Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Μαρ 2017


Σαν να μην ήταν αρκετά φρικαλέα η προεδρική καμπάνια στις ΗΠΑ, έρχεται άλλη μία: στη Γαλλία

Της Diana Johnstone

Το σύστημα στη Γαλλία είναι πολύ διαφορετικό, με δύο γύρους και  πολλούς υποψηφίους,  οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι εύγλωττοι και συχνά συζητούν πραγματικά προβλήματα. Ο δωρεάν χρόνος στην τηλεόραση μειώνει την επιρροή του μεγάλου χρήματος. Στον  πρώτο γύρο, της 23ης Απριλίου, θα επιλεγούν οι δύο επικρατέστεροι υποψήφιοι για τον δεύτερο γύρο της 7ης Μαΐου, οπότε θα εκλεγεί ο πρόεδρος, συνεπώς υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες επιλογής από ό,τι στις ΗΠΑ.

Αλλά η κυρίαρχη πολιτική τάξη θέλει να μιμείται τους τρόπους της αυτοκρατορίας, επαναλαμβάνοντας ακόμη και το θέμα που κυριάρχησε στο εκλογικό σόου του 2016 στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού:  οι διαβολικοί Ρώσοι κάνουν μαντάρα τη θαυμάσια δημοκρατία μας.

Η μίμηση του αμερικανικού συστήματος άρχισε με τις «προκριματικές» επιλογές υποψηφίων προέδρων που διεξήγαγαν τα δύο μεγάλα κόμματα, τα οποία φιλοδοξούν να παρουσιαστούν ως τα ισοδύναμα των Αμερικανών Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών, σε ένα δικομματικό σύστημα. Το δεξιό κόμμα του πρώην προέδρου Νικολά Σαρκοζί ήδη μετονομάστηκε σε Les Républicains (Ρεπουμπλικάνοι) και οι ηγέτες του αποκαλούμενου Σοσιαλιστικού Κόμματος περιμένουν απλώς την κατάλληλη ευκαιρία για να μετονομαστούν σε Les Démocrates (Δημοκρατικοί). Αλλά όπως εξελίσσονται τα πράγματα, κανείς από αυτούς δεν μπορεί να το υποστηρίξει τούτη τη στιγμή.

Με δεδομένη τη σχεδόν καθολική αποξένωση από την απερχόμενη κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος του προέδρου Φρανσουά Ολάντ, οι Ρεπουμπλικάνοι θεωρούνταν εδώ και καιρό εκείνοι που μπορούν να κερδίσουν τη Μαρίν Λεπέν, η οποία προηγείται, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, στον πρώτο γύρο.

Με αυτές τις πολλά υποσχόμενες προοπτικές, οι προκριματικές των Ρεπουμπλικανών προσέλκυσαν υπερδιπλάσιους εθελοντές ψηφοφόρους (έπρεπε να πληρώσουν ένα μικρό ποσό και να δηλώσουν αφοσίωση στις «αξίες» του κόμματος, προκειμένου να ψηφίσουν υπέρ ενός υποψηφίου) από ό,τι οι Σοσιαλιστές.  Ο Σαρκοζί σαρώθηκε, αλλά τη μεγαλύτερη έκπληξη αποτέλεσε η αποτυχία του Αλέν Ζιπέ, δημάρχου του Μπορντό,  που ήταν ο ευνοούμενος, ο αξιόπιστος ομαδικός παίκτης του κατεστημένου και κυριαρχούσε στις δημοσκοπήσεις και στα  ΜΜΕ.

Οι οικογενειακές αξίες των Φιγιόν

Με μια εκπληκτική επίδειξη της δημόσιας απογοήτευσης για την πολιτική σκηνή, οι ρεπουμπλικάνοι ψηφοφόροι έδωσαν συντριπτική νίκη στον πρώην πρωθυπουργό Φρανσουά Φιγιόν, έναν αφοσιωμένο καθολικό, οπαδό της ακραίας νεοφιλελεύθερης πολιτικής που υποστηρίζει  μείωση των φόρων για τις επιχειρήσεις, δραστικές περικοπές στην κοινωνική πρόνοια, ακόμη και στην ασφάλιση υγείας – ένα πρόγραμμα σχεδιασμένο να επιταχύνει αυτό που έκαναν και οι  άλλες κυβερνήσεις, αλλά πιο ανοιχτά. Λιγότερο συμβατικά, ο Φιγιόν καταδικάζει την τρέχουσα αντι-ρωσική πολιτική και παρεκκλίνει από την ανυποχώρητη δέσμευση της σοσιαλιστικής κυβέρνησης στην ανατροπή του Άσαντ, εκφράζοντας συμπόνια προς τους πολιορκημένους Σύρους χριστιανούς και την κυβέρνηση που τους προστατεύει, η οποία τυχαίνει να είναι η κυβέρνηση Άσαντ.

Ο Φιγιόν έχει την αξιοσέβαστη εμφάνιση ενός ατόμου που, όπως λένε οι Γάλλοι, δεν θα λάμβανε τη θεία κοινωνία αν πρώτα δεν εξομολογούνταν. Έκανε θέμα της καμπάνιας του ότι έχει την αρετή να εναντιωθεί στη διαφθορά.

Και αίφνης, στις 25 Ιανουαρίου, το ημισατιρικό, εβδομαδιαίο περιοδικό Le Canard Enchainé έριξε τις πρώτες βολές μιας εξελισσόμενης καμπάνιας των ΜΜΕ σχεδιασμένης να αποδομήσει την εικόνα του Κυρίου Καθαρά Χέρια, αποκαλύπτοντας ότι η Βρετανίδα σύζυγός του Πηνελόπη πληρωνόταν με μεγάλο μισθό εργαζόμενη ως βοηθός του. Καθώς ήταν γνωστό πως η Πηνελόπη έμενε στο σπίτι, μεγαλώνοντας τα παιδιά στην εξοχή, η ύπαρξη αυτής της επαγγελματικής απασχόλησης αμφισβητήθηκε σοβαρά. Ο Φιγιόν πλήρωσε επίσης στο γιο του μια δικηγορική αμοιβή για κάποια απροσδιόριστη παροχή υπηρεσίας και επίσης πλήρωσε την κόρη του για την υποτιθέμενη βοήθειά της στη συγγραφή ενός βιβλίου του. Με μια έννοια, θα έλεγε κανείς ότι αυτές οι κατηγορίες αποδεικνύουν τη δύναμη των οικογενειακών αξιών του συντηρητικού υποψηφίου…Αλλά τα νούμερά του στις δημοσκοπήσεις έπεσαν και πιθανώς θα αντιμετωπίσει ποινικές κατηγορίες για απάτη.

Το σκάνδαλο είναι πραγματικό, αλλά η χρονική στιγμή ύποπτη. Τα γεγονότα αυτά είναι πολύ παλιά και η στιγμή της αποκάλυψής τους καλά υπολογισμένη ώστε να εξασφαλίσει την ήττα του. Επιπλέον, την ίδια ημέρα των αποκαλύψεων του Canard, οι εισαγγελείς  άνοιξαν εσπευσμένα την έρευνα της υπόθεσης. Σε σύγκριση με όλες τις καλυμμένες βρομιές και τα αιματηρά εγκλήματα που έχουν διαπράξει εκείνοι που ελέγχουν το γαλλικό κράτος επί δεκαετίες, ιδίως στις περιόδους των πολέμων σε άλλες χώρες, το να πλουτίζει  κανείς την οικογένειά του μπορεί να φαίνεται λιγότερο σημαντικό. Όμως, ο κόσμος δεν το βλέπει έτσι.

Cuibono? (Ποιος ωφελείται;)

Πιστεύεται ευρέως ότι παρά το ότι η υποψήφια του Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λεπέν, προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις, όποιος έλθει δεύτερος θα επικρατήσει στον δεύτερο γύρο, επειδή η κατεστημένη πολιτική τάξη και τα ΜΜΕ θα συσπειρωθούν γύρω από το σύνθημα «σώστε τη Δημοκρατία». Ο φόβος για το Εθνικό Μέτωπο ως «απειλή για τη Δημοκρατία» έχει γίνει ένα είδος προστατευτικής ασπίδας  για τα κατεστημένα κόμματα, εφόσον στιγματίζει ως απαράδεκτο μεγάλο τμήμα της αντιπολίτευσης σ’ αυτά. Στο παρελθόν, και τα δύο βασικά κόμματα συνωμοτούσαν το καθένα κρυφά για να ενισχύσουν το Εθνικό Μέτωπο, προκειμένου να αποσπάσει ψήφους από τον αντίπαλό τους.

Έτσι, η καταστροφή του Φιγιόν αυξάνει τις πιθανότητες να βρεθεί τελικά  στη μαγική θέση του δεύτερου ο υποψήφιος του εντελώς απαξιωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος ως ο ιππότης που θα σκοτώσει το δράκο Λεπέν. Αλλά ποιος ακριβώς είναι ο υποψήφιος του Σοσιαλιστικού Κόμματος; Αυτό δεν είναι σαφές. Υπάρχει, βεβαίως,  ο επίσημος υποψήφιος Μπενουά Αμόν. Όμως, ο ανεξάρτητος υποψήφιος , που προωθείται από την κυβέρνηση Ολάντ, Εμανουέλ Μακρόν,  ο «ούτε δεξιός ούτε αριστερός», συγκεντρώνει την υποστήριξη της δεξιάς πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, όπως επίσης του μεγαλύτερου μέρους της νεοφιλελεύθερης και υπέρ της παγκοσμιοποίησης ελίτ.

Ο Μακρόν προγραμματίζεται να είναι ο νικητής. Όμως, ας ρίξουμε πρώτα μια ματιά στους εξ αριστερών αντιπάλους του. Ο Φρανσουά Ολάντ, με τους μονοψήφιους αριθμούς δημόσιας αποδοχής του, ενέδωσε εξαιρετικά απρόθυμα στις παρακλήσεις των συνεργατών του να αποφύγει τον εξευτελισμό της διεκδίκησης μιας δεύτερης θητείας και να συντριβεί εκλογικά. Οι μικρής συμμετοχής προκριματικές εκλογές στο Σοσιαλιστικό Κόμμα  για την ανάδειξη υποψηφίου προέδρου αναμενόταν να οδηγήσουν στην επιλογή του φανατικού φιλο-ισραηλινού πρώην πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς. Και αν όχι αυτού, του  εξ αριστερών του Αρνό Μοντεμπούρ, μιας προσωπικότητας τύπου Γουόρεν Μπίτι της γαλλικής πολιτικής, γνωστού για τους ρομαντικούς δεσμούς του και τη θέση του για την επανεκβιομηχάνιση της Γαλλίας.

Όμως, και πάλι παραμόνευε μια έκπληξη. Αυτός που επικράτησε ήταν ένα άχρωμο, ελάχιστα γνωστό κομματικό στέλεχος που καβάλησε το κύμα της λαϊκής δυσαρέσκειας  για να εμφανιστεί ως αριστερός επικριτής και ως η εναλλακτική λύση σε μια κυβέρνηση Σοσιαλιστών που ξεπούλησε όλες τις υποσχέσεις του Ολάντ να καταπολεμήσει το «χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο» και αντ’ αυτού επιτέθηκε στα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Ο Αμόν καρύκευσε τον ισχυρισμό του ότι είναι «αριστερότερος» με την παρουσίαση ενός τεχνάσματος που είναι της μόδας παντού στην Ευρώπη, αλλά κάτι καινούργιο στη γαλλική πολιτική συζήτηση: το «καθολικό βασικό εισόδημα».

Η ιδέα να παίρνει κάθε πολίτης ένα ίδιο ποσό επιδόματος   μπορεί να είναι ελκυστική για τους νέους που δυσκολεύονται να βρουν δουλειά. Όμως, αυτή η ιδέα, που προέρχεται από τον Μίλτον Φρίντμαν και άλλους αποστόλους του αχαλίνωτου καπιταλισμού, στην πραγματικότητα είναι μια παγίδα. Διότι θεωρεί δεδομένη τη μόνιμη ανεργία, σε αντίθεση με τα προγράμματα δημιουργίας θέσεων εργασίας ή μοιρασμένης εργασίας. Η χρηματοδότησή του θα αντικαθιστούσε μια ολόκληρη γκάμα υπαρχουσών κοινωνικών παροχών, στο όνομα της «απαλλαγής από τη γραφειοκρατία» και της «ελευθερίας της κατανάλωσης». Θα ολοκλήρωνε την αποδυνάμωση της εργατικής τάξης ως πολιτικής δύναμης, καταστρέφοντας το κοινό κοινωνικό «κεφάλαιο» που αντιπροσωπεύουν οι δημόσιες υπηρεσίες και διαιρώντας τις υποτελείς τάξεις σε εργάτες που πληρώνονται και αδρανείς καταναλωτές.

Δεν υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να γίνει το καθολικό εισόδημα σοβαρό θέμα της γαλλικής πολιτικής ατζέντας. Προς το παρόν, η αξίωση του Αμόν στο ριζοσπαστισμό χρησιμεύει στο να δελεάσει ψηφοφόρους του ανεξάρτητου υποψηφίου του Αριστερού Μετώπου Ζακ-Λικ Μελανσόν. Και οι δύο προσπαθούν να κερδίσουν την υποστήριξη των Πρασίνων και αγωνιστών του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος που έχει χάσει την ικανότητά του να προσδιορίζει τις θέσεις του.

Διαιρεμένη αριστερά

Ως εντυπωσιακός ρήτορας ο Μελανσόν αναδείχθηκε το 2005 με την ηγετική του παρουσία στο κίνημα κατά του ευρωσυντάγματος, που απορρίφθηκε αποφασιστικά στο σχετικό δημοψήφισμα από τον γαλλικό λαό, αλλά τελικά το υιοθέτησε η γαλλική Εθνοσυνέλευση, με άλλο όνομα. Όπως πολλοί αριστεροί στη Γαλλία, ο Μελανσόν είχε τροτσκιστικό υπόβαθρο (από τους Ποσαδιστές, που ήταν πιο φιλικοί προς τις επαναστάσεις του Τρίτου Κόσμου απ΄ ό,τι οι αντίπαλοί τους) πριν ενταχθεί στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, το οποίο εγκατέλειψε  το 2008 για να ιδρύσει το Κόμμα της Αριστεράς.

Κατά καιρούς, προσέγγισε το παραπαίον  Κομμουνιστικό Κόμμα το οποίο κάλεσε να ενωθεί μαζί του στο Αριστερό Μέτωπο και έχει ανακηρυχθεί υποψήφιος για την προεδρία με ένα νέο ανεξάρτητο σχηματισμό που ονομάζεται  La France insoumise– «Ανυπότακτη Γαλλία» [το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα υποστηρίζει την υποψηφιότητα του Μελανσόν στις προεδρικές εκλογές]. Ο Μελανσόν  είναι μαχητικός απέναντι στα δουλικά ΜΜΕ της Γαλλίας, καθώς υπερασπίζεται ανορθόδοξες θέσεις, όπως η επιδοκιμασία των τσαβίστας και η απόρριψη της τρέχουσας ρωσοφοβικής εξωτερικής πολιτικής της Γαλλίας.  Σε αντίθεση με τον συμβατικό Αμόν, που ακολουθεί τη γραμμή του Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο Μελανσόν θέλει να αποχωρήσει η Γαλλία από την Ευρωζώνη και το ΝΑΤΟ.

Μ’ αυτή τη γραμμή εμφανίζονται στη Γαλλία μόνο δύο ισχυρές προσωπικότητες: ο Μελανσόν, στην αριστερά, και η αντίπαλός του Λεπέν, στη δεξιά. Στο παρελθόν, η αντιπαλότητά τους στις τοπικές εκλογές στέρησε τη νίκη και στους δύο, αν και η Λεπέν προηγήθηκε. Οι θέσεις τους όσον αφορά την εξωτερική πολιτική δύσκολα διακρίνονται η μία από την άλλη: κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση, επιθυμία για αποχώρηση από το ΝΑΤΟ, καλές σχέσεις με τη Ρωσία.

Εφόσον και οι δύο πολιτικοί αποκλίνουν από την κυρίαρχη γραμμή, και οι δύο καταγγέλλονται ως «λαϊκιστές» — ένας όρος που καταλήγει να υποδεικνύει οποιονδήποτε δίνει περισσότερη προσοχή σ’ αυτό που θέλουν οι απλοί άνθρωποι από ό,τι σ’ αυτό που υπαγορεύει το κατεστημένο.

Στην εσωτερική κοινωνική πολιτική, όσον αφορά τη διατήρηση του κοινωνικού κράτους και των εργατικών δικαιωμάτων, η Λεπέν είναι αρκετά πιο αριστερά από τον Φιγιόν. Όμως το στίγμα του Εθνικού Μετώπου ως «ακροδεξιάς» παραμένει, παρόλο που η Λεπέν, από κοινού  με τον στενό σύμβουλό της Φλοριάν Φιλιπό, αποκήρυξε τον πατέρα της , Ζαν-Μαρί Λεπέν, και προσάρμοσε την πολιτική του κόμματός της για να προσελκύει τους ψηφοφόρους της εργατικής τάξης. Το μόνο κατάλοιπο του παλιού Εθνικού Μετώπου είναι η εχθρότητα προς τους μετανάστες, που τώρα επικεντρώνεται στο φόβο της ισλαμικής τρομοκρατίας.

Οι επιθέσεις στο Παρίσι και στη Νίκαια έχουν καταστήσει πιο δημοφιλή αυτή τη θέση από ό,τι ήταν συνήθως. Επίσης, η Λεπέν, προσπαθώντας να ξεπεράσει τη φήμη του πατέρα της ως αντισημίτη, έχει δώσει τον καλύτερο εαυτό της για να προσεγγίσει την εβραϊκή κοινότητα, και σ’ αυτό τη βοηθά η απόρριψη του «ακραίου» Ισλάμ, που φτάνει μέχρι το σημείο να καλεί για την απαγόρευση να φορούν οι γυναίκες τη συνήθη μουσουλμανική μαντίλα στους δημόσιους χώρους.

Μια αναμέτρηση ανάμεσα στον Μελανσόν και τη Μαρίν Λεπέν θα ήταν μια πολιτική σύγκρουση ανάμεσα σε μια αναζωογονημένη αριστερά και μια αναζωογονημένη δεξιά, μια πραγματική αλλαγή από την πολιτική ορθοδοξία που έχει αποξενώσει μεγάλο μέρος των εκλογέων. Αυτό θα έκανε την πολιτική και πάλι συναρπαστική. Σε μια εποχή που η λαϊκή δυσαρέσκεια με το «σύστημα» αυξάνεται, υποδεικνύεται (από την αντισυμβατική μηνιαία έκδοση Le Causeur, της Ελιζαμπέτ Λεβί) ότι ο αντισυστημικός Μελανσόν θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερες  πιθανότητες να αποσπάσει  την υποστήριξη της εργατικής τάξης από την αντισυστημική Λεπέν.

Κατασκευή συναίνεσης

Όμως, το νεοφιλελεύθερο κατεστημένο που τάσσεται υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ εργάζεται πυρετωδώς να εμποδίσει μια τέτοια εξέλιξη. Σε όλα τα εξώφυλλα περιοδικών και τις τηλεοπτικές συζητήσεις, τα ΜΜΕ δείχνουν την αφοσίωσή τους στον «Νέο! Βελτιωμένο!» υποψήφιο που πλασάρεται στο κοινό σαν καταναλωτικό προϊόν. Στις συγκεντρώσεις του, προσεκτικά δασκαλεμένοι νεαροί εθελοντές τοποθετούνται σε θέσεις που τους παίρνουν οι κάμερες χαιρετίζοντας κάθε γενικολογία του με άγριες ζητωκραυγές, ανεμίζοντας σημαίες και τραγουδώντας «ο Μακρόν πρόεδρος», πριν πάνε στο πάρτι που τους προσφέρεται ως ανταμοιβή.  Ο Μακρόν είναι το πιο κοντινό πράγμα σε ένα ρομπότ που έχει παρουσιαστεί ποτέ ως σοβαρός υποψήφιος πρόεδρος. Που σημαίνει ότι είναι ένα τεχνητό δημιούργημα των ειδικών προς εκτέλεση ενός συγκεκριμένου έργου.

Ο Εμανουέλ Μακρόν, ετών 39, ήταν ένας επιτυχημένος επενδυτικός τραπεζίτης που κέρδιζε εκατομμύρια δουλεύοντας στην τράπεζα των Ρότσιλντ. Πριν από δέκα χρόνια, στα 29 του, ο έξυπνος νεαρός οικονομολόγος προσκλήθηκε στη δημόσια δραστηριότητα από τον Ζακ Αταλί, σημαίνουσα προσωπικότητα που έπαιξε κεντρικό ρόλο, τη δεκαετία του 1980, στο να υιοθετήσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα την καπιταλιστική  νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Ο Αταλί τον ενσωμάτωσε στο ιδιωτικό του θινκ τανκ, την Επιτροπή για την Οικονομική Μεγέθυνση, που βοήθησε να διαμορφωθούν «Οι 300 Προτάσεις για να Αλλάξει η Γαλλία», οι οποίες παρουσιάστηκαν στον πρόεδρο Σαρκοζί, έναν χρόνο αργότερα, ως το σχέδιο για την κυβέρνησή του. Ο Σαρκοζί δεν κατόρθωσε να τις θεσπίσει όλες φοβούμενος εργατικές εξεγέρσεις, αλλά οι υποτιθέμενα «αριστεροί» Σοσιαλιστές είναι πιο ικανοί να περνούν δραστικά αντεργατικά μέτρα, λόγω του πιο ήπιου λόγου τους.

Ο ήπιος λόγος εκφράστηκε από τον προεδρικό υποψήφιο Φρανσουά Ολάντ το 2012, όταν ξεσήκωσε τον ενθουσιασμό σε μια συγκέντρωση λέγοντας: «Ο πραγματικός εχθρός μου είναι ο κόσμος του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου». Η αριστερά ζητωκραύγασε και τον ψήφισε. Παράλληλα, ως μέτρο ασφαλείας, ο Ολάντ έστειλε μυστικά τον Μακρόν στο Λονδίνο για να διαβεβαιώσει τη χρηματοπιστωτική ελίτ του Σίτι ότι δεν ήταν παρά μια απλή προεκλογική ομιλία (https://www.theguardian.com/world/2016/apr/10/emmanuel-macron-france-president).

Μετά την εκλογή του, ο Ολάντ προσέλαβε τον Μακρόν στην ομάδα των συμβούλων του. Από εκεί του δόθηκε, το 2014, το καινούργιο υπερμοντέρνο και ηχηρό κυβερνητικό πόστο του υπουργού Οικονομίας, Βιομηχανίας και Ψηφιακών Θεμάτων. Με όλη την άνοστη γοητεία ενός μανεκέν πολυκαταστήματος, ο Μακρόν επισκίασε τον οξύθυμο συνάδελφό του , πρωθυπουργό Μανουέλ Βαλς,  στη σιωπηρή μάχη της διαδοχής του αφεντικού τους προέδρου Ολάντ. Ο Μακρόν κέρδισε την αγάπη των μεγάλων επιχειρήσεων κάνοντας τις αντεργατικές του μεταρρυθμίσεις να μοιάζουν σαν κάτι νέο, καθαρό και «προοδευτικό». Στην πραγματικότητα, ακολουθούσε πιστά την ατζέντα του Αταλί.

Το θέμα είναι η «ανταγωνιστικότητα». Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, μια χώρα πρέπει να προσελκύει επενδυτικά κεφάλαια προκειμένου να ανταγωνίζεται και γι’ αυτό είναι αναγκαίο να μειώνει το εργατικό κόστος. Ένας κλασικός τρόπος για να το πετύχει είναι να ενθαρρύνει τη μετανάστευση. Με την άνοδο της πολιτικής των ταυτοτήτων, η αριστερά τα καταφέρνει πολύ καλύτερα από τη δεξιά στο να δικαιολογεί τη μαζική μετανάστευση, με  ηθικούς λόγους, ως ανθρωπιστικό μέτρο. Αυτός είναι ένας λόγος που το Δημοκρατικό Κόμμα στις ΗΠΑ και το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη Γαλλία έχουν γίνει πολιτικοί συνέταιροι της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Μαζί άλλαξαν τη στάση της, επίσημα θεωρούμενης ως,  αριστεράς και από την υποστήριξη σε διαρθρωτικά μέτρα που προωθούν την οικονομική ισότητα  πέρασαν σε ηθικά μέτρα για  την ισότητα των μειονοτήτων με την πλειονότητα.

Μόλις τον περασμένο χρόνο, ο Μακρόν ίδρυσε (ή ίδρυσαν για λογαριασμό του) το πολιτικό κίνημά του με τον τίτλο “Enmarche!” (Προχωρούμε!) που χαρακτηριστικό στοιχείο του είναι οι συναντήσεις με ομάδες νέων οι οποίοι φορούν μπλουζάκια του Μακρόν. Σε τρεις μήνες αισθάνθηκε το κάλεσμα να ηγηθεί του έθνους και ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το αξίωμα του προέδρου.

Πολλές προσωπικότητες πηδούν από το κλυδωνιζόμενο σκάφος του Σοσιαλιστικού Κόμματος και πηγαίνουν στον Μακρόν, η έντονη πολιτική ομοιότητα του οποίου με τη Χίλαρι Κλίντον υποδεικνύει ότι αποτελεί το μέσο για να δημιουργηθεί ένα γαλλικό Δημοκρατικό Κόμμα στα πρότυπα του αμερικανικού. Μπορεί η Κλίντον να έχασε, αλλά παραμένει η ευνοούμενη της NATOχώρας.

Πράγματι, τα αμερικανικά ΜΜΕ επιβεβαιώνουν, με τα ρεπορτάζ και την αρθρογραφία  τους, αυτή την ιδέα. Μια ματιά στο εκστατικό, άκρως λατρευτικό άρθρο του Ρόμπερτ Ζαρέτσκι στο περιοδικό «Foreign Policy» που χαιρετίζει τον «αγγλόφωνο, φιλογερμανό Γάλλο πολιτικό που τον περιμένει με ανοιχτές αγκάλες η Ευρώπη» δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι ο Μακρόν είναι το αγαπημένο παιδί της παγκοσμιοποιημένης ελίτ ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού.

Προς το παρόν, ο Μακρόν έρχεται δεύτερος στις δημοσκοπήσεις μετά τη Λεπέν, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης ότι επικρατεί συντριπτικά της Λεπέν στον δεύτερο γύρο. Ωστόσο, η προσεκτικά κατασκευασμένη γοητεία του είναι ευάλωτη στην ευρύτερη δημόσια πληροφόρηση για τους στενούς δεσμούς του με τις οικονομικές ελίτ.

Ρίξτε την ευθύνη στους Ρώσους

Επειδή ακριβώς υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο, έχει σχεδιαστεί ένα προληπτικό πλήγμα, που εισάχθηκε κατευθείαν από τις ΗΠΑ. Φταίνε οι Ρώσοι!

Τι τρομερό έκαναν οι Ρώσοι; Κυρίως, κατέστησαν σαφές ότι προτιμούν φίλους αντί για εχθρούς ως επικεφαλής ξένων κυβερνήσεων. Τίποτε το σπουδαίο, δηλαδή. Τα ρωσικά ΜΜΕ κριτικάρουν ή παίρνουν συνεντεύξεις από ανθρώπους που κριτικάρουν υποψηφίους εχθρικούς απέναντι στη Μόσχα. Τίποτε σπουδαίο ή ασυνήθιστο επίσης.

Ως παράδειγμα αυτής της σοκαριστικής παρέμβασης, που υποτίθεται ότι απειλεί να υπονομεύσει τη γαλλική Δημοκρατία και τις δυτικές αξίες, παρουσιάζεται η συνέντευξη που πήρε το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων  Σπούτνικ από έναν Ρεπουμπλικάνο βουλευτή, τον Νικολά Ντουίκ, ο οποίος τόλμησε να πει πως ο Μακρόν είναι «εκπρόσωπος του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος». Μα αυτό είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανές. Όμως, όσοι ξεσήκωσαν την κατακραυγή παρέλειψαν αυτή τη λεπτομέρεια, προκειμένου να κατηγορήσουν τα ρωσικά κρατικά ΜΜΕ ότι «αρχίζουν να κυκλοφορούν φήμες πως ο Μακρόν είχε μια εκτός γάμου ομοφυλοφιλική σχέση» (The EU Observer  13/ 2/ 2017).

Στην πραγματικότητα, αυτή η υποτιθέμενη «σεξουαλική δυσφήμηση» είχε κυκλοφορήσει προηγουμένως στους κύκλους των γκέι στο Παρίσι, για τους οποίους το σκάνδαλο, αν υπάρχει καν, δεν είναι ο υποτιθέμενος σεξουαλικός προσανατολισμός του Μακρόν, αλλά το ότι τον αρνείται. Στη Γαλλία όμως, κανείς δεν δίνει σημασία στους σεξουαλικούς προσανατολισμούς των ανθρώπων: ο πρώην δήμαρχος του Παρισιού Μπερτράν Ντελανοέ,  ήταν ανοικτά γκέι, και ο δεύτερος στην ιεραρχία της Μαρίν Λεπέν, ο Φλοριάν Φιλιπό, είναι επίσης γκέι.

Αναφέρεται πως ο Ντουίκ είπε πως ο Μακρόν υποστηρίζεται από «ένα πολύ πλούσιο λόμπι γκέι». Όλοι γνωρίζουν ποιοι είναι: ο Πιερ Μπερζέ, ο πλούσιος και ισχυρός μάνατζερ του οίκου YvesSaintLaurent, προσωποποίηση του ριζοσπαστικού σικ, που υποστηρίζει σθεναρά την παρένθετη κυοφορία, η οποία όντως είναι αμφιλεγόμενο θέμα στη Γαλλία και εκφράζει μια πραγματική αντιπαράθεση που βρισκόταν κάτω από την αποτυχημένη εναντίωση στους γάμους μεταξύ ομοφύλων.

Το βαθύ κράτος έρχεται στην επιφάνεια

Η εκπληκτική υιοθέτηση από τη Γαλλία της αμερικανικής αντιρωσικής καμπάνιας είναι ενδεικτική του τιτάνιου αγώνα για τον έλεγχο της αφήγησης – της εκδοχής της διεθνούς πραγματικότητας που καταναλώνουν οι μάζες των ανθρώπων οι οποίοι δεν έχουν τα μέσα να ερευνούν μόνοι τους. Ο έλεγχος της αφήγησης αποτελεί τον κρίσιμο πυρήνα αυτού που η Ουάσιγκτον περιγράφει ως «ήπια ισχύ». Η σκληρή ισχύς είναι η διεξαγωγή πολέμων και η ανατροπή κυβερνήσεων.  Η ήπια ισχύς εξηγεί σ’ αυτούς που παρακολουθούν από το περιθώριο γιατί ήταν σωστό να γίνουν οι πόλεμοι.

Οι ΗΠΑ μπορούν να κάνουν κυριολεκτικά οτιδήποτε όσο μπορούν να κατασκευάζουν μια αφήγηση που είναι πλεονεκτική γι’ αυτές, χωρίς τον κίνδυνο αξιόπιστου αντίλογου.  Όσον αφορά τα ευαίσθητα σημεία του κόσμου, είτε αυτά είναι το Ιράκ, η Λιβύη ή η Ουκρανία, ο έλεγχος της αφήγησης διεξάγεται κυρίως μέσω της συνεργασίας μεταξύ μυστικών υπηρεσιών και ΜΜΕ. Οι μυστικές υπηρεσίες γράφουν το σενάριο και τα ΜΜΕ το διαχέουν.

Μαζί, οι ανώνυμες πηγές του «βαθέως κράτους» και τα εταιρικά ΜΜΕ έχουν συνηθίσει να ελέγχουν την αφήγηση που παρουσιάζουν στο κοινό. Και δεν θέλουν να χάσουν επ’ ουδενί αυτή τη δύναμη. Και βέβαια δεν θέλουν να τη δουν να αμφισβητείται από παρείσακτους – ιδίως από τα ρωσικά ΜΜΕ που αφηγούνται μια διαφορετική ιστορία.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους της ασυνήθιστης αυτής εκστρατείας καταγγελίας των ρωσικών και άλλων εναλλακτικών μέσων ως  πηγών «πλαστών ειδήσεων», προκειμένου να δυσφημιστούν. Η ίδρυση και μόνο του ρωσικού διεθνούς τηλεοπτικού καναλιού RT (RussiaToday) προκάλεσε άμεση εχθρότητα: πώς τολμούν οι Ρώσοι να παρεμβαίνουν στη δική μας εκδοχή της πραγματικότητας! Πώς τολμούν να έχουν δική τους άποψη! Η Χίλαρι Κλίντον εξαπέλυσε προειδοποιήσεις εναντίον του RT όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών και ο διάδοχός της Τζον Κέρι το χαρακτήρισε  «προπαγανδιστική ντουντούκα». Δηλαδή: ό,τι λέμε εμείς είναι αλήθεια, ό,τι λένε αυτοί είναι προπαγάνδα.

Οι κατηγορίες εναντίον των ρωσικών ΜΜΕ και η υποτιθέμενη ρωσική «παρέμβαση στις εκλογές μας» είναι η μεγάλη επινόηση της καμπάνιας της Κλίντον, που έχει μολύνει τον δημόσιο λόγο και στη Δυτική Ευρώπη.  Οι κατηγορίες αποτελούν οφθαλμοφανές παράδειγμα διπλών μέτρων και σταθμών ή του «κρίνω εξ ιδίων τα αλλότρια», εφόσον είναι διαβόητο το ότι  οι ΗΠΑ κατασκοπεύουν τους πάντες, συμπεριλαμβανομένων των συμμάχων τους, και παρεμβαίνουν στις ξένες εκλογικές διαδικασίες.

Η καμπάνια περί «πλαστών ειδήσεων» που προέρχονται από τη Μόσχα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη τόσο στη Γαλλία όσο και στη Γερμανία, όσο πλησιάζουν οι εκλογές. Αυτή ακριβώς η κατηγορία αποτελεί τη λειτουργική παρεμβολή στις εκλογές και όχι τα ρωσικά ΜΜΕ. Η κατηγορία ότι η Λεπέν είναι «υποψήφια της Μόσχας» δεν στρέφεται μόνο κατά της συγκεκριμένης υποψήφιας, αλλά αποτελεί επίσης προετοιμασία των προσπαθειών να προκληθεί κάποια παραλλαγή  «έγχρωμης επανάστασης», αν τυχόν εκλεγεί πρόεδρος στις 7 Μαΐου. Η παρέμβαση της CIAστις εκλογές άλλων χωρών δεν περιορίζεται, βεβαίως, σε επίμαχα ειδησεογραφικά ρεπορτάζ.

Εν απουσία οποιασδήποτε πραγματικής ρωσικής απειλής στην Ευρώπη, οι ισχυρισμοί ότι τα ρωσικά ΜΜΕ «παρεμβαίνουν στη δημοκρατία μας» χρησιμεύουν για να χαρακτηριστεί η Ρωσία ως εχθρός έτοιμος να επιτεθεί, συνεπώς δικαιολογούν την τεράστια στρατιωτική ανάπτυξη του ΝΑΤΟ στη βορειοανατολική Ευρώπη, η οποία αναβιώνει το γερμανικό μιλιταρισμό και κατευθύνει εθνικό πλούτο στη βιομηχανία όπλων.

Κατά κάποιον τρόπο, οι γαλλικές προεδρικές εκλογές αποτελούν μια προέκταση των αμερικανικών, όπου το βαθύ κράτος έχασε τον προτιμητέο υποψήφιό του, αλλά όχι την εξουσία του. Οι ίδιες δυνάμεις λειτουργούν κι εδώ, υποστηρίζοντας τον Μακρόν ως το γαλλικό ισοδύναμο της Κλίντον και είναι έτοιμες να στιγματίσουν όλους τους αντιπάλους του ως όργανα της Μόσχας.

Ό,τι έχει συμβεί τους περασμένους μήνες επιβεβαίωσε την ύπαρξη ενός βαθέος κράτους που δεν είναι μόνο εθνικό, αλλά διατλαντικό που φιλοδοξεί να γίνει παγκόσμιο. Η αντιρωσική εκστρατεία είναι μια αποκάλυψη. Αποκαλύπτει σε πολλούς ανθρώπους ότι πράγματι υπάρχει βαθύ κράτος, μια διατλαντική ορχήστρα που παίζει τον ίδιο σκοπό χωρίς ορατό μαέστρο. Ο όρος «βαθύ κράτος» ξαφνικά ξεπηδά και στη δημόσια συζήτηση ως μια πραγματικότητα αδιάψευστη, ακόμη κι αν είναι δύσκολο να οριστεί με ακρίβεια.

Αντί για στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα, θα έπρεπε ίσως να το ονομάσουμε σύμπλεγμα στρατού, βιομηχανίας, ΜΜΕ, μυστικών υπηρεσιών. Η δύναμή του είναι τεράστια, αλλά η αναγνώριση της ύπαρξής του αποτελεί το πρώτο βήμα για την απελευθέρωσή μας από την αρπάγη του.

* H Diana Johnstone είναι Αμερικανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας που ζει επί δεκαετίες στη Γαλλία.
Μετάφραση: Αριάδνη Αλαβάνου
Πηγή Σχέδιο Β
CounterPunch



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δ. Η. Χατζηδημητρίου

Εάν κάτι διδάσκει η ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων από την επομένη της υπογραφής της Συνθήκης της Λωζάννης, μέσω της οποίας καθιερώθηκε το status quo μεταξύ των δύο χωρών, αυτό είναι πως η Τουρκία έχει -και προβάλλει- σταθερές επιδιώξεις προς την κατεύθυνση της αναθεώρησης αυτού του καθεστώτος.

Στη μακρά διαδρομή, από το 1923 και μετά, η Άγκυρα με συγκεκριμένες ενέργειες, άλλοτε στο προσκήνιο κι άλλοτε στο παρασκήνιο, δεν έκρυψε ποτέ ότι επιδιώκει σε μια πρώτη φάση την επέκταση της επιρροής της και σε μια δεύτερη -κι εφόσον οι συνθήκες της το επιτρέψουν- την επέκταση της κυριαρχίας της σε Θράκη και Αιγαίο.

Ως αναθεωρητική δύναμη, η Τουρκία -και με δεδομένη την απουσία ενός αποτελεσματικού μηχανισμού επιβολής των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου- διατηρεί την απόλυτη δυνατότητα να επιλέγει τον προσφορότερο, κάθε φορά, τρόπο προώθησης των πάγιων στρατηγικών στόχων της.

Από τη συστηματική καταστρατήγηση και την ανατροπή των ρυθμίσεων για την ελληνική κοινότητα της Τουρκίας -Κωνσταντινούπολη, Ίμβρο και Τένεδο- έως την ανοικτή διεκδίκηση του Αιγαίου, ανατολικά του 25ου μεσημβρινού, από το 1973 κι έκτοτε, η Τουρκία εκδηλώνει σταθερά -κι ανεξαρτήτως των εσωτερικών της συσχετισμών και περισπασμών- την πολιτική βούλησή της για μια δραματική αλλαγή των όρων γειτονικής συνύπαρξής της με την Ελλάδα.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, τίποτε απ’ όσα πράττει η Τουρκία στο πεδίο των διμερών σχέσεων δεν είναι τυχαίες εκδηλώσεις του… θυμικού μιας «νευρικής ηγεσίας», που αντιμετωπίζει προβλήματα εσωτερικής πολιτικής νομιμοποίησης κι αμφισβήτησης.

Όσα εκκινούν από την «άλλη πλευρά του Αιγαίου» είναι ενέργειες μελετημένες και σχεδιασμένες με τρόπο τέτοιο ώστε στη χειρότερη, για την Τουρκία, περίπτωση, να οδηγήσουν την Ελλάδα σε μια κατάσταση «φινλανδοποίησης».

Σε ένα Κράτος, δηλαδή, περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας

Απέναντι σε έναν τέτοιον γείτονα, με τόσο φανερές προθέσεις και στρατηγικές σκοπεύσεις, το τελευταίο που χρειάζεται είναι να υιοθετηθεί, ως απάντηση και αντίδραση, η «ρητορική του μπεχλιβάνη».

Μια τέτοια συμπεριφορά από την Αθήνα δεν την καθιστά απλώς συμπαίκτη στις επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου, που δεκαετίες τώρα υλοποιεί εις βάρος της χώρας μας η Άγκυρα, αλλά επιτυγχάνει κάτι πολύ χειρότερο κι επικίνδυνο.

Συσκοτίζει την πραγματική φύση των προβλημάτων που δημιουργεί η τουρκική πολιτική εις βάρος της χώρας μας και δεν χαλυβδώνει το «εθνικό φρόνημα», όπως φαίνεται να πιστεύουν όσοι ασκούνται σε ανέξοδες κορόνες…

Γιατί η Ιστορία έχει αποδείξει πως η κούφια κομπορρημοσύνη και η αφροσύνη, ως υποκατάστατο της έλλογης αποφασιστικότητας και της αποτρεπτικής ετοιμότητας, οδηγούν σε εθνικές ταπεινώσεις και καταστροφές.

Πηγή "Ναυτεμπορική"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Παντελή Δ. Καρύκα 

Άλλοι δύο Τούρκοι στρατιωτικοί, κομάντο αυτή τη φορά, πέρασαν, υπό αρκετά ύποπτες συνθήκες στην Ελλάδα ζητώντας άσυλο. Κι αυτό έγινε την ώρα που η Άγκυρα κλιμακώνει την πολεμική της κατά της Αθήνας επιδιώκοντας, ανοικτά, την αλλαγή του status quo στην περιοχή.

Φυσικά η Άγκυρα, αντίθετα με ότι πιστεύεται, δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τους οκτώ, τους δύο καινούργιους ή για άλλους που τυχόν θα έρθουν. Στόχος της είναι ένας και ξεκάθαρος, η αναθεώρηση υπέρ της, της Συνθήκης της Λωζάννης.

Όλα τα άλλα είναι λεπτομέρειες και έχουν να κάνουν με τους ευσεβείς πόθους των εν Ελλάδι ταγών κάθε επιπέδου.

Ο Ερντογάν, εκτός σοβαρού απροόπτου, θα είναι ο νικητής του δημοψηφίσματος του Απριλίου που θα του δώσει τον θρόνο.

Άρα η άποψη ότι ο Ερντογάν στοχοποιεί την Ελλάδα για τα εσωτερικά του προβλήματα δεν στέκει παρά εν μέρει.

Επίσης η άποψη ότι η Τουρκία, σε περίπτωση εμπλοκής με την Ελλάδα, θα αντιμετωπίσει σοβαρό αντιπερισπασμό από τους Κούρδους δεν στέκει και πολύ διότι αυτή την στιγμή οι Κούρδοι είναι διχασμένοι – αυτοί του Ιράκ είναι σύμμαχοι της Τουρκίας – απομονωμένοι – ΡΚΚ – ή εν υποχωρήσει – Κούρδοι Συρίας.

Το γκαμπί του Ερντογάν με τη Ρωσία αποδεικνύεται, για την ώρα τουλάχιστον, επιτυχές. Με τη λυκοφιλία, έστω της Μόσχας, ως παρακαταθήκη, ο Ερντογάν μπορεί να πιέζει την άπειρη νέα αμερικανική κυβέρνηση για να κερδίσει έναντι μιας ανύπαρκτης Ελλάδας, δείχνοντας πως η Τουρκία, καλώς ή κακώς, είναι «μαγαζί γωνία» για Μόσχα και Ουάσινγκτον.

Το ελληνικό δόγμα έναντι της Τουρκίας είναι αποτρεπτικό. Βασίζεται στον απλό συλλογισμό ότι ο επιτιθέμενος θα υποστεί τόσο σημαντική βλάβη αν αποτολμήσει επίθεση ώστε το πλήγμα να καταστεί παραχρήμα ασύμφορο για αυτόν.

Ενδεχομένως ο συλλογισμός αυτός να ίσχυε στην κεμαλική Τουρκία. Στην ισλαμική Τουρκία του Ερντογάν όμως η αξία του περιορίζεται καθώς περισσεύει ο φανατισμός, την ώρα μάλιστα που η Άγκυρα γνωρίζει πως υπερέχει δημογραφικά, διπλωματικά και υλικά.

Επί χρόνια η Ελλάδα ακολούθησε το ηλίθιο δόγμα περί μη διεκδίκησης περιορίζοντας εαυτόν στην στρατηγική άμυνα και εμπλεκόμενη σε έναν ανταγωνισμό δυνάμεων που οικονομικά και δημογραφικά δεν μπορούσε να αντέξει επ’ άπειρον.

Το σημαντικότερο όμως πλεονέκτημα της Τουρκίας είναι ότι της επετράπη να κατέχει αυτή την απόλυτη πρωτοβουλία επιλογής της κλιμάκωσες σε χώρο και χρόνο. 

Έτσι ενώ τα σημάδια δείχνουν Αιγαίο, αυτή μπορεί να χτυπήσει στα Δωδεκάνησα – Καστελόριζο; – ή στη Θράκη, ή ακόμα και στην Κύπρο. Η Ελλάδα μπορεί μόνο να ακολουθεί και να εξαντλείται από τον στρατηγικό κορεσμό που η Άγκυρα επιχειρεί να δημιουργήσει σε όλη τη γραμμή επαφής, θέτοντας συνεχώς ζητήματα και προκαλώντας.

Δυστυχώς δεν μπορούμε καθόλου να είμαστε αισιόδοξοι. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός ήρθε για να μείνει και δεν πρόκειται να εκτονωθεί μετά το δημοψήφισμα του Απριλίου. Πιθανότατα θα συμβεί ακριβώς το αντίθετο.

Η λύση όμως δεν είναι οι αντιτουρκικές κορώνες για εσωτερική, πολιτική, κατανάλωση, ούτε όμως η πολιτική κατευνασμού που τόσο κακώς υιοθετήθηκε από το 1996 και απέδωσε μόνο καταστροφές.

Δεν είναι λύση να παραδώσει η Ελλάδα τους Τούρκους στρατιωτικούς. Ούτε είναι λύση να ρίχνει νερό στον μύλο της Τουρκίας με ανούσιες ανταλλαγές απειλών με Τούρκους αξιωματούχους.

Λύση είναι να προετοιμαστεί η χώρα για κάθε ενδεχόμενο γνωρίζοντας πως για τις πρώτες ώρες ή και ημέρες, πριν έρθουν οι καλοθελητές να σταματήσουν τη φωτιά, θα είναι παντελώς μόνη, χωρίς συμμάχους, γεγονός για το οποίο, πάντως, σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται και η Αθήνα.

Ο Ερντογάν δεν θέλει απλώς να κερδίσει το δημοψήφισμα. Θέλει, απλά και ξεκάθαρα το Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο, στοχεύοντας στο νέο γεωπολιτικό status που γεννιέται εδώ και καιρό στην ευρύτερη περιοχή και την έλευση του οποίου η Ελλάδα αρνείται να δει χαμένη στις ιδεοληψίες της.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Γ. Καπόπουλος

«Τι θα σήμαινε μια έξοδος από το ευρώ για τη Γαλλία» είναι ο χθεσινός πρωτοσέλιδος οκτάστηλος τίτλος της Μοντ, σε μια προσπάθεια αποδόμησης των επιχειρημάτων των αντιπάλων του κοινού νομίσματος κυρίως της Μαρίν Λεπέν που παρουσιάζουν την έξοδο από την Ευρωζώνη ως μαγική συνταγή για την επίλυση όλων των προβλημάτων.

«Ποια είναι η πραγματική πιθανότητα μιας διάλυσης της Ευρωζώνης», είναι ο τίτλος του κυρίου θέματος της καθημερινής ενημέρωσης της γνωστής και έγκυρης ιστοσελίδας Eurointelligence com .

Με πιο προσεκτική διατύπωση, αλλά με την ίδια ανησυχία να κυριαρχεί, το έγκυρο γερμανικό εβδομαδιαίο περιοδικό Der Spiegel θέτει το ερώτημα πόσο πιθανή είναι μια αναζωπύρωση της κρίσης χρέους στην Ευρωζώνη, για να καταλήξει στη διαπίστωση ότι τη μεγαλύτερη ανησυχία δεν την εμπνέει πλέον η Ελλάδα αλλά η Ιταλία.

Τα παραπάνω αποτυπώνουν μια αυθεντική ανησυχία-αμηχανία, καθώς η Ε.Ε. - Ευρωζώνη βρίσκεται μπροστά σε έναν κύκλο κρίσιμων εκλογικών αναμετρήσεων, αρχής γενομένης από την Ολλανδία, με ενδιάμεσο σταθμό τη Γαλλία και καταληκτικό τη Γερμανία στα τέλη του Σεπτεμβρίου, χωρίς δυστυχώς να υπάρχει αντιπαράθεση εναλλακτικών προτάσεων για το μέλλον της Ε.Ε. - Ευρωζώνης.
Δύο μονόδρομες όπως αυτοπαρουσιάζονται και αυτοπροσδιορίζονται επιλογές αλληλοτροφοδοτούνται και αλληλονομιμοποιούνται:

Από τη μια, η γραμμή Σόιμπλε για μόνιμη δημοσιονομική λιτότητα και μάλιστα περαιτέρω αυστηροποίηση της συμμόρφωσης με το Σύμφωνο Σταθερότητας.

Από την άλλη, η συνταγή της εθνικής περιχαράκωσης-απομόνωσης αδιανόητη και ανεφάρμοστη, με δεδομένη την αλληλεξάρτηση που έχουν δημιουργήσει δεκαετίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά και η παγκοσμιοποίηση.

Το παραπάνω σκηνικό είναι εξ ορισμού αρνητικό για τους οπαδούς της εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, καθώς η μόνη δυνατή επιχειρηματολογία κατά των οπαδών της επιστροφής στην εθνική κυριαρχία-απομόνωση είναι ο φόβος του υψηλού κόστους μιας αποχώρησης από την Ευρωζώνη. Τόσο το Βrexit όσο και η εκλογή Τραμπ διδάσκουν ότι ο εκφοβισμός λειτουργεί ως μπούμερανγκ, καθώς το εκλογικό σώμα δεν καλείται με θετική επιχειρηματολογία να ψηφίσει την παραμονή στην Ευρώπη, αλλά έχει την αίσθηση ότι εκβιάζεται από τις πολιτικές ελίτ.

Μέχρι πριν από λίγους μήνες η εικόνα που έδειχναν χθες έγκυρες εφημερίδες και ιστοσελίδες θα ήταν αδιανόητη.

Η παραδοχή του ότι το αδιανόητο είναι έστω και με μειωμένες πιθανότητες ενδεχόμενο δεν είναι απλώς μια ουδέτερη καταγραφή, αλλά παράγων επηρεασμού των συσχετισμών.

Για τη Γαλλία, ανεξάρτητα από τις προθέσεις της διεύθυνσης της Μοντ, ο οκτάστηλος πρωτοσέλιδος τίτλος μπορεί αντί να λειτουργήσει ως εκφοβισμός, να συμβάλει στην ενίσχυση μιας παράστασης νίκης της Λεπέν και να αποενοχοποιήσει διστακτικούς ψηφοφόρους που δεν θέλουν η ψήφος τους να πάει χαμένη ως διαμαρτυρία, αλλά να βαρύνει στο εκλογικό αποτέλεσμα.

Στη Γερμανία, όπου επιβεβαιώνεται ότι ο Σουλτς απέναντι στη Μέρκελ, αλλά και το SPD απέναντι στην CDU-CSU, έχουν σταθεροποιήσει το κλείσιμο της ψαλίδας που χώριζε τα δύο στρατόπεδα με ελαφρά υπεροχή σε κάποιες δημοσκοπήσεις και ελαφρά υστέρηση σε άλλες, είναι ζητούμενο αν θα υπάρξει συγκροτημένος διάλογος για το μέλλον της Ε.Ε. - Ευρωζώνης στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

Το ερώτημα αφορά κατά κύριο λόγο τους Σοσιαλδημοκράτες, αν θα μείνουν στις επί μέρους διαφοροποιήσεις των Σουλτς-Γκάμπριελ από τον Σόιμπλε ή αν θα παρουσιάσουν μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση.

Η Μέρκελ και η CDU-CSU κινδυνεύουν να βρεθούν σε δεινή θέση για την Ε.Ε. ? Ευρωζώνη, καθώς κάθε νίκη ή ακόμη και ισχυρή άνοδος του αντιευρωπαϊκού λαϊκισμού, δικαίως θα μπορεί να καταγραφεί και ως αποτυχία της πολιτικής της καγκελαρίου και του υπουργού της Οικονομικών στη διαχείριση της Κρίσης από την άνοιξη του 2010 μέχρι και σήμερα.

Η ανησυχία των ευρωπαϊκών ΜΜΕ για το μέλλον της Ευρωζώνης προφανώς προαναγγέλλει υποβαθμίσεις πιστοληπτικής ικανότητας και αύξηση του κόστους δανεισμού που θα μπορούσε να κλυδωνίσει την Ιταλία με απρόβλεπτες παρενέργειες.

Δεινή θέση

Η Μέρκελ και η CDU-CSU κινδυνεύουν να βρεθούν σε δεινή θέση για την Ε.Ε. - Ευρωζώνη, καθώς κάθε νίκη ή ακόμη και ισχυρή άνοδος του αντιευρωπαϊκού λαϊκισμού δικαίως θα μπορεί να καταγραφεί και ως αποτυχία της πολιτικής της.

Πηγή "Ημερησία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η Ρωσία κατηγορεί την Αλβανία, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι επιχειρούν να εγκαθιδρύσουν μια φιλοαλβανική κυβέρνηση στην ΠΓΔΜ, η οποία διανύει μια περίοδο πολιτική κρίσης.

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, σε ανακοίνωσή του καλεί την Δύση να σταματήσει τις παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις της ΠΓΔΜ . Συγκεκριμένα το ρωσικό ΥΠΕΞ αναφέρει ότι «η πολιτική κρίση στην ΠΓΔΜ η οποία προκλήθηκε από εξωτερικές ωμές παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις αυτής της χώρας, επιδεινώνεται» και πως με την «ενεργό συνδρομή των ηγετών του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε επιχειρούν να επιβάλλουν την ‘αλβανική πλατφόρμα’, που συντάχθηκε στα Τίρανα, στο γραφείο του πρωθυπουργού υπό τον Χάρτη της λεγόμενης Μεγάλης Αλβανίας, με τον οποίο προβάλλονται εδαφικές αξιώσεις σε περιοχές των γειτονικών χωρών, του Μαυροβουνίου, της Σερβίας της ΠΓΔΜ και της Ελλάδας»

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, εκφράζει την ανησυχία του επειδή στην όλη υπόθεση έχουν εμπλακεί και οι Αρχές του Κοσόβου, ενώ θεωρεί την γραμμή αυτή που ακολουθείται «εξαιρετικά επικίνδυνη καθώς εγκυμονεί την καταστροφή της κρατικής οντότητας της ΠΓΔΜ και γενικά την αποσταθεροποίηση στα Βαλκάνια».

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, στην ανακοίνωσή του υπενθυμίζει ότι οι πρόωρες βουλευτικές εκλογές που διενεργήθηκαν στην ΠΓΔΜ στις 11 Δεκεμβρίου του 2016 με απαίτηση της ΕΕ και των ΗΠΑ, ανέδειξαν νικητή το κυβερνών κόμμα του Νίκολα Γκρουέφσκι, ενώ «τώρα –όπως αναφέρει- η Δύση με την συνδρομή της αλβανικής μειονότητας προσπαθεί να φέρει στην εξουσία στα Σκόπια την ηττηθείσα αντιπολίτευση, η οποία υιοθετεί τις τελεσιγραφικές απαιτήσεις των Αλβανών, που υπονομεύουν τους συνταγματικούς θεσμούς της χώρας»

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών, εκτιμά ότι όλες αυτές οι προσπάθειες να επιβληθούν έξωθεν σχήματα, το μόνο που θα κάνουν είναι να επιδεινώσουν την κατάσταση, και καλεί όσους εμπλέκονται σ' αυτές τις προσπάθειες «να σεβασθούν το δικαίωμα των πολιτών της ΠΓΔΜ να αποφασίζουν αυτοτελώς για το μέλλον τους, σύμφωνα με τις βασικές αρχές της Δημοκρατίας».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Ανδρέας Τσιλογιάννης 

Στις 16 Απριλίου του 2017, οι Έλληνες γιορτάζουν τη μεγαλύτερη θρησκευτική εορτή τους, το Πάσχα, την Ανάσταση του Κυρίου, λίγες μέρες πριν από τη συμπλήρωση της έβδομης μνημονιακής χρονιάς, καθώς στις 23 Απριλίου του 2009, ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός κ. Γεώργιος Παπανδρέου, ανακοινώνει από το ακριτικό Καστελόριζο την ένταξη της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. 

Το Τουρκικό Δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου συμπίπτει με το Ελληνικό Πάσχα.

Την ίδια μέρα που στην δυτική πλευρά του Αιγαίου, με σούβλες και χαρά, οι Έλληνες θα εορτάζουν το Πάσχα, στην ανατολική ακτή, την Τουρκία, οι Τούρκοι πολίτες θα προσέρχονται στις κάλπες, ώστε να συμμετάσχουν στο προτεινόμενο δημοψήφισμα του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας, κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Πρόεδρος της τουρκικής Δημοκρατίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, καλεί τους Τούρκους πολίτες, μελλοντικούς υπηκόους του, να προσέλθουν στις κάλπες ώστε να απαντήσουν εάν συμφωνούν με τις «Συνταγματικές Μεταρρυθμίσεις» που ο ίδιος προτείνει.

Οι προτεινόμενες μεταρρυθμίσεις Ερντογάν, έχουν να κάνουν με την αλλαγή του Τουρκικού πολιτεύματος και την μετατροπή της Τουρκικής Δημοκρατίας σε Προεδρική, με αύξηση των αρμοδιοτήτων του Τούρκου Προέδρου αλλά και ταυτόχρονης κατάργηση της θέσης του πρωθυπουργού.

Μιλώντας καθαρά, βλέπουμε την προσπάθεια αλλά και τη θέληση του  Σουλτάνου Ερντογάν να μετατρέψει την Τουρκία από Δημοκρατία σε Σουλτανάτο, με τον πρώην δήμαρχο της Κωνσταντινούπολης να επιθυμεί να γίνει, με την ψήφο των Τούρκων πολιτών και την αποδοχή μέσω δημοψηφίσματος των προτεινόμενων Συνταγματικών Μεταρρυθμίσεων, Χαλίφης στο υπό διαμόρφωση Χαλιφάτο της Τουρκίας.

Σημείωση : Ο Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όταν όριζε την 16η Απριλίου του 2017 ως μέρα διεξαγωγής του τουρκικού δημοψηφίσματος, ήξερε πολύ καλά πως εκείνη την Κυριακή, στις απέναντι ακτές του Αιγαίου, οι Έλληνες θα γιορτάζουν το ελληνορθόδοξο Πάσχα.

Μπορώ να καταλάβω, να κατανοήσω και απόλυτα να αναλύσω τις διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στη γείτονα πριν από το δημοψήφισμα της 16ης  Απριλίου του 2017 αλλά και μετά από το πραξικόπημα της 16ης Ιουλίου του 2016, όπως επίσης με ακρίβεια είμαι σε θέση να εξηγήσω τη λογική προσπάθειας δημιουργίας συνθηκών κρίσης και όξυνσης των όχι και τόσο καλών «γειτόνων» προς εμάς.

Την ίδια ώρα, μου είναι αδύνατο να καταλάβω ποιος από τον ελληνικό ή τούρκικο καφέ είναι περισσότερο εύγεστος.

Εξαιρετικά δύσκολο, επίσης, να διαπιστώσω, ποιος από τον ελληνικό ή τον τούρκικο ήλιο είναι ομορφότερος ή πιο ζεστός.

Έχοντας όμως δει τους  ήλιους των δύο χωρών, μπορώ να σας πω με βεβαιότητα, πως μεγάλες διαφορές δεν διέκρινα «μεταξύ τους», καθώς ο ήλιος ήταν ένας και έκανε ακριβώς την ίδια δουλειά. Έλαμπε.

Οι διπλωματίες των δύο χωρών περνούν εξαιρετικά δύσκολες ώρες καθώς η Τουρκική πλευρά, βρίσκεται σε μια δύσκολη περίοδο μετάβασης από το πραξικόπημα της 16ης Ιουλίου του 2016, ως το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου του 2017.

Όμως και η  Ελλάδα βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, έτοιμη να υποδεχτεί την έβδομη μνημονιακή χρονιά, με αδυναμία διαχείρισης της οικονομικής κρίσης.

Η τουρκική διπλωματία, η ηγεσία του τουρκικού στρατού αλλά και η πολιτική ηγεσία της γειτόνου, επιλέγουν ακολουθούμενες τακτικές προς την Ελλάδα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ίδιες, με τις συνθήκες κράτησης στις τουρκικές φυλακές που βίωσε ο Αμερικανός φοιτητής Μπιλ Χέιζ στις αρχές του 1970, τις οποίες περιγράφει στην αυτοβιογραφία στην οποία βασίζεται η ταινία «Εξπρές του μεσονυχτίου».

Οι Τούρκοι κατά την 21η  επέτειο από την κρίση των Ιμίων ως το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου, ανήμερα του Ελληνικού Πάσχα, επιλέγουν τη γνωστή τακτική της όξυνσης, ώστε να αντιμετωπίσουν παρενέργειες του δημοψηφίσματος.

Δημιουργούν εντάσεις στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου, με ένα «ντε μπαράζ» δηλώσεων υπουργών της τουρκικής κυβέρνησης, οι οποίοι με κάθε τρόπο θέλουν να επιβάλλουν την επεκτατική πολιτική της τουρκικής διπλωματίας και της σπουδαιότητας ως ζωτικό ζήτημα για την Τουρκία την ανάκτηση των Ιμίων.

Την αρχή των προκλητικών δηλώσεων πραγματοποιεί ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος παρομοιάζει την Ελλάδα ως ένα κακομαθημένο παιδί, προκλητικά θυμίζει πως όταν χρειάστηκε η Τουρκία ανέβηκε στα Ίμια, αλλά και πως η Ελλάδα ξέρει καλά τι μπορεί να κάνει ο τουρκικός στρατός.

Οι αναλυτές μιλούν για περιεχόμενο δηλώσεων που περιέχει καθαρό εκβιασμό από την τουρκική προς την ελληνική πλευρά.

Ο Έλληνας ΥΠΕΞ κ. Κοτζιάς, έχοντας διαχειριστεί αρκετά σοβαρά όλο αυτό το διάστημα την κρίση, απαντάει στις προκλήσεις του Τούρκου ομολόγου του, λέγοντας πως ο Μελβούτ Τσαβούσογλου αδυνατεί να απαντήσει πολιτικά στα γεγονότα, προφανώς γιατί δεν τα γνωρίζει.

Η φιλία των δυο ανδρών σταματάει εκεί που αρχίζει η διπλωματία και μάλλον φαίνεται να μένει στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, στο Μεραμπέλο του νομού Λασιθίου, στην Ελούντα αλλά και στο Οροπέδιο Λασιθίου, όταν ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών κ. Κοτζιάς, είχε φιλοξενήσει σε εγκάρδιο, βραχύβιο, όπως αποδείχτηκε κλίμα τον Τούρκο ομόλογό του κ. Τσαβούσογλου.

Αλλά και ο Έλληνας Υπουργός Εθνικής Άμυνας κ. Πάνος Καμμένος, καταφέρνει να εξαγριώσει την Τουρκική Κυβέρνηση όταν απαντάει, ερασιτεχνικά και επικίνδυνα  στις τουρκικές προκλήσεις λέγοντας, πως «ας πατήσουν οι Τούρκοι στα Ίμια και ας δούμε πως θα φύγουν από εκεί».

Η απάντηση του κ. Πάνου Καμμένου στις τουρκικές προκλήσεις δεν σας θυμίζει την ατάκα «ας έρθουν να τους …και δαύτους », του…φαντάρου, «Survivor Σταυρακοματθαιακάκη» στην ταινία του Νίκου Περράκη, «Λούφα και Παραλλαγή. Σειρήνες στο Αιγαίο»;

Σύμφωνα με πληροφορίες, αλλά και αναλύοντας την πολιτική που ασκεί ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας ο κύριος Πάνος Καμμένος, μπορούμε να πούμε, πως ο Πρόεδρος των ΑΝΕΛ και κυβερνητικός εταίρος του Έλληνα Πρωθυπουργού κ. Αλέξη Τσίπρα, πρέπει να είναι φανατικός της ταινίας του Έλληνα σκηνοθέτη Νίκου Περράκη.

Στις δηλώσεις του Έλληνα ΥΠΑΜ κ. Πάνου Καμμένου, απαντά ο Αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης κ. Νουμάν Κουρτουλμούς, ο οποίος τονίζει πως ελπίζει τα λεγόμενά του κυρίου Καμμένου να αποτελούν προσωπικές θέσεις και όχι θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης.

Συνεχίζοντας το τουρκικό παραλήρημα, ο Τούρκος κυβερνητικός αξιωματούχος κ. Κουρτουλμούς τονίζει πως «τα Ίμια για την Τουρκία έχουν ένα συμβολικό νόημα. Με αυτή την έννοια η Τουρκία έχει και τη δύναμη, και την δυνατότητα και τη στρατηγική για να προστατεύσει κάθε δικαίωμά της και δίκαιο στη θάλασσα του Αιγαίου».

Ο Κουρτουλμούς, όταν αναφέρεται στους Έλληνες, χρησιμοποιεί τον χαρακτηρισμό «Γκιαούρηδες».
Ο οποιοσδήποτε, μπορεί να καταλάβει, πως οι δηλώσεις του Έλληνα ΥΠΑΜ κ. Πάνου Καμμένου δεν τρομάζουν και τόσο την Τουρκική διπλωματία, αντιθέτως την προκαλούν.

Στο παιχνίδι της όξυνσης, συμμετέχει και ο Τούρκος εθνικιστής, ακροδεξιός ηγέτης του «MHP», Ντεβλέτ Μπαχτσελί, ομοϊδεάτης με πιο ακραίες θέσεις, ως προς την πολιτική προσέλευση του κ. Καμμένου, υποστηρίζοντας ότι η «Κύπρος είναι τουρκική».

Ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί, στηρίζει τον Ερντογάν στο δημοψήφισμα, πολλοί κάνουν λόγο ότι θα είναι μελλοντικός κυβερνητικός εταίρος, αναφερόμενος στην ένταση στο Αιγαίο θυμίζει, πως «αν οι Έλληνες θέλουν να ξαναπέσουν στην θάλασσα, ο τουρκικός στρατός είναι έτοιμος να βοηθήσει».

Το παιχνίδι της προπαγάνδας, της όξυνσης αλλά και των εντυπώσεων και της δημιουργίας κρίσεων, είναι παιχνίδι που η Άγκυρα και καλά γνωρίζει και διαχειρίζεται με επιτυχία και στόχο το συμφέρον της και μόνο.

Άλλωστε μετά τη μικρασιατική καταστροφή, η τουρκική πλευρά διατηρεί τα «ηνία» στο πεδίο τόσο των προκλήσεων όσο και των κρίσεων στην έτσι κι αλλιώς επικίνδυνη γειτονιά μας.

Η μοναδική φορά που η ελληνική διπλωματία υπερτερεί της τουρκικής διπλωματίας, με την Τουρκία να αναγκάζεται σε άτακτη υποχώρηση, είναι τον Μάρτιο του 1987, όταν οι Τούρκοι βγάζουν στο Αιγαίο για «έρευνες» πετρελαίου και για την υφαλοκρηπίδα, το «Σισμίκ», όπως προσχηματικά ανέφεραν.

Ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός Ανδρέας  Παπανδρέου, απαντάει στις τουρκικές προκλήσεις με διάγγελμα, έχοντας έτοιμα για επίθεση τα πολεμικά πλοία και τον ελληνικό στρατό, σε περίπτωση μη αποχώρησης από τα εθνικά ύδατα του «Σισμίκ».

Παράλληλα, ο Ανδρέας Παπανδρέου απειλεί τους Τούρκους, πως σε περίπτωση μη υποχώρησης και κλιμάκωσης της κρίσης, ο ελληνικός στρατός θα βαδίσει με σκοπό να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη.

Οι Τούρκοι αναγκάζονται σε άτακτη υποχώρηση και το Σισμίκ επιστρέφει στη βάση του.

Η προκλητικότητα αλλά και η ένταση των Τούρκων δεδομένη, κατά τη στιγμή που πρέπει να διαχειριστούν το δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου του Προέδρου Ερντογάν, ο οποίος θέλει να μετατρέψει την Τουρκία σε χαλιφάτο και τον εαυτό του σε χαλίφη.

Η ημέρα του τουρκικού δημοψηφίσματος, τυχαίνει, όχι τυχαία, να είναι και η μέρα του ελληνικού Πάσχα και ένα αρνητικό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα Ερντογάν, θα ήταν ένα «καλό πάτημα» για τη τουρκική κυβέρνηση να οξύνει τον εθνικισμό.

Στα επεισόδια της Κωνσταντινούπολης του 1955, όταν οι Τούρκοι εθνικιστές επιτέθηκαν στους Έλληνες, φώναζαν έξαλλοι πως «Η Κύπρος είναι τουρκική».

Τα γεγονότα της Κωνσταντινούπολης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου του 1955, οδηγούν στον διωγμό μεγάλου μέρους των Ελλήνων της πόλης, αλλά και στο άνοιγμα, για την τουρκική διπλωματία του κυπριακού ζητήματος, έστω και αν η εισβολή του «Αττίλα» έρχεται εικοσιένα χρόνια μετά, τον Ιούλιο του 1974.

Διωγμός των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955, η εισβολή στην Κύπρο το 1974, κρίση των Ιμίων 1996, σχεδόν κάθε είκοσι χρόνια έχουμε επεισόδια μεγάλης ή μικρής έντασης, προερχόμενα από την τουρκική πλευρά, με θύμα πάντα την Ελλάδα.

Βρισκόμαστε στον 21ο χρόνο, κατά τον οποίο δεν έχει ακόμα προκληθεί κάποιο σοβαρό επεισόδιο στο Αιγαίο, ικανό που να οδηγήσει τις δυο χώρες σε σύρραξη.

Όπως φαίνεται, η κρίση των Ιμίων της 31ης Ιανουαρίου 1996 συνεχίζεται, η Τουρκία θεωρεί ως ζωτικό ζήτημα τα ελληνικά Ίμια.

Ο «πόλεμος της τσιπούρας» απλά η αφορμή, ο επεκτατισμός, ο εκβιασμός, η συνέχιση των προκλήσεων και το γκρι, στοιχεία αναλλοίωτα της τουρκικής διπλωματίας, ικανά ώστε να δημιουργήσουν συνθήκες με απρόβλεπτες συνέπειες για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ο φάκελος Ίμια, ανοίγει ξανά, και ευχόμαστε η Κυριακή του ελληνορθόδοξου Πάσχα να είναι ήρεμη και ειρηνική, σε κάθε γωνιά και ακτή του Αιγαίου.

Βρισκόμαστε στην εποχή, όχι της ειρήνης αλλά του μη πόλεμου, με ότι συνεπάγεται,   και πρέπει να είμαστε έτοιμοι και ικανοί ώστε να αντιμετωπίσουμε κάθε πιθανή πρόκληση προερχόμενη από την εθνικιστική, φοβική, τυχοδιωκτική και πάντα επικίνδυνη Τουρκία.

* Ο Ανδρέας Τσιλογιάννης είναι δημοσιογράφος, πολιτικός αναλυτής
Andreas.tsilogiannis@gmail.com
Τwitter: TsilogiannisAnd
Facebook: Tsilogiannis Andreas
Πηγή MIgnatiou



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Δυστύχημα δεν ήταν αυτό το προχθεσινό.
Το μεγάλο δυστύχημα ήταν που τριανταπέντε χρόνια τώρα στουκάρουμε συνεχώς με 170-180 βουλευτές μονοκομματικών κυβερμήσεων στον τοίχο του διπολισμού.
Ήταν τότε που έγινε η μεγάλη γενοκτονία της ηθικής, της Παιδείας, της εντιμότητας, της αλήθειας, της τσίπας, του φιλότιμου. 
Αν δεν είχε γίνει εκείνη η μεγάλη γενοκτονία που αφάνισε έναν ολόκληρο λαό, πιθανότατα η σημερινή "γενοκτονία" των αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων να ήταν πολύ μικρότερη.

Το προχθεσινό δυστύχημα εννοείται πως δεν είναι ταξικό. Δεν ξεκίνησαν δηλαδή οι πλούσιοι να σκοτώνουν τους φτωχούς. Αυτές είναι τσυριζαίϊκες μ@λακίες για ξεκάρφωμα, πως τάχα τα νεοφιλελεύθερα φασισταριά του ΤΣΥΡΙΖΑ έχουν ακόμη σχέση με την αριστερά.
Σαφώς όμως έχει σχέση με την γενοκτονία ιδεών και αξιών που περιγράψαμε πιό πάνω.

Σ' εκείνα τα μαύρα χρόνια που φτάνουν στις παρυφές των εγκληματικών χρόνων των μνημονίων, ο όποιος πλούτος δημιουργήθηκε ήταν πλούτος χωρίς ηθικό υπόβαθρο, χωρίς υποδομή παιδείας, πλούτος κατά τεκμήριο πρόστυχος, χυδαίος.
Διότι είτε μας αρέσει είτε όχι υπάρχει πλούτος πεφωτισμένος και υγιής, και υπάρχει πλούτος μαύρος και χυδαίος.  Ο πρώτος ευνοεί, ο δεύτερος σκοτώνει.
Αυτός ο τελευταίος είναι που χωρίς καμία κοινωνική συνείδηση, με την αίσθηση μιάς επίπλαστης παντοδυναμίας, και μιάς γενικής αντίληψης: "γ@μάω τα πάντα", τρέχει με 250 καταπατώντας κάθε όριο νόμου και λογικής, με τις γνωστές κάθε φορά συνέπειες.
Αυτό ονομάζεται και έλλειψη κοινωνικής ηθικής.
Η άλλη έλλειψη είναι αυτή της κλασσικής παιδείας.
Είναι αυτή που σε εμποδίζει να καταλάβεις πως είναι υπέρβαση, Ύβρις, να παρέχεις μία Πόρσε στα χέρια ενός εικοσιπεντάχρονου του οποίου -φυσιολογικά- το μυαλό είναι λίγο πηχτότερο απ' τη φρουτόκρεμα.
Κι εδώ είναι που κατά την γνώμη μας εμφανίζεται ο μεγάλος θύτης του προχθεσινού ατυχήματος.
Που δεν είναι άλλος από τον "παρέχοντα" στον φυσικό θύτη, το "όπλο" και την δυνατότητα της άνομης θυσίας.
Κι εδώ είναι που ο πλούτος καταντάει απεχθής, πρόστυχος και μοιραίος.

Είναι φυσικό εδώ να αντιτάξει κανείς την ίδια πιθανή έλλειψη ηθικής και παιδείας στην φτώχεια που μπορεί να οδηγήσει σε ίδια αποτελέσματα.
Ξεχνάμε όμως πως από την φτώχεια λείπει ο οικονομικός παράγοντας, καθώς και η έπαρση  που μεγεθύνει την δυνατότητα αντικοινωνικών-εγκληματικών συμπεριφορών.
Άρα εδώ ενώ τα αποτελέσματα είναι ποιοτικά τα ίδια, διαφέρουν κατά το μέγεθος και την ποσότητα, πράγμα απολύτως σημαντικό.

Το συμπέρασμα πάντως είναι ένα: Παιδεία.
Από 'κει πηγάζουν τα πάντα.  Ευγένεια, ήθος, συμπεριφορά, σκέψη.
Από 'κει πηγάζει ακόμη και ο τρόπος που ψηφίζουμε.
Δυστυχώς!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με δεδομένες τις αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ των οπαδών των κομμάτων και την σκόπιμη εμφύτευση μίσους από τους αρχηγούς τους, το μέλλον είναι άδηλον

Η είδηση δημοσιεύθηκε εχθές στην Voria.gr. Ο πρόεδρος των Σκοπίων Γκιόργκι Ιβάνοφ, αρνήθηκε εχθές να δώσει την διερευνητική εντολή στον ηγέτη του δεύτερου σε εκλογικό ποσοστό Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος (SDSM), Ζόραν Ζάεφ, παρόλο που έφερε εις πέρας το αίτημα του Σκοπιανού Προέδρου να προσκομίσει 61 υπογραφές βουλευτών, ώστε να αποδειχθεί πως μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση πλειοψηφίας.

Λόγω του ότι ένα τέτοιο αίτημα δεν προβλέπεται από το Σύνταγμα της χώρας, ο Ιβάνοφ διευκρίνισε -μετά την συνάντηση των δύο ανδρών- ότι δεν επρόκειτο περί αιτήματος, αλλά περί συστάσεως. Έστω κι έτσι, ο Ζόραν Ζάεφ προσκόμισε στον Ιβάνοφ έγγραφο με περισσότερες υπογραφές (67), αλλά ο Ιβάνοφ δεν το έλαβε υπόψη και δεν έδωσε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Επικαλέστηκε απειλή για την χώρα, λόγω της αποδοχής από τον Ζάεφ των αλβανικών αιτημάτων, με τα οποία ο Ιβάνοφ είναι αντίθετος.

Βεβαίως, ο Ιβάνοφ θα μπορούσε εξ αρχής να ορίσει τη διενέργεια νέων εκλογών, χωρίς να υποβάλει τον Ζάεφ στην βάσανο των πολυήμερων συζητήσεων με τους ηγέτες των αλβανικών κομμάτων, όπου εκ των τεσσάρων ο ένας (με δύο βουλευτές) δεν συμφώνησε μαζί του. Την δυνατότητα άρνησης από πλευράς Ιβάνοφ, του την επιτρέπει η ασάφεια που υπάρχει στο Σύνταγμα των Σκοπίων, όπως έγραψα και χθες, σχετικά με το δέον γενέσθαι όταν το πρώτο κόμμα αδυνατεί να σχηματίσει κυβέρνηση, όπως συνέβη προσφάτως, με τον Ν. Γκρούεφσκι να καταθέτει άπραγος την εντολή που έλαβε από τον Πρόεδρο του Κράτους.

Γιατί όμως ο Ιβάνοφ, αντιστάθηκε στην αφόρητη πίεση που προήλθε τόσο από τον Αμερικανό πρεσβευτή στα Σκόπια, Τζες Μπέϊλυ, όσο και από την Ε.Ε., αλλά και το ΝΑΤΟ, το υπαινίχθηκα εχθές, γράφοντας επακριβώς:

«Λογικά, πρέπει να πάρει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης ο Ζάεφ, αλλά επειδή μιλάμε για τα Σκόπια, ας κρατήσουμε κάποια επιφύλαξη. Ο Ιβάνοφ εξελέγη πρόεδρος με την υποστήριξη του Γκρούεφσκι. Και εκτός από την πολιτική συνύπαρξη, κανείς δεν ξέρει τι είδους δοσοληψίες υπάρχουν μεταξύ τους. Υπήρξε δημοσίευμα στον σκοπιανό Τύπο που έκανε λόγο για εξωθεσμική συνάντηση Ιβάνοφ-Γκρούεφσκι».

Θεωρώ, ότι εκεί βρίσκεται η κακοδαιμονία στην πολιτική ζωή των Σκοπίων. Η απίστευτη διαφθορά των κυβερνήσεων Γκρούεφσκι, προφανώς δεν άφησε αμέτοχους ούτε τον Ιβάοφ -που βρίσκεται στο ίδιο κόμμα, και με την υποστήριξη του Γκρούεφσκι, αναρριχήθηκε στην Προεδρία-, ούτε και τον αρχηγό του μεγαλύτερου αλβανικού κόμματος, Αλί Αχμέτι.

Είχα γράψει παλαιότερα, όταν ο Αχμέτι, παρά τις πιέσεις του Αμερικανού πρεσβευτή να αποφευχθεί συνεργασία με τον Γκρούεφσκι, και παρά την συμφωνία που υπέγραψε με τον Αλβανό πρωθυπουργό Έντι Ράμα και τους αρχηγούς των τριών άλλων αλβανικών κομμάτων των Σκοπίων, ήταν έτοιμος να σχηματίσει κυβέρνηση με τον Γκρούεφσκι -όπως και κατά προηγούμενα χρόνια-, αλλά τον εγκατέλειψαν την τελευταία στιγμή τρεις βουλευτές του, ότι δεν είναι δυνατόν «στο βάζο με το μέλι, να βουτούσε το κουτάλι μόνον ο Γκρούεφσκι, και ο συγκυβερνήτης Αχμέτι να παρακολουθούσε αμέτοχος».

Επομένως, εάν υπάρχει προσωπικό κίνητρο -δεν θα απέκλεια και εκβιασμό από πλευράς Γκρούεφσκι- οι αμερικανικές πιέσεις δεν φέρουν αποτέλεσμα. Τούτ’ αυτό και με τον Ιβάνοφ. Τα προσωπικά συμφέροντα υπερκαλύπτουν ιδεολογικές διαφορές, αλλά και φέρουν ανυπακοή στις συστάσεις των ισχυρών.

Πρόσχημα για τον Ιβάνοφ είναι, ότι η συμφωνία μεταξύ SDSM και των αλβανικών κομμάτων εμπεριέχει στοιχεία της ατζέντας τους (η οποία έχει γίνει γνωστή ως ″πλατφόρμα των Τιράνων″) και αν αυτή υλοποιηθεί απειλείται το Σύνταγμα της χώρας. Όπως ανέφερε, δεν επιθυμεί να παραδώσει τη χώρα σε ″ξένα κέντρα″, υπογραμμίζοντας ότι η πλατφόρμα των αλβανικών κομμάτων αποφασίστηκε εκτός Σκοπίων.

Επίσημες πηγές από την Σοσιαλδημοκρατική Ένωση των Σκοπίων (SDSM), αναφέρουν ότι παρέδωσαν ένα έγγραφο 72 σελίδων, στο οποίο αποδέχονται όλες τις αναφορές της αλβανικής πλατφόρμας, η οποία υπογράφηκε από όλα τα αλβανικά κόμματα, στα Τίρανα και είχε στόχο να γίνει η αλβανική δεύτερη επίσημη γλώσσα στο κράτος, επαναπροσδιορισμός της συνταγματικής έννομης τάξης, συναίνεση στη λήψη αποφάσεων σχετικά με όλα τα σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, τόσο στον προϋπολογισμό (για τα κρατικά κονδύλια σε Σλάβους και Αλβανούς) και την παράταση της διάρκειας του ειδικού δικαστηρίου για τη διαφθορά στη χώρα, όσο και στις διαπραγματεύσεις για την ονομασία.
Από εδώ και πέρα, με δεδομένες τις αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ των οπαδών των κομμάτων και την σκόπιμη εμφύτευση μίσους από τους αρχηγούς τους, το μέλλον είναι άδηλον.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παραστρατιωτική οργάνωση, που ίδρυσε ο Ερντογάν το 2012, σχεδιάζει θερμά επεισόδια σε όλο το Αιγαίο!

Εκατό υβριδικά χτυπήματα «τύπου Ιμίων» σχεδιάζει τουρκικός «παράλληλος στρατός», επικεφαλής του οποίου είναι ο επίσημος σύμβουλος του Ερντογάν και φανατικός ανθέλληνας Αντνάν Τανρίβερντι, σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας «Hurriyet»! «Βιτρίνα» του ανεπίσημου σώματος αποτελεί η εταιρία SADAT, που ειδικεύεται, όπως η ίδια αναφέρει στην ιστοσελίδα της, στις τεχνικές ανορθόδοξου πολέμου σε αστικό περιβάλλον. Και όλα αυτά εν μέσω των συνεχών εντάσεων στο Αιγαίο, που κλυδωνίζουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η παρακρατική οργάνωση -που ίδρυσε ο Ερντογάν το 2012 με σκοπό να φέρνει εις πέρας επιχειρήσεις σε αραβικές χώρες- έχει έκτοτε αξιοποιηθεί και σε άλλα ζητήματα, όπως η εξάρθρωση του δικτύου του κατηγορουμένου ως «εγκεφάλου» του πραξικοπήματος Φετουλάχ Γκιουλέν, και τώρα για τη δημιουργία τεχνητών κρίσεων και «θερμών» επεισοδίων με την Ελλάδα.

Επικεφαλής της άτυπης πολιτοφυλακής είναι ένα φανατικός ισλαμιστής, ο απόστρατος αξιωματικός Αντνάν Τανρίβερντι, που απολαμβάνοντας την απόλυτη στήριξη και εμπιστοσύνη του Τούρκου προέδρου έχει αναλάβει την ενορχήστρωση της επιθετικής στάσης της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, της οποίας γινόμαστε μάρτυρες όλο και συχνότερα τον τελευταίο καιρό.

Επιζήμιο

Το παραστρατιωτικό σώμα της SADAT θα μπορούσε να αποβεί εξαιρετικά επιζήμιο για τη χώρα μας, καθώς ο Τανρίβερντι -όπως έχει αποκαλύψει ακτιβιστής του διαδικτύου- είναι ο «εγκέφαλος» πίσω από τα «θερμά» επεισόδια σε πάνω από 100 βραχονησίδες του Αιγαίου. Παράλληλα, ο απόστρατος αξιωματικός επιμένει στην απομάκρυνση του Ελληνικού Στρατού από την Κω και την παραδειγματική τιμωρία της Ελλάδας που δεν παρέδωσε τους οκτώ αξιωματικούς.

Η εταιρία, όμως, δεν βρίσκεται, καθώς φαίνεται, πίσω μόνο από τη στάση των Τούρκων με τις παραβιάσεις και τα επεισόδια, αλλά κινεί τα νήματα και στο Μεταναστευτικό. Πηγές αναφέρουν ότι η εταιρία έχει απλώσει δίχτυα και στα κυκλώματα διακινητών προσφύγων και μεταναστών, ακολουθώντας τη ρήση του Τουργκούτ Οζάλ πως «δεν χρειάζεται να κάνουμε πόλεμο με την Ελλάδα. Αρκεί να αφήσουμε μετανάστες να εγκατασταθούν εκεί».

Π. Καμμένος: «Δεχόμαστε υβριδικό πόλεμο»

«Θα εφαρμοστούν τα εθνικά σχέδια όπως προβλέπεται» ήταν η απάντηση του υπουργού Εθνικής Αμυνας Πάνου Καμμένου όταν ρωτήθηκε πώς θα αντιδράσουν οι Ενοπλες Δυνάμεις σε περίπτωση που επαναληφθεί ένα επεισόδιο στο Αιγαίο αντίστοιχο με αυτό στο Φαρμακονήσι, όπου τουρκικό περιπολικό σκάφος εκτελούσε βολές μέσα από τα εθνικά χωρικά ύδατα.

Ο Πάνος Καμμένος σε συνέντευξη που έδωσε στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας πρόσθεσε πως η Ελλάδα δέχεται έναν «υβριδικό πόλεμο» με πλαστό-προπαγανδιστικό υλικό φωτογραφιών και βίντεο που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Εφτασαν οι Τούρκοι να ισχυριστούν πως κατέπεσε ελικόπτερό τους στα Ιμια χωρίς να έχει πετάξει οτιδήποτε στην περιοχή. «Σε αυτόν τον πόλεμο η απάντησή μας θα είναι η αλήθεια. Είμαστε έτοιμοι.

Οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις βρίσκονται σε ετοιμότητα είπε. Επισήμανε μάλιστα ότι για την τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο ενημερώνονται συνεχώς το υπουργείο Εξωτερικών και το ΝΑΤΟ σε επιχειρησιακό και πολιτικό επίπεδο. Η Συμμαχία ενημερώνεται επίσης, σύμφωνα με τον κ. Καμμένο, και από τα σκάφη της δύναμης SNMG-2 που επιχειρεί στο Αρχιπέλαγος για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης.
Η συνέντευξη του Πάνου Καμμένου δόθηκε με αφορμή την επαναφορά στην ΕΡΤ της ιστορικής εκπομπής «Με αρετή και τόλμη». Η εκπομπή θα παρουσιάζεται στις 11.30 το πρωί κάθε Κυριακή, αρχής γενομένης από τις 5 Μαρτίου.

Βουλή: Ομόθυμη απάντηση στην Αγκυρα

Ηχηρή απάντηση στην αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα έδωσε χθες σύσσωμη η Βουλή, με αφορμή την ειδική συνεδρίαση της Ολομέλειας για τα 70 χρόνια από την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα. Την ώρα που τουρκικά μαχητικά παραβίαζαν για πολλοστή φορά τον εθνικό εναέριο χώρο, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Γιάννης Δραγασάκης, εκπροσωπώντας την κυβέρνηση, τόνιζε ότι «τα Δωδεκάνησα, παρότι ενσωματώθηκαν στο ελληνικό κράτος μόλις το 1947, σε όλη τη μακραίωνη Ιστορία τους ακολούθησαν τις τύχες του Ελληνισμού και καμία ξένη κυριαρχία δεν κατάφερε να αλλοιώσει την ταυτότητά τους».

Σε αυστηρό ύφος, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας Πάνος Καμμένος ανέφερε ότι «η ομόνοια που δείχνει η Βουλή είναι σημαντικό μήνυμα προς τους ακρίτες των νησιών μας, αλλά και προς όσους προκαλούν και επιβουλεύονται την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας». Μάλιστα, ο πρόεδρος των ΑΝ.ΕΛ. και κυβερνητικός εταίρος πρότεινε η Βουλή να υιοθετήσει ένα από αυτά τα νησιά.

Ο πρόεδρος της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης ανέφερε ότι «70 χρόνια μετά την ένωση, η Ελλάδα τιμά και προασπίζεται τα νησιά της», συμπληρώνοντας ότι «κανείς δεν επιτρέπεται να τα αμφισβητήσει.
Η Ελλάδα είναι έτοιμη να πράξει την αυτονόητη πολιτική σε όλα τα επίπεδα, διπλωματικά και επιχειρησιακά, σε κλίμα ομοψυχίας, διεκδικώντας την ενεργό στήριξη Ε.Ε. και παγκόσμιας κοινότητας, ειδικά όταν το Διεθνές Δίκαιο είναι με το μέρος μας». Λίγο πριν από την ολοκλήρωση της ειδικής συνεδρίασης, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, ομόφωνα η Ολομέλεια της Βουλής ανακήρυξε το 2017 «Ετος Δωδεκανήσου».

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει η Σερένα Νομικού

Ο πρόεδρος της ένωσης ασθενοφόρων της Σουηδίας (βίντεο) ζήτησε την ασφάλεια του προσωπικού του, όταν εργάζεται στις απαγορευμένες ζώνες της χώρας (no go zones), οι οποίες έχουν αυξηθεί στις 50, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός στρατιωτικών προδιαγραφών των εργαζομένων στα ασθενοφόρα, για να είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν με τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν, αφού η βία κλιμακώνεται σε καθημερινή βάση, ενώ έχουν δημιουργηθεί συμμορίες έως 30 ατόμων, οι οποίες συχνά επιτίθενται σε όποιον ξένο τολμήσει να εισέλθει στις «δικές τους» ζώνες.

Την ίδια στιγμή, οι πρόσφυγες που κατοικούν σε αυτές τις περιοχές απαιτούν την υιοθέτηση του νόμου της Σαρίας, αδιαφορώντας για το Κράτος Δικαίου της χώρας που τους φιλοξενεί. Υπενθυμίζω εδώ πως για να θεωρηθεί μία περιοχή ως απαγορευμένη ζώνη, θα πρέπει να χαρακτηρίζεται από μία επικίνδυνη αύξηση των ληστειών, από μία αντίστοιχη των παρενοχλήσεων, καθώς επίσης από σεξουαλικές επιθέσεις είτε ομαδικές, είτε ατομικές.

Περαιτέρω, οι συμμορίες επιτίθενται ακόμη και με χειροβομβίδες, κάτι που έχει αρχίσει από το 2015, όπου αυξήθηκαν αυτού του είδους τα περιστατικά. Παράλληλα δημιουργούν προβλήματα στους Σουηδούς, όπως στην περίπτωση του μεγάλου εμπορικού κέντρου του Γκέτεμποργκ, στο οποίο οι επισκέπτες δέχονται ανοιχτά παρενοχλήσεις, καθώς επίσης επιθέσεις (πηγή). Στο εμπορικό αυτό κέντρο η αστυνομία έχει αναγκαστεί να εφαρμόσει ειδικά μέτρα για την προστασία των πελατών, καθώς επίσης των ιδιοκτητών των καταστημάτων, οι πωλήσεις των οποίων έχουν καταρρεύσει, λόγω του ότι οι πελάτες τους φοβούνται να τα επισκεφτούν.

Συνεχίζοντας, σύμφωνα με τη σουηδική εφημερίδα, το πρόβλημα ξεκινάει κυρίως κατά τις οκτώ το βράδυ, όταν τα καταστήματα αρχίζουν να κλείνουν. Τότε εισβάλλουν οι συμμορίες στο εμπορικό κέντρο, οι οποίες πολύ συχνά ξεπερνούν σε αριθμό τα σώματα ασφαλείας, πουλώντας ναρκωτικά και συγκρουόμενες βίαια μεταξύ τους. Φυσικά δεν έχει μόνο η Σουηδία απαγορευμένες ζώνες, αφού υπάρχουν σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Εν τούτοις, φαίνεται πως η Σουηδία έχει χάσει τον έλεγχο, από το φόβο της μήπως χαρακτηρισθεί ως «ρατσιστική», διευκολύνοντας έτσι τη δράση των συμμοριών, επειδή το θεωρούν αδυναμία της.

Υπενθυμίζω εδώ πως οι Σουηδοί χάνουν σταδιακά την εμπιστοσύνη τους στο κράτος τους, λόγω του ότι αδυνατεί να τους προστατεύσει από τα μεταναστευτικά κύματα που δέχεται η χώρα τους. Όπως οι ίδιοι αναφέρουν,
«Πολλοί μουσουλμάνοι. Πολύ τρομοκρατία. Συμμοριτοπόλεμοι στους δρόμους. Έντονος φόβος. Εμπρησμοί. Υπερβολικές αναταραχές. Ελάχιστη αφομοίωση των ξένων!»
Επιλέγουν λοιπόν την αυτοπροστασία τους, αγοράζοντας όπλα, συμμετέχοντας σε σχολές σκοποβολής και ιδρύοντας πολιτοφυλακές. Σύμφωνα δε με τα επίσημα στοιχεία υπάρχουν 1.901.325 καταχωρημένα πυροβόλα όπλα, τα οποία ευρίσκονται στην ιδιοκτησία 567.733 ανθρώπων, καθώς επίσης ένας μεγάλος αριθμός παράνομου οπλισμού. Την ίδια στιγμή, οι Σουηδοί μποϋκοτάρουν όλες εκείνες τις επιχειρήσεις, οι οποίες προωθούν τη μετατροπή της χώρας σε πολυπολιτισμική (πηγή).

Τέλος, από τη μία πλευρά αναφέρονται συνεχείς βιασμοί γυναικών και εγκλήματα εκ μέρους των μουσουλμάνων στη Σουηδία, ενώ από την άλλη εμπρησμοί σε κτίρια που μένουν μετανάστες. Πιθανότατα εκ μέρους των Σουηδών ακροδεξιών, οι οποίοι αυξάνουν συνεχώς την εκλογική τους δύναμη.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε διαγραφές «κόκκινων» οφειλών έως 60% και διακανονισμούς των υπολοίπων με δόσεις από 30 ευρώ το μήνα προχωρούν οι τράπεζες

Από τον Σταύρο Χαρίτο

Φτωχοί με εισόδημα κάτω από το αφορολόγητο των 8.000 ευρώ με βάση τα σημερινά δεδομένα και άνεργοι που έχουν στην κατοχή τους κάρτα ανεργίας, εφόσον κριθούν συνεργάσιμοι δανειολήπτες, μπορούν να τύχουν «κουρέματος» των «κόκκινων» καταναλωτικών δανείων τους και των οφειλών από πιστωτικές κάρτες έως 60%.

Η αδυναμία του εγχώριου τραπεζικού συστήματος να πουλήσει τα καταναλωτικά δάνεια στα ξένα funds (δίνουν μόνο ένα σεντ στο ευρώ) και δεδομένου του στόχου μείωσης των «κόκκινων» δανείων κατά 40%, έως το τέλος του 2019, έχει ως αποτέλεσμα οι τράπεζες να προβαίνουν σε εντυπωσιακό «κούρεμα» και μάλιστα με... δόσεις. Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με πληροφορίες, τράπεζες προτείνουν σε άνεργους πελάτες τους με «κόκκινα» καταναλωτικά δάνεια, της τάξης των 7.000 ευρώ, για παράδειγμα, που έχουν φτάσει με τις προσαυξήσεις τα 10.000 ευρώ:

Να διαγράψουν από τη συνολική οφειλή τα 6.000 ευρώ, εφόσον δεσμευτούν να πληρώσουν τα υπόλοιπα 4.000 ευρώ σε 130 μήνες με μηνιαία δόση της τάξης των 30 ευρώ. Αυτό φυσικά είναι ένα ακραίο παράδειγμα, που όμως είναι πραγματικό. Σε γενικό πλαίσιο ο διακανονισμός γίνεται κατά περίπτωση και ανάλογα με τις εγγυήσεις του οφειλέτη.

Δυσπραγία

Στην περίπτωση τώρα που διαπιστώνεται οικονομική δυσπραγία του πελάτη, ο οποίος εμφανίζει ετήσιο εισόδημα κάτω του αφορολογήτου, αλλά δεν είναι άνεργος, η μηνιαία δόση του διαμορφώνεται λίγο υψηλότερα, π.χ. στα 50 ευρώ. Σε κάθε περίπτωση, το ύψος του «κουρέματος» του δανείου, της δόσης και του χρόνου αποπληρωμής καθορίζονται ανάλογα με τη δυνατότητα του πελάτη, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις η διαγραφή της οφειλής μπορεί να ξεπεράσει σε ποσοστό το 60% του χρέους.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος, τα μη εξυπηρετούμενα ανοίγματα των τραπεζών θα πρέπει να περιοριστούν στα 66,7 δισ. ευρώ στο τέλος του 2019 έναντι 106,9 δισ. ευρώ τον περασμένο Ιούνιο.
Η μείωση των καθυστερούμενων ανοιγμάτων θα επιτευχθεί με ορισμένες κινήσεις στο πλαίσιο της γενικότερης ρύθμισης δανείων. Συγκεκριμένα, με:
• ρυθμίσεις δανείων κατά 29% (30,8 δισ. ευρώ),
• ρευστοποιήσεις εξασφαλίσεων και εισπράξεις κατά 16% (17,5 δισ. ευρώ),
• διαγραφές δανείων κατά 14% (13,9 δισ. ευρώ),
• πωλήσεις δανείων κατά 7% (7,4 δισ. ευρώ).

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η πόλη Γκάγκεναου στη νοτιοδυτική Γερμανία ανακάλεσε την άδεια για την πραγματοποίηση εκδήλωσης κατά την οποία ο Τούρκος υπουργός Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζντάγ επρόκειτο να εκφωνήσει λόγο προς οπαδούς του Ερντογάν, με την αιτιολογία πως ο χώρος που είχε προβλεφθεί για την εκδήλωση ήταν πολύ μικρός για το πλήθος που αναμενόταν να συγκεντρωθεί.

Τα σχέδια του Μποζντάγ να συσπειρώσει τους υποστηρικτές του «ναι» στο δημοψήφισμα για την επέκταση των εξουσιών της τουρκικής προεδρίας έχουν προκαλέσει επικρίσεις στη Γερμανία, καθώς οι Γερμανοί έχουν εξοργιστεί από τη σύλληψη στην Άγκυρα ενός τουρκο-γερμανού δημοσιογράφου που εργάζεται για την εφημερίδα Die Welt.

Σε δήλωση που έχει αναρτήσει στον ιστότοπό της, η πόλη Γκάγκεναου αναφέρει πως δεν γνωρίζει αν το παράρτημα της Ένωσης Ευρωπαιο-Τούρκων Δημοκρατών (UETD) θα μεταφέρει τώρα την εκδήλωση σε άλλον χώρο.

Αξιωματούχος της οργάνωσης δήλωσε ότι εξεπλάγη από την είδηση και ότι αναζητεί άλλον χώρο.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η γερμανική αστυνομία συνέλαβε δύο Σύρους ισλαμιστές, ένας εκ των οποίων είναι ύποπτος για εμπλοκή στη δολοφονία 36 σύρων κυβερνητικών υπαλλήλων στη Συρία τον Μάρτιο του 2013 και για διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, ανακοίνωσαν σήμερα εισαγγελείς.

Ο 35χρονος Αμπνταλφατάχ Χ.Α είναι ύποπτος ως μέλος του Μετώπου αλ Νόσρα που συνδέεται με την Αλ Κάιντα (Jabhat al-Nusra στα αραβικά) και θεωρείται ότι σκότωσε μαζί με άλλα μέλη της μονάδας του 36 υπαλλήλους της συριακής κυβέρνησης που είχαν καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών με βάση τον ισλαμικό νόμο της σαρία.

Το Spiegel Online έγραψε ότι ο 35χρονος είχε ζητήσει άσυλο.

Ο δεύτερος συλληφθείς, ο 26χρονος Αμπντουλραχμάν Α.Α, θεωρείται ύποπτος ως μέλος της Jabhat al-Nusra και πιστεύεται ότι εξασφάλιζε χρήματα και μεταφορικά μέσα για την μονάδα του. Οι εισαγγελείς δεν ανέφεραν αν θεωρείται ύποπτος και για εγκλήματα πολέμου.

Στη Γερμανία οι ύποπτοι κατονομάζονται μόνο με το μικρό τους όνομα και τα αρχικά του επιθέτου τους.

Οι εισαγγελείς ανακοίνωσαν ότι στην αστυνομική έρευνα που διεξήχθη στο Γκίσεν και το Ντίσελντορφ συμμετείχαν αξιωματούχοι από τη δυτική Γερμανία και από το νοτιδυτικό κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάθε εποχή παρακμής, έκπτωσης των αξιών και πτώσης του πνευματικού επιπέδου των πολιτών χαρακτηρίζεται και από μια τάση αντιστροφής των αξιών. Το σημαντικό θεωρείται ασήμαντο, η αρετή στιγματίζεται ως κακία, η ανοησία δοξάζεται αντί της σοφίας κοκ. Οι δικές μας ημέρες μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν ως μια παρακμιακή περίοδος, όπου οι αξίες έχουν αντιστραφεί, το νόημα των λέξεων έχει παραβιαστεί και τα προβλήματα παρουσιάζονται σαν λύσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αποδοχή από κύκλους των ΜΜΕ, της αυτοαποκαλούμενης «διανόησης» αλλά και του πανεπιστημιακού κατεστημένου μιας περιθωριακής και γραφικής ομάδας ανθρώπων που λέγεται Ενωση Αθέων. Κινούμενοι από κύκλους μη γνωστούς στο ευρύ κοινό, οι ιθύνοντες νόες της Ενωσης Αθέων βάλλουν συνεχώς εναντίον της Ορθοδοξίας και προσπαθούν να διαρρήξουν τη σχέση του λαού μας με τον Χριστό.

Αυτή η ένωση, που καταγίνεται συνήθως με δελτία Τύπου εναντίον της εμπλοκής του κράτους στη μεταφορά του Αγίου Φωτός από τα Ιεροσόλυμα, προσπάθησε να γίνει πανελληνίως γνωστή πέρυσι ανακοινώνοντας την πραγματοποίηση… κρεοφαγικού πάρτι τη Μεγάλη Παρασκευή ως μια ένδειξη έμπρακτης περιφρόνησης προς την ορθόδοξη χριστιανοσύνη.

Τελικά, επειδή ο θόρυβος που κάνουν, ως κύμβαλα αλαλάζοντα, είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από την απήχησή τους στην κοινωνία, το «κρεοφαγικό πάρτι», το οποίο αποκαλούσαν «Φανερό Δείπνο», ουδέποτε έλαβε χώρα - μια και, αν αποπειρώντο να κάνουν συγκέντρωση, η έλλειψη μελών θα τους εξέθετε ως… ανύπαρκτους.

Και ενώ ο λαός τούς έχει θέσει στο περιθώριο, το Πάντειο Πανεπιστήμιο τους αναγνωρίζει ως εταίρους και συνεργάτες!

Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση της Ενωσης Αθέων, το Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πάντειου Πανεπιστημίου «σε συνεργασία με την Ενωση Αθέων και με την υποστήριξη της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου» θα κάνουν ημερίδα με θέμα «Κράτος και Εκκλησία: Προσεγγίσεις (Ανθρώπινα Δικαιώματα, Οικονομία, Πολιτική)».

Η ημερίδα θα λάβει χώρα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ενας από τους ομιλητές θα είναι ο εμπροσθοφύλακας του Κώστα Σημίτη στην υπόθεση των ταυτοτήτων, ο ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας Μιχάλης Σταθόπουλος.

Ακόμα μια φιέστα της ασημαντότητας σε πανεπιστημιακό χώρο…

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

«Ποιος ήταν ο ακριβής ρόλος που έπαιξαν σε εκείνες τις δραματικές ημέρες του Ιουλίου του 2016; Οι λεπτομέρειες παραμένουν ασαφείς μέχρι η Τουρκία να καταθέσει επίσημα αίτημα για την έκδοσή τους. (…) Oι ελληνικές αρχές κρατούν απόρρητη την υπόθεση μέχρι στιγμής. Οι δύο στρατιώτες βρίσκονται υπό αστυνομική παρακολούθηση και διαμένουν σε μυστική τοποθεσία. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με αντίστοιχες υποθέσεις στο παρελθόν».

Σύμφωνα με τη γερμανική ιστοσελίδα «η εχεμύθεια που τηρείται, υποδηλώνει τη σοβαρότητα με την οποία οι ελληνικές αρχές αντιμετωπίζουν την υπόθεση –εμφανώς πιο σοβαρά σε σχέση με την υπόθεση των ‘οκτώ‘. Eιδικά εάν αποδειχθεί ότι τα όσα λέγονται για εμπλοκή τους στην απόπειρα δολοφονίας του Ερντογάν ευσταθούν. Οι πιθανότητες είναι πολλές. Οι σχέσεις των δύο γειτονικών χωρών δεν έχουν βρεθεί σε τόσο δύσκολη θέση εδώ και χρόνια. Σχεδόν καθημερινά τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη πετούν πάνω από το Αιγαίο».

To Spiegel αναφέρει ότι ελληνικές διπλωματικές πηγές βλέπουν πίσω από τις τουρκικές προκλήσεις ένα «σχέδιο Ερντογάν» προκειμένου να αποσπάσει ψήφους στο επικείμενο τουρκικό δημοψήφισμα. Στο μεταξύ «πολλοί Τούρκοι» μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα «αναζητούν καταφύγιο στην Ελλάδα». Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Spiegel η ελληνική αστυνομία και η Frontex «συνέλαβαν μόνο τις τελευταίες εβδομάδες 40 Τούρκους πολίτες. Προφανώς η Τουρκία πιέζει να μάθει τα στοιχεία τους. Κάτι τέτοιο όμως η Ελλάδα αρνείται να κάνει».

Τέλος το Spiegel αναφέρεται στην περίπτωση μιας δικηγόρου από την Αλεξανδρούπολη, η οποία πρόσφατα ανέλαβε την υπόθεση Τούρκου φοιτητή Νομικής, ο οποίος ανήρτησε τον Δεκέμβριο αρνητικά σχόλια για τον Ερντογάν στο twitter. H τουρκική αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι του και τον υπέβαλε σε βασανιστήρια. Στη συνέχεια ο ίδιος πέρασε παράνομα τον Έβρο και πλέον ζητά άσυλο στην Ελλάδα. «Υποθέσεις ασύλου που αφορούν φοβισμένους Τούρκους πολίτες; Αυτό για μένα είναι σχεδόν ρουτίνα!», λέει χαρακτηριστικά η ελληνίδα δικηγόρος.

Δύο αιτήματα για τους τούρκους αξιωματικούς υπέβαλε η Άγκυρα

Δύο επίσημα αιτήματα προς τις αστυνομικές και διπλωματικές αρχές της χώρας υπέβαλαν οι τουρκικές αρχές, σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται δημοσίευμα της «Καθημερινής».

Ειδικότερα, σύμφωνα με το δημοσίευμα το πρώτο αίτημα υπεβλήθη μέσω του «διαύλου» αστυνομικής συνεργασίας της Interpol. Ελληνας αξιωματούχος αποκάλυψε ότι οι διωκτικές αρχές της γειτονικής χώρας καταχώρισαν (μετά τη σύλληψή τους στην Ελλάδα) τα ονόματα των δύο στρατιωτικών στη λίστα καταζητούμενων της Interpol Τουρκίας και στη συνέχεια απηύθυναν επίσημο αίτημα προς το αντίστοιχο ελληνικό γραφείο ζητώντας να επιβεβαιώσει την κράτησή τους και να επικυρώσει τα πλήρη στοιχεία ταυτότητάς τους.

Το δεύτερο αίτημα υπεβλήθη διά της διπλωματικής οδού, φέρεται ωστόσο να έχει ως τελικό παραλήπτη το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και την Ελληνική Αστυνομία. Κι αυτό διότι, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της «Κ», οι τουρκικές αρχές ζητούν όχι την έκδοση των δύο Τούρκων στρατιωτικών, όπως έκαναν στην υπόθεση των «8», αλλά την απέλασή τους.

Το σχετικό αίτημα κοινοποίησε η τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο με τη σειρά του το διαβίβασε στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης και το υπουργείο Δικαιοσύνης. Το σχετικό έγγραφο έχει ημερομηνία 25 Φεβρουαρίου και σ’ αυτό οι τουρκικές αρχές φέρονται να διατυπώνουν το αίτημα απέλασης των δύο Τούρκων στρατιωτικών.

Πάντως, Ελληνες αξιωματούχοι εκφράζουν επιφυλάξεις σχετικά με τη νομική δυνατότητα ικανοποίησης του σχετικού αιτήματος, καθώς είναι στη διακριτική ευχέρεια των ελληνικών αρχών η εφαρμογή ή όχι του μέτρου της απέλασης. Πηγές στο μέγαρο της λεωφόρου Κατεχάκη εκτιμούν ότι το επόμενο διάστημα θα υποβληθεί και αίτημα έκδοσης των δύο Τούρκων στρατιωτικών συνοδευόμενο με στοιχεία για τον ρόλο τους στην απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου.

Πρώην στελέχη «ειδικών» δυνάμεων

Οι δύο άνδρες φέρονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, να είναι πρώην στελέχη των «ειδικών» δυνάμεων του τουρκικού στρατού, που τη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος μετείχαν στο σχέδιο δολοφονίας του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Μπήκαν παράνομα στη χώρα μέσω της ελληνοτουρκικής μεθορίου και τη 15η Φεβρουαρίου παρουσιάστηκαν μαζί με δικηγόρο στο Τμήμα Συνοριακής Φύλαξης Ορεστιάδας. Συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα με την κατηγορία της παράνομης εισόδου στη χώρα και πέντε μέρες αργότερα, την 20ή Φεβρουαρίου, υπέβαλαν αίτημα χορήγησης πολιτικού ασύλου στην αρμόδια υπηρεσία της Αλεξανδρούπολης.

Θα παραμείνουν κρατούμενοι μέχρις ότου εκδικαστεί το αίτημά τους, δίχως προς το παρόν να έχει προσδιοριστεί η ημερομηνία εξέτασης του αιτήματός τους σε πρώτο βαθμό. Για προφανή λόγο μετακινήθηκαν από τον Nομό Εβρου και κρατούνται σε αστυνομική υπηρεσία της Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Καταγγελία-φωτιά έκανε γονέας από Πομακοχώρι στην Κομοτηνή.Σύμφωνα με τον καταγγέλλοντα, τους τελευταίους μήνες το τουρκικό προξενείο έχει ζητήσει μυστικά από τους γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στα σχολεία όλων των βαθμίδων να παρακολουθούν όσα λέγονται κατά της Τουρκίας και να ενημερώνουν σχετικά!

Μετά το δημοσίευμα της εφημερίδας για ευρεία και ανεξέλεγκτη δράση των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας για τον εντοπισμό συνδέσμων πραξικοπηματιών γκιουλενιστών στη Θράκη, η νέα αποκάλυψη έρχεται σαν κεραυνός εν αιθρία. «Οι διάφοροι άνθρωποι του προξενείου ουσιαστικά ζητούν σπιούνους και καταδότες μέσα από την τοπική κοινωνία.

Πρόκειται για το επακόλουθο όλων των οικονομικών και όχι μόνο ανταλλαγμάτων που προσφέρουν τα τελευταία χρόνια στους μουσουλμάνους της Θράκης, προκειμένου να αλλοιώσουν την εθνική μας ταυτότητα» ανέφερε ο γονέας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η προσέγγιση των υποψήφιων «σπιούνων» έγινε μέσω των ίδιων τους των παιδιών, πίσω από κλειστές κουρτίνες και σε υποτιθέμενες πολιτιστικές συγκεντρώσεις φιλότουρκων συλλόγων.

«Με προσέγγισαν κατά τη διάρκεια μουσουλμανικού εθίμου σε Πομακοχώρι, όπου είχα πάει με την οικογένειά μου, καθώς αποτελεί τον τόπο καταγωγής μου. Επειτα από μια επίθεση φιλίας από συγκεκριμένο πρόσωπο, με προσέγγισε παρατρεχάμενος του προξενείου και μου είπε με χαμόγελο να τον ενημερώνω αν το παιδί του ακούει κάτι για την Τουρκία στο σχολείο. Στην αρχή δεν κατάλαβα, ωστόσο, ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα συνειδητοποίησα τις προθέσεις του και αποχώρησα».

Η αποκάλυψη για την ανεξέλεγκτη δράση των πρακτόρων της Τουρκίας στη χώρα μας έρχεται λίγες ημέρες μετά την αποκάλυψη του Συνδικάτου Παιδείας και Επιστήμης στη Γερμανία (GEW).
Στελέχη του υποστήριξαν ότι προξενεία της Τουρκίας στη Γερμανία ζητούν από δασκάλους και γονείς να παρακολουθούν την κριτική που ασκείται στα γερμανικά σχολεία κατά της τουρκικής κυβέρνησης και να τους ενημερώνουν σχετικά.

Πηγή "Δημοκρατία"

Σχόλιο ιστολογίου: Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι η κορυφή του παγόβουνου, αφού οι τακτικές που ακολουθούν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες (ΜΙΤ) είναι παραπλήσιες αυτές της "Στάζι". αφού βάζουν ολόκληρες οικογένειες να αλληλοπαρακολουθούνται και να ενημερώνουν τον "άνθρωπο του τουρκικού προξενείου" του χωριού... Αυτά γίνονται μέσα στην Ελλάδα, με την συνεπικουρία και ιμάμηδων που βρίσκονται στο Pay-roll του τουρκικού προξενείου, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να πεισθούν όσοι δεν δείχνουν να είναι συνεργάσιμοι με την ΜΙΤ...



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το Ισλαμικό Κράτος εξακολουθεί να διαθέτει σήμερα 12.000 έως 15.000 μαχητές στο Ιράκ και στην Συρία, σύμφωνα με τον διοικητή των δυνάμεων του δυτικού συνασπισμού που ηγούνται οι ΗΠΑ, αντιστράτηγος Στίβεν Τάουνσεντ.

«Η καλύτερη εκτίμηση που οι υπηρεσίες πληροφοριών μπορεί να δώσουν σήμερα είναι ότι το ΙΚ διαθέτει 12.000 με 15.000 τζιχαντιστές στο Ιράκ και την Συρία», τόνισε σήμερα ο Τάουνσεντ σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στο Αμερικανικό Πεντάγωνο από βιντεοκλήση από την Βαγδάτη.

Το 2015 και το 2016, η εκτίμηση του Αμερικανικού Πενταγώνου για τον αριθμό των μαχητών της τζιχαντιστικής οργάνωσης ανερχόταν σε 20.000 με 30.000.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό διοικητή του δυτικού συνασπισμού οι τζιχαντιστές έχουν υποστεί σοβαρά πλήγματα.

«Σχεδόν όλα τα μέλη της συνοδείας του Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι» έχουν σκοτωθεί τους τελευταίους έξι με εννέα μήνες «σε στοχευμένα αεροπορικά πλήγματα», πρόσθεσε.

Αλλά παρά τα πλήγματα που έχουν δεχθεί, οι μαχητές του ΙΚ συνεχίζουν να συνιστούν έναν επικίνδυνο εχθρό.

«Δεν αναμένω μια αιφνίδια κατάρρευση του ηθικού του ΙΚ», στην Μοσούλη, την πόλη στο βόρειο Ιράκ εντός της οποίας έχουν οχυρωθεί 2.000 τζιχαντιστές.

«Κάποιοι από αυτούς τους μαχητές θα δραπετεύσουν» μπροστά στην προέλαση των ιρακινών δυνάμεων. «Αλλά οι υπόλοιποι θα συνεχίσουν να υπακούουν διαταγές ή να πολεμούν έως θανάτου», επισήμανε ο Τάουνσεντ.

«Ο επικεφαλής του ISIS παραδέχθηκε την ήττα του»

«Τοπική πηγή αποκάλυψε ότι στην επαρχία Νινευή την Τρίτη, η ηγέτης του Daesh (ISIS ή ‘ισλαμικό κράτος), Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι, σε ομιλία του προς τους υποστηρικτές του, αναγνώρισε την ήττα της οργάνωσης κατά τις πρόσφατες μάχες και κάλεσε τα μέλη να μεταμφιεσθούν για να ξεφύγουν’ προς τις ορεινές περιοχές», σημειώνει η ιρακινή τηλεόραση «alsumaria.tv».

Σύμφωνα με την ‘Alsumaria’, που επικαλείται ανώνυμη πηγή ‘ο Μπαγκντάντι αποχαιρέτισε τα μέλη της οργάνωσης’.
«Η πηγή, που ζήτησε την ανωνυμία, είπε ότι ‘στο κήρυγμά του έδωσε οδηγίες προς τα μέλη της οργάνωσης πώς να αντιδρούν όταν περιβάλλονται από ιρακινές δυνάμεις’, καλώντας τους να αποχωρήσουν σε ορεινές περιοχές του Ιράκ και της Συρίας».
Η πηγή, δήλωσε ακόμη, ότι οι ηγέτες του Συμβουλίου της Σούρα από τη Νινευή και το Ταλ Αφάρ έφυγαν προς το συριακό έδαφος.

Το ισλαμικό Κράτος αποσύρθηκε από μεγάλο τμήμα της Παλμύρας

Οι μαχητές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος αποσύρθηκαν από μεγάλο τμήμα της πόλης της Παλμύρας, αλλά έχουν αφήσει πίσω τους πλήθος ναρκών, καθιστώντας έτσι προβληματική την προέλαση των συριακών στρατιωτικών δυνάμεων, ανακοίνωσε το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Οι δυνάμεις του καθεστώτος της Δαμασκού, με την υποστήριξη των ρωσικών δυνάμεων, εισήλθαν χθες στην αρχαία πόλη της Παλμύρας έπειτα από σφοδρές συγκρούσεις με τις δυνάμεις των τζιχαντιστών.

«Το Ισλαμικό Κράτος αποσύρθηκε από μεγάλο τμήμα της Παλμύρας αφού ναρκοθέτησε την πόλη. Καμικάζι είναι ανεπτυγμένοι στις ανατολικές συνοικίες», δήλωσε ο Ραμί Αμπντελραχμάν, διευθυντής της μη κυβερνητικής οργάνωσης. «Οι κυβερνητικές δυνάμεις δεν έχουν κατορθώσει να εισέλθουν στο κέντρο της πόλης ούτε στις ανατολικές συνοικίες», είπε διευκρινίζοντας ότι δεν υπάρχουν πλέον μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στην αρχαία πόλη, που βρίσκεται νοτιο-δυτικά της νέας πόλης της Παλμύρας, αλλά ο τομέας αυτός είναι «εκτεταμένα ναρκοθετημένος».

Η αρχαία πόλη της Παλμύρας περιλαμβάνεται στα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Βρίσκεται στο κέντρο της Συρίας, κατελήφθη τον Μάιο 2015 από τους τζιχαντιστές οι οποίοι κατέστρεψαν τους ωραιότερους ναούς και πραγματοποίησαν μαζικές εκτελέσεις. Στη συνέχεια, οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους εκδιώχθηκαν από την περιοχή τον Μάρτιο 2016, αλλά την ανακατέλαβαν τον Δεκέμβριο.

Οι δυνάμεις της Δαμασκού, με την υποστήριξη των χερσαίων και εναέριων δυνάμεων, προσπαθούσαν εδώ και εβδομάδες να καταλάβουν την πόλη, προωθούμενες μέσα από την έρημο της επαρχίας Χομς.

Ο γενικός διευθυντής αρχαιοτήτων και του Μουσείου της Συρίας δηλώνει ότι είναι διχασμένος. «Είμαστε ικανοποιημένοι για το τέλος του εφιάλτη, αλλά είναι ένα μείγμα χαράς και φόβου».

«Χαράς διότι δεν θα υπάρξουν άλλες καταστροφές στον αρχαιολογικό χώρο της Παλμύρας και φόβου για την τύχη της πόλης. Εχει μείνει ο χώρος όπως ήταν πριν ή έχουν υπάρξει πολλές καταστροφές; Εγιναν εκρήξεις χωρίς να το μάθουμε; Περιμένω να πάω στην Παλμύρα για να εξετάσω την κατάσταση του χώρου», είπε ο Μααμούν Αμπντουλκαρίμ.

«Ζούμε έναν εφιάλτη. Όταν μιλάμε για την Παλμύρα, δεν αναφερόμαστε πια στην ομορφιά της. Εχει γίνει συνώνυμο του τρόμου».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου