια επίλυση του Κυπριακού θα μπορούσε να ξεκλειδώσει το αδιέξοδο, αλλά οι ελπίδες για μια συμφωνία έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Επιπλέον, η Τουρκία του Erdogan έχει γυρίσει την πλάτη της στην υπόσχεση ένταξης της ΕΕ πριν από χρόνια.

Η ΕΕ δεν θα πρέπει να υποτιμήσει τα δικά της κριτήρια ένταξης απλώς και μόνο για τη στρατηγική σημασία που έχει η Τουρκία για την Ένωση. Αυτό θα υπονόμευε σοβαρά την αξιοπιστία της πολιτικής διεύρυνσης της ΕΕ και θα έστελνε ένα αρνητικό σήμα σε άλλες προενταξιακές χώρες στα Δυτικά Βαλκάνια. Η αναστολή των διαπραγματεύσεων ένταξης με την Τουρκία δεν θα σημαίνει τον τερματισμό των συνομιλιών. Πραγματικά, η πόρτα θα πρέπει να μείνει μισάνοιχτη, αλλά η ΕΕ θα πρέπει να είναι ακλόνητη στις ευρωπαϊκές αξίες και συνεπής στην προσέγγισή της.

Πηγή Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Βρίσκει προσχήματα ο Ακιντζί για να μη παραστεί στις προκαθορισμένες συναντήσεις με τον Κύπριο πρόεδρο, Νίκο Αναστασιάδη

Έχει γίνει κατανοητό, πως η Τουρκία δεν πρόκειται να συνηγορήσει σε έντιμη διαπραγμάτευση στο Κυπριακό, με επί πλέον λόγο την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, όπου η παραμικρή υποχώρηση, ακόμη και στα διαδικαστικά, θα προκαλέσει τριβή με το κόμμα των Γκρίζων Λύκων, του Ντεβλέτ Μπαχτσελί, το οποίο ούτως ή άλλως απαιτεί να γίνει όλη η Κύπρος τουρκική.

Μάλιστα δε, ενώ μέχρι πρότινος η υποστήριξη του Μπαχτσελί θεωρείτο βεβαία, υπάρχουν πολλοί από το κόμμα του που αρνούνται να υπακούσουν προπαγανδίζοντας υπέρ της παροχής δικτατορικών αρμοδιοτήτων στον Ερντογάν. Τυχούσα αστοχία στο Κυπριακό, και ο Ερντογάν θα χάσει τους μοναδικούς συμμάχους του (βεβαίως, ακόμη και αν τους έχει όλους στο πλευρό του, οι δημοσκοπήσεις δεν τον ικανοποιούν, γι’ αυτό και… απαγόρευσε την διεξαγωγή τους).

Το ζήτημα που προκύπτει είναι, ότι βρίσκει προσχήματα ο Ακιντζί για να μη παραστεί στις προκαθορισμένες συναντήσεις με τον Ν. Αναστασιάδη, επαναλαμβάνοντας μία μπλόφα, που φαίνεται πως γίνεται πιστευτή από την ελληνική πλευρά. Δήλωσε, ο Μουσταφά Ακιντζί, ότι εάν δεν υπάρξει λύση στο Κυπριακό τότε στην Κύπρο «θα ριζώσουν δύο κράτη».

Η τουρκοκυπριακή πλευρά, είπε, είναι έτοιμη να μετατραπεί σε τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία και να μπει κάτω από μία ομοσπονδιακή δομή. «Δεν έχουμε επιφυλάξεις», είπε, για να προσθέσει πως «εάν δεν συμβεί αυτό, η "τουρκική δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου"», όπως αποκάλεσε το ψευδοκράτος, «δεν θα εξαλειφθεί». Υποστήριξε, μάλιστα, πως θα αναγκαστούν (οι Ε/κ) «να αποδεχθούν επιτέλους την πραγματικότητα των δύο χωριστών κρατών σε δύο χωριστές περιοχές».

Δεν χρειάζεται να επαναλάβω όσα πολλές φορές έχω πει, ότι η Τουρκία δύο καταστάσεις δεν επιθυμεί, οι οποίες θα την βλάψουν ανεπανόρθωτα αν τύχη και συμβούν. Την ενσωμάτωση των Κατεχομένων στην τουρκική επικράτεια, και την αμετάκλητη διχοτόμηση με την ύπαρξη δύο ανεξάρτητων κρατών. Και όμως, με αυτήν την μπλόφα, οι Ελληνοκύπριοι που έχουν συμφέρον με παρόμοια λύση του Σχεδίου Ανάν, εκφοβίζουν τους πολίτες της ελεύθερης Κύπρου.

Ο Μιχάλης Ιγνατίου, έγραψε άρθρο με τίτλο "Ευτυχώς, μας ξύπνησε". Και εννοεί τον κατοχικό ηγέτη, Μουσταφά Ακιντζί, τον οποίον, γράφει, πρέπει να τον ευχαριστήσουμε, διότι άνοιξε τα μάτια σε όσους είχαμε αυτή την κρυφή ελπίδα ότι στο τέλος θα έκανε την "επανάστασή" του απέναντι στους ισλαμιστές της Τουρκίας, και θα απαιτούσε και αυτός μία Κύπρο χωρίς ξένους στρατούς και επεμβατικά δικαιώματα.

«Αποδείχθηκε πως είναι μία καραμπινάτη πολιτική απάτη», έγραψε.
«Αλλά, την ίδια στιγμή, πρέπει και να τον επικρίνουμε με σφοδρότητα, διότι έκαψε τα όνειρα χιλιάδων ανθρώπων, στις ελεύθερες περιοχές και στα κατεχόμενα, που τον πίστεψαν, και οι οποίοι δεν άκουσαν τις προειδοποιήσεις μας, από το καλοκαίρι του 2015, ότι ο άνθρωπος είναι ένας ηθοποιός στο κακόγουστο θέατρο του Κυπριακού, που έστησε η Άγκυρα και αποδέχθηκε να είναι μέρος του ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας».
Απευθυνόμενος προφανώς στον Νίκο Αναστασιάδη, γράφει:
«Όσοι συνεχίζουν να πιστεύουν στον Μουσταφά Ακιντζί, έχουν σοβαρότατο πρόβλημα. Ηθικό και εθνικό. Μετά τις γεμάτες φανατισμό δηλώσεις του τις προηγούμενες μέρες, δεν έχει κανένας το παραμικρό δικαίωμα, να υποστηρίζει ότι ο κατοχικός ηγέτης διαφέρει από τους προκατόχους του. Ο Ακιντζί, δεν ξεπέρασε μόνο κάθε όριο, αλλά έθεσε τον πήχυ για τους ηγέτες των Τουρκοκυπρίων στο επίπεδο του εθνικιστικού ντελίριου, που συνοδεύεται από άκρατο φανατισμό για τους Έλληνες».
Αλήθεια, με όσα έχουν συμβεί, υπάρχουν Έλληνες, σε Κύπρο και Ελλάδα, που πιστεύουν ότι αν καταλήξουν οι συζητήσεις σε ομοσπονδιοποίηση του νησιού, ο Ακιντζί, που με την εκ περιτροπής προεδρία θα γίνει και Πρόεδρος της νέας Κύπρου θα εργαστεί για το συμφέρον του συνόλου του κυπριακού λαού, και όχι υπηρετώντας την Άγκυρα;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η τουρκική κυβέρνηση έχει συμφέρον να διατηρηθεί η συμφωνία με την ΕΕ, διότι η τουρκική οικονομία βρίσκεται σε κρίση και ειδικά ο τουρισμός καταρρέει.

Η Άγκυρα έχει ανάγκη τα εμβάσματα από τις Βρυξέλλες. Ένα τμήμα της συμφωνίας για το προσφυγικό είναι και η καταβολή ποσού τριών δισ. ευρώ από την ΕΕ, μέρος του οποίου δεν έχει ακόμα καταβληθεί, γράφει το γερμανικό περιοδικό στη διαδικτυακή του έκδοση.

Γνώστες των τουρκικών πραγμάτων, εξάλλου, επισημαίνουν ότι η τουρκική κυβέρνηση θα ερχόταν αντιμέτωπη με εσωτερικά προβλήματα, αν παραβίαζε τα συμπεφωνημένα με την ΕΕ. Πολλοί Τούρκοι εξέλαβαν τη στήριξη προς τους κατά πλειοψηφία μουσουλμάνους πρόσφυγες σαν βοήθεια «στα αδέρφια τους». Και στο σημείο αυτό ο Erdogan δεν θέλει να διακινδυνεύσει την παραμικρή διένεξη.

Γι' αυτό και παρά το γεγονός ότι οι τριβές στις σχέσεις Γερμανίας και Τουρκίας οξύνθηκαν τις τελευταίες ημέρες μετά την παρεμπόδιση Τούρκων πολιτικών να κάνουν προεκλογικό αγώνα επί γερμανικού εδάφους και τη σύγκριση της σημερινής Γερμανίας με το ναζιστικό καθεστώς από τον κ. Erdogan, η Άγκυρα δεν αναφέρθηκε καθόλου, όπως έκανε επανειλημμένα στο παρελθόν, σε μια ενδεχόμενη καταγγελία της συμφωνίας με την ΕΕ για το προσφυγικό, συμπεραίνει το Spiegel.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Αγγελική Παπαμιλτιάδου

ον Οκτώβριο αποκαλύψαμε έγγραφα όπου φαινόταν ότι ο σκληρός πυρήνας της ΕΕ, που συζητούσε το μέλλον της με συγκεκριμένα στοιχεία του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών αλλά και της Μπούντεσμπανκ, συνειδητοποίησε ότι η Ένωση έτσι όπως τη γνωρίζουμε τώρα βαδίζει προς το τέλος της.

Αυτό, σύμφωνα με τα έγγραφα, ήταν το «extreme» σενάριο, το οποίο όμως σιγά σιγά έγινε το «βασικό», με μια σειρά από συνειδητοποιήσεις (realizations) για το μέλλον της ΕΕ, που έδειχναν ότι καλύτερα να αναδιαρθρωθεί σταδιακά και συντεταγμένα από μερίδα «υγειών» μελών, παρά να οδηγηθεί σε μια χαοτική διάλυση.

Τι άλλαξε και το σενάριο αυτό έγινε βασικό, όπως δήλωσε και επισήμως τόσο η Αγκελα Μέρκελ χθες, όσο και ο απερχόμενος Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, που -προφανώς για να κερδίσει τη γερμανική στήριξη στις επιδιώξεις του για μια κορυφαία θέση στην ΕΕ- «ξέχασε» τις σοσιαλιστικές γαλλικές ρίζες του;

Σύμφωνα με τον αξιωματούχο, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε συζητούσε το σενάριο αυτό -το οποίο καταρτίζει ο ίδιος ως προς τις οικονομικές συνέπειες- με την επικεφαλής του ΔΝΤ τον Οκτώβριο στην Ουάσινγκτον. Παρόμοια συζήτηση έγινε μεταξύ της Κρ. Λαγκάρντ και της Α. Μέρκελ πριν από δύο εβδομάδες στο Βερολίνο.

Με άλλα λόγια, τόσο το ΔΝΤ, όσο και το Βερολίνο συγκλίνουν στις εμπιστευτικές εκθέσεις ότι η Ευρώπη πρέπει να «σπάσει» σε πολλές ταχύτητες.

Για τους γνωρίζοντες το ρεπορτάζ, όταν το γράψαμε τον Οκτώβριο, τόσο στο Euro2day.gr, όσο και στο πρακτορείο ειδήσεων ΜΝΙ, είχαμε δεχθεί ασφυκτικές πιέσεις να μην ασχοληθούμε περαιτέρω, «για το καλό της ευρωζώνης» και για να μην αναστατώνονται οι αγορές.

Όμως, μία σειρά από «συμπτώσεις» και σχόλια ξαναφέρνουν το θέμα στο προσκήνιο και αποδεικνύουν ότι το σχέδιο προχωρεί κανονικά και συντεταγμένα.

Κατά την εν λόγω πηγή, η προώθηση του σχεδίου σε «βασικό» έγινε όταν πληροφορήθηκαν -και προφανώς αποδέχθηκαν- το σχέδιο δύο άνθρωποι-κλειδιά: Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, που συναντήθηκε με την Αγκελα Μέρκελ πριν από δύο εβδομάδες στο Βερολίνο, και ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, που επίσης συνάντησε την κ. Μέρκελ στο Βερολίνο πριν συγγράψει τη Λευκή Βίβλο.

Το πρώτο σήμα επικοινωνίας του σχεδίου έγινε από τον ίδιο τον κ. Γιούνκερ την προηγούμενη εβδομάδα κατά την διάρκεια της παρουσίασης της Λευκής Βίβλου, όταν «αποφάσισε» να μιλήσει με σενάρια για το μέλλον της ΕΕ παρά να κάνει -όπως άλλωστε είπε και ο ίδιος- μια «συνεκτική ομιλία» (coherent speech).

Το σενάριο «τρία» αφορούσε μια Ευρώπη πολλών ταχυτήτων και διαφορετικών συνδέσεων, όπως άλλωστε ανακοινώθηκε από τις Βερσαλλίες τη Δευτέρα το βράδυ.

Είναι εξαιρετικά απογοητευτικό να βλέπεις τον άνθρωπο που συμμετείχε στην κατάρτιση της συνθήκης του Μάαστριχτ (το υπερηφανεύεται και ο ίδιος άλλωστε συνεχώς) να αποδέχεται παθητικά ένα τέτοιο μοντέλο για την Ευρώπη.

Ο κ. Γιούνκερ ανακοίνωσε προ μηνός ότι δεν θα ξαναδιεκδικήσει τη θέση του προέδρου της Κομισιόν το 2019 και ουσιαστικά αποδυνάμωσε όχι μονό τον εαυτό του αλλά και την ομάδα του.

Οι επιτελάρχες του προσπάθησαν να «περάσουν» τη γραμμή ότι το να μην ξαναθέσει υποψηφιότητα τον αποενοχοποιεί και του δίνει το αβαντάζ να παλέψει για τις πολιτικές του χωρίς δεσμεύσεις.

Η πικρή αλήθεια, όμως, είναι άλλη.

Με την ανακοίνωση, οι επίτροποί του άρχισαν την κούρσα της διαδοχής τρία ολόκληρα χρόνια πριν λήξει η παρούσα θητεία. Οι πολιτικές Γιούνκερ είναι άγνωστο αν θα υλοποιηθούν στην ολότητά τους, ακανθώδη θέματα θα μπουν στο συρτάρι και ο ίδιος αποδυνάμωσε τον εαυτό του και την επιρροή του, σε σημείο που δεν αποκλείεται να μην ολοκληρώσει καν τη θητεία του.

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι επέλεξε να αποσυρθεί για να μη συμμετέχει στην κατάρρευση του οικοδομήματος στο οποίο ο ίδιος πίστεψε. Όμως όσοι γνωρίζουν καλά τον κ. Γιούνκερ εκτιμούν ότι αυτός όπως οι περισσότεροι πολιτικοί άλλωστε, προσέχουν πρώτα την υστεροφημία τους και μετά τα υπόλοιπα. Καλύτερα λοιπόν κάποιος να κριτικάρει απέξω παρά να παλεύει εκ των έσω…

Απόδειξη είναι ότι αποδέχθηκε τις επιταγές της κ. Μέρκελ και βάσισε τη Λευκή Βίβλο πάνω σε σενάρια και επιδιώξεις των χωρών-μελών. Ένας πρόεδρος της Κομισιόν και κυρίως ο κ. Γιούνκερ θα έπρεπε να συγκρουστεί ανοικτά, ώστε να ανατρέψει ή τουλάχιστον να φέρει στο προσκήνιο τέτοια σχέδια.

Όσο για τον κ. Ντράγκι, κάποιος μπορεί να εικάσει ότι η ελευθερία κινήσεων της κ. Μέρκελ δείχνει μια σιωπηλή αποδοχή, ίσως και έναρξη προετοιμασίας και από πλευράς ΕΚΤ.

Γιατί το σενάριο των πολλών ταχυτήτων απαιτεί και αναδιάρθρωση της ευρωζώνης, με ένα σκληρό πυρήνα χωρών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Φινλανδία προς το παρόν) και η ΕΚΤ θα πρέπει να παίξει ρόλο στο διπλό νόμισμα που θα γίνει «pegged» πάνω σε ένα ευρώ που υπολογίζεται ότι θα έχει ισοτιμία 1-1 με το δολάριο.

Κάποιος θα αναρωτηθεί: η Ιταλία, η Ισπανία, δεν είναι προβληματικές χώρες; Είναι. Ωστόσο το σενάριο των πολλών ταχυτήτων δεν βασίζεται πάνω σε αξιόπιστα στοιχεία αλλά πολιτικές ισορροπίες.

Τόσο η Γαλλία όσο και η Ιταλία και η Ισπανία έχουν δείξει στο παρελθόν ότι προκειμένου να συμμετέχουν στον πρώτο πυρήνα, μπορούν να «κρεμάσουν» τις συμπαθούσες χώρες. Είναι επίσης μεγάλες οικονομίες. Η Γαλλία πάντοτε είχε προνομιακή μεταχείριση από την ΕΕ και την Κομισιόν παρά το δημοσιονομικό πρόβλημά της.

Οι «συμπτώσεις» που μας έφεραν στις Βερσαλλίες:

1. Πρώτα έγιναν οι επαφές σε Ουάσινγκτον τον Οκτώβριο.

2. Μετά ξεκίνησαν οι εκθέσεις της Stratfor και οίκων αξιολόγησης περί κινδύνου διάσπασης.

3. Μετά είχαμε τον υποψήφιο πρέσβη των ΗΠΑ στην ΕΕ να λέει ότι η Ευρώπη διαλύεται και ότι θα «σόρταρε» το ευρώ ως νόμισμα.

4. Ακολούθησαν «διαρροές» σε μερίδα του ευρωπαϊκού Τύπου (και ημών συμπεριλαμβανομένων) ότι το σενάριο συζητείται πίσω από τις κλειστές πόρτες ως κάτι ακραίο.

5. Ακολούθησε η ομιλία Γιούνκερ στην Ευρωβουλή για τη Λευκή Βίβλο

6. Ακολούθησαν οι δηλώσεις Μέρκελ - Ολάντ τη Δευτέρα.

Οι δηλώσεις δεν είναι τυχαίο που έγιναν τρεις ημέρες πριν από τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλλες, με θέμα το μεταναστευτικό και το Brexit. Η στρατηγική της κ. Μέρκελ, άλλωστε, να διοχετεύει αυτό που θέλει για να δει αντιδράσεις είναι γνωστή εδώ και χρόνια.

Ποιοι οι λόγοι του σεναρίου πολλών ταχυτήτων

Κατά τον αξιωματούχο που έχει γνώση των συζητήσεων, όλα ξεκίνησαν το 2015, όταν η Κομισιόν κατάρτισε τις 3.000 σελίδες που ανέλυαν την κοστολόγηση του Grexit. Πληροφορίες αναφέρουν ότι ήταν περίπου τρία τρισεκατομμύρια, ποσό απαγορευτικό δηλαδή για τα δεδομένα της ευρωζώνης. Παρ' όλα αυτά η κυβέρνηση Τσίπρα πιέστηκε ώστε να φτάσει με την πλάτη στον τοίχο, παρά το γεγονός ότι πολλοί ήξεραν πως μια έξοδος δεν θα γινόταν ποτέ…

Εν συνεχεία ακολούθησε:
* Το βρετανικό δημοψήφισμα και το επερχόμενο Brexit.

* Η σιωπηλή παραδοχή ότι δεν υπάρχει και δεν πρόκειται να υπάρξει ομοφωνία στο προσφυγικό. Δεν είναι καθόλου τυχαία η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου χθες για το δικαίωμα να μη χορηγούν οι χώρες βίζα σε αιτούντες ασύλου.

* Η παραδοχή ότι οι σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας δεν φτιάχνουν, ο Ερντογάν είναι απρόβλεπτος και μη αξιόπιστος και αργά ή γρήγορα η συμφωνία για το προσφυγικό θα καταρρεύσει.

* Πολλές χώρες αρνούνται τις ποσοστώσεις στη μετεγκατάσταση προσφύγων (relocation quotas) καθώς η συμφωνία ήταν απλά στα χαρτιά.

* Η αύξηση της τρομοκρατίας και η ραγδαία άνοδος των εθνικιστών στην Ευρώπη.

* Το ακριβό ευρώ.

* Η άνοδος Τραμπ.

* Η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος πολλών χωρών αρχής, γενομένης με το 2017.

* Η έως σήμερα αποχώρηση του ΔΝΤ από την ΕΕ ως πιστωτή.

* Η περίπτωση της Ελλάδας, αλλά και της Ιταλίας και της Πορτογαλίας, που πιθανώς να χρειαστούν πιστωτική υποστήριξη από την ΕΕ.

* Η προσπάθεια του σκληρού πυρήνα της ΕΕ να ελέγχει τον ΕΣΜ.

* Η επεκτεινόμενη αστάθεια στη Μέση Ανατολή.

* Οι κινήσεις για λύση του Κυπριακού με ένα νέο κράτος «μόρφωμα».

Τα… «κενά»

Σίγουρα υπάρχουν κενά ακόμα στην τελειοποίηση του σεναρίου. Αυτά θα καλυφθούν ανάλογα με την αντίδραση της κάθε χώρας.

Για παράδειγμα, εάν η Ουγγαρία επιθυμεί να κλείσει σύνορα, Σένγκεν, να διώξει πρόσφυγες κ.λπ., το αίτημα θα γίνεται δεκτό ως αντάλλαγμα της μερικής παραμονής σε μία από τις ταχύτητες. Γι' αυτό και η κ. Μέρκελ μίλησε για συνεργασία των χωρών, ανάλογα με το αντικείμενο κοινού ενδιαφέροντος.

Πάντως για κάποιους υπάρχει και η σοβαρή πιθανότητα να χάσει η κ. Μέρκελ τις εκλογές και να ανέβει ο σοσιαλιστής Μάρτιν Σουλτς. Σε μια πρώτη ανάγνωση, κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο κ. Σουλτς μπορεί να ανατρέψει αυτή τη λογική. Όμως, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει το Euro2day.gr, οι κ.κ. Σουλτς, Γιούνκερ, Βέμπερ (ΕΛΚ) συναντιούνται εδώ και δύο χρόνια σχεδόν κάθε εβδομάδα και είναι σε απόλυτη ευθυγράμμιση.

Μάλιστα ο κ. Σουλτς «χρωστάει» την απότομη αναβάθμισή του στον κ. Γιούνκερ, που τον επέβαλε σε όλες σχεδόν τις επίσημες συναντήσεις και θέματα της ΕΕ.

Επίσης η παραίτησή του από πρόεδρος της Ευρωβουλής και η επιστροφή του στα γερμανικά δρώμενα είναι προϊόν διαβουλεύσεων και στρατηγικής των τριών ανδρών. Κι ας ισχυρίζονται τα αντίθετα.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι μετά την εκλογή Τσίπρα, πρώτος ο κ. Σουλτς ήταν που ήρθε στην Αθήνα ως μεσολαβητής.

Βεβαίως το Euro2day.gr έγραφε συνεχώς από τότε ότι κάθε άλλο παρά φίλος της Αθήνας ήταν ο κ. Σουλτς, καθώς στις εμπιστευτικές του συνομιλίες έλεγε συνεχώς ότι ο κ. Τσίπρας αποτελεί απειλή για τους Ευρωσοσιαλιστές και ότι πρέπει να φύγει.

Η Αθήνα υπολογίζει ότι μια πιθανή εκλογή Σουλτς θα ανατρέψει τα σενάρια σκληρής στάσης του ΔΝΤ. Όντως έτσι έχει αφήσει ο ίδιος να διαφανεί. Όμως, εάν αποδέχεται την Ευρώπη πολλών ταχυτήτων, τότε ο κ. Σουλτς αποδέχεται και το σενάριο για την Ελλάδα, όπως εντέχνως συμπεριέλαβε ο κ. Σόιμπλε στο προσχέδιο ως ένα σενάριο.

Αποδιοπομπαίος τράγος

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, σε μια συνάντηση του κ. Σόιμπλε με μεγαλοεπενδυτές ανά τον κόσμο πριν από 15 μέρες στο Βερολίνο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών ρωτήθηκε για την κατάσταση στην Ελλάδα.

Η θεωρία που ανέπτυξε ήταν ότι προβλέπει Grexit το 2020, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αρνήθηκε να απαντήσει εάν αυτό θα οφείλεται στον ανασχεδιασμό της ΕΕ ή σε καθαρά οικονομικά και δημοσιονομικά κριτήρια.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το καλό σενάριο για τον κ. Σόιμπλε είναι να μπει η χώρα μας σε πρόγραμμα 12 ή 15 μηνών του ΔΝΤ (τρίτη δανειοδότηση) και τον υπόλοιπο χρόνο που απομένει από πλευράς ΕΕ (από τον Μάρτιο 2018) θα συμπληρωθεί με πιστοληπτική γραμμή ECCL+ με αυξημένη εποπτεία και δικαίωμα παρέμβασης προληπτικών μέτρων στην «υποψία» εκτροχιασμού των δημοσιονομικών στόχων.

Με άλλα λόγια, το καλό σενάριο, κατά τον κ. Σόιμπλε, μας φθάνει στο 2020.

Επίσης δεν είναι καθόλου τυχαίο που το σενάριο Grexit ως της μόνης χώρα που θα εκδιωχθεί από την ευρωζώνη επανήλθε από τη Moody’s μία ημέρα μετά τις δηλώσεις Μέρκελ.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πρόεδρος Ερντογάν δεν παίζει μόνο πολιτικά με τη φωτιά υβρίζοντας τη Γερμανία. Με τη συμπεριφορά του δυναμιτίζει την εμπορική εξάρτηση από τη χώρα αυτή. Ο τουρισμός υφίσταται πλήγμα και οι επενδύσεις έχουν παγώσει.

Θα ήταν το κλασικό παράδειγμα του «κόβει κανείς το κλαδί στο οποίο κάθεται». Μια υπόθεση εργασίας σε περίπτωση που ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν προχωρήσει σε πλήρη ρήξη των σχέσεών του με τη Γερμανία. Πολλοί σχολιαστές υποστηρίζουν ότι η εξάρτηση της Ευρώπης από την Τουρκία λόγω του προσφυγικού είναι μεγάλη, αλλά αυτό δεν ισχύει το ίδιο όπως παλαιότερα. Το αντίθετο συμβαίνει. Η οικονομική εξάρτηση της Άγκυρας από την Ευρώπη είναι μεγαλύτερη.

Στενές εμπορικές σχέσεις

Ανάμεσα στις χώρες της ΕΕ η Γερμανία έρχεται στην πρώτη θέση. Είναι με απόσταση ο σημαντικότερος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας. Το 10% των τουρκικών εξαγωγών ύψους 14 δις ευρώ έχουν αποδέκτη τη Γερμανία. Σε ό,τι αφορά τις εξαγωγές της Γερμανίας προς την Τουρκία, προϊόντα όπως μηχανές, ηλεκτρονικά και χημικά προϊόντα που παράγονται από εξειδικευμένες γερμανικές επιχειρήσεις δεν αντικαθίστανται εύκολα από άλλη χώρα. Αντίθετα το Βερολίνο εισάγει κυρίως προϊόντα υφαντουργίας και τρόφιμα. Με λίγα λόγια, εάν η Τουρκία έρχεται στην 13η θέση ως εξαγωγικός εταίρος της Γερμανίας, η Γερμανία είναι ο πρώτος και πιο σημαντικός εμπορικός εταίρος της.

Μια ιδιαιτερότητα των γερμανοτουρκικών οικονομικών σχέσεων αποτελούν οι πάνω από 3000 θυγατρικές γερμανικών επιχειρήσεων στην Τουρκία. Καμιά άλλη χώρα δεν έχει δεν έχει φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Οφείλεται κυρίως στους πολλούς Τούρκους που ζουν στη Γερμανία και τις στενές επαφές που έχουν δημιουργηθεί. Σε ό,τι αφορά με τον υπόλοιπο κόσμο η Τουρκία καταγράφει τεράστιο εμπορικό έλλειμμα, που προσπαθεί να καλύψει με τα έσοδα από τον τουρισμό. Το 2016 οι Γερμανοί βρίσκονταν στην πρώτη θέση καταλαμβάνοντας συνολικό μερίδιο του 15%. Αλλά η πτώση ήταν κατακόρυφη πέρυσι, μέχρι τέλος Ιανουαρίου μειώθηκαν οι κρατήσεις για το ερχόμενο καλοκαίρι κατά το 1/3 και σύμφωνα με το Ινστιτούτο Ερευνών Αγοράς GfK θα υποστούν νέα μείωση κατά 58% σε σχέση με την ήδη αδύναμη ζήτηση του περασμένου χρόνου. Αιτία οι τρομοκρατικές επιθέσεις και η ασταθής πολιτική κατάσταση μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα.

Πλήγμα στον τουρισμό

Αλλά δεν είναι μόνο ο τουριστικός τομέας που υποφέρει. Η τουρκική οικονομία συνολικά αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες. Αρχές του 2000 ακόμη και η Κίνα έτριβε τα μάτια της για το ποσοστό της τουρκικής ανάπτυξης της τάξης του 7%. Σήμερα ο ρυθμός έχει μειωθεί, η τουρκική λίρα έχασε 30% της αξίας της, ο πληθωρισμός αγγίζει το 9%, η ανεργία το 10% και οι οίκοι αξιολόγησης μείωσαν προς τα κάτω την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Η ανασφάλεια σε πολιτικό επίπεδο επιδρά επιπρόσθετα. Ο πρόεδρος Ερντογάν έχει θέσει σε διαθεσιμότητα ή υπό κράτηση χιλιάδες πολίτες και πολιτεύεται ως μονοκράτορας. Το πολιτικό κλίμα επηρεάζει και το επενδυτικό κλίμα. Οι επενδυτές επιθυμούν ένα σταθερό πολιτικό σύστημα, ασφάλεια δικαίου και σχεδιασμών. Ο Ερντογάν δεν τα διασφαλίζει, το αντίθετο μάλιστα.

Ο Φόλκερ Τράιερ, επικεφαλής εξωτερικού εμπορίου του γερμανικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Εμπορίου ανέφερε στην εφημερίδα Die Presse ότι η οικονομία για τα τουρκικά δεδομένα είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση και ότι εάν «οι σχέσεις με τη Γερμανία χειροτερέψουν ακόμη περισσότερο, θα συμπαρασύρουν και τη σχετική οικονομική σταθερότητα που επικρατεί». Μέχρι τώρα οι επενδυτές έχουν επιλέξει στάση αναμονής. Αλλά σε μια χώρα που χρειάζεται άμεσα αναπτυξιακή πνοή η στάση αναμονής είναι ήδη αρνητικό στοιχείο. Και σε περίπτωση που ο Ερντογάν συνεχίσει το υβρεολόγιό του, θα μπορούσε ο πιο σημαντικός του εμπορικός εταίρος, η Γερμανία, να του γυρίσει οριστικά τα νώτα.

Κρίστοφ Χάσελμπαχ / Ειρήνη Αναστασοπούλου
Πηγή DW


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Εδώ και αρκετό καιρό ζούμε υπό συνθήκες ενός σκηνικού έντασης στο Αιγαίο, το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο συστατικό της αναθεωρητικής στρατηγικής που εφαρμόζει, αργά αλλά σταθερά, το καθεστώς Ερντογάν και η Άγκυρα με στόχο τον επαναπροσδιορισμό του ρόλου της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή.

Στην Ελλάδα η αντιμετώπιση αυτής της επικίνδυνης κατάστασης αντιμετωπίζεται, δυστυχώς, με εντελώς ανόητο τρόπο, ο οποίος είναι πιο επικίνδυνος και από την ίδια την αναθεωρητική στρατηγική του Ερντογάν.

Βασικά υπάρχουν δυο σχολές σκέψεις στις τάξεις των οποίων συμμετέχουν στελέχη της κυβέρνησης, μέλη του πολιτικού κόσμου, ακαδημαϊκοί και κάποια, ευτυχώς λίγα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, διότι εκεί η σοβαρότητα υπερτερεί σαφώς σε σύγκριση με το πολιτικό σκηνικό και τον χώρο των ακαδημαϊκών – αναλυτών.

Η πρώτη σχολή σκέψης είναι αυτή που, ανόητα, υποβαθμίζει αυτή την προκλητικότητα – ένταση της Τουρκίας, αποδίδοντας τη σε προϊόν εσωτερικής κατανάλωσης του καθεστώτος Ερντογάν, με στόχο να τραβήξει την προσοχή από τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.

Η δεύτερη σχολή σκέψης είναι αυτή που απαρτίζεται από θερμοκέφαλους – επικίνδυνα ανόητους, αλλά και αγαθούς που αναλώνονται σε κενού περιεχομένου λεονταρισμούς και κενές περιεχομένου δηλώσεις περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και δήθεν ευρωπαϊκών συνόρων – ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Και οι δύο ζουν πλανώνται πλάνην οικτρά και πραγματικά βιώνουν σε ένα κόσμο virtual reality (εικονικής πραγματικότητας) με αποτέλεσμα να φλερτάρει επικίνδυνα η χώρα με την πιθανότητα μια εθνικής τραγωδίας η οποία θα είναι αδύνατον να αναστραφεί.

Η Τουρκία υπό το καθεστώς Ερντογάν έχει, τα τελευταία χρόνια, επιδοθεί σε ένα πολύπλοκο και πολλές φορές αλλοπρόσαλλο γεωστρατηγικό παιχνίδι το οποίο αν και δεν θα έπρεπε να της βγει μέχρι στιγμής τη βγάζει ενισχυμένη, χωρίς βέβαια να αποκλείεται στο μέλλον οι τύχες της να αλλάξουν. Μέχρι τότε όμως η κατάσταση είναι επικίνδυνη για την Ελλάδα.

Ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια, τα έσπασε και μετά τα έφτιαξε με το Ισραήλ. Προκάλεσε επικίνδυνα και στη συνέχεια τα μπάλωσε με τη Ρωσία. Αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί αγκάθι για τις Ηνωμένες Πολιτείες, συνεχίζοντας βέβαια να παίζει μαζί τους. Την ίδια στιγμή και σε σταθερή βάση συνεχίζει να προπηλακίζει την αδύναμη να του αντισταθεί Ευρώπη – Ευρωπαϊκή Ένωση.

Χθες στην Αττάλεια της Τουρκίας, συναντήθηκαν οι Αρχηγοί Ενόπλων Δυνάμεων της Τουρκίας, Στρατηγός Χουλουσί Ακάρ, των ΗΠΑ, Στρατηγός Τζόσεφ Ντάνφορντ, και της Ρωσίας, Στρατηγός Βάλερι Γερασίμοφ. Συζήτησαν με πρωτοβουλία της Τουρκίας, θέματα που αφορούν τις επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ.

Παρά το γεγονός ότι μόλις πριν λίγες ημέρες ο νέος Αμερικανός Υπουργός Άμυνας, Στρατηγός Τζέημς “Mad Dog” Μάτις, είχε δηλώσει ότι η Ουάσιγκτον δεν είναι σε θέση να συνεργαστεί με τη Μόσχα στρατιωτικά εναντίον του ISIS και άλλων απειλών, προσθέτοντας ότι οι επιθετικές δράσεις της Ρωσίας παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και είναι αποσταθεροποιητικές, η Άγκυρα κατάφερε να του φέρει στο ίδιο τραπέζι.

Σαφώς τα θέματα είναι πολύπλοκα και είναι ανώριμο να πει κανείς ότι θα προχωρήσουν στα φιλιά και τους εναγκαλισμούς. Παρόλα αυτά ο ρόλος της Τουρκίας, ως σημαντικού στρατηγικού παίκτη στην περιοχή, ενισχύεται δραματικά.

Ταυτόχρονα ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν προκλητικά και αδιάφορα την ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης τη Γερμανία, όπως απέδειξε και η συμπεριφορά στο σήριαλ γύρω από τις συγκεντρώσεις σε γερμανικό έδαφος με αφορμή το δημοψήφισμα του Απριλίου στην Τουρκία. Στους προπηλακισμούς του Ερντογάν και στο νταηλίκι Τσαβούσογλου το Βερολίνο απαντά με χαϊδέματα και γενικολογίες, και ας μην ξεχνάμε τα πέρα δώθε της Καγκελαρίου Μέρκελ στην Τουρκία για να κατευνάσει τον Πρόεδρο της Τουρκίας.

Το ίδιο συμβαίνει και με την Μεγάλη Βρετανία. Για δικούς της λόγους και συμφέροντα η βρετανίδα Πρωθυπουργός, Τερέζα Μέι, έκλεισε τις κολοσσιαίες συμφωνίες της με τον Ερντογάν, και όλα μέλι-γάλα.

Και την ώρα που η Τουρκία και ο Ερντογάν παίζουν με αξιώσεις στο Champions League, στην Ελλάδα έχουμε amateur hour και ακόμη δεν έχουμε βγει από τα αποδυτήρια στο πρωτάθλημα της ερασιτεχνικής.

Αναρωτήθηκε κανείς ποιος είναι ο λόγος που ο Ερντογάν έχει μιλήσει δύο φορές με τον νέο Αμερικανό Πρόεδρο, Ντόναλντ Τράμπ, και για να μιλήσει ο Έλληνας Πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, απαιτούνται διαβουλεύσεις δια της διπλωματικής οδού.

Εκεί έχει οδηγηθεί η χώρα με ευθύνη των κυβερνώντων. Διότι όταν η χώρα έχει γονατίσει οικονομικά, και κάθε ημέρα που περνά βουλιάζει και πιο πολύ, όταν η κοινωνία έχει διαλυθεί στα γρανάζια των μνημονίων και της χωρίς τελειωμό αξιολόγησης, πώς είναι δυνατόν να παίζει στο άγριο και πολύπλοκο γεωστρατηγικό πόκερ που βρίσκεται σε εξέλιξη στην περιοχή μας. Όχι μόνο δεν παίζει, αλλά κινδυνεύει να αποτελέσει προϊόν κατανομής ανάμεσα στους συμμετέχοντες στο τραπέζι παίκτες. Σε ένα τραπέζι που το μαγκιά, τσιφτιά, και τρέλα χαρτοπόλεμο δεν περνάνε.

Δυστυχώς η χώρα με ευθύνη της πολιτειακής και εκτελεστικής εξουσίας φέρνει στο νου μια παλιά γελοιογραφία σε παλαιό ελληνικό περιοδικό, τη γωνιά των βαρελοφόνων. Ρωτάει λοιπόν ένας λάτρης του κρασιού τον άλλον, επειδή όπως καλή ώρα τώρα πλησίαζε το Άγιο Πάσχα. Εσύ που θα κάνεις χάσκα φέτος; Ο Νοών, Νοείτο.

* Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου