Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

7 Μαρ 2017


Προκλητικός και εμπρηστικός ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, επιδόθηκε σε «κήρυγμα» προς τη Γερμανία και την Ευρώπη -και μάλιστα επί γερμανικού εδάφους.

Μιλώντας από το Αμβούργο και την οικία του Τούρκου πρόξενου -δεδομένης της απαγόρευσης προεκλογικής συγκέντρωσης στην πόλη- ο Τσαβούσογλου κατηγόρησε τη Γερμανία για συστηματικές πολιτικές πιέσεις σε βάρος των Τούρκων υπηκόων στη χώρα.

«Μην μας δίνετε μαθήματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων» είπε απευθυνόμενος στο Βερολίνο για να καταγγείλει επίσης την Ευρώπη ότι υποστηρίζει «κάθε μορφή τρομοκρατίας» εναντίον της Τουρκίας.

Ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου μίλησε σε συγκέντρωση Τούρκων πολιτών στην οικία του γενικού πρόξενου της Τουρκίας στο Αμβούργο, αφότου οι τοπικές αρχές μπλόκαραν αυτή τη φορά διά της... πλαγίας οδού προεκλογική συγκέντρωση εν όψει του τουρκικού δημοψηφίσματος.

Το Αμβούργο έβαλε λουκέτο στην αίθουσα όπου είχε προγραμματιστεί να μιλήσει ο Τσαβούσογλου επικαλούμενο προβλήματα πυρασφάλειας. Είχε προηγηθεί η απαγόρευση άλλων τριών προεκλογικών συγκεντρώσεων στο γερμανικό έδαφος, με την ένταση στις διμερείς σχέσεις να χτυπά «κόκκινο» και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να φθάνει στο σημείο να μιλήσει για «ναζιστικές πρακτικές».

Από την οικία του Τούρκου πρόξενου ο Τσαβούσογλου κατηγόρησε τη γερμανική κυβέρνηση ότι ασκεί συστηματικά πιέσεις σε βάρος των Τούρκων υπηκόων στη Γερμανία και εμποδίζει όσους επιθυμούν να παραστούν σε συγκεντρώσεις υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος, που προβλέπει την ενίσχυση των εξουσιών του Ερντογάν.

Παράλληλα στράφηκε κατά της Ευρώπης λέγοντας ότι έχει «τεράστιο πρόβλημα ρατσισμού, ξενοφοβίας και ισλαμοφοβίας» και την κατηγόρησε ότι «στηρίζει κάθε μορφή τρομοκρατίας» σε βάρος της Τουρκίας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι ΗΠA φαίνεται ότι αποφάσισαν να βασιστούν στη βοήθεια της κουρδικής πολιτοφυλακής YPG (Δυνάμεις Προστασίας του Λαού) στην προσπάθειά τους να εκδιώξουν τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους από τη Ράκα της Συρίας, σβήνοντας τις φιλοδοξίες της Τουρκίας, υποστήριξε Τούρκος αξιωματούχος.

Ο αξιωματούχος αυτός μίλησε στο πρακτορείο Reuters ενώ ήταν σε εξέλιξη η συνάντηση των αρχηγών των γενικών επιτελείων ενόπλων δυνάμεων της Τουρκίας, των ΗΠΑ και της Ρωσίας με αντικείμενο την κατάσταση στη Συρία και το Ιράκ. Σύμφωνα με την πηγή αυτή, το αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής “θα μπορούσε να αλλάξει όλη την εικόνα” στην περιοχή.

“Δεν είμαστε βέβαιοι σε αυτό το στάδιο αλλά φαίνεται ότι οι ΗΠΑ μπορεί να πραγματοποιήσουν αυτήν την επιχείρηση με την YPG, όχι με την Τουρκία. Και την ίδια ώρα οι ΗΠΑ δίνουν όπλα στην YPG”, πρόσθεσε.

Ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ χαρακτήρισε “ατυχές” το γεγονός ότι ορισμένοι σύμμαχοι της Άγκυρας επέλεξαν τους Κούρδους της Συρίας ως εταίρους τους στη μάχη εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στην Άγκυρα ο Γιλντιρίμ τόνισε επίσης ότι η Τουρκία, οι ΗΠΑ και η Ρωσία θα πρέπει να συντονιστούν για να εκκαθαρίσουν τη Συρία από τις τρομοκρατικές οργανώσεις. Προειδοποίησε μάλιστα ότι θα αναδυθεί κίνδυνος συγκρούσεων εάν δεν υπάρξει πλήρης συντονισμός.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πριν δύο εβδομάδες ακριβώς, την Τρίτη 21 Φεβρουαρίου, το Πανελλήνιο πανηγύριζε τη συμφωνία της κυβέρνησης με τους θεσμούς να κλείσει – επιτέλους – η περιβόητη β’ αξιολόγηση…
Οι κυβερνητικοί «παπαγάλοι» οργίαζαν με διθυράμβους για το «τέλος της λιτότητας» και τα περιβόητα «ευεργετικά αντίμετρα».
Η αντιπολίτευση έμεινε προς στιγμήν αμήχανα σιωπηλή.

Όμως, όλα αυτά κράτησαν ένα-δύο 24ωρα! Μόνο…
Μετά, το κλίμα άλλαξε απότομα!
Ο Τσακαλώτος, αντί να πανηγυρίζει, …απλώς εξαφανίστηκε!
Κι όταν μετά από καμιά βδομάδα «εμφανίστηκε» ξανά, αφού ζήτησε και τα ρέστα από πάνω (κατά πως συνηθίζουν τα θρασίμια που μας κυβερνούν) διέψευσε ευθέως τον Πρωθυπουργό του:
-- Όχι ΔΕΝ υπάρχει συμφωνία (ακόμα)…
Μετά ο Χουλιαράκης βγήκε κι αυτός και «μετριοπαθώς»… διέψευσε όλη αυτή την φιλολογία για τα «αντίμετρα»:
-- Κάποιοι θα χάσουν, κάποιοι θα κερδίσουν, είπε!
Μόνο που αυτοί που θα χάσουν, θα είναι οι φτωχότεροι, που ΔΕΝ πληρώνουν ως τώρα φόρους εισοδήματος.
Ενώ αυτοί που θα κερδίσουν θα είναι οι πιο «εύποροι», αυτοί που πληρώνουν ως τώρα φόρο εισοδήματος και στο εξής θα πληρώνουν λιγότερο…
Κυριολεκτικά ό,τι θα κερδίσουν οι πλουσιότεροι θα το χάσουν οι φτωχότεροι!
Πράγμα που για Αριστερή κυβέρνηση είναι πρωτοφανές και δηλητηριώδες…

Κι όλα αυτά, κατά το «καλύτερο σενάριο».
Γιατί υπάρχει και σοβαρή περίπτωση όλοι να χάσουν!
Να ενεργοποιηθούν τα πρόσθετα μέτρα λιτότητας (ώστε να επιτευχθούν τα πλεονάσματα του 3,5%), χωρίς να ενεργοποιηθούν ταυτόχρονα και τα «ευεργετικά αντίμετρα» (αν δεν ξεπεραστεί αισθητά το 3,5%).

Όλα αυτά, βέβαια, ξεκαθάρισαν μετά από μια βδομάδα περίπου.
Οπότε ήλθαν και οι «θεσμοί» στην Αθήνα και αποκαλύφθηκε ότι απλώς διαφωνούν, στα περισσότερα…
Τόσο, που οι θεσμοί κάθισαν μόλις και μετά βίας μια βδομάδα…
Δηλαδή, δεν ήλθαν να διαπραγματευθούν!
Ήλθαν να δώσουν στον Τσίπρα αναλυτικά το τελεσίγραφο…
Και τώρα φεύγουν έχοντας επιτύχει «προσέγγιση» μόνο σε ένα θέμα ουσιαστικά: στον «εξωδικαστικό συμβιβασμό» για τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών. Που ήταν ένα από τα λιγότερο ακανθώδη προβλήματα…

Ενώ στο μεταξύ έσκασε και η πρώτη χοντρή διάψευση των Πρωθυπουργού για τα δήθεν «επιτεύγματά» του:
Η περιβόητη «Ανάπτυξη» δεν άρχισε!
Ύφεση είχαμε και το 2016 (όπως και το 2015).
Πράγμα που δυσκολεύει την πρόβλεψη για πλεονάσματα και φέτος (το 2017) και την επόμενη χρονιά (2018). Για να μη μιλήσουμε για πιο πέρα…

Κι αυτό μας φέρνει στα πιο σοβαρά και ακανθώδη προβλήματα για να κλείσει η β΄ αξιολόγηση, που ακόμα ΔΕΝ έχουν αγγίξει:

-- Τον υπολογισμό των πλεονασμάτων, όπου υπάρχει διαφωνία χοντρή όχι για τα μελλοντικά, αλλά και για τα περασμένα (του 2016). Κι όπου η απόκλιση μεταξύ των υπολογισμών του ΔΝΤ (0,9% του ΑΕΠ) και της κυβέρνησης (3% του ΑΕΠ) είναι τεράστια! Αυτό θα το υπολογίσουν στα μέσα Απριλίου, όταν επισημοποιήσει τα τελικά στοιχεία της η Εurostat και εμφανίσει τις ενστάσεις του το ΔΝΤ.
Κι αν κρίνουμε από τις μεγάλες «ανατροπές» στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το ΑΕΠ του 2016, το πρωτογενές πλεόνασμα του 2016, μάλλον επιφυλάσσει κι αυτό μεγάλες εκπλήξεις.
Χώρια που η διαφορά στα πλεονάσματα δεν αφορά πόσο είναι τα επί μέρους μεγέθη, αλλά ποια συμπεριλαμβάνουμε στο «πλεόνασμα» και ποια όχι.
Για παράδειγμα, τις ληξιπρόθεσμες οφειλές του δημοσίου (που δεν πληρώνει η κυβέρνηση Τσίπρα) δεν τις υπολογίζουμε ως «πλεόνασμα».
Εκεί να δείτε «εκπλήξεις»…
Άρα μέχρι τα μέσα Απριλίου, τουλάχιστον, δεν είναι εύκολο να κλείσει συμφωνία…

-- Κι επί πλέον υπάρχει και το πρόσθετο ζήτημα για την ανάγκη καινούργιας ανακεφαλαίωσης του Τραπεζών. Που επιμένει το ΔΝΤ κι ακόμα δεν το έχουν αγγίξει…

-- Και οι αποκρατικοποιήσεις που έχουν βαλτώσει (κι επηρεάζουν τη βιωσιμότητα του χρέους)…

-- Ανάμεσα στις αποκρατικοποιήσεις που δεν προχωρούν είναι και η ΔΕΗ. Που έχει εφιαλτικά προβλήματα κι απειλεί να «σκάσει» ανά πάσα στιγμή.

-- Και τέλος, δεν έχει υπάρξει ακόμα καμία συμφωνία για το ποια μέτρα λιτότητας θα ισχύσουν άμεσα, δηλαδή από τις αρχές του 2018…
Θα είναι η περικοπή της προσωπικής διαφοράς στις κύριες συντάξεις;
Θα είναι η μείωση του αφορολόγητου;
Οι δανειστές δηλώνουν στο εξωτερικό, ότι κάποιο από αυτά θα ισχύσει άμεσα. Η Ελληνική κυβέρνηση κάνει ότι δεν ακούει.

Όπως έλεγε και κάποιος που παρακολουθεί τις εξελίξεις από πολύ κοντά:
-- Η κυβέρνηση στη διαπραγμάτευση, ακόμα παλεύει με τις… αλεπούδες και τα κουνάβια. Τα πραγματικά «θηρία» -οι λύκοι τα λιοντάρια, οι τίγρεις και οι δράκοι- δεν έχουν εμφανιστεί ακόμα. Αλλά πλησιάζουν…

* Συμπέρασμα πρώτο: όσοι βιάστηκαν να προεξοφλήσουν ότι θα υπάρξει τελική συμφωνία (και κλείσιμο της αξιολόγησης) ως το Eurogroup του Μαρτίου, μάλλον την πάτησαν!

* Συμπέρασμα δεύτερο: όσοι βιάστηκαν να προεξοφλήσουν ότι ο Τσίπρας θα τα κλείσει όλα και θα υπογράψει τα πάντα για να τελειώνει, μάλλον έκαναν λάθος. Γιατί αν είχε αυτό στο μυαλό του, θα το είχε ήδη κάνει!
Από την ώρα που του έστειλαν πλήρες τελεσίγραφο και δεν υποχωρεί, αυτό σημαίνει ότι είτε δεν τολμά, είτε δεν μπορεί.
Γιατί καθυστερώντας κι άλλο, χάνει και την ποσοτική χαλάρωση.
Όμως, χωρίς ποσοτική χαλάρωση ως τα μέσα του 2017, χάνει και την ανάπτυξη αυτή τη χρονιά.
Όπως χάνει και τη διορία να βγει στις αγορές του χρόνου μόλις λήξει το Τρίτο Μνημόνιο. Οπότε ήδη χρειάζεται, από τώρα, νέο Μνημόνιο…
Και τότε χειροτερεύουν τα πάντα (πλεονάσματα, στόχοι κλπ.) για όλα τα επόμενα χρόνια.
Άρα, από τη στιγμή που του έδωσαν τελεσίγραφο και δεν υποχωρεί, αυτό σημαίνει, πως πράγματι: είτε δεν μπορεί πια, είτε δεν τολμά ακόμα…

* Συμπέρασμα τρίτο: όσοι προεξοφλούσαν πως οι «ξένοι», δηλαδή οι δανειστές «βιάζονται» κι αυτοί να κλείσει η αξιολόγηση του Τσίπρα, μάλλον έκαναν λάθος.
Δεν φαίνονται πια να «βιάζονται» οι δανειστές.
Ούτε μοιάζει να τους δημιουργεί ιδιαίτερο πρόβλημα να βρεθεί η Ελλάδα τον Ιούλιο στα πρόθυρα της χρεοκοπίας ξανά…
Για τους Γερμανούς για παράδειγμα, το «χτύπημα» της Ελλάδας θα φέρει σε δύσκολη θέση τον Σούλτς έναντι των Χριστιανοδημοκρατών, όχι το αντίθετο.
Κι όταν βλέπουν ότι καταρρέει δημοσκοπικά ο Τσίπρας:
-- Πρώτον, κανείς (απ’ έξω) δεν έχει διάθεση να τον στηρίξει.
-- Δεύτερον, κανείς δεν έχει διάθεση να του εμπιστευθεί πρόσθετα χρήματα, είτε αυτά αφορούν την επόμενη δόση (για να μη χρεοκοπήσουμε τον Ιούλιο) είτε αφορούν το επόμενο…Μνημόνιο, αφού το τρέχον έτσι κι αλλιώς δεν φαίνεται να βγαίνει… --Τρίτον, αν «εμπλακεί» ο Τσίπρας στην προεκλογική εκστρατεία της Γερμανίας, θα αρχίσει αληθινό «τσουνάμι» δημοσιευμάτων εναντίον του από το διεθνή τύπο. Όλοι όσοι τον στήριζαν ως τώρα (για να υπογράψει), όπως ο Σούλτς και ο Μοσκοβισί, θα στραφούν πρώτοι εναντίον του.
Κι αν ο Τσίπρας «περιμένει ως το τέλος», να βγει ο Σούλτς στη Γερμανία, μπορεί πλέον να συμβεί το ακριβώς αντίθετο: Αντί να «επωφεληθεί» ο Τσίπρας από τη μελλοντική στήριξη του Σούλτς, να χάσει ο ίδιος ο Σούλτς, επειδή είχε στηρίξει τον Τσίπρα στο παρελθόν!

* Συμπέρασμα τέταρτο: Μπορεί πια να πλησιάζουμε στο σημείο όπου οι δανειστές του τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια.
-- Άλλοι γιατί δεν πιστεύουν ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα.
-- Άλλοι γιατί δεν τον εμπιστεύονται να του δώσουν άλλα χρήματα.
-- Κι άλλοι για να το «κεφαλαιοποιήσουν» προεκλογικά στις χώρες τους.
Αυτό μπορεί να έχει αρχίσει ήδη. Κι αν τα νούμερα βγαίνουν ανάποδα – όπως έχουν αρχίσει ήδη να βγαίνουν ανάποδα – τότε όλα αυτά θα επισπευσθούν.
Κι ο Τσίπρας μπορεί να «μετράει» πολύ λίγο καιρό ακόμα…

Κάποιοι αναρωτιούνται: Γιατί δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος;
Ωραία ερώτηση, αλλά υπάρχει και μια άλλη, πιο εύστοχη:
Πότε ανατράπηκε κυβέρνηση στην Ελλάδα από λαϊκό ξεσηκωμό;
Απάντηση: Ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες!
Οι ελληνικές κυβερνήσεις ανατρέπονται στις εξής περιπτώσεις:
-- Είτε αν παγιωθεί ένα μεγάλο και διευρυνόμενο δημοσκοπικό προβάδισμα εναντίον τους.
-- Είτε αν τα κάνουν μούσκεμα, αποτύχουν δραματικά, σε κάποιο μείζονα τομέα.
-- Είτε, αν τους τραβήξουν το χαλί οι ξένοι.
-- Είτε αν δεν καταφέρουν να συγκεντρώσουν ενισχυμένη πλειοψηφία 180 εδρών σε Προεδρική εκλογή.
Αν εξαιρέσουμε το τέταρτο, όλα τα άλλα ισχύουν σήμερα σε βάρος του Τσίπρα.

Και ειδικά η μεταστροφή των δανειστών κατά της κυβέρνησης έχει γίνει ο κρισιμότερος παράγοντας ανατροπής μιας κυβέρνησης στην εποχή των μνημονίων.
Επομένως το ερώτημα δεν είναι, αν και πότε θα «εξεγερθεί» ο κόσμος…
Αλλά, αν έχουν πάρει απόφαση να τον τελειώσουν οι δανειστές!

Και το πολιτικό ερώτημα για τον ίδιο τον Τσίπρα, δεν είναι αν θέλει να παραδώσει την εξουσία…
Προφανώς δεν θέλει. Προφανώς κάνει και θα κάνει ό,τι μπορεί να παραμείνει.
Αλλά το πρόβλημα είναι πως, αν δεν προλάβει να φύγει, όχι απλώς θα τον σύρουν σε εκλογές, αλλά θα τον τσακίσουν με κάθε τρόπο, ώστε μετά τις εκλογές να έχει εκμηδενιστεί. Αυτό οφείλει να αποτρέψει.
Και οι δικοί του, δεν έχουν ασφαλώς κανένα «συνειδησιακό» πρόβλημα να ψηφίσουν τα πάντα!
Αλλά τώρα πια το πρόβλημά τους είναι, αν θα υπάρχουν αύριο, αφού τα ψηφίσουν.

Τέσσερα πράγματα, λοιπόν, ωθούν σε εκλογές το ταχύτερο:

-- Πρώτον ότι οι δανειστές το χοντραίνουν. Δηλαδή, του τραβάνε το χαλί, κανονικά. Και πάντως δεν τον «διευκολύνουν» καθόλου πια…
-- Δεύτερον, ότι μέσα στη χώρα, δημοσκοπικά καταρρέει συνεχώς. Κι ό,τι κάνει για να το ανακόψει δεν του βγαίνει.
-- Τρίτον, ότι κάθε «αφήγημά» του καταρρέει επίσης! Είτε στην οικονομία (ανάπτυξη, ποσοτική χαλάρωση, τέρμα η λιτότητα κλπ.). είτε στην πολιτική (μεταστροφή στο ΠΑΣΟΚ για «στήριξη», «διάσπαση» της ΝΔ κλπ.).
-- Και τέταρτον, όλα αυτά τα αδιέξοδα, ενεργοποιούν πια τα ανακλαστικά επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ, σε βάρος του Τσίπρα που αρχίζει να μοιάζει με βαρίδι για «το αύριο της Αριστεράς», ακόμα και μέσα στο κόμμα του.
Και μην ξεχνάτε: οι αριστεροί αν είναι σκληροί με τους αντιπάλους τους όταν κερδίζουν, είναι πολύ πιο σκληροί, είναι αληθινά ανελέητοι με τους δικούς τους – και ιδιαίτερα με τους ηγέτες τους – όταν χάνουν. Ή όταν οσμίζονται την ήττα να πλησιάζει…
Συμπέρασμα τελικό: Αν περάσει «άκαρπο» και το Eurogroup της 20ης Μαρτίου (σε 13 μέρες από σήμερα), τότε οι πρόωρες εκλογές έχουν πια πιθανότητα πάνω από 50%!

Και οι εξελίξεις θα είναι άμεσες και καταιγιστικές.

Πηγή AntiNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι φαιδρές θεωρίες και τα «πουλέν» της παγκόσμιας διαπλοκής 

Στο παρελθόν θα ξεκαρδιζόμασταν στα γέλια αν ερχόταν κάποιος γραφικός να μας πει ότι οι μυστικές υπηρεσίες του Κρεμλίνου συνωμοτούν ανά την υφήλιο για να εμποδίσουν την εκλογή κεντροαριστερών υποψηφίων και να πριμοδοτήσουν καθαρόαιμες δεξιές λύσεις.
Φοβούμαι πλέον ότι η ρωσοφοβική γραφικότητα τείνει να καταστεί «σοβαρή και έγκυρη πολιτική θεωρία» των απανταχού «πουλέν» της παγκόσμιας διαπλοκής, που βλέπουν τον «διορισμό» τους να κινδυνεύει από ένα κίνημα μαζικής αφύπνισης.

Τη Χίλαρι επιχείρησαν να τη διορίσουν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα εξουσίας του Σόρος και το Βερολίνο, με σπόνσορες Άραβες τζιχαντιστές. Δυστυχώς γι’ αυτούς, η πιο αντιπαθητική, ξιπασμένη και διεφθαρμένη ταυτοχρόνως υποψηφιότητα στην ιστορία των αμερικανικών προεδρικών εκλογών σκόνταψε στο λαϊκό μέτωπο μιας «έντιμης Δεξιάς», που «αγκάλιασε» τον Τραμπ. Όχι ως τον πιο κατάλληλο για να κυβερνήσει, αλλά σίγουρα ως τον καταλληλότερο για να καθαρίσει τη χώρα από ένα -δήθεν προοδευτικό- αληταριό που υπονομεύει την κοινωνική και την εθνική συνοχή των Αμερικανών. Αυτό λοιπόν το αληταριό, που έχασε τις προσβάσεις του στην εξουσία, έστησε την παλαιομοδίτικη, ψυχροπολεμική, όσο και φαιδρή θεωρία ότι τον Τραμπ δεν τον έβγαλε ο λαός! Οι Ρώσοι τον έβγαλαν, χακάροντας τα μέιλ της Χίλαρι.

Και να που η κωμωδία επαναλαμβάνεται. Μια άλλη δύναμη απαλλαγής -όχι μόνο των Γάλλων αλλά και συνολικότερα των Ευρωπαίων- από τον απεχθή γερμανικό ηγεμονισμό φαίνεται ότι αναφύεται στο πρόσωπο της Μαρίν Λεπέν. Ομως και αυτή είναι… πράκτορας των Ρώσων!
Ο βασικός αντίπαλός της… κάηκε στο ζέσταμα από τις αργομισθίες της συζύγου του και τώρα το σύστημα αναζητεί εναγωνίως τον αντικαταστάτη του στο πρόσωπο ενός Γάλλου Τζήμερου: Σε ρόλο αντι-Λεπέν, ο Εμανουέλ Μακρόν αγιοποιείται καθημερινά όχι μόνο από τα γαλλικά, αλλά και από τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, αναμένοντας και το επίσημο χρίσμα από την ίδια την καγκελάριο, κατά παράβαση κάθε έννοιας πολιτικής και διπλωματικής δεοντολογίας!

Πρώην υπουργός των Σοσιαλιστών του Ολάντ, «κεντρώος» κατά δήλωσή του, αλλά ακραία νεοφιλελεύθερος στην πραγματικότητα, είναι ο εκλεκτός των τραπεζών και του κεφαλαίου. Πολλά ακούγονται για την προσωπική ζωή του, ενώ ακόμη και η ιδιορρυθμία του να παντρευτεί την καμιά τριανταριά χρόνια μεγαλύτερη δασκάλα του βαφτίστηκε… «χαριτωμενιά»! Μόνο που και αυτόν τον εκλεκτό τον υπονομεύουν στη φρενήρη πορεία του προς την προεδρία οι κακοί Ρώσοι!
Ε, λοιπόν, πιο ηλίθιο ψυχροπολεμικό σενάριο με… κόκκινες αρκούδες δεν έχω ξανακούσει! Μόνο που εδώ δεν «τσίμπησαν» οι Αμερικανοί, θα συγκινηθούν οι Γάλλοι;

Γιώργος Χαρβαλιάς
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Νέο μήνυμα πως η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους δεν βρίσκεται αυτή την ώρα στην ατζέντα έστειλε ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, διαμηνύοντας παράλληλα πως επαφίεται στην Ελλάδα να επιλέξει εάν θα παραμείνει στην ευρωζώνη.

Ο κ. Σόιμπλε έθεσε ως πρωτεύοντα στόχο την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης και συνέχισε, μιλώντας σε δημοσιογράφους στο Βερολίνο: «Είμαστε "ανοιχτοί" στο να συζητήσουμε για το ελληνικό χρέος, όχι τώρα, αλλά το 2018 και εφόσον καταστεί αναγκαία η υιοθέτηση νέων μέτρων ελάφρυνσης».

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών εξέφρασε την πεποίθηση ότι η συμφωνία μπορεί να αποδώσει, εάν όλες οι πλευρές την τηρήσουν.

Επανέλαβε, μάλιστα, ότι «δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, ώστε να εξετάσουμε το συγκεκριμένο ζήτημα». «Στόχος μας τώρα, είναι η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης του προγράμματος βοήθειας» έσπευσε να προσθέσει.

Ερωτηθείς, τέλος, για τα σενάρια περί Grexit, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε υποστήριξε ότι «άπτεται της Ελλάδας η απόφαση για το αν θα παραμείνει στην ευρωζώνη».

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών αναφέρθηκε και στο θέμα της εξόδου της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, λέγοντας πως οι διαπραγματεύσεις θα είναι πολύ περίπλοκες και πως θα πρέπει να λήξουν με τρόπο που να δείχνει πως η παραμονή στην ενιαία αγορά της ΕΕ έχει περισσότερα πλεονεκτήματα.

Σε ό,τι αφορά τις κατηγορίες των ΗΠΑ για το πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας, ο κ. Σόιμπλε είπε πως δεν έχει λάβει κάποιο πειστικό επιχείρημα κατά του πλεονάσματος, τονίζοντας πως κανένας δεν μπορεί να πει ότι η Γερμανία πετυχαίνει το πλεόνασμα αυτό μέσω χειραγώγησης του νομίσματος.

Είναι αποτέλεσμα της ανταγωνιστικότητας της γερμανικής οικονομίας, υπογράμμισε.

Ο κ. Σόιμπλε σημείωσε πως θα συναντηθεί στις 16 Μαρτίου στο Βερολίνο με τον Αμερικανό ομόλογό του, Στίβεν Μνούτσιν, για να προετοιμάσουν τη σύνοδο των G20.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο χρυσός ζουρλομανδύας που επιβλήθηκε στα κράτη μέσω της απελευθέρωσης των αγορών αγαθών, υπηρεσιών, εργασίας και κεφαλαίων προς όφελος των ελίτ, στα πλαίσια της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης, έχει χάσει εντελώς τη λάμψη του – οπότε βιώνουμε μία αλλαγή εποχής, με ατμομηχανή τις Η.Π.Α. και τη Βρετανία.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
"Η Ευρωζώνη, στη σημερινή της μορφή, αποτελεί μία πολύ χαρακτηριστική τερατογένεση της ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης – οπότε είναι θέμα χρόνου η διάλυση της εάν δεν αλλάξει εντελώς μορφή, λόγω των τεράστιων ανισορροπιών που έχει προκαλέσει".
Όπως έχει διαπιστωθεί πλέον, η εκλογή του κ. Trump οφείλεται στη στήριξη του από τους εργαζομένους των κατώτερων και μεσαίων εισοδηματικών τάξεων των Πολιτειών των Η.Π.Α., όπως του Μίσιγκαν, του Οχάιο, της Πενσυλβανία κοκ. – οι οποίες ψήφιζαν παραδοσιακά το δημοκρατικό κόμμα. Θεωρείται δε εντελώς απίθανο να είναι αυτοί οι εκλογείς ρατσιστές, όπως τους κατηγορούν – αφού πριν από λίγα χρόνια οι ίδιοι ακριβώς συνέβαλλαν στην εκλογή του πρώτου αφροαμερικανού προέδρου στην ιστορία της υπερδύναμης.
Αντίθετα φαίνεται πως ο κ. Trump, ο οποίος κατηγορείται με τη σειρά του ως λαϊκιστής, ήταν εκείνος που τους έπεισε ότι, διέθετε ένα πιο πιστευτό πολιτικό πρόγραμμα, όσον αφορά τη διέξοδο τους από την οικονομική μιζέρια – η οποία δεν χαρακτηρίζει μόνο τα χρόνια της προεδρίας Obama, αφού ήταν σχετικά επιτυχημένη κρίνοντας από την αποτελεσματική καταπολέμηση της μεγαλύτερης χρηματοπιστωτικής κρίσης μετά το 1930, αλλά πολύ περισσότερα.
Άλλωστε ο νέος πρόεδρος, κατά την προεκλογική του εκστρατεία, υπέδειξε τις λανθασμένες εξελίξεις στην οικονομία από το 1980 και μετά – όπου ουσιαστικά ξεκίνησε η δεύτερη εποχή της παγκοσμιοποίησης, ενώ επικράτησε στις Η.Π.Α. ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός. Μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην κατάρρευση της βιομηχανίας της χώρας, στους στάσιμους μισθούς των μεσαίων και κατώτερων εισοδηματικών στρωμάτων, οι οποίοι συμπληρώνονταν με τη λήψη δανείων, στην πλήρη ασυδοσία του τραπεζικού συστήματος κοκ. – ενώ με το σύνθημα «Ας κάνουμε την Αμερική ξανά μεγάλη» πήγε πολύ πιο πίσω στο παρελθόν, υπενθυμίζοντας στους Πολίτες τη «χρυσή εποχή» του 1950, όπου οι Η.Π.Α. δεν ήταν μόνο στρατιωτικά ισχυρές αλλά, επίσης, οικονομικά.
Ειδικότερα, εκείνη την εποχή ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν υψηλός, είχε επιτευχθεί η πλήρης απασχόληση των εργαζομένων, οι μισθοί αυξάνονταν ανάλογα με την παραγωγικότητα τους, η χώρα είχε εμπορικά πλεονάσματα, τα δημόσια χρέη διατηρούνταν πολύ χαμηλά κοκ. – γεγονότα που οφειλόταν κυρίως στο σύστημα του «BrettonWoods» που καθιερώθηκε το 1944, το οποίο προέβλεπε σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες, καθώς επίσης μία πολύ περιορισμένη κυκλοφορία των διεθνών κεφαλαιακών ροών.
Με το σύστημα αυτό η κάθε χώρα ήταν ελεύθερη να υιοθετήσει μία οικονομική πολιτική, επικεντρωμένη σε εθνικούς στόχους – ειδικά μία νομισματική και δημοσιονομική πολιτική. Ταυτόχρονα όμως ήταν η ίδια υπεύθυνη όταν δεν πετύχαινε τους στόχους της, κυριότερος των οποίων ήταν τότε η πλήρης απασχόληση – η εργασία για όλους δηλαδή, κάτι που επεξηγεί τη σημερινή στάση του κ. Trump, σύμφωνα με την οποία η πρώτη προτεραιότητα του είναι η δημιουργία θέσεων εργασίας (jobsjobsjobs).
Περαιτέρω εντός των συνόρων της εκάστοτε χώρας, η οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων έδινε ελάχιστη σημασία στις χρηματαγορές – οι οποίες ήταν πολύ αυστηρά ρυθμισμένες, με την έννοια ότι ελέγχονταν από τα κράτη. Στο παράδειγμα των Η.Π.Α., τα επιτόκια στις τραπεζικές καταθέσεις απελευθερώθηκαν πλήρως μόλις το 1981 – ενώ σε άλλες χώρες πολύ αργότερα. Ίσχυε δε ο κανόνας του χρυσού, όπου το δολάριο είχε αντίκρισμα σε χρυσό, ενώ όλα τα υπόλοιπα νομίσματα είχαν αντίκρισμα σε δολάρια.
Από την άλλη πλευρά οι αποκλίσεις, καθώς επίσης οι ανισορροπίες των διαφόρων χωρών μεταξύ τους, αποτυπώνονταν στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών τους – τα οποία εξισορροπούνταν μέσω των συναλλαγματικών ισοτιμιών, έτσι όπως είχε συμφωνηθεί από το σύστημα του «BrettonWoods». Στα πλαίσια αυτά, οι χώρες που είχαν πλεονάσματα, όπως η Γερμανία, η Κίνα, η Ελβετία κοκ. σήμερα, ανατιμούσαν τα νομίσματα τους – ενώ τα κράτη που παρουσίαζαν ελλείμματα τα υποτιμούσαν.
Με τον τρόπο αυτό αποφευγόταν η δολοφονία ενός κράτους μέσω του εμπορίου και της πολιτικής της φτωχοποίησης του γείτονα – όπως της Ιταλίας σήμερα από τη Γερμανία, ή των Η.Π.Α. από την Κίνα. Ως εκ τούτου, τα πλεονάσματα στα ισοζύγια διατηρούνταν χαμηλά τόσο σε απόλυτα μεγέθη, όσο και σε ποσοστιαία – όπως φαίνεται από το εμπορικό ισοζύγιο των Η.Π.Α., έως τη δεκαετία του 1980 (γράφημα).
Επεξήγηση γραφήματος: Αμερικανικές εισαγωγές ως ποσοστό επί του ΑΕΠ (γαλάζια καμπύλη), έναντι εξαγωγών (κόκκινη καμπύλη

Τέλος, το σύστημα του «Bretton-Woods» προέβλεπε μεν την ελεύθερη ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ των κρατών, αλλά όχι τις ζώνες ελευθέρου εμπορίου, όπως είναι η CETA και η TTIP σήμερα – ενώ οι εγχώριες αγορές εργασίας ήταν απολύτως προστατευμένες.
Έτσι εξασφαλιζόταν η αύξηση των μισθών ανάλογα με την άνοδο της παραγωγικότητας των εργαζομένων, μέσω των συνδικάτων, τα οποία λειτουργούσαν σωστά και δεν εκβιάζονταν από τις επιχειρήσεις, με τη μεταφορά της παραγωγής τους σε άλλες χώρες φθηνού εργατικού κόστους – όπως στο παράδειγμα σήμερα των Η.Π.Α., όπου οι αμερικανικές βιομηχανίες εγκαθίστανται στο Μεξικό και εξάγουν τα προϊόντα τους στην αμερικανική αγορά.
Όταν βέβαια οι εργαζόμενοι υπερέβαλλαν με τις απαιτήσεις τους δημιουργούνταν πληθωρισμός – κάτι που έπαψε να συμβαίνει μετά το 1980, λόγω των εισαγωγών από άλλες φθηνότερες χώρες, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης. Έτσι όμως εμφανίσθηκε ο αποπληθωρισμός, ενώ αποβιομηχανοποιήθηκαν οι ανεπτυγμένες χώρες – παράλληλα με την αύξηση της ανεργίας.
Το τέλος της εθνικής οικονομικής πολιτικής
Συνεχίζοντας, στα τέλη της δεκαετίας του 1970 τελείωσε η εποχή της εθνικής οικονομικής πολιτικής, με αιτία τη δημιουργία υψηλού πληθωρισμού (γράφημα) – ως αποτέλεσμα λανθασμένων μακροοικονομικών αποφάσεων. Μία από αυτές ήταν η έντονα επεκτατική δημοσιονομική πολιτική εκ μέρους των κυβερνήσεων στα πλαίσια του πελατειακού κράτους (στις Η.Π.Α. κυρίως λόγω των αναγκών χρηματοδότησης των πολέμων του Βιετνάμ), ενώ μία δεύτερη οι υπερβολικές απαιτήσεις των εργαζομένων.
Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ποσοστιαίου πληθωρισμού στις Η.Π.Α.

Ειδικότερα, λόγω των λανθασμένων μακροοικονομικών πολιτικών, η καμπύλη της προσφοράς στη συνολική οικονομία γινόταν όλο και πιο πολύ ανελαστική – γεγονός που σημαίνει ότι, η νομισματική και η δημοσιονομική πολιτική οδηγούσε περισσότερο σε τιμολογιακά αποτελέσματα και λιγότερο σε ποσοτικά. Με απλά λόγια, αυξάνονταν οι τιμές των εμπορευμάτων και δεν παράγονταν περισσότερα για να ικανοποιήσουν τη ζήτηση – οπότε προκαλούταν μεγάλος πληθωρισμός.
Το πρώτο θύμα αυτής της λανθασμένης μακροοικονομικής πολιτικής των Η.Π.Α. ήταν η κατάρρευση του συστήματος του «Bretton-Woods» – επειδή οι σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες θα προκαλούσαν τη διάχυση του υψηλού αμερικανικού πληθωρισμού στις άλλες χώρες. Εν προκειμένω, ούτε οι Η.Π.Α. ήθελαν να παραιτηθούν από την εθνική τους οικονομική πολιτική, ούτε οι άλλες χώρες αποδεχόταν τις ονομαστικές ανατιμήσεις των νομισμάτων τους – οι οποίες ήταν απαραίτητες στην υπερδύναμη, αφενός μεν για να καταπολεμήσει τον υψηλό πληθωρισμό, αφετέρου την πραγματική ανατίμηση του δολαρίου, ως αποτέλεσμα της αντιπληθωριστικής αύξησης των επιτοκίων.
Για παράδειγμα, η Γερμανία δεν αποδεχόταν την ανατίμηση του μάρκου, για να υποτιμηθεί το δολάριο παρά την αύξηση των επιτοκίων εκ μέρους της Fed – επειδή δεν ήθελε να έχει ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της, ούτε να δημιουργηθεί πληθωρισμός στο εσωτερικό της (αντίθετα η Ιαπωνία, η οποία είχε μεγάλα πλεονάσματα με τις Η.Π.Α. όπως η Κίνα σήμερα, υποχρεώθηκε αργότερα να το κάνει – με αποτέλεσμα να καταρρεύσει το χρηματιστήριό της και να βυθιστεί στον αποπληθωρισμό, από τον οποίο δεν έχει ακόμη ξεφύγει).
Ως εκ τούτου, οι δυτικές οικονομίες υιοθέτησαν το 1973 τις ευέλικτες συναλλαγματικές ισοτιμίες, αντί τις σταθερές του συστήματος του «BrettonWoods» – πόσο μάλλον αφού οι Η.Π.Α. κατάργησαν μονομερώς τον κανόνα του χρυσού το 1971, τυπώνοντας έκτοτε χρήματα κατά το δοκούν.
Εν τούτοις, ο αμερικανικός πληθωρισμός δεν σταμάτησε. Αντίθετα οι δύο πετρελαϊκές κρίσεις (1973/74 και 1979/80) μετέφεραν την καμπύλη της προσφοράς ακόμη πιο πολύ προς τα αριστερά, εντείνοντας το πληθωριστικό πρόβλημα – το οποίο τελικά καταπολεμήθηκε με την απόσυρση της εγγύησης του κράτους, όσον αφορά την πλήρη απασχόληση των εργαζομένων. Αυτό συνέβη το 1979, όπου η κεντρική τράπεζα υιοθέτησε ως πρώτη προτεραιότητα της τη σταθερότητα των τιμών, αντί την πλήρη απασχόληση – έχοντας βιώσει τη μεγαλύτερη ύφεση μετά τον 2ΠΠ.
Έκτοτε έχει επικρατήσει η καινούργια νομισματική συναίνεση, όπου η βασική ευθύνη της Fed είναι η σταθερότητα των τιμών – ενώ, εκτός αυτού, η δημοσιονομική πολιτική δεν αντιμετωπίζεται ως ένα εργαλείο σταθεροποίησης της οικονομίας, αλλά ως ένα μέσον για τη μακροπρόθεσμη εξασφάλιση της ανάπτυξης, μέσω των διαρθρωτικών αλλαγών (όπως αυτές που απαιτούνται σήμερα από την Ελλάδα).
Έτσι καταργήθηκε ένα ακόμη θεμελιώδες στοιχείο της πολιτικής του Keynes – έχοντας αντικατασταθεί από τις μειώσεις των φόρων για τις επιχειρήσεις, καθώς επίσης από την αποχώρηση του δημοσίου από την οικονομία (νεοφιλελευθερισμός). Εν προκειμένω, με τη μορφή της απελευθέρωσης της αγοράς και των ιδιωτικοποιήσεων πολλών κλάδων – οι οποίοι ήταν κυρίως υπό την επιρροή του κράτους, μεταξύ των ετών 1933 και 1980.
Κλείνοντας, οι ομοιότητες των συνθηκών που επικρατούσαν στις αρχές τις δεκαετίας του 1980 με τις σημερινές, είναι φανερές – όπως, για παράδειγμα, οι ανατιμητικές πιέσεις που ασκούνται στο δολάριο λόγω της αύξησης των επιτοκίων από τη Fed, τα τεχνητά υποτιμημένα νομίσματα όπως το ευρώ και το γουάν που αυξάνουν τα ελλείμματα των Η.Π.Α., εξάγοντας τους ανεργία κοκ.
Η νεοφιλελεύθερη υπερεθνική πολιτική
Περαιτέρω, η νεοφιλελεύθερη ατζέντα εφαρμόσθηκε με μεγάλη συνέπεια σε σχέση με το εθνικό και με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα – καθώς επίσης με το εξωτερικό εμπόριο. Με τον τρόπο αυτό, σε συνδυασμό με τις ελεύθερες συναλλαγματικές ισοτιμίες, αυξήθηκαν σε μεγάλο βαθμό τα υπόλοιπα στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών παγκοσμίως, τα οποία μέχρι τότε ήταν πολύ χαμηλά – ενώ έκτοτε εξαρτώνται από την επιθυμία χρηματοδότησης των κρατών εκ μέρους των διεθνών χρηματαγορών, οι οποίες πλέον θεωρούνται ως οι κυρίαρχοι του σύμπαντος.
Στα πλαίσια αυτά, προκλήθηκαν πολλές χρηματοπιστωτικές και συναλλαγματικές κρίσεις σε διάφορες χώρες, όταν οι χρηματαγορές άλλαζαν απόψεις – με την έννοια ότι, εισέρρεαν μεγάλα κεφάλαια σε κράτη που οι αγορές θεωρούσαν υγιή και κερδοφόρα, τα οποία απομακρύνονταν αγελαία όταν πανικοβάλλονταν, με αποτέλεσμα να τους προκαλούν τεράστιες ζημίες, όπως στο παράδειγμα της ασιατικής κρίσης του 1997/98.
Αυτό ισχύει επίσης για τα κράτη που ανήκουν σε μία νομισματική ένωση, όπως τεκμηριώθηκε πρόσφατα από την κρίση της Ευρωζώνης – γεγονός που σημαίνει ότι, από το 1973 και μετά η ισοσκέλιση των ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών, η οποία προηγουμένως επιτυγχανόταν με τις ανατιμήσεις/υποτιμήσεις των νομισμάτων, είτε δεν γίνεται καθόλου, όπως στο παράδειγμα των Η.Π.Α., είτε γίνεται με τη βοήθεια μίας κρίσης.
Κατά την άποψη μας δε, μπορεί μέχρι σήμερα να μη βίωσαν μία κρίση ισοζυγίου οι Η.Π.Α., συνεχίζοντας να έχουν τεράστια ελλείμματα, αλλά δεν θα το αποφύγουν στο μέλλον – ενώ η κρίση αυτή θα είναι πολύ πιο επικίνδυνη, λόγω της καθυστέρησης της, συνοδευόμενη από την αναβίωση του πληθωρισμού (ανάλυση), ο οποίος θα πυροδοτήσει το αναμενόμενο χρηματιστηριακό κραχ.
Πιθανότατα εξαιτίας της αλλαγής της οικονομικής πολιτικής εκ μέρους του κ. Trump, ο οποίος θεωρεί ότι, δεν είναι δυνατόν να αυξάνονται τα δημόσια χρέη στο διηνεκές εξαιτίας των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού – ούτε τα ιδιωτικά, ένεκα των ελλειμμάτων του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, ενώ οι χώρες με δίδυμα ελλείμματα και με τεράστια συνολικά χρέη, δημόσια και ιδιωτικά, δεν αποφεύγουν κάποια στιγμή τη χρεοκοπία.
Οι συνέπειες για τους εργαζόμενους
Συνεχίζοντας, ως αποτέλεσμα των παραπάνω, προέκυψε ένα διεθνές μακροοικονομικό καθεστώς, το οποίο μπορεί να χαρακτηρισθεί ως μία παγκόσμια πολιτική της προσφοράς, κυριότερος εμπνευστής της οποίας ήταν η Σχολή του Σικάγο και ο M. Friedman – εντελώς αντίθετο με την πολιτική της ζήτησης του Keynes.
Στην Ευρώπη υιοθετήθηκαν οι τέσσερις βασικές ελευθερίες, οι οποίες αφορούσαν την απελευθέρωση της αγοράς των αγαθών, των υπηρεσιών και της κυκλοφορίας των κεφαλαίων, καθώς επίσης το πλήρες άνοιγμα των αγορών εργασίας – γεγονός που οδήγησε, ειδικά μετά το άνοιγμα των συνόρων της ανατολικής Ευρώπης (κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης), σε μεγάλες μεταναστευτικές ροές από τις φτωχότερες προς τις πλουσιότερες χώρες.
Η Βρετανία αποτελεί ένα κλασσικό παράδειγμα ως χώρα υποδοχής μεταναστών, επειδή δεν έκανε χρήση του δικαιώματος της που αφορούσε την επταετή περίοδο προσαρμογής – όπως επίσης οι Η.Π.Α., στα πλαίσια της NAFTA, μέσω της οποίας αυξήθηκε ο αριθμός των μεταναστών από το Μεξικό, αυξάνοντας σημαντικά την προσφορά του εργατικού δυναμικού εις βάρος των μισθών των Αμερικανών εργαζομένων (κάτι που θέλει να καταργήσει ο κ. Trump).
Η συγκεκριμένη πολιτική είχε σαν αποτέλεσμα τη συνεχώς πιο ελαστική συνολική καμπύλη της προσφοράς σε όλες σχεδόν τις δυτικές οικονομίες – με άμεση συνέπεια την επιδείνωση της αναδιανομής των εισοδημάτων, η οποία αποτελεί μία από τις βασικές αιτίες της πρόκλησης υφέσεων. Δηλαδή, οι φτωχοί γίνονταν φτωχότεροι καταναλώνοντας λιγότερο – ενώ οι πλούσιοι πλουσιότεροι, όπου όμως δεν μπορούσαν να αυξήσουν την κατανάλωση τους περισσότερο από τις ανθρώπινες ανάγκες τους.
Τα ισχυρά συνδικάτα των εργαζομένων έχασαν τη δύναμη τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούν επιτύχουν αξιόλογες αυξήσεις των μισθών των μελών τους, ακόμη και σε περιόδους μεγάλης ανάπτυξης – επειδή, λόγω του ανοίγματος των αγορών εργασίας, όλο και πιο πολλοί εργαζόμενοι στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό ήταν πρόθυμοι να δουλεύουν με χαμηλότερες αμοιβές.
Εκτός αυτού το κράτος απαγορευόταν να επέμβει, επειδή θα εμπόδιζε να δημιουργηθούν εκείνες οι αναπτυξιακές προϋποθέσεις που θα  απέρρεαν από την απελευθέρωση των αγορών – σύμφωνα με το νέο μακροοικονομικό καθεστώς που επικράτησε (κάτι που επιδιώκεται μόλις σήμερα στην Ελλάδα, στα πλαίσια των μνημονίων).
Περαιτέρω, δεν ήταν δυνατόν να υιοθετηθεί ένα είδος αποζημίωσης των χαμένων της παγκοσμιοποίησης, όπως είχε συζητηθεί κάποτε, επειδή κάτι τέτοιο θα αύξανε το κόστος των επιχειρήσεων, μειώνοντας την ανταγωνιστικότητα τους – ενώ, λόγω των ανοιχτών συνόρων, οι επιχειρήσεις θα μεταφέρονταν σε άλλες χώρες για να αποφύγουν αυτού του είδους τις επιβαρύνσεις, οπότε θα ζημιωνόταν εκείνο το κράτος που θα ήθελε να στηρίξει με το συγκεκριμένο τρόπο τα αδύναμα εισοδηματικά του στρώματα.
Το νέο καθεστώς (πολιτική της προσφοράς) είχε πάντως χαρακτηρισθεί πριν από πολλά χρόνια ως «χρυσός ζουρλομανδύας» – με την έννοια πως επιβάλλεται στο εκάστοτε εθνικό κράτος μία καταναγκαστική πολιτική, επειδή λόγω της αφομοίωσης των αγορών μεταξύ τους χάνει τον έλεγχο της οικονομικής του εξέλιξης, της απασχόλησης, καθώς επίσης της αναδιανομής των εισοδημάτων.
Ο «χρυσός αυτός ζουρλομανδύας», βασικός στόχος του οποίου ήταν η καταπολέμηση του πληθωρισμού της δεκαετίας του 1960 και 1970 που θεωρήθηκε πως προκάλεσε η πολιτική της ζήτησης (Keynes), είναι περισσότερο εμφανής στην Ευρωζώνη – έχοντας θεσμοθετηθεί από τη συμφωνία του Μάαστριχτ.
Τέλος, από την πλευρά των πολιτικών κομμάτων, το νέο καθεστώς στηρίχθηκε στην αρχή από τις φιλελεύθερες συντηρητικές παρατάξεις – στη συνέχεια επίσης από τις σοσιαλδημοκρατικές, όπως από τους Δημοκρατικούς στης Η.Π.Α., τους σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία (Schroeder) και τους εργατικούς στη Μ. Βρετανία (Blair).
Η αλλαγή εποχής
Επιστρέφοντας στον πρόεδρο Trump, φαίνεται πως κατάφερε να προσεγγίσει τους εκλογείς που συνήθως ψήφιζαν αριστερά, υποσχόμενος την κατάργηση της διεθνούς πολιτικής της προσφοράς – αφαιρώντας το «χρυσό ζουρλομανδύα» από τις Η.Π.Α., με την έννοια της ανάκτησης της οικονομικής πολιτικής από το εθνικό κράτος, όσον αφορά την ανάληψη εκ μέρους του της ευθύνης για τις οικονομικές εξελίξεις, για την αγορά εργασίας, καθώς επίσης για την αναδιανομή των εισοδημάτων.
Προφανώς κάτι τέτοιο είναι ενάντια στα συμφέροντα των πανίσχυρων αγορών (τράπεζες, χρηματιστήρια κλπ.), των μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών, καθώς επίσης των κρατών που είναι κερδισμένα από την παγκοσμιοποίηση – με κριτήριο τα πλεονάσματα στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών τους, όπως είναι η Κίνα, η Γερμανία, η Ελβετία κοκ.
Κεντρικά στοιχεία αυτής της πολιτικής είναι αφενός μεν ο περιορισμός του ελευθέρου εμπορίου (επιβολή δασμών, κατάργηση ζωνών/συμφωνιών όπως η NAFTA, TTIP κοκ.), αφετέρου η μείωση των μεταναστευτικών ροών – συμβολισμός της οποίας είναι το τείχος του Μεξικού. Φυσικά πρόκειται για συνειδητές επιλογές, με στόχο την ισοσκέλιση των δίδυμων ελλειμμάτων της υπερδύναμης, καθώς επίσης το σταμάτημα της αύξησης των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών της – προτού την οδηγήσουν στο χάος.
Σε γενικές γραμμές πάντως αυτή η αλλαγή πολιτικής, με την οποία ο νέος πρόεδρος σκοπεύει την επιστροφή της χώρας του στο θετικό προστατευτισμό της δεκαετίας του 1950, χαρακτηρίζεται ως «οικονομικός εθνικισμός» – ο οποίος είναι εξαιρετικά ελκυστικός για τις χαμηλές εισοδηματικές τάξεις, αφού έχουν κουραστεί από την έκθεση τους στον παγκόσμιο ανταγωνισμό μετά από τόσα χρόνια, ενώ ταυτόχρονα μειωνόταν οι μισθοί τους, οι συντάξεις τους και το κοινωνικό κράτος, με την παράλληλη αύξηση των χρεών τους.
Από την πλευρά της μακροοικονομίας τώρα, ο «οικονομικός εθνικισμός» απαιτεί μία σειρά μεταρρυθμίσεων, με στόχο τη μετατόπιση της καμπύλης της προσφοράς προς τα αριστερά – γεγονός που θα αύξανε την οικονομική δύναμη των εγχωρίων επιχειρήσεων αγαθών και υπηρεσιών, καθώς επίσης των εργαζομένων. Μεταξύ άλλων απαιτείται η διενέργεια δημοσίων επενδύσεων, όπως αυτές που ανακοίνωσε ο κ. Trump – ενώ έτσι θα προέκυπτε μία εναλλακτική δυνατότητα, αντίθετη με την πολιτική της προσφοράς που επικρατεί παγκοσμίως.
Θα ήταν δε πλησιέστερη στη χρυσή εποχή του 1950 και στην πολιτική της ζήτησης του Keynes, ενώ θα μπορούσαν να αποφευχθούν οι δυσλειτουργίες της (υπερπληθωρισμός) – οι οποίες προήλθαν κυρίως από το ότι, το δημόσιο δεν αποχώρησε ως όφειλε από τον ιδιωτικό τομέα, όταν ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν υψηλός. Κλείνοντας, οι βασικοί λόγοι, οι οποίοι συνέβαλλαν στην άνοδο του οικονομικού εθνικισμού, εν πρώτοις στις Η.Π.Α. και στη Μ. Βρετανία, ενώ ακολουθούν ήδη πολλές άλλες χώρες (Γαλλία, Ολλανδία κλπ.), είναι οι εξής:
(α) Η χρηματοπιστωτική κρίση κλόνισε την εμπιστοσύνη πολλών συντηρητικών, στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς – αποκαλύπτοντας επί πλέον πως έχει κυριευθεί από τον άκρως νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό/καζίνο, μετατρέποντας την πλειοψηφία των ανθρώπων σε σκλάβους χρέους, καθώς επίσης τα κράτη σε υποχείρια των αγορών.
(β)  Κατά τη διάρκεια της κρίσης επιβλήθηκαν μέτρα για τη σταθεροποίηση του συστήματος, τα οποία ήταν αντίθετα στη φιλελεύθερη ιδεολογία – με αποτέλεσμα να μην πείθει πλέον ούτε τους οπαδούς της.
(γ)  Η επιστροφή στα εθνικά κράτη αντιμετωπίζεται από πολλούς ως μία δυνατότητα διάσωσης της καθαρά φιλελεύθερης ιδεολογίας – η οποία, μέσω του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, έχει οδηγήσει στη «δικτατορία των αγορών», καθώς επίσης σε μία σοβιετικού τύπου κεντρικά κατευθυνόμενη οικονομία, στην οποία όμως κυριαρχούν οι ελίτ.
Κλείνοντας, εάν ο κ. Trump στις Η.Π.Α. και η κυρία May στη Μ. Βρετανία καταφέρουν να έχει επιτυχία ο οικονομικός εθνικισμός, με την έννοια πως το κράτος θα ενδιαφέρεται για τους Πολίτες τουκαταπολεμώντας ταυτόχρονα τις τεράστιες εισοδηματικές ανισότητες που έχει προκαλέσει ο νεοφιλελευθερισμός, τότε θα βιώσουμε πράγματι μία μεγάλη αλλαγή εποχής – η οποία δεν θα έχει σχέση με τον προστατευτισμό της δεκαετίας του 1930, αλλά με τη «μερική παγκοσμιοποίηση» της χρυσής εποχής του 1950, σε ένα πραγματικά φιλελεύθερο πλαίσιο.
Επίλογος
Η επιτυχία του οικονομικού εθνικισμού απαιτεί μία διεθνή «μονεταριστική» κάλυψη, όπως ήταν το σύστημα Bretton Woods στη δεκαετία του 1950 – κάτι που δεν υπάρχει σήμερα, στην εποχή των χρημάτων χωρίς αντίκρισμα (Fiat money), όπου κυριαρχεί παγκοσμίως το σύστημα του χρέουςΩς εκ τούτου, είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσει νομισματικούς και εμπορικούς πολέμους, όπως την περίοδο του 1930 – οι οποίοι θα είχαν μία αντίστοιχη κατάληξη.
Από την άλλη πλευρά, η εθνική οικονομική πολιτική είναι επιρρεπής στον πληθωρισμό – οπότε απαιτούνται ικανές κυβερνήσεις, οι οποίες να είναι σε θέση να αντισταθούν στο λαϊκισμό και στο πελατειακό κράτος. Επί πλέον στις επιθέσεις των αγορών, οι οποίες δεν θα είναι καθόλου πρόθυμες να χάσουν τα προνόμια τους.
Επομένως, κανένας δεν μπορεί να γνωρίζει σήμερα εάν τελικά επικρατήσει ο οικονομικός εθνικισμός, χωρίς να προκληθούν μεγάλες ζημίες στον πλανήτη – αλλά μόνο πως το τραίνο έχει ήδη ξεκινήσει από τις Η.Π.Α. και τη Μ. Βρετανία, ενώ δεν πρόκειται να σταματήσει, αφού όπως οι εργαζόμενοι συμπεριφέρθηκαν με αμετροέπεια τη δεκαετία του 1970, ηττώμενοι στη συνέχεια κατά κράτος, το ίδιο έκαναν οι αγορές τη δεκαετία του 2000, οπότε θα έχουν την ίδια μοίρα.
Βιβλιογραφία: ZBW, Winkler
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν χρειάζεται να εκδώσουν άδειες εισόδου σε άτομα που κινδυνεύουν με βασανιστήρια ή απάνθρωπη μεταχείριση, όπως έκρινε σήμερα το ανώτατο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποκλείοντας πιθανό δίαυλο εισόδου για τους πρόσφυγες στην Ένωση.

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου είναι αντίθετη στην πρόταση του γενικού εισαγγελέα, ο οποίος εισηγήθηκε τον περασμένο μήνα ότι τέτοιου είδους άδειες εισόδου πρέπει να εκδίδονται στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.

Η απόφαση του δικαστηρίου αφορά την υπόθεση μιας οικογένειας Σύρων από το Χαλέπι που έκαναν αίτηση για βίζα προκειμένου να διαμείνουν με γνωστούς τους στο Βέλγιο τον Οκτώβριο. Οι βελγικές αρχές αρνήθηκαν τη χορήγηση βίζας, οδηγώντας σε δικαστική διαμάχη.

«Τα κράτη-μέλη δεν είναι υποχρεωμένα, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, να χορηγήσουν άδεια εισόδου για ανθρωπιστικούς λόγους σε άτομα που θέλουν να εισέλθουν στα εδάφη τους με στόχο να υποβάλουν αίτηση ασύλου, αλλά συνεχίζουν να διατηρούν το δικαίωμα να το πράξουν βάσει της εθνικής τους νομοθεσίας», ανακοίνωσε το δικαστήριο.

Ο υπουργός Μετανάστευσης του Βελγίου είχε δηλώσει τότε ότι μια απόφαση υπέρ της χορήγησης άδειας εισόδου για ανθρωπιστικούς λόγους θα «άνοιγε διάπλατα τις πύλες» για τους αιτούντες άσυλο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι Κούρδοι και Άραβες μαχητές των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (FDS), οι οποίες στηρίζονται από τις ΗΠΑ, αποσύρθηκαν από πολλά χωριά της βόρειας Συρίας, παραχωρώντας τις θέσεις τους στις δυνάμεις του συριακού καθεστώτος, με βάση μια συμφωνία που έχει ως στόχο να αποφευχθεί μια αντιπαράθεση με την Τουρκία, ανακοίνωσε σήμερα ένας τοπικός αξιωματούχος.

Ο έλεγχος “ορισμένων χωριών και θέσεων στη δυτική πλευρά της πόλης Αλ Αρέιμα παραδόθηκε στη συνοριοφυλακή του καθεστώτος” είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Σέρφαν Ντάρουις, ο εκπρόσωπος του Στρατιωτικού Συμβουλίου της πόλης Μανμπίζ, το οποίο μετέχει στις FDS, τον αραβοκουρδικό συνασπισμό.

Το μέτρο αυτό κρίθηκε αναγκαίο ώστε “να περιοριστεί η τουρκική επέκταση και (…) να αποφευχθεί η αιματοχυσία”, πρόσθεσε.

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ανέφερε από την πλευρά του ότι η συριακή σημαία υψώθηκε την Δευτέρα σε πολλά χωριά της περιοχής αυτής. Σύμφωνα όμως με τον διευθυντή του Συριακού Παρατηρητηρίου, τον Ράμι Άμπντελ Ραχμάν, “τα μέλη του Στρατιωτικού Συμβουλίου της Μανμπίζ απλώς φόρεσαν τη στολή του στρατού (του καθεστώτος) και ύψωσαν τη συριακή σημαία για να αποφύγουν συγκρούσεις με τους Τούρκους”.

Τα συριακά μέσα ενημέρωσης δεν έχουν κάνει καμία αναφορά στην παράδοση αυτών των θέσεων στις δυνάμεις του καθεστώτος.

Το Στρατιωτικό Συμβούλιο της Μανμπίζ ανακοίνωσε την περασμένη εβδομάδα ότι κατέληξε σε συμφωνία με τη Ρωσία για να αναπτυχθούν κυβερνητικά στρατεύματα στην ουδέτερη ζώνη μεταξύ των FDS και των Σύρων ανταρτών που στηρίζονται από τον τουρκικό στρατό.

Τον περασμένο Αύγουστο η Άγκυρα εξαπέλυσε την επιχείρηση “Ασπίδα του Ευφράτη” με στόχο τόσο τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους όσο και τις FDS, όπου κυριαρχούν οι Κούρδοι τους οποίους η Τουρκία θεωρεί “τρομοκράτες”. Στο πλαίσιο αυτής της επιχείρησης οι τουρκικές δυνάμεις ανακατέλαβαν πρόσφατα την πόλη Αλ Μπαμπ, εκδιώκοντας το ΙΚ. Η Αλ Αρέιμα βρίσκεται ανάμεσα στην Αλ Μπαμπ και τη Μανμπίζ που ελέγχεται από τις FDS. Την περασμένης εβδομάδα ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ανακοίνωσε ότι ο επόμενος στόχος αυτής της επιχείρησης θα είναι η Μανμπίζ.

Την Δευτέρα οι Ηνωμένες Πολιτείες γνωστοποίησαν ότι ενίσχυσαν τις δυνάμεις τους στη Μανμπίζ, για να εμποδίσουν τις αντίπαλες πλευρές να συγκρουστούν μεταξύ τους, αντί να μάχονται εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μπορεί η Ρωσία να έχει γίνει το μήλο της έριδος στο εσωτερικό των ΗΠΑ μεταξύ των Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικάνων, με τους πρώτους να παρουσιάζουν τους μέλη της ομάδας Τραμπ ως τους «αμαρτωλούς» επειδή συνομιλούσαν με ρώσους αξιωματούχους, αλλά τα στρατιωτικά τους επιτελεία φαίνεται πως κινούνται σε άλλη κατεύθυνση δημιουργώντας την εντύπωση πως προσπαθούν να βρουν σημεία σύγκλισης στον γεωπολιτικό τομέα.

Κι ένα τέτοιο σημείο στον παγκόσμιο χάρτη είναι αναμφίβολα, οι εξελίξεις στον πόλεμο της Συρίας, στον οποίο έχουν εμπλακεί ιδιαίτερα δυναμικά η Ρωσία, η Τουρκία αλλά και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Η συνάντηση των αρχηγών των Γενικών Επιτελείων στην Αττάλεια της Τουρκίας, αποτελεί μια σαφή ένδειξη αυτή της σύγκλισης, που θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως απαρχή μιας σύγκλισης μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ρωσίας, αλλά και μια ευκαιρία για την εξομάλυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ηνωμένων Πολιτειών, που έχει διαταραχθεί μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία τον περασμένο Ιούνιο, ιδιαίτερα όταν η Άγκυρα απαγόρευσε στους αμερικανούς να κάνουν χρήση της βάσης του Ινσιρλίκ, από τη οποία εφορμούσαν τα αμερικανικά αεροσκάφη για να πλήξουν στόχους του ISIS στο Ιράκ και την Συρία.

Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, αλλά και η σταθερότητα στις δύο αυτές χώρες, είναι άλλωστε και τα θέματα της τριμερούς συνάντησης των αρχηγών των γενικών επιτελείων των τριών χωρών, του αμερικανού στρατηγού Τζόζεφ Ντάνφορντ, του ρώσου Βαλέρι Γκεράσιμοφ και του τούρκου Χουλουζί Ακάρ, χωρίς να είναι γνωστό αν θα συζητηθούν εκτός ατζέντας και άλλα ζητήματα.

Ωστόσο η τριμερής αυτή συνάντηση, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως συνέχεια της προσέγγισης που άρχισε μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας στον τομέα αυτό στις 16 Φεβρουαρίου, όταν στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν είχαν συναντηθεί ο ρώσος επιτελάρχης Βαλέρι Γκεράσιμοφ και ο αμερικανός ομόλογος του Τζόζεφ Ντάνφορντ. Η συνάντηση του Μπακού ήταν και η πρώτη σε αυτό το επίπεδο μετά τον Ιανουάριο του 2014, όταν μετά την επανένωση της Κριμαίας με την Ρωσία, οι σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Μόσχα είχαν παγώσει με απόφαση της τότε αμερικανικής κυβέρνησης, παρότι η πρώτη προσέγγιση μεταξύ των δύο επιτελείων έγινε με την μορφή τηλεδιάσκεψης τον φθινόπωρο του 2015, με σκοπό να συζητηθούν μέτρα πρόληψης εμπλοκής μεταξύ των ρωσικών και αμερικανικών πολεμικών αεροσκαφών στην Συρία.

Φαίνεται όμως πως η προσέγγιση αυτή μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον, άρχιζε ήδη να υλοποιείται, με την μορφή συνεργασίας σε κατώτερα στρατιωτικό επίπεδο. Oπως γράφουν οι Times «ρώσοι και αμερικανοί στρατιωτικοί πραγματοποιούν περιπολίες στα περίχωρα της συριακής πόλης Μανμπίζ και αυτή είναι η πιο στενή συνεργασία Μόσχα και Ουάσιγκτον στο πεδία των μαχών από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου».

Η βρετανική εφημερίδα εννοεί σαφώς την ιστορική συνάντηση που είχαν τον Απρίλιο του 1945 σοβιετικοί και αμερικανοί στρατιωτικοί στις όχθες του ποταμού Έλβα. Σήμερα βέβαια, όπως γράφει η εφημερίδα, προς το παρόν αποφεύγουν τις μεταξύ τους επαφές, αν και βρίσκονται σε απόσταση μόλις οκτώ χιλιομέτρων μεταξύ τους

Και οι δύο πραγματοποιούν περιπολίες στα χωριά που βρίσκονται σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από τα τουρκικά σύνορα, επιχειρώντας να εμποδίσουν τις εχθροπραξίες μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών. «Θεωρητικά (σ.σ. ρώσοι και αμερικανοί) αποτελούν την νεκρή ζώνη μεταξύ των αντιμαχόμενων μεταξύ τους κούρδων και των μαχητών που υποστηρίζει η Τουρκία» γράφουν οι Times, επισημαίνοντας ότι όμως στην πράξη επίσης επιδεικνύουν την νέα γεωπολιτική τους προσέγγιση, η οποία αναδεικνύεται μεταξύ των δύο πλευρών επί προεδρίας Τραμπ».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κλιμακώνει επικίνδυνα τις προκλήσεις ο Ερντογάν 
Σε κατάσταση επαγρύπνησης Πολεμικό Ναυτικό και Αεροπορία
Αν οι Τούρκοι επιχειρήσουν απόβαση σε ελληνική βραχονησίδα θα υπάρξει άμεσα στρατιωτική εμπλοκή 

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Η ρίψη πυρών από τουρκική κανονιοφόρο εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Φαρμακονήσι υποχρέωσε τον υπουργό Εξωτερικών να προειδοποιήσει την Τουρκία ότι πλησίασε πολύ να πατήσει την κόκκινη γραμμή. Το μήνυμα ήταν σαφές, αλλά στην Άγκυρα δεν το λαμβάνουν σοβαρά υπόψη. Δεν φαίνεται να τους πείθουν οι διαβεβαιώσεις του Νίκου Κοτζιά ότι η οικονομική κρίση δεν έχει κάμψει ούτε την αποφασιστικότητα της Αθήνας, ούτε τη δυνατότητα των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων να υπερασπίσουν τα εθνικά συμφέροντα.

Η προϊστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων τις τελευταίες δεκαετίες, άλλωστε, τείνει να εδραιώσει και στους νεοοθωμανούς την πεποίθηση πως η Ελλάδα είναι πρακτικά ανίκανη και πολιτικά απρόθυμη να απαντήσει κατά τρόπο που να προκαλέσει κόστος στην Τουρκία. Αν και δεν ομολογείται δημοσίως, αρμόδια πηγή παραδέχεται ότι οι συνεχείς και κλιμακούμενες τουρκικές προκλήσεις, σε συνδυασμό με την απουσία αποτελεσματικών ελληνικών αντιμέτρων, έχουν προκαλέσει ρήγματα στην αξιοπιστία της ελληνικής αποτρεπτικής στρατηγικής.

Αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, αφού ωθεί τον Ταγίπ Ερντογάν να προχωρήσει παραπέρα στον δρόμο του τυχοδιωκτισμού. Το γεγονός, μάλιστα, ότι είναι απόλυτος άρχων, χωρίς ηγετική ομάδα να αναλύει ορθολογικά τις εκάστοτε συνθήκες και να φιλτράρει τις διαθέσεις του αρχηγού, αυξάνει τις πιθανότητες για παραβίαση των κόκκινων γραμμών. Τα γεγονότα, άλλωστε, έχουν αποδείξει ότι ο Τούρκος πρόεδρος έχει την τάση να αντιδρά σπασμωδικά και να παρασύρεται από τις παρορμήσεις του, αν και όπως όλοι οι αυταρχικοί ηγέτες έχει κι αυτός οξυμένο ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Σαφές μήνυμα

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, όμως, το μήνυμα του Νίκου Κοτζιά δεν είναι αποτρεπτική ρητορική χωρίς αντίκρισμα. Έχει ληφθεί η απόφαση ότι σε περίπτωση που οι Τούρκοι επιχειρήσουν να αποβιβάσουν κομάντος σε ελληνική βραχονησίδα θα ενεργοποιηθούν τα σχετικά επιτελικά σχέδια και η νησίδα θα εκκαθαριστεί. Προφανώς, η Αθήνα δεν επιθυμεί τα πράγματα να φτάσουν σ’ αυτό το σημείο και γι’ αυτό εξαντλεί τα περιθώρια υπομονής προκειμένου να μη ρίξει λάδι στη φωτιά. Τέτοιες είναι και οι εντολές που έχουν δοθεί στα σκάφη του Λιμενικού και του Πολεμικού Ναυτικού που περιπολούν στο ανατολικό Αιγαίο. Γι’ αυτό και προ καιρού ο υφυπουργός Ναυτιλίας Νεκτάριος Σαντορινιός έβαλε στο συρτάρι το σχέδιο για την αξιοποίηση των βραχονησίδων.

Υψηλά ιστάμενη πηγή ξεκαθαρίζει, όμως, ότι είναι διαφορετικής ποιότητας πρόκληση η αποβίβαση κομάντος σε ελληνική νησίδα από μια υπερπτήση, μια παραβίαση των χωρικών υδάτων, ακόμα και από τη ρίψη βολών κοντά στο Φαρμακονήσι. Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα όριο για το τι μπορεί η Ελλάδα να αντιμετωπίσει μόνο με διπλωματικές ενέργειες και απλή στρατιωτική παρακολούθηση. Όταν αμφισβητηθεί εμπράκτως η εδαφική ακεραιότητα, η αντίδραση για την προάσπισή της καθίσταται μονόδρομος. Μας διευκρίνισε, μάλιστα, ότι το σαφές αυτό μήνυμα έχει σταλεί όχι μόνο στην Άγκυρα, αλλά και στο ΝΑΤΟ και στις μεγάλες δυνάμεις.

Διαβήματα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, ο υπουργός Εξωτερικών πραγματοποίησε διαβήματα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, θεωρώντας ότι οι επισκέψεις του αρχηγού της CIA και του αμερικανικού ΓΕΕΘΑ στην Τουρκία έδωσαν την εντύπωση στον Ρετζέπ-Ταγίπ Ερντογάν ότι μπορεί να κλιμακώσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, τα διαβήματα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα την άσκηση αμερικανικών πιέσεων προς την Άγκυρα να κατεβάσει τους τόνους. Το κρίσιμο ερώτημα είναι εάν και κατά πόσο ο Ερντογάν, ειδικά αυτή την περίοδο, θα λάβει υπόψη του αυτές τις συστάσεις. Παρότι επιδιώκει να δημιουργήσει μια στενή σχέση με την προεδρία Τραμπ και ως εκ τούτου δεν είναι εύκολο να παρακάμψει τις αμερικανικές συστάσεις, υπάρχουν και λόγοι που τον ωθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Πρώτον, έχει ζωτική ανάγκη από μία εύκολη νίκη προκειμένου να αυξήσει τις πιθανότητές του να κερδίσει το κρίσιμο δημοψήφισμα του ερχόμενου Απριλίου, το οποίο θα τον καταστήσει πρόεδρο-σουλτάνο.

Δεύτερον, προς την κατεύθυνση της σκλήρυνσης τον ωθεί και η συμμαχία με τους Γκρίζους Λύκους.

Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η μάχη θα είναι αμφίρροπη. Το «Ναι» μάλλον έχει ένα μικρό προβάδισμα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει βεβαιότητα επικράτησης. Οχι μόνο λόγω της μικρής διαφοράς, αλλά και επειδή η τάση του είναι καθοδική. Υπενθυμίζουμε ότι πριν από λίγους μήνες οι μετρήσεις έδειχναν συντριπτική νίκη του Ερντογάν.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, ο Τούρκος πρόεδρος θα κάνει τα πάντα για να κερδίσει το δημοψήφισμα. Έχει αποδείξει, άλλωστε, ότι δεν ορρωδεί προ ουδενός. Υπενθυμίζουμε ότι το 2015, προκειμένου να κερδίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δεν δίστασε να ξαναστήσει κάλπες σε μερικούς μήνες, αφού προηγουμένως είχε τινάξει στον αέρα την ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους, οδηγώντας την Τουρκία σε αιματοκύλισμα.

Το σχέδιο β’ του σουλτάνου

Για κάθε ενδεχόμενο, πάντως, έχει έτοιμο και ένα σχέδιο β’. Το τουρκικό Σύνταγμα προβλέπει ότι εάν τουλάχιστον το 5% του συνολικού αριθμού των μελών της Εθνοσυνέλευσης (550) εκπέσει για οποιονδήποτε λόγο από το αξίωμά του, προκηρύσσονται εκλογές. Εκμεταλλευόμενο αυτή τη διάταξη, το καθεστώς έχει ασκήσει διώξεις με βαρύτατες κατηγορίες σε 28 Κούρδους βουλευτές του κόμματος HDP.

Εάν τελικώς επικρατήσει το «Οχι» στο δημοψήφισμα, οι νεοθωμανοί θα έχουν τη δυνατότητα να υπαγορεύσουν καταδίκες και κατ’ αυτό τον τρόπο θα προκηρυχθούν εκλογές. Ελπίζουν πως με το κουρδικό κόμμα αποκεφαλισμένο θα το αποκλείσουν από την Εθνοσυνέλευση (απαιτείται πάνω από 10% για την είσοδο σε αυτήν) και κατ’ αυτό τον τρόπο θα εξασφαλίσουν μαζί με το σύμμαχο Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (Γκρίζοι Λύκοι) την αναγκαία πλειοψηφία των 2/3 (367 έδρες) για να περάσουν τη συνταγματική αναθεώρηση από τη Βουλή.

Όπως προαναφέραμε, για να κερδίσει το δημοψήφισμα του Απριλίου ο Ερντογάν έχει ζωτική ανάγκη από μια εύκολη νίκη για να τροφοδοτήσει τον εθνικιστικό πυρετό και να συσπειρώσει γύρω του τη «βαθιά Τουρκία». Παρά την προσπάθειά του να βάλει πόδι στην πετρελαιοφόρο Μοσούλη, η άρνηση και της Βαγδάτης και των Κούρδων υποχρέωσε τους Αμερικανούς να αποκλείσουν τους Τούρκους από την επιχείρηση ανακατάληψης της δεύτερης πόλης του Ιράκ από το Ισλαμικό Κράτος. Κατ’ επέκταση, οι Τούρκοι αποκλείστηκαν και από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τις διευθετήσεις της επόμενης μέρας.

Αλλά και στη Συρία, τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά. Είμαστε στον πέμπτο μήνα από την έναρξη της επιχείρησης «Ασπίδα του Ευφράτη» και η τουρκική στρατιωτική δύναμη δεν έχει ακόμα καταφέρει να καταλάβει πλήρως την πόλη Αλ Μπαμπ. Το γεγονός αυτό και οι συγκριτικά μεγάλες απώλειες σε άνδρες και εξοπλισμό έχουν εγείρει σημαντικά ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Με άλλα λόγια, δεν έχει επιτύχει ούτε εκεί την εύκολη νίκη που έχει ανάγκη για να συντηρήσει το νεοοθωμανικό όραμα, σε μία περίοδο μάλιστα όπου η τουρκική οικονομία δέχεται το ένα πλήγμα μετά το άλλο.

Το Κυπριακό

Αυτός είναι ο λόγος που ο Ερντογάν έχει υποχρεώσει τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί να σκληρύνει τη στάση του στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό. Αυτός είναι ο λόγος που ο ίδιος έχει κλιμακώσει τις προκλήσεις στο Αιγαίο. Αυτή τη σκοπιμότητα εξυπηρετεί η επικοινωνιακή καταιγίδα που ενορχηστρώνει το επιτελείο του με προσεγγίσεις τουρκικών ακταιωρών στα Ίμια, με το κυνηγητό σκαφών του Λιμενικού και της τουρκικής Ακτοφυλακής, με υπερπτήσεις μαχητικών πάνω από ελληνικές νησίδες, με τη ρίψη βολών εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων και τη δέσμευση μεγάλων περιοχών του βορείου Αιγαίου για την πραγματοποίηση υδρογραφικών και ωκεανογραφικών ερευνών από το σκάφος «Τσεσμέ» και, τέλος, με την αμφισβήτηση της ελληνικής αρμοδιότητας στον τομέα έρευνας και διάσωσης.

Οι 8 αξιωματικοί και οι 2 καταδρομείς

Το πρόβλημα θα προκύψει εάν ο Ερντογάν παραβιάσει τις κόκκινες γραμμές, παρασυρόμενος αφενός από την αλαζονεία του, αφετέρου από την ανάγκη του για μια εύκολη νίκη. Υπάρχει και ένας τρίτος λόγος που τον ωθεί προς αυτή την κατεύθυνση. Έχοντας νοοτροπία σουλτάνου, εξέλαβε την απόφαση του Αρείου Πάγου για τους οκτώ Τούρκους αξιωματικούς που έχουν ζητήσει άσυλο ως προσβολή προς την Τουρκία και προς το πρόσωπό του. Η Άγκυρα έστειλε και νέο φάκελο, αλλά το πρόβλημα προσλαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις λόγω της αίτησης για άσυλο που υπέβαλαν αυτές τις ημέρες δύο Τούρκοι καταδρομείς που εισήλθαν παρανόμως στην Ελλάδα από τον Έβρο. Όλα δείχνουν, μάλιστα, ότι ανήκουν στην ομάδα που επιχείρησε να σκοτώσει τον Ερντογάν το βράδυ του πραξικοπήματος στη Μαρμαρίδα, γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση.
Ας σημειωθεί ότι αν και για προφανείς λόγους η εξαιρετικά ευαίσθητη αυτή πληροφορία έπρεπε να παραμείνει απόρρητη για να δώσει περιθώρια κινήσεων στην ελληνική κυβέρνηση, μόλις το αίτημα των δύο για παροχή ασύλου έφτασε στην αρμόδια Υπηρεσία, η πληροφορία διέρρευσε, με αποτέλεσμα η Αθήνα να έχει περιέλθει τώρα σε δύσκολη θέση. Η θέση της κυβέρνησης ότι δεν θα επιτρέψει τη μετατροπή της Ελλάδας σε πεδίο αντιπαράθεσης των γκιουλενιστών με τις τουρκικές αρχές δεν λύνει το πρόβλημα. Η υπόθεση αρχίζει να προσλαμβάνει άμεσα και προσωπικό χαρακτήρα, γεγονός που δεν διευκολύνει ορθολογικούς χειρισμούς από την πλευρά του Ερντογάν.

Η κλιμάκωση και ο πολλαπλασιασμός των τουρκικών προκλήσεων στον αέρα και τη θάλασσα εμπεριέχουν και έναν πρόσθετο κίνδυνο. Σύμφωνα με πηγή της Πολεμικής Αεροπορίας, οι Έλληνες πιλότοι διαπιστώνουν τους τελευταίους μήνες στις εικονικές αερομαχίες πως απέναντί τους συνήθως δεν έχουν έμπειρους αντιπάλους, αλλά νέους που επιδεικνύουν μεγάλη νευρικότητα και δεν φαίνονται ικανοί να διαχειριστούν τις έτσι κι αλλιώς δύσκολες καταστάσεις. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι πιθανότητες να προκύψει ένα θερμό επεισόδιο έχουν αυξηθεί πολύ. Και ένα θερμό επεισόδιο δεν είναι δεδομένο πάντα ότι μπορεί να ελεγχθεί.

4 + 1 λόγοι που «φρενάρουν» τον Ερντογάν
Γιατί το σενάριο πρόκλησης ελληνοτουρκικής σύρραξης δεν είναι στην ατζέντα του Τούρκου προέδρου

Μία ορθολογική εκτίμηση των δεδομένων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι νεοοθωμανοί δεν έχουν την πολυτέλεια να προκαλέσουν σύγκρουση με την Ελλάδα. Δεν είναι απλώς η μη αποτελεσματική στρατιωτική εμπλοκή τους στη Συρία, αλλά και άλλοι λόγοι που λειτουργούν απαγορευτικά.

1ον: επειδή κατά γενική ομολογία το συνεχιζόμενο κύμα εκκαθαρίσεων στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έχει πλήξει καίρια όχι μόνο το ηθικό, αλλά και το αξιόμαχό τους.

2ον: Επειδή ο Τ. Ερντογάν δεν θεωρεί ότι η εκκαθάριση έχει ολοκληρωθεί και γι’ αυτό συνεχίζει να μην εμπιστεύεται ακόμα και τους αξιωματικούς που ο ίδιος έχει ορίσει σε ηγετικές θέσεις. Επειδή σε περίπτωση πολεμικής εμπλοκής με την Ελλάδα οι στρατηγοί εκ των πραγμάτων θα αποκτήσουν μεγάλα περιθώρια αυτονομίας κινήσεων, φοβάται ότι ίσως τα χρησιμοποιήσουν για να τον ανατρέψουν.

3ον: Επειδή οι Τούρκοι είναι βαθύτατα διχασμένοι σε υποστηρικτές και εχθρούς του Τ. Ερντογάν.

4ον: Επειδή σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης εκ των πραγμάτων θα διευρυνθούν τα περιθώρια της αντάρτικης δράσης του PKK, αλλά και τα περιθώρια για τρομοκρατικές επιθέσεις των τζιχαντιστών.

5ον: Επειδή η εικόνα και τα διπλωματικά ερείσματα της Τουρκίας στη Δύση είναι στο χειρότερο σημείο εδώ και δεκαετίες, ενώ και η ρωσοτουρκική προσέγγιση έχει αρχίσει να μπάζει νερά.

Για όλους αυτούς τους λόγους, το σενάριο πρόκλησης ελληνοτουρκικής σύρραξης δεν είναι στην ατζέντα του Τούρκου προέδρου. Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν τον εμποδίζει να χρησιμοποιεί την απειλή στρατιωτικής βίας ως πολιτικό όπλο, όπως έκαναν και οι κεμαλικοί προκάτοχοί του. Όπως προαναφέραμε, άλλωστε, είναι κοινή πεποίθηση στην Άγκυρα ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα είναι απρόθυμο και ανίκανο να αντιδράσει δυναμικά. Αυτό γενικά δεν είναι λάθος, αλλά, όπως πάντα, έτσι και εδώ υπάρχουν όρια.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το άρθρο 110 του Συντάγματος περιγράφει τα βήματα για την αναθεώρηση του Συντάγματος και ορίζει ποιες είναι οι διατάξεις εκείνες που δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση.

Η ανάγκη της αναθεώρησης του Συντάγματος διαπιστώνεται με απόφαση της Βουλής, ύστερα από πρόταση τουλάχιστον πενήντα βουλευτών (σσ ο πρωθυπουργός τοποθέτησε την έναρξη της διαδικασίας στη Βουλή το φθινόπωρο), με πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της, σε δύο ψηφοφορίες που απέχουν μεταξύ τους, τουλάχιστον έναν μήνα. Με την απόφαση αυτή καθορίζονται ειδικά οι διατάξεις που πρέπει να αναθεωρηθούν. Αφού η αναθεώρηση αποφασιστεί από τη Bουλή, η επόμενη Bουλή, κατά την πρώτη σύνοδό της, αποφασίζει με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των μελών της σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις.

Όπως ειδικότερα ορίζει το άρθρο 110 του Συντάγματος:

1. Oι διατάξεις του Συντάγματος υπόκεινται σε αναθεώρηση, εκτός από εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Kοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και από τις διατάξεις των άρθρων 2 παράγραφος 1, 4 παράγραφοι 1, 4 και 7, 5 παράγραφοι 1 και 3, 13 παράγραφος 1 και 26.

2. H ανάγκη της αναθεώρησης του Συντάγματος διαπιστώνεται με απόφαση της Bουλής, που λαμβάνεται ύστερα από πρόταση πενήντα τουλάχιστον βουλευτών, με πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της σε δύο ψηφοφορίες που απέχουν μεταξύ τους έναν τουλάχιστον μήνα. Mε την απόφαση αυτή καθορίζονται ειδικά οι διατάξεις που πρέπει να αναθεωρηθούν.

3. Aφού η αναθεώρηση αποφασιστεί από τη Bουλή, η επόμενη Bουλή, κατά την πρώτη σύνοδό της, αποφασίζει με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των μελών της σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις.

4. Aν η πρόταση για αναθεώρηση του Συντάγματος έλαβε την πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, όχι όμως και την πλειοψηφία των τριών πέμπτων, σύμφωνα με την παράγραφο 2, η επόμενη Bουλή κατά την πρώτη σύνοδό της μπορεί να αποφασίσει σχετικά με τις αναθεωρητέες διατάξεις, με την πλειοψηφία των τριών πέμπτων του όλου αριθμού των μελών της.

5. Kάθε ψηφιζόμενη αναθεώρηση διατάξεων του Συντάγματος δημοσιεύεται στην Eφημερίδα της Kυβερνήσεως μέσα σε δέκα ημέρες αφότου επιψηφιστεί από τη Bουλή και τίθεται σε ισχύ με ειδικό ψήφισμά της.

6. Δεν επιτρέπεται αναθεώρηση του Συντάγματος πριν περάσει πενταετία από την περάτωση της προηγούμενης.

Οι διατάξεις που δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση είναι εκείνες που καθορίζουν τη βάση και τη μορφή του πολιτεύματος, ως Προεδρευόμενης Kοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, καθώς και οι διατάξεις:

'Αρθρο 2: (Πρωταρχικές υποχρεώσεις της πολιτείας)

1. O σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας.

'Αρθρο 4: (Ισότητα των Ελλήνων)

1. Oι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου.

4. Mόνο Έλληνες πολίτες είναι δεκτοί σε όλες τις δημόσιες λειτουργίες, εκτός από τις εξαιρέσεις που εισάγονται με ειδικούς νόμους.

7. Tίτλοι ευγένειας ή διάκρισης ούτε απονέμονται ούτε αναγνωρίζονται σε Έλληνες πολίτες.

'Αρθρο 5: (Ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, προσωπική ελευθερία)

1. Kαθένας έχει δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη.

3. H προσωπική ελευθερία είναι απαραβίαστη. Kανένας δεν καταδιώκεται, ούτε συλλαμβάνεται, ούτε φυλακίζεται, ούτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο περιορίζεται, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος.

'Αρθρο 13: (Θρησκευτική Ελευθερία)

1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.

'Αρθρο 26: (Διάκριση των εξουσιών)

1. H νομοθετική λειτουργία ασκείται από τη Bουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

2. H εκτελεστική λειτουργία ασκείται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την κυβέρνηση.

3. H δικαστική λειτουργία ασκείται από τα δικαστήρια• οι αποφάσεις τους εκτελούνται στο όνομα του ελληνικού λαού.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου