Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Ιαν 2017


Κίνδυνος για Ελλάδα - Κύπρο

Γράφει o Κώστας Βενιζέλος 

Ο Ερντογάν κινείται βάσει του εθνικού του συμφέροντος και βάσει της προσωπικής του φιλοδοξίας να μετατραπεί σε «νταβουτογλειανού» τύπου νεο-οθωμανό ισλαμιστή χαλίφη της Νέας Μέσης Ανατολής.
Αυτό ανέφερε ο δρ Ιωάννης Μάζης, καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής, πρόεδρος Τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών, όταν του θέσαμε την εκτίμηση πολλών ότι ο Τούρκος Πρόεδρος είναι αστάθμητος παράγοντας.

Από την ανάλυση του προκύπτει ότι ο Ερντογάν κινείται σε δυο άξονες. Ο πρώτος αφορά την προσωπική του φιλοδοξία να καταστεί σουλτάνος της περιοχής ο δεύτερος το επεκτατικό όραμα του καθεστώτος του. Όπως αναφέρει ο κ. Μάζης, έχει ως στόχο να αποφύγει τη διαφαινόμενη λόγω των συριακών εξελίξεων κουρδική απόσχιση και παράλληλα να κερδίσει πιθανό νέα εδάφη στη Συρία (δυτικά του Ευφράτη), επιρροή στο βόρειο Ιράκ (Μοσούλη), επιρροή στο Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο και να επιτύχει δι’ αυτών να αντικαταστήσει στην εθνική συνείδηση των Τούρκων πολιτών τον Κεμάλ με τον εαυτό του.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο Ερντογάν είναι αστάθμητος παράγοντας. Αυτό τι σημαίνει στο διεθνές πολιτικό σκηνικό, λαμβάνοντας υπόψη και τη συμπεριφορά του Τούρκου Προέδρου;

O κ. Ερντογάν δεν είναι αστάθμητος. Απλώς κινείται βάσει του εθνικού του συμφέροντος και βάσει της προσωπικής του φιλοδοξίας να μετατραπεί σε «νταβουτογλειανού» τύπου νεο-οθωμανό ισλαμιστή χαλίφη της Νέας Μέσης Ανατολής. Και αυτό με σκοπό αφενός να αποφύγει τη διαφαινόμενη λόγω των συριακών εξελίξεων κουρδική απόσχιση και αφετέρου να κερδίσει πιθανόν νέα εδάφη στη Συρία (δυτικά του Ευφράτη), επιρροή στο βόρειο Ιράκ (Μοσούλη), επιρροή στο Αιγαίο, Θράκη και Κύπρο και να επιτύχει δι’ αυτών να αντικαταστήσει στην εθνική συνείδηση των Τούρκων πολιτών τον Κεμάλ με τον εαυτό του. Άρα δύναται κανείς που θέλει και γνωρίζει, να αντιληφθεί την πορεία του. Πάντως, οι πρόσφατες γεωστρατηγικές του επιλογές προς τη Μόσχα, θέτουν σαφώς ζήτημα ανατροπής του συστήματος εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ, και του Δυτικού Συστήματος το οποίο βασίζεται στο θεωρητικό υπόδειγμα του Κρηπιδώματος (Rimland) του Ν. J. Spykman. Αυτή την λανθασμένη -κατά την κρίση μου- απόφαση ο Ερντογάν την έχει λάβει για έναν, κυρίως, λόγο: την κουρδική αποσχιστική απειλή, όπως αυτή ανδρώνεται στη Συρία.

Ας εξετάσουμε όμως τις αντικειμενικές συνθήκες οι οποίες τον οδήγησαν εκεί, εφόσον -κακώς- απέρριψε την εξεύρεση ειρηνικής, ευρωπαϊκού χαρακτήρος λύση, για το κουρδικό του πρόβλημα:

Πρώτον, οι ΗΠΑ και υπό τη Διοίκηση Ομπάμα αλλά και υπό τη Διοίκηση Τραμπ, επιθυμούν τη δημιουργία Μεγάλου Κουρδιστάν το οποίο θα εξασφαλίσει την προβολή ισχύος της Ουάσιγκτον στο γεωπολιτικό κέντρο βάρους της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας αλλά και θα ελέγξει το κεντρικό «σημείο πνιγμού/choc point» του διεθνούς άξονος εμπορευματικών μεταφορών με το όνομα «Νέος Δρόμος του Μεταξιού» ο οποίος θα αρχίζει από τον Ειρηνικό (Σαγκάη) και θα καταλήγει στην Ευρώπη. Το ίδιο επιθυμούν και οι γεωστρατηγικοί σχεδιαστές του Ισραήλ διότι ένα «Μεγάλο Κουρδιστάν» στα εδάφη Τουρκίας, Συρίας, Ιράκ και Ιράν αποτελεί σημαντικότατο χερσαίο στρατηγικό βάθος για το Ισραήλ και σημαντικότατο παράγοντα εθνικής ασφαλείας για την Ιερουσαλήμ.
Δεύτερο, τον «Δρόμο» αυτό επιδιώκουν να ελέγξουν και η Ρωσία με την Κίνα μέσω της Ευρασιατικής Ενώσεως και του Συμφώνου Συνεργασίας της Σαγκάης. Η Τουρκία θα είναι το κομβικό σημείο του νέου αυτού διεθνούς εμπορευματικού άξονος και μπορεί να το πράξει είτε συμμετέχοντας ως μέλος των δύο ανωτέρων διεθνών συλλογικών Συστημάτων Ασφαλείας είτε ως κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Τρίτο, στη δεύτερη περίπτωση όμως, ως μέλος του ΝΑΤΟ, θα έχει υποστεί την απόσχιση των κουρδικών εδαφών από το ανατολικό τμήμα της, κάτι το οποίο κρίνει ότι θα αποφύγει με την συμμετοχή της εις τα δύο προαναφερθέντα Σύμφωνα όπου ηγούνται η Μόσχα και το Πεκίνο, αντιστοίχως.

Τέταρτο, το Ιράν είναι ο εν όπλοις, πολύτιμος κατά ξηράν, σύμμαχος της Μόσχας στη Συρία η οποία αποτελεί το γεωστρατηγικό κέντρο βάρους του σιιτικού άξονα στη Μέση Ανατολή αλλά και προβολή ισχύος του Ιράν στην Ανατολική Μεσόγειο. Το Ιράν όμως έχει στα δυτικά εδάφη του, σε συνέχεια με τα κουρδικά εδάφη της Τουρκίας και του Ιράκ, περί τα οκτώ εκατομμύρια Κούρδους και αντίστοιχο εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα, το Kurdistan Free Life Party ή PJAK. To κίνημα διαθέτει ένοπλη πτέρυγα την Eastern Kurdistan Defense Units (Yekîneyên Parastina Rojhilatê Kurdistan, YRK), διαθέτει ένοπλο κίνημα γυναικών, το Women’s Defence Forces (Hêzên Parastina Jinê, HPJ), του οποίου ηγείται η Gulistan Dogan και κλάδο Νεολαίας και Φοιτητών. Το  PJAK εσχάτως αποτελεί μία από τις απειλές για την εδαφική ακεραιότητα του Ιράν και υπό το φώς των κουρδικών νικών του αντίστοιχου κουρδικού PYD στην Συρία μέχρι και δυτικά του Ευφράτη, έως την πόλη Μαμπίτζ (Αρχαία Βαμβύκη).

Πέμπτο, αυτό σημαίνει ότι η Μόσχα δεν θα υποστήριζε μέχρι τέλους το κουρδικό εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα στη Συρία, με κίνδυνο να προκαλέσει αντίστοιχες αποσχιστικές καταστάσεις στα εδάφη της συμμάχου της Τεχεράνης. Ούτε φυσικά και η Τεχεράνη θα το εδέχετο. Έτσι, εκμεταλλευόμενος εις το έπακρον το οπερετικόν πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, ο κ. Ερντογάν, κάνοντας μια, υπό προϋποθέσεις, «ορθή ανάγνωση» των διαθέσεων της Μόσχας, επεβιβάσθη στον «ρωσικό και ιρανικό γεωστρατηγικό συρμό» ώστε να διασφαλίσει τα δικά του νώτα από την κουρδική αποσχιστική απειλή.

Αυτό δεν του δημιουργεί και κόστος;
 
Ασφαλώς. Aυτό του κοστίζει. Και θα αναφέρω πώς:

1ον) Την εύθραυστη επαναπροσέγγισή του με το Ισραήλ, λόγω της προσεγγίσεως της Αγκύρας με τον υπαρξιακό εχθρό της Ιερουσαλήμ, την Τεχεράνη.

2ον) Τις σχέσεις του με την Ουάσιγκτον του κου Τραμπ, δεδηλωμένου συμμάχου του κ. Νετανιάχου.

3ον) Τα δύο ανωτέρω σημεία, εάν αξιοποιηθούν καταλλήλως από την ε/κ και την ελλαδική πλευρά δεν θα επιτρέψουν σε καμία περίπτωση την διχοτόμηση της κυπριακής ΑΟΖ, ούτε ανάλογες συζητήσεις στην «αιφνιδιαστικώς -για την Αθήνα- ορισθείσα» από πλευράς του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας διάσκεψη της Γενεύης, η οποία αρχίζει στις 9 Ιανουαρίου, συνεχίζει στις 11 Ιανουαρίου με κατάθεση χαρτών επί του εδαφικού και λήγει (;) στις 12 ως πολυμερής (;) με τη συμμετοχή των εγγυητριών δυνάμεων και ενδεχομένως της Κυπριακής Δημοκρατίας (;) ως συμβαλλομένου μέλους.

4ον) Την πλήρη αποτυχία από τους στόχους του στη Μοσούλη.

5ον) Το οδυνηρότατο κόστος της τρομοκρατίας στους τομείς των διεθνών επενδύσεων και του τουρισμού αλλά και την αποσταθεροποίηση στο εσωτερικό του εξ αιτίας της εγκαταλείψεως των πρώην συμμάχων του: της Φάταχ αλ Σάμ (πρώην Τζάμπχατ αλ-Νούσρα, θυγατρικής της Αλ-Κάϊντα) και του Daesh.

6ον) Το κόστος του «κουρδικού αντάρτικου πόλεων» του PKK.

7ον) Την υφεσιακή πλέον πορεία στην οικονομία της χώρας του με την τουρκική λίρα να έχει απωλέσει κατά τη διάρκεια του 2016 άνω του 16% της αξίας της. Είναι δε διεθνώς αποδεκτόν ότι η απώλεια της τάξεως του 10% για την τουρκική λίρα μεταφράζεται με αύξηση του πληθωρισμού κατά 1,5%, δηλαδή έχουμε μια άνοδο του πληθωρισμού στην τουρκική οικονομία της τάξεως του 3% περίπου με ανοδικές τάσεις.

«Η ομηρία της Λευκωσίας στην τουρκική επιρροή θα οδηγούσε σε ανάλογη ομηρία της Αθήνας στο Αιγαίο και τη Θράκη»;
Στις 9 Ιανουαρίου, άρχισε στη Γενεύη ένας νέος γύρος συνομιλιών. Στις 12 Ιανουαρίου προγραμματίζεται η διάσκεψη με τη συμμετοχή και των τριών εγγυητριών δυνάμεων. Εκεί κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και ο Ερντογάν (είτε διά ζώσης είτε όχι). Μπορείτε να κάνετε μια εκτίμηση πώς θα λειτουργήσει;
 
Υπό το κράτος όλων των ανωτέρω, ο κ. Ερντογάν θα υπαγορεύσει εις τον μισθοδοτούμενο από την Άγκυρα «βασάλο» του, τον κ. Ακιντζί, να τηρήσει αδιάλλακτη στάση και εις το θέμα των εγγυήσεων και εις το θέμα των στρατευμάτων κατοχής, την εναλλάξ προεδρία, αλλά και εις το θέμα το εδαφικό. Δεν θα με εξέπληττε εάν παρουσιάζετο αιφνιδίως, μετά από «σκληρή» –δήθεν– διαπραγμάτευση, να «οπισθοχωρεί» εν μέρει η τουρκοκυπριακή πλευρά στο θέμα της Μόρφου, απλώς για να «ισοσταθμίσει»
i) τις εγγυήσεις,
ii) τα στρατεύματα κατοχής και
iii) την «εκ περιτροπής προεδρία» εις βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η αποδοχή όμως ενός τέτοιου τουρκικού «ελιγμού ανταλλαγής» από πλευράς μας θα ήταν εγκληματική για τον κυπριακό Ελληνισμό, αλλά και για τον Ελληνισμό γενικότερα. Η «ομηρία» της Λευκωσίας στην τουρκική επιρροή θα οδηγούσε σε ανάλογη «ομηρία» της Αθήνας στο Αιγαίο και τη Θράκη. Αυτό το έχουμε αντιληφθεί νομίζω και εδώ στην Αθήνα.
Μια ανάλογη εξέλιξη, βέβαια, δεν θα μπορούσε να επιτρέψει την ολοκλήρωση των διαδικασιών «επιλύσεως» και η Γενεύη δεν θα καρποφορήσει. Άλλωστε, η αδειοδότηση του αλιπέδου 10 της κυπριακής ΑΟΖ στην Exxonmobil, κολοσσό του οποίου CEO είναι ο πιθανός νέος ΥΠΕΞ του κ. Τραμπ, ενισχύει πολλαπλασίως τις θέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας αναφορικώς με το επίμαχο ζήτημα των τουρκικών διεκδικήσεων στην κυπριακή ΑΟΖ.
Δεν μπορώ να φαντασθώ την Τουρκία να… απειλεί με «θαλάσσια επεισόδια» και «οικονομική ασφυξία» τις «επενδύσεις» του διεθνούς πετρελαϊκού κολοσσού που διευθύνετο μέχρι σήμερα από τον… επόμενο Αμερικανό ΥΠΕΞ!
Αδυνατώ επίσης να φανταστώ κάτι ανάλογον εναντίον των γαλλικών, ιταλικών και κυρίως ισραηλινών επενδύσεων στην κυπριακή ΑΟΖ, και μάλιστα ιδιαίτερα των γειτνιαζουσών με το αιγυπτιακό κοίτασμα Ζορ, ισραηλινών κοιτασμάτων του Λεβιάθαν! Επίσης αδυνατώ να κατανοήσω το επιχείρημα ότι η «καθυστέρηση της λύσεως θα επιφέρει κύματα εποίκων από την Ανατολία».
Ερωτώ: όταν αναγνωρισθεί τουρκοκυπριακό συνιστών κράτος δεν θα το πράξει αυτό η Άγκυρα; Και μάλιστα με πλήρη «νομιμότητα» και άνευ κινδύνου να χαρακτηρισθεί ως «έγκλημα πολέμου»;
Αδυνατώ επίσης να αντιληφθώ το επιχείρημα ότι «μετά από μία αποτυχία επικρατήσεως μιας τουρκικής επιλογής “λύσεως” στη Γενεύη θα επικρατήσει “κύμα αναγνωρίσεων του ψευδοκράτους”»!
Δηλαδή τι συνέβη στην αντίστοιχη περίπτωση με τα Σκόπια;
Aν η Ελλάς και η νόμιμη Κυπριακή Δημοκρατία δεν το αναγνωρίσουν, ουδέποτε θα αναγνωρισθεί!
Επίσης, θυμίζω ότι η Τουρκία δεν επιθυμεί διχοτομημένη Κύπρο. Επιθυμεί… ολόκληρη την Κύπρο, για να έχει τα ποθητά δικαιώματα στο φυσικό αέριο της ΑΟΖ η οποία ευρίσκεται στο ελεύθερο νότιο τμήμα της νήσου!
Ας μην παραπλανούμε τον κυπριακό και ελλαδικό Ελληνισμό! Αιδώς!
Επίσης, στο αναμενόμενο «blame game» που θα ακολουθήσει, η Άγκυρα θα αποτύχει, διότι ήδη εμφανίζεται απομονωμένη και δακτυλοδεικτούμενη από το σύνολο του δυτικού κόσμου και την ΕΕ, για όλες τις ανωτέρω εκτεθείσες πρωτοβουλίες της στο γεωστρατηγικό πεδίο, αλλά και στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών.
Υποστηρίζετε ότι το καθεστώς της Άγκυρας έχει επεκτατικές βλέψεις, θα επιδιώξει να καταλάβει νησιά. Αυτό πώς τεκμηριώνεται;

Πρώτο, τεκμηρίωση αυτών των προβλέψεων δεν γίνεται μέσω των ΜΜΕ.  
Δεύτερο, δείτε τις τουρκικές προκλήσεις στην περιοχή Οινουσών-Παναγιάς (και Ιμίων, μόλις προχθές) κατά το τελευταίο εικοσαήμερο και αναρωτηθείτε: ποιο κράτος δεν θα κατέρριπτε μαχητικό αεροσκάφος σε υπέρπτηση στα 40 μέτρα υπεράνω των κεφαλών των πολιτών του;  
Τρίτο, ο κ. Ερντογάν δεν μπορεί να ανεχθεί την κοινωνική και μειονοτική έκρηξη στο εσωτερικό του και στα σύνορά του, ούτε να κερδίσει δημοψήφισμα για την «χαλιφατοποίησή» του κατά την άνοιξη του τρέχοντος έτους, εάν δεν παρουσιάσει κάποιες επιτυχίες στα ακραία ισλαμιστικά και φασιστικά, όπως και υπερεθνικιστικά του «ακροατήρια». Αλλά αυτό θα παραμείνει στις… ονειρώξεις του κ. Ερντογάν. Για πολλούς λόγους!

Ο ελληνισμός να μην επιτρέψει σε απερχομένους να δεσμεύουν με τετελεσμένα τους επερχομένους

Θεωρείτε ότι μπορούν καταστούν εφικτοί αυτοί οι στόχοι της Άγκυρας; Πώς μπορεί να κινηθεί αποτρεπτικά ο ελληνισμός;

Να προσέξουμε πολύ το εξής κατά την προσεχή διαπραγμάτευση: μια «αποτυχία» του κ. Ερντογάν να επιβάλλει τη «λύση» του στο Κυπριακό, ίσως να αποτελεί την καλύτερη ευκαιρία για τη Δύση να «απαλλαγεί πολιτικώς» από τον κ. Ερντογάν και να θέσει την Τουρκία σε τροχιά εκδημοκρατισμού και ευρωπαϊκής προοπτικής. Ας μην το παραβλέπουμε αυτό στην Αθήνα και τη Λευκωσία. Η πιθανή αποτυχία Ερντογάν στην επιβολή προτεκτορατικής «λύσεως» στην Κύπρο θα ήταν μια ευκαιρία που θα ευνοούσε όλους τους δυτικούς παράγοντες ισχύος στην περιοχή αλλά, και κυρίως, την ειρήνη και την ασφάλεια στη Νοτιονανατολική Μεσόγειο και την ΕΕ (δηλ.: Μετανάστευση-Προσφυγικό και Τρομοκρατία). Η ψυχροπολεμική πολιτική των «εσχάτων τετελεσμένων» του κ. Ομπάμα δεν έχει πνοή πλέον στην Κύπρο, ας το κατανοήσουμε. Η ίδια πολιτική εξεδηλώθη και στην περίπτωση του ψηφίσματος των ΗΕ εναντίον του Ισραήλ, εξοργίζοντας την Κυβέρνηση του κ. Νετανιάχου. Αυτό το ιδιαιτέρως το στοιχείο, συμπληρωματικώς νοούμενο και με τα ενεργειακά ενδιαφέροντα του Ισραήλ όπως και τις προτιμήσεις της Ιερουσαλήμ για τον East Med, τον οποίο θεωρεί μεγίστης στρατηγικής σημασίας, δίδουν στο δίπολο Αθήνας-Λευκωσίας και μια σαφή και συγκεκριμένη χάραξη πορείας για τη διαχείριση του Κυπριακού ζητήματος στη Γενεύη.

Ας μη λησμονούμε ότι ο Ισραηλινός υπουργός Ενέργειας κος Yuval Steinitz εδήλωσε στις 29 Σεπτεμβρίου 2016 ότι «ο Εast Med αποτελεί την ισχυρότερη μακροπρόθεσμη στρατηγική επιλογή» και προσέθεσε ότι «το συνολικό δυναμικό φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ εγγίζει τα 10 τρισεκ. κυβικά μέτρα» όπως και ότι «σε λίγο καιρό θα είναι σε θέση να υποκαταστήσει τα αποθέματα της Νορβηγίας-Βορείου Θαλάσσης, των Κάτω Χωρών όπως και τα βρετανικά αποθέματα τα οποία απομειούνται οσημέραι». Επίσης, και εδώ είναι το πολύ σημαντικό, αποσύνδεσε τη «λύση του Κυπριακού προβλήματος» από την ολοκλήρωση του ανωτέρω σχεδιασμού!

Ο ελληνισμός δεν πρέπει να επιτρέπει σε απερχομένους να δεσμεύουν με τετελεσμένα τους επερχομένους! Και μάλιστα με τετελεσμένα εις βάρος του, και προς καταστροφήν του! Ο χρόνος κυλά προς όφελος του ελληνισμού.

Εγώ θυμάμαι τούτο το τέκνο του ελληνισμού της Αλεξάνδρειας, δυο βήματα από την Κύπρο, που έγραφε:
Καί τί φρικτή ἡ μέρα πού ἐνδίδεις
(ἡ μέρα πού ἀφέθηκες κ’ ἐνδίδεις),
καί φεύγεις ὁδοιπόρος γιά τά Σοῦσα,
καί πιαίνεις στον μονάρχην Ἀρταξέρξη
πού εὐνοϊκά σέ βάζει στήν αὐλή του,
καί σέ προσφέρει σατραπεῖες καί τέτοια.
Καί σύ τά δέχεσαι μέ ἀπελπισία αὐτά τά πράγματα ποὺ δὲν τὰ θέλεις.
Ἄλλα ζητεί ἡ ψυχή σου, γι’ ἄλλα κλαίει·
Τὸν ἔπαινο του Δήμου καί τῶν Σοφιστῶν, τὰ δύσκολα καὶ τ’ ἀνεκτίμητα Εὗγε· τὴν Αγορά, τὸ Θέατρο, καί τούς Στεφάνους.
Αὐτά ποῦ θὰ στὰ δώσει ὁ Ἀρταξέρξης,
αὐτά ποῦ θὰ τὰ βρεῖς στὴ σατραπεία·
καὶ τί ζωὴ χωρὶς αὐτά θὰ κάμεις.
Πηγή Φιλελεύθερος
MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ολλανδοί δημοσιογράφοι διατάχθηκαν έμμεσα να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό σχετικά με όσα ανακάλυψαν μετά από έρευνά τους στην περιοχή.

Ρεπορτάζ: Pravda Report 
Απόδοση: "Ας Μιλήσουμε Επιτέλους!"

Η Ολλανδική Αστυνομία συνέλαβε στο Άμστερνταμ δύο Ολλανδούς δημοσιογράφους, τους Στέφεν Μπεκ και Μίκελ Σπέκερς, αμέσως μόλις επέστρεψαν από το Ντόνμπας. Η αστυνομικοί προχώρησαν σε κατάσχεση όλου του υλικού που συγκέντρωσαν οι δύο δημοσιογράφοι στην ρωσόφωνη αυτή περιοχή της Ουκρανίας.

Οι δημοσιογράφοι είχαν μεταβεί στο Ντόνμπας, προκειμένου να ερευνήσουν την περιοχή που αναγνωρίστηκε ως το σημείο συντριβής του Μπόινγκ της Malaysia Airlines, το οποίο είχε αναχωρήσει από το Άμστερνταμ και συνετρίβη πάνω από την περιοχή του Ντόνετσκ στις 17 Ιουλίου του 2014. Σύμφωνα με δηλώσεις των Ολλανδών δημοσιογράφων, ανακάλυψαν αρκετά κομμάτια του επιβατικού αεροπλάνου στον τόπο συντριβής του, παρά το γεγονός ότι είχε ανακοινωθεί πριν από μεγάλο χρονικό διάστημα ότι είχαν συλλεχθεί όλα τα κομμάτια του.

Η Ολλανδική Αστυνομία προέβη σε κατάσχεση όλων των κομματιών του αεροσκάφους τα οποία είχαν πάρει μαζί τους οι δημοσιογράφοι, καθώς και του βιντεοσκοπημένου υλικού τους από το Ντόνμπας, το οποίο συμπεριλαμβάνει, μεταξύ άλλων, συνεντεύξεις με αυτόπτεις μάρτυρες στον τόπο της συντριβής.

Οι Στέφεν Μπεκ και Μίκελ Σπέκερς παρέμειναν στο Ντόνμπας για οκτώ συνολικά ημέρες. Αρχικός στόχος της επίσκεψής τους στην νοτιοανατολική Ουκρανία ήταν να διεξαγάγουν μια σειρά συνεντεύξεων με κατοίκους της περιοχής, οι οποίοι θα τους έδειχναν το σημείο όπου συνετρίβη το αεροσκάφος της εταιρείας Malaysia Airlines με αριθμό πτήσης MH17.

Οι δύο δημοσιογράφοι έμειναν έκπληκτοι στην θέα ενός μεγάλου αριθμού κομματιών του αεροσκάφους, τα οποία κείτονταν ακόμη στην περιοχή, παρά τις υποτιθέμενες εκτεταμένες έρευνες που είχαν ήδη διεξαγάγει οι αρχές. Σύμφωνα με δήλωση των ίδιων των δημοσιογράφων: “Υπάρχουν και άλλα πολλά αντικείμενα στο σημείο συντριβής, τα οποία δεν έχουν συλλέξει οι αρχές. Όσο για τον ισχυρισμό των εκπροσώπων της ολλανδικής εισαγγελικής αρχής γύρω από την επικινδυνότητα της περιοχής, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι σαφές ότι πρόκειται για περίπτωση σοβαρής αμέλειας”.

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι, παρ’ όλο που οι Μπεκ και Σπέκερς είχαν πληροφορήσει το ολλανδικό Υπουργείο Εξωτερικών για την αποστολή τους πριν αναχωρήσουν για την Ουκρανία, συνελήφθησαν αμέσως μόλις επέστρεψαν στη χώρα τους. Αυτό έγραψε σε ανάρτησή του στο Facebook ο ένας από τους δύο δημοσιογράφους.

Κάποιοι αξιωματούχοι της ολλανδικής εισαγγελικής αρχής ισχυρίστηκαν ότι δεν κατέστη δυνατή η συλλογή θραυσμάτων και άλλου είδους υλικού, λόγω του βαθμού επικινδυνότητας της περιοχής όπου συνετρίβη το αεροσκάφος. Ωστόσο, κατά την παραμονή μας στην περιοχή διαπιστώσαμε οι ίδιοι ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει”, έγραψε στην προσωπική ιστοσελίδα του ο Ολλανδός δημοσιογράφος.

Ο ίδιος αμφισβητεί την εγκυρότητα των επιχειρημάτων των Ολλανδών εισαγγελέων:  “Τα αναληθή δεδομένα που συμπεριλαμβάνονται στα επιχειρήματα των εισαγγελέων και η κατάσχεση του υλικού που συλλέξαμε, το οποίο συμπεριλαμβάνει, μεταξύ άλλων, φωτογραφίες και οπτικοακουστικό υλικό, μας δίνει κάθε λόγο να αμφισβητούμε τον βαθμό διαφάνειας και φερεγγυότητας των εν εξελίξει ερευνών”.

Οι Ολλανδοί δημοσιογράφοι υποψιάζονται ότι το υλικό ίσως τελικά να παραδοθεί σε υπαλλήλους της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας της Ουκρανίας, οι οποίοι δεν αποκλείεται να ασκήσουν δίωξη εναντίον εκείνων, οι οποίοι δέχθηκαν να μιλήσουν στους δύο δημοσιογράφους. Μάλιστα, κατά ομολογία του Στέφαν Μπεκ, η Ολλανδική Αστυνομία τους συνέλαβε και τους υπέβαλε σε σωματική έρευνα προτού καν περάσουν από τελωνειακό έλεγχο. Με το σκεπτικό αυτό, ο Μπεκ αντέκρουσε τον ισχυρισμό της εισαγγελικής αρχής, σύμφωνα με τον οποίο οι δημοσιογράφοι είχαν πιθανώς την πρόθεση να κρύψουν το υλικό το οποίο συνέλεξαν.

Τον Οκτώβριο του 2016, Ρώσοι εμπειρογνώμονες παρέδωσαν στις ολλανδικές αρχές όλα τα δεδομένα που είχαν στην κατοχή τους, σχετικά με την συντριβή του Μπόινγκ της Malaysia Airlines.

Σύμφωνα με την προκαταρκτική έκθεση της Κοινής Ομάδας Έρευνας (Joint Investigation Team, JIT), το αεροσκάφος κατερρίφθη από πυρά που προέρχονταν από πυραυλικό σύστημα Buk. Σύμφωνα με το πόρισμα της έκθεσης, το σύστημα πυραύλων Buk προέρχονταν από τη Ρωσία, στην οποία και επέστρεψε.

Ωστόσο, σύμφωνα με σχετικές δηλώσεις εκπροσώπων του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, το πόρισμα των ερευνών της συντριβής του μαλαισιανού αεροσκάφους διακρίνεται από προκατάληψη, αφού βασίστηκε αποκλειστικά στις πληροφορίες που προσκόμισε η ουκρανική πλευρά. Η εταιρεία Almaz-Antey, η οποία κατασκεύασε το πυραυλικό σύστημα Buk, έχει διεξαγάγει σειρά πειραμάτων, τα οποία απέδειξαν ότι το Μπόινγκ κατερρίφθη από συγκεκριμένο σημείο σε έδαφος το οποίο ελέγχεται από τον ουκρανικό στρατό.

Το Μπόινγκ 777-200ER της Malaysia Airlines, με αριθμό πτήσης MH17, απογειώθηκε από το Άμστερνταμ και είχε προορισμό την Κουάλα Λουμπούρ, όταν συνετρίβη στην περιοχή του Ντόνετσκ στις 17 Ιουλίου 2014. Ως αποτέλεσμα της συντριβής, σκοτώθηκαν 283 επιβάτες και 15 μέλη του πληρώματος, πολίτες δέκα διαφορετικών χωρών.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Έχουμε ήδη αρχίσει να βαδίζουμε στο 2017, μια χρονιά που αναμένεται να είναι αποκαλυπτική ως προς τις προθέσεις των ισχυρών, ανατρεπτική ως προς τις πεποιθήσεις και τις ανάγκες των λαών και εξοντωτική όσον αφορά τους αδύναμους. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει πως η οικονομία και η ισλαμική τρομοκρατία θα απασχολήσουν ενδεχομένως σε σημαντικό βαθμό την εσωτερική ασφάλεια δυτικών χωρών. Το πλέον βέβαιο όλων είναι πως οι ταχύτητες των διεθνών εξελίξεων θα είναι σημαντικές ιδιαίτερα στην Ευρώπη, στην οποία αναμένεται να δοθεί μια παρατεταμένη «μάχη» εκλογών, με τον ευρωσκεπτικισμό να ενδυναμώνεται σε καθημερινή βάση, με την Γερμανία να διεκδικεί την απόλυτη ηγεμονία της γηραιάς ηπείρου και την Μεγάλη Βρετανία να ανοίγει το παράθυρο στην επαναφορά της Ευρώπης μακριά από την θανατηφόρα αγκαλιά - κυριαρχία της Μέρκελ και του Σόιμπλε.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής

Σε κάθε περίπτωση τα όσα συμβαίνουν θα λειτουργήσουν καθοριστικά στην ανάδειξη των ισχυρών χωρών του πλανήτη για τα επόμενα 100 χρόνια. Με δεδομένους παίκτες την Κίνα, την αναδυόμενη Ρωσία και τις απρόθυμες (αλλά και με πολλά οικονομικά και πολιτικά προβλήματα) ΗΠΑ, μία ακόμη θέση στο τραπέζι των ισχυρών φαίνεται να διεκδικεί και η Γερμανία. Στην τελική «τοποθέτηση» των ισχυρών, η γεωπολιτική, η γεωστρατηγική, η γεωοικονομία αλλά και η ενέργεια αποτελούν τα σταθερά «κλειδιά ισχύος», των οποίων η διαμόρφωση βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Έτσι, το τρέχον έτος αναμένεται να είναι από κρίσιμο έως και λίαν αποκαλυπτικό για τις πραγματικές δυνατότητες των μνηστήρων του «παιγνίου», οι οποίοι ήδη χρησιμοποιούν θεμιτές και αθέμιτες μεθόδους για να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συμμαχίες, ενώ ταυτόχρονα επιχειρούν να δημιουργήσουν ρηγματώσεις στις συμμαχίες των αντιπάλων τους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες σε θέση αναμονής

Οι ΗΠΑ μετά από την πανωλεθρία του παρελθόντος συστήματος διακυβέρνησης, και έπειτα από μία καταγεγραμμένη απροθυμία γενικότερης άμεσης εμπλοκής στα διαδραματιζόμενα ανά τον πλανήτη, έχοντας μια σωρεία οικονομικών προβλημάτων (τα οποία όμως μπορεί να διαχειριστεί μεσοπρόθεσμα αφού διαθέτει τα κατάλληλα "εργαλεία), αλλά και μια σειρά στρατηγικών αποτυχιών στην ικανοποίηση στόχων για την χάραξη του νέου παγκόσμιου γεωπολιτικού χάρτη με κέντρο την Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ φαίνεται να ικανοποιούνται από την εναπομείνουσα ισχύ τους και, φυσικά, το «αλώβητο» αμερικανικό γόητρο.

Η Ουάσιγκτον, αφού επέλεξε να επηρεάζει την Ευρώπη μέσω της Γερμανίας και την Μέση Ανατολή μέσω ενός πολιτικού Ισλάμ που θα εισήγαγε η Τουρκία του Ερντογάν, είδε να καταρρέουν τα σχέδιά της και κατανοώντας πως το μεγάλο πρόβλημα για την ύπαρξη των ΗΠΑ είναι η Κίνα και η οικονομική απειλή του Πεκίνου, φαίνεται πλέον διατεθειμένη να αλλάξει άρδην τους σχεδιασμούς, ευελπιστώντας σε μια άτυπη συμμαχία και συνεργασία με τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ, αλλά και με την Ρωσία του Πούτιν και την Ευρώπη να λειτουργεί ως κοινός χώρος «καλής θέλησης» (και, φυσικά, οικονομικού κέρδους) των δύο πλευρών με ή χωρίς την Γερμανία να πρωταγωνιστεί στη νέα κατάσταση που διαφαίνεται πως είναι διατεθειμένος να ακολουθήσει ο Ντόναλντ Τραμπ.

Ο βασικός - ουσιαστικός αντίπαλος για την Ουάσιγκτον είναι η οικονομική ισχύς του Πεκίνου, και συγκεκριμένα το αμερικανικό χρέος που διακρατεί η Κίνα και το οποίο μπορεί ανά πάσα στιγμή να λειτουργήσει αποδομητικά για τις ΗΠΑ, ενώ αξιωματούχοι των ΗΠΑ έχουν δημόσια δηλώσει πως σε βάθος πλέον των 10 χρόνων, η Κίνα ενδέχεται να διαθέτει την θέση της παγκόσμιας υπερδύναμης και σε στρατιωτικό επίπεδο αποκαθηλώνοντας τις ΗΠΑ από την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία.
Ουσιαστικά, η μέχρι στιγμής καταγραφόμενη καλή θέληση του νέου αμερικανού προέδρου προς την Ρωσία του Πούτιν, αποσκοπεί στην δημιουργία ρηγμάτων μεταξύ Μόσχας και Πεκίνου και στην δημιουργία μιας άτυπης συνεργασίας –συμμαχίας των μεγάλων αντιπάλων του προηγούμενου αιώνα απέναντι στο φαινόμενο, την Κίνα, που βρίσκεται σε συνεχή ανάπτυξη και απειλεί την παγκόσμια τάξη όπως τη γνωρίζουμε ως σήμερα.

Η Ρωσία ανέρχεται δυναμικά

Η Ρωσία του Πούτιν, τόσο στην Κριμαία όσο και στην Μέση Ανατολή απέδειξε πως ξέρει να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της, αλλά επί της ουσίας στοχεύει σε μια –ει δυνατόν- αναίμακτη συνεργασία και με οικονομικά οφέλη παρουσία της τόσο στην Ευρώπη, όσο και στη Μέση Ανατολή. Η Ρωσία του Πούτιν επανακάμπτει ταχύτατα και με αποφασιστικότητα, έχει στρατηγικό σχέδιο και, κυρίως, κατανοεί πως το «μοίρασμα» του πλανήτη δεν γίνεται με κανόνες «ρωσικής ρουλέτας»… που ενδέχεται να οδηγήσουν σε ακραίες μη ελεγχόμενες καταστάσεις. Η "γνώση του αντιπάλου", η εμπειρία και οι δίαυλοι επικοινωνίας που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, η κατανόηση της καταστροφικής ισχύος που διαθέτει, αλλά κυρίως, η αποφασιστικότητα πλήρους επαναφοράς με κανόνες business as usual (γλώσσα που κατανοούν οι ΗΠΑ), είναι σημεία πάνω στα οποία μπορεί να υπάρξει μια ασφαλής μελλοντική επικοινωνία και συνεργασία των δύο χωρών.

Η αποφασιστική, δυναμική και αποτελεσματική παρέμβαση της Μόσχας τόσο στην Κριμαία (απέναντι στην Γερμανική αλαζονεία) όσο και στην Συρία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή, απέδειξε πως η Ρωσία είναι σε θέση να μην αποδέχεται τετελεσμένα εις βάρος των συμφερόντων της και να παρεμβαίνει ουσιαστικά -με ευέλικτη πολιτική- και αλλάζοντας εις βάρος της παγκόσμιους σχεδιασμούς στην επιχειρούμενη ευρύτερη γεωπολιτική αναδιάταξη. Όμως, το μήνυμα του Πούτιν στην σταθερά υποχωρητική Ουάσιγκτον ήταν απολύτως διακριτό, αφού της αναγνωρίζει παγκόσμιο ρόλο και επιλέγει την συνεργασία από μία σύγκρουση που θα κατέστρεφε και τις δύο πλευρές. Το ίδιο μήνυμα έχει κατορθώσει να περάσει η Μόσχα και στο Πεκίνο, κερδίζοντας χρόνο απέναντι στον κινεζικό δράκο, και προτάσσοντας καλή θέληση με ποικίλα βοηθήματα προς την Κίνα (έως και στρατιωτική τεχνολογία), παίρνοντας τον ρόλο του μπαλαντέρ έως ότου ξεκαθαρίσει το τοπίο στις δυνάμεις ισχύος του σήμερα αλλά και της επόμενης ημέρας, ό,ποια κι αν είναι αυτή.

Κίνα, ο πεινασμένος δράκος

Η Κίνα είναι η πιο "ψύχραιμη" δύναμη, εν σχέσει με τις ΗΠΑ και Ρωσία, με πραγματικά μακροπρόθεσμο σχεδιασμό τον οποίο είναι σε θέση να υλοποιήσει κυρίως λόγω του καθεστώτος που απέχει μακράν από τις αντιλήψεις της Δύσης. Στόχος του Πεκίνου είναι η κυριαρχία στο άμεσο γεωπολιτικό περιβάλλον, αν και γνωρίζει ότι η επίδειξη ισχύος οδηγεί σε αντισυσπειρώσεις τις οποίες όμως τις θεωρεί διαχειρίσιμες. Είναι υπέρ της το πλεονέκτημα του αμυνόμενου που έχει υπολογιστεί περί το ένα προς τρία.

Ταυτόχρονα, διά της οικονομικής της ισχύος σε όρους συναλλαγματικών αποθεμάτων, η Κίνα έχει αγοράσει αμερικανικό χρέος, το οποίο αν χρησιμοποιηθεί μπορεί να οδηγήσει σε αμοιβαία καταστροφή, άρα ένα έστω λίγο επιπόλαια δόγμα MAD, όχι όμως με τη χρήση πυρηνικών.
Όσα προβλήματα οικονομικά και να αντιμετωπίσει στο εσωτερικό, είναι σε πολύ καλύτερη θέση να τα αντιμετωπίσει με παρεμβάσεις λόγω της φύσεως του καθεστώτος και της κινεζικής φιλοσοφίας που δεν έχει καμία σχέση με τη δυτική.

Η μεγάλη πρόκληση της Κίνας είναι να αλλάξει το μοντέλο που την οδήγησε σε οικονομική ανάπτυξη. Ένα μοντέλο που βασίστηκε σε φθηνότατη εργασία και χαμηλής ποιότητας προϊόντα που κυριάρχησαν στις δυτικές αγορές. Όσο όμως αναπτύσσεται αναγκάζεται να αυξάνει αποδοχές στους εργαζόμενους (προκειμένου να δημιουργήσει ένα εσωτερικό οικονομικό στήριγμα), οπότε καλείται να αντισταθμίσει την απώλεια ανταγωνιστικότητας των προϊόντων της διεθνώς (λόγω αύξησης του κόστους παραγωγής), με βελτιωμένη τεχνολογία, συν αύξηση της εσωτερικής ζήτησης λόγω των χρημάτων που έχουν οι Κινέζοι για να καταναλώσουν. Παράλληλα, το Πεκίνο καλείται να διαχειριστεί τις φούσκες που δημιουργούνται σε μια οικονομία ως αποτέλεσμα του φθηνού χρήματος και της πιστωτικής επέκτασης, αλλά και τις πληθωριστικές πιέσεις.

Σε τελική ανάλυση, με αναγωγή στο γεωστρατηγικό επίπεδο, η Κίνα είναι η μοναδική χώρα που αναπτύσσει ισόρροπα την οικονομική και τη στρατιωτική της ισχύ και μάλιστα με τη σωστή σειρά. Η Ρωσία από την πλευρά της στηρίζεται στις πρώτες ύλες (των οποίων οι τιμές ανεβοκατεβαίνουν, ενίοτε και βοηθούμενες από τους ανταγωνιστές) με μια οικονομία που πολύ δύσκολα μπορεί να πλησιάσει τον χαρακτηρισμό της "μεταποιητικής".

Γερμανία, με όνειρα μεγάλης δύναμης, αλλά...

Στο τραπέζι της παγκόσμιας ισχύος προσπαθεί να τοποθετηθεί και η Γερμανία. Κι ενώ το Βερολίνο έχει κατορθώσει να επιβληθεί μέσω της οικονομίας (του ευρώ) και να εκμεταλλευθεί την ανεπάρκεια άλλων ισχυρών ευρωπαϊκών χωρών (π.χ. Γαλλία), δημιουργώντας όμως ένα πλήθος οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων στην γηραιά ήπειρο που απειλούν το μεγάλο σχέδιο της γερμανικής επιβολής, η γερμανική αλαζονεία και κυρίως η ανεπάρκεια χειρισμού της ισχύος που διαθέτει, σε συνδυασμό με την σε σημαντικότατο βαθμό ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία και την έλλειψη ενός ισχυρού στρατού, καθιστούν το "γερμανικό μοντέλο ισχύος" ανεπαρκές.

Βέβαια, η Γερμανία κατέβαλε (και συνεχίζει να καταβάλει) σημαντικές προσπάθειες τόσο προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός ισχυρού ευρωστρατού, όσο και απόκτησης - υφαρπαγής ενεργειακών πόρων από την κεντρική και ανατολική Μεσόγειο και συγκεκριμένα καταλήστευσής τους από την Κύπρο και την Ελλάδα μέσω μνημονίων. Λειτουργώντας στο ίδιο μοτίβο και προκειμένου το Βερολίνο να αναπτύξει την επιρροή του στην Μέση Ανατολή και στις οδούς διέλευσης της ενέργειας, έχουν επαναθερμανθεί οι ιστορικές σχέσεις με την Τουρκία και εκφράζονται στον μέγιστο βαθμό με την μεγαθυμία των Γερμανών απέναντι στον ημιπαράφρονα και συνεχώς απομακρυνόμενο από τα δημοκρατικά πλαίσια Ταγίπ Ερντογάν, στον οποίο εμμέσως πλην σαφώς παρέχει ένα άτυπο καθεστώς ατιμωρησίας έως και "διευκολύνσεις" σε θέματα που είτε άπτονται με την Ελλάδα και την Κύπρο είτε είναι άμεσα σχετιζόμενα με τις τουρκικές απειλές και εκβιασμούς προς την Ευρώπη μέσω των (λαθρο)μεταναστών, ενώ η ανάπτυξη των γερμανικών μυστικών υπηρεσιών και υπηρεσιών πληροφοριών τόσο στην Τουρκία όσο και στην Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράκ κ.α.) δημιουργούν "στίγματα" γερμανικής συνεργασίας και βοήθειας προς την φιλο-ισλαμική τουρκική εξωτερική πολιτική και τους τζιχαντιστές.

Σε κάθε περίπτωση, η γερμανική ωμότητα, όπως αυτή εκφράζεται οικονομικά εντός της Ευρώπης (μεταμοντέρνος πόλεμος) και ιδιαίτερα προς τις ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου, σε συνδυασμό με τους απαράδεκτους γεωπολιτικούς χειρισμούς του Βερολίνου από την Ουκρανία έως και τα Βαλκάνια, προϊδεάζουν για μια επερχόμενη αντίδραση (ήδη ξεκίνησε μέσω του ευρωσκεπτικισμού) και σημαντικές πολιτικές αλλαγές εις βάρος της γερμανικής προστεταντικής προσέγγισης σε όρους που ξεκινούν από την έννοια της "συμμαχίας" και καταλήγουν στην ίδια τη Δημοκρατία και τα δικαιώματα των πολιτών και των κρατών της "Ενωμένης" Ευρώπης. Μια αντιστροφή του υπάρχοντος κλίματος θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια την Γερμανία σε οικονομικό όλεθρο, αφού η οικονομία της στηρίζεται σε σημαντικότατο βαθμό στις εξαγωγές προς τις ευρωπαϊκές χώρες.

Έτσι, παρά τις ό,ποιες προσπάθειες του Βερολίνου, εξαιτίας κυρίως της γερμανικής αντίληψης στην διαχείριση της οικονομικής, πολιτικής και γεωπολιτικής ισχύος, σε συνδυασμό με την απόλυτη ενεργειακή και στρατιωτική ανεπάρκεια, καθιστούν τη Γερμανία ως τη χώρα που θέλει, αλλά δεν μπορεί επ' ουδενί να σταθεί στο τραπέζι των ισχυρών του πλανήτη.

Η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας

Με τα υπάρχοντα γεωπολιτικά, γεωοικονομικά και γεωστρατηγικά δεδομένα των ισχυρών (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) και της Γερμανίας που επιθυμεί να μεταβληθεί σε ηγεμόνα της Ευρώπης (ακόμη και επί ερειπίων), η Ελλάδα βιώνει μια πρωτοφανή κατάσταση που δεν έχει καμία σχεδόν σχέση με την οικονομία, αλλά είναι άμεσα συνδεδεμένη με τις γεωπολιτικές επιθυμίες, της ενεργειακές ανάγκες και τις ιστορικές βλέψεις της Γερμανίας έναντι των υπολοίπων ευρωπαϊκών (και όχι μόνο) χωρών.

Μέχρι και σήμερα, οι πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδας επέλεγαν να ανταλλάσσουν την στρατηγική θέση της χώρας με την εξουσία. Πολιτικά σχήματα και προσωπικότητες εξαρτώμενες (έως και εκβιαζόμενες) από εξωτερικά συμφέροντα, δεν παρήγαγαν σχεδόν ποτέ εθνική πολιτική, πόσω δε μάλλον ουσιαστικό πολιτικό έργο... Σήμερα, δίνεται μια τεραστίων διαστάσεων ευκαιρία στην Ελλάδα (αλλά και στην Κύπρο) να αντιταχθεί στην καταστροφική πολιτική των μνημονίων που ασκεί αφόρητη έως και καταστροφική πίεση (βλ. Βερολίνο), μέσα από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και τις ανάγκες των ισχυρών, όπως αυτές προκύπτουν μέσα στα πλαίσια της παγκόσμιας ανακατανομής σφαιρών πολιτικής ισχύος.

Εάν οι κυβερνώντες την Ελλάδα αντιληφθούν πως η Γερμανία της Μέρκελ και του Σόιμπλε επιθυμεί την παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων (έως αφανισμού) προς οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα τολμήσει να αμφισβητήσει το γερμανικό "uber alles", εάν αντιληφθούν πως ο γερμανικός γίγαντας μέσω των απειλών του επιχειρεί να κρύψει την αδυναμία του (ενέργεια και έλεγχος των ενεργειακών ροών) και κατατεθεί ένα ολοκληρωμένο εθνικό στρατηγικό σχέδιο που θα περιλαμβάνει την αξιοποίηση των ελληνικών ενεργειακών πόρων (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, υδρίτες κ.α.) σε συνεργασία με εταιρείες χωρών στις οποίες η Γερμανία σήμερα επιβάλει τις δικές της επιθυμίες (Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Μ. Βρετανία κ.α.), τότε θα πρέπει να θεωρείται ως δεδομένη η πλήρης αναστροφή της σημερινής τραγικής κατάστασης στην Ελλάδα.

Εάν, μάλιστα, μέσα από αυτή την πρόταση κατατεθεί ταυτόχρονα ένα γεωπολιτικό μοντέλο (επικαιροποιημένη πρόταση του οράματος του Ρήγα Φεραίου) που θα αναδεικνύει και θα ενισχύει την φύση, τα πλεονεκτήματα και τις οικονομίες των βαλκανικών χωρών, καταγράφοντας έναν χώρο μεταφοράς των ευρωπαϊκών βιομηχανιών από την Κίνα στα Βαλκάνια (μακριά από εθνικισμούς και με ευρωπαϊκούς μισθούς) και επί της ουσίας έναν χώρο - ζώνη ανάπτυξης και ασφάλειας μεταξύ της κεντρικής Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής, τότε θα υπάρξει πλήρης ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης (στην Ελλάδα αλλά και στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων) σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, με την Ελλάδα να βρίσκεται στην κορυφή των εξελίξεων, μακριά από τους κινδύνους που σήμερα βρίσκεται και τις απειλές που δέχεται από "φίλους", "εταίρους" και "συμμάχους".

Η καταρρέουσα Τουρκία του Ερντογάν

Η Τουρκία, είναι μια δημιουργήθηκε από την Δύση για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε στρατηγικός στόχος προς χειραγώγηση και μετέπειτα στρατηγικός εταίρος του ΝΑΤΟ απέναντι στη Σοβιετική Ένωση. Είναι η χώρα που έχει εκμεταλλευθεί στον απόλυτο βαθμό την γεωστρατηγική της θέση και συμμετείχε σε όλα τα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά παίγνια των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή (από Βαλκάνια έως και Μέση Ανατολή). Επίσης, μπορεί να χαρακτηρισθεί και ως ιστορικός εταίρος της Γερμανίας, υπό την άτυπη προστασία της οποίας βρίσκεται έως και σήμερα.

Η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν συμμετείχε σε ένα τολμηρό αμερικανικό σχέδιο δημιουργίας και προώθησης ενός ιδιαίτερου μοντέλου, του πολιτικού Ισλάμ και της αμερικανικής διείσδυσης στον ευρύτερο χώρο της Μέσης και Εγγύς Ανατολής. Με την βοήθεια του Γκιουλέν και του δικτύου του, αλλά και του κεμαλικού - στρατιωτικού τουρκικού κατεστημένου, ο Ταγίπ Ερντογάν με ταχύτατους ρυθμούς εξελίχθηκε στο πρόσωπο που έφερε όλα τα "προσόντα" για να δημιουργήσει μια πανίσχυρη Τουρκία. Συμμετείχε και στον τομέα της υποστήριξης των τζιχαντιστών του Ιλαμικού Κράτους και, κυριολεκτικά, έφτασε πολύ κοντά στο να καρπωθεί από τις εκ βάθρων ανακατατάξεις στην Μέση Ανατολή.

Μια σειρά από κορυφαία γεγονότα. όμως πρώτα η Μόσχα του Βλαντιμίρ Πούτιν με την αποφασιστική και στον απόλυτο βαθμό επιτυχημένη παρέμβαση στη Συρία, η κατάρριψη του ρωσικού SU-24 κι έπειτα ένα αποτυχημένο (και πολυσυζητημένο έως και σήμερα) στρατιωτικό πραξικόπημα, φαίνεται πως άλλαξαν ραγδαία τα σχέδια των ΗΠΑ (που είχαν ήδη αποσυρθεί και λειτουργούσαν μέσω προθύμων εκπροσώπων) και έβαλαν την Τουρκία και τον ίδιο τον Ερντογάν σε σοβαρές περιπέτειες, που μετέτρεψαν την "πανίσχυρη" Τουρκία σε έναν ετοιμόρροπο χώρο, που απειλούν την γεωγραφική ακεραιότητά της, ενώ την έχουν καταστήσει -εξαιτίας των επιλογών του Ερντογάν- σε μη ασφαλή χώρα (που όμως υπό την γερμανική ανοχή τολμά να απειλεί την Ευρώπη), την ίδια στιγμή που η τουρκική οικονομία ξεκίνησε μία πορεία προς τον όλεθρο (πρώτα εξαιτίας της Ρωσίας κι έπειτα εξαιτίας της κατακόρυφης αύξησης της τρομοκρατίας).

Κι ενώ η Τουρκία ετοιμαζόταν να μετατραπεί (με όλα τα συνακόλουθα οφελήματα) στον πανίσχυρο παίκτη μεταξύ Βαλκανίων και Μέση Ανατολής, η αλλαγή των αμερικανικών σχεδίων και ο προσανατολισμός των ΗΠΑ προς τους Κούρδους (τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας), εξανάγκασαν τον "σκληρό" Ερντογάν να στραφεί προς την Μόσχα του Πούτιν, αναζητώντας την προστασία και την εύνοια ενός ισχυρού. Αυτή η στροφή προς τη Μόσχα (και μια σειρά από λεκτικές επιθέσεις κατά των ΗΠΑ), κατέστησαν την Τουρκία ως αφερέγγυο σύμμαχο χώρα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την ίδια την Τουρκία και, κυρίως, για την ακεραιότητά της στο προσεχές μέλλον.

Παρ' όλα αυτά τα προβλήματα, μέχρι και σήμερα η Τουρκία -με την σιωπηλή βοήθεια της Γερμανίας- προσπαθεί να παίζει σε πολλά μέτωπα, να συμμετέχει σε αποφάσεις το μέλλον των οποίων η ίδια δεν είναι σε θέση να ορίσει και υπό την ανοχή ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών να ασκεί πιέσεις (στον γνωστό ρόλο του μαντρόσκυλου) και να απειλεί την Κύπρο και την Ελλάδα, δηλαδή τις δύο χώρες που με κοινή πολιτική μπορούν να καταστρέψουν τα όνειρα του Βερολίνου!!!

Η σημερινή Τουρκία βρίσκεται σε δεινή θέση, αφού ο Ερντογάν γνωρίζει πως οι ΗΠΑ θα προωθήσουν τη δημιουργία ενός Κουρδιστάν (ακόμη και σε συνεργασία με τη Ρωσία), ενώ ταυτόχρονα έχει να επιλέξει μεταξύ της συμπάθειας του Ρωσίας και της "επιστροφής του ασώτου" στις διαθέσεις των ΗΠΑ. Με σοβαρούς κινδύνους στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο Ερντογάν είναι αντιμέτωπος με τους Κούρδους, τους φανατικούς ισλαμιστές που εγκατέλειψε με την στροφή του προς τη Μόσχα, το σύστημα Γκιουλέν και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα που ο ίδιος επιχείρησε να αντικαταστήσει προς όφελός του, αλλά και την καταρρέουσα τουρκική οικονομία, ενώ τέλος, η τουρκική εμπλοκή στη Συρία πνίγεται στο αίμα στις μάχες με τους τζιχαντιστές και αναμένεται συντριβή όταν ο Συριακός στρατός θα απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση των τουρκικών στρατευμάτων και των παραστρατιωτικών ομάδων που υποστηρίζει η Άγκυρα. Με αποφάσεις του ίδιου του τούρκου προέδρου ο κρατικός μηχανισμός στην Τουρκία υπολειτουργεί εξαιτίας των διώξεων που συνεχίζονται έως και σήμερα κατά οιουδήποτε εναντιώνεται στον "σουλτάνο Ερντογάν". Ποιά διέξοδο έχει ο τούρκος πρόεδρος; Το ερώτημα αυτό θα πρέπει να απασχολήσει άμεσα και στον μέγιστο βαθμό την ελληνική πολιτική σκηνή και ιδιαίτερα την κυβέρνηση, αφού Κύπρος και Αιγαίο δείχνουν να βρίσκονται στο "κέντρο ενδιαφέροντος" για την Τουρκία, η οποία εναγωνίως αναζητά μια "νίκη", ακόμη και σε επίπεδο μιας βραχονησίδας...

Εγκαταλείποντας την μικροπολιτική προσέγγιση των όσων συμβαίνουν στο εσωτερικό της χώρας και κοιτώντας το σύνολο του "δάσους", των συμφερόντων και των δυνάμεων που κινούνται στον διεθνή γεωπολιτικό χάρτη, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως μια στοχευμένη παρέμβαση - πρόταση της Ελλάδας, μπορεί να οδηγήσει σε επαναδιατάξεις που θα ικανοποιούν όλους τους ισχυρούς, θα καλύπτουν και θα εγγυώνται τα ελληνικά συμφέροντα, την ανεξαρτησία και την αυτοκυριαρχία της χώρας, η οποία με τις κατάλληλες πολιτικές αναπροσαρμογές (π.χ. πλήρη συνεργασία με την ελληνική ομογένεια) μπορεί να επιβεβαιώσει το ρηθέν "οι ισχυροί έχουν τα δικά τους σχέδια, αλλά αυτά λειτουργούν για εμάς"... Τα μόνα που χρειάζονται, πέραν της ολοκληρωμένης σοβαρής ελληνικής πρότασης, είναι τόλμη, διάθεση για προσφορά, εντιμότητα και σοβαρότητα. Αυτά τα στοχεία, δηλαδή, που λείπουν από το σύνολο σχεδόν των επαγγελματιών - βολεμένων πολιτικών (κατ' άλλους "πωλητικών") που πουλάνε τα πάντα για να εξασφαλίσουν την άνοδο ή την παράταση της παρουσίας τους στην εξουσία...

ΥΓ: Τόσο για το αποτυχημένο πραξικόπημα, όσο και για την εν ψυχρώ δολοφονία του ρώσου πρέσβη, ίσως θα έπρεπε να αναζητηθεί ως "ιθύνων νους" κάποια χώρα που θέλει να τραβήξει την Τουρκία μακριά από την "ρωσική αρκούδα" και να την τοποθετήσει στον όμιλο των χωρών που επιθυμεί να επηρεάζει ή και να ελέγχει η ίδια. Και αυτή η χώρα δεν είναι σίγουρα οι ΗΠΑ ή η Κίνα (φυσικά ούτε και η Ρωσία)...

ΥΓ2: Κάποιοι, πιθανότατα, θα χαρακτηρίσουν τα παραπάνω γραφόμενα ως "αντιγερμανικό μένος". Ίσως θα πρέπει να επανεξετάσουν τόσο τις εκάστοτε δημόσιες δηλώσεις Σόιμπλε (και την συμπεριφορά της γερμανικής κυβερνητικής πολιτικής προς την Ελλάδα), αλλά και τις δηλώσεις (που αυξάνονται συνεχώς) πολλών ευρωπαίων αξιωματούχων που καταδικάζουν το "σκεπτικό" της Γερμανίας προς την Ελλάδα (και όχι μόνο). Σε κάθε περίπτωση ο Σόιμπλε εργάζεται για τα συμφέροντα και την υλοποίηση των σχεδιασμών της Γερμανίας. Αυτό όμως δεν μπορεί να σημαίνει πως η Ελλάδα πρέπει να σιωπά στην επιθετική - εξοντωτική πολιτική του γερμανού υπουργού ή πως πρέπει οι Έλληνες να αποδεχθούν την εξόντωσή τους ως "λογικό επόμενο" μιας ισχυρής Γερμανίας. Αυτό που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τόσο η κυρία Μέρκελ όσο και ο κ. Σόιμπλε, αλλά για ακατανόητους λόγους δείχνουν να αγνούν οι ελληνικές κυβερνήσεις είναι πως στην παγκόσμια πολιτική δεν υπάρχουν φίλοι και σύμμαχοι, παρά μόνο συμφέροντα, ισχυροί και ανίσχυροι, θύτες και θύματα. Όποιος νομίζει πως η γερμανική πολιτική αντιμετωπίζει φιλικά την Ελλάδα και τους Έλληνες, προφανώς δεν έχει κατανοήσει τα διεθνώς ισχύοντα και, προφανέστατα δεν έχει αντιληφθεί την αξία της Ελλάδας και την γερμανική ανάγκη να υφαρπάξει τόσο τον φυσικό όσο και τον ανθρώπινο πλούτο αυτής της μικρής αλλά τόσο σημαντικής χώρας.

ΥΓ3: Σε κάθε περίπτωση στην Ελλάδα (και κυρίως από τους έλληνες πολίτες) οι πολιτικές ελίτ θα πρέπει να κατανοήσουν τα πραγματικά αίτια της (επιβληθείσας) κρίσης προκειμένου να καταστεί δυνατό να χαραχθεί μια ενιαία εθνική στρατηγική - αποφασιστική πολιτική που θα λειτουργήσει επιθετικά προς την διέξοδο της Ελλάδας από αυτή την κρίση, η οποία της έχει αφαιρέσει την εθνική κυριαρχία, διαλύει όλες τις πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές δομές της και την έχει καταστήσει γερμανικό προτεκτοράτο, σε ένα failed state, με μηδενικές πιθανότητες επαναφοράς και λειτουργίας της ως ανεξάρτητης και αυτοκυρίαρχης χώρας, η οποία απομυζάται και αποσυντίθεται προς όφελος μιας παντοδύναμης Γερμανίας. Οι πολιτικές υποτέλειας και αποδοχής της ασφάλειας των αλυσίδων, οι πρακτικές μεθοδικής εξόντωσης μιας ολόκληρης χώρας και ενός λαού, η καταπάτηση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων των Ελλήνων, η καταστρατήγηση του Ελληνικού Συντάγματος και οι εν γένει μνημονιακές "λογικές" πρέπει να καταγγελθούν επαρκώς, η πολιτική ανωμαλία την οποία διάγει η Ελλάδα ενώ οι εκφραστές - υποστηρικτές της θα πρέπει να οδηγηθούν πάραυτα ενώπιον των ποινικών ευθυνών τους τόσο ως προς το Σύνταγμα και τους νόμους της χώρας, όσο και ως προς το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο. Οι λογικές της "συνέχειας του κράτους" (δηλαδή η αναγκαστική υλοποίηση δεσμεύσεων κυβερνήσεων που καταπάτησαν κάθε έννοια του Ελληνικού Συντάγματος), θα πρέπει να παυθούν άμεσα και να χαρακτηριστούν αναλόγως. Η Ελλάδα είναι μια χώρα μικρή (πληθυσμιακά) και αυτός είναι ο κύριος λόγος που μπορεί να ανταπεξέλθει σε πιθανές ακραίες πιέσεις που θα της ασκηθούν, οι οποίες όμως θα "ρίξουν τις μάσκες" όλων εκείνων που ισχυρίζονται πως επιθυμούν "το καλό των Ελλήνων".
Η μη εκμετάλλευση των υπαρχουσών διεθνών γεωπολιτικών συνθηκών και εν εξελίξει ανακατατάξεων θα αποτελέσει έγκλημα των πολιτικών - κυβερνητικών ιθυνόντων εις βάρος της ίδιας της Ελλάδας, η οποία μπορεί να καταθέσει τη δική της πρόταση, διευκολύνοντας στο "ξεκαθάρισμα" των ισχυρών και αναδεικνύοντας την χρησιμότητα ενός αυτοκυρίαρχου και ανεξάρτητου ελληνικού χώρου, σπουδαιότατης γεωπολιτικής, γεωστρατηγικής και ενεργειακής αξίας. Επιτέλους, ας πάψουμε να πουλάμε σαν χώρα μόνο τον ήλιο και τις παραλίες μας και ας εκμεταλλευθούμε τον ζωτικό χώρο στον οποίο βρισκόμαστε...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ήδη μπήκαμε στον έβδομο χρόνο της κρίσης και στο βάθος του τούνελ όχι μόνο δεν φαίνεται... φως, αλλά όλο και περισσότερο σκοτάδι.

Κι αυτό γιατί συνεχίζουμε να ζούμε μέσα στην εικονική πραγματικότητα που καλλιέργησαν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, οι οποίες μας υπόσχονται ότι η ανάπτυξη έρχεται και το δράμα τελειώνει, γιατί είμαστε «καλά παιδιά» και τηρούμε τις υποσχέσεις που δίνουμε - στην αδίστακτη τρόικα στην αρχή και στους αδηφάγους θεσμούς στη συνέχεια.

Αν κάποιος βάλει σε ένα βίντεο και δει τις δηλώσεις του Γιώργου Παπανδρέου από το Καστελόριζο, του Αντώνη Σαμαρά και του Αλέξη Τσίπρα (από την ώρα που οι δύο τελευταίοι έγιναν πρωθυπουργοί), θα διαπιστώσει μια ευθεία γραμμή θέσεων και απόψεων περί εξόδου από την κρίση, που έχουν ρίξει τους πολίτες στην ευθεία γραμμή του ιατρικού κώματος.

Και ενώ εμείς εξακολουθούμε να ζούμε σε αυτή την ελληνική εικονική πραγματικότητα, υπάρχει η «πραγματική» πραγματικότητα, αυτή στην οποία μας έχουν βάλει ο Β. Σόιμπλε και οι λοιποί παράγοντες του σκληρού άξονα της βόρειας Ευρώπης. Αυτή έχει οδηγήσει μισθωτούς, μικρομεσαίους, αγρότες, συνταξιούχους σε μια πραγματικότητα και σε μια καθημερινότητα που δεν έχουν παράθυρο διεξόδου. Η φτώχεια γιγαντώθηκε, η φοροδιαφυγή τρέφεται από την άγρια φορολογία, η διαφθορά βρίσκει νέες άκρες και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Η συρρίκνωση της οικονομίας είχε, έχει και θα έχει τραγική συνέχεια, όσο η συνταγή του «αργού θανάτου» δεν αλλάζει. Και, αν δεν υπήρχαν οι δομές αλληλεγγύης της ελληνικής οικογένειας και κοινωνίας -και της Εκκλησίας, θα προσθέταμε-, τότε θα βλέπαμε το πραγματικό μέγεθος της ανέχειας που υπάρχει στη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών.

Το σχέδιο, που ξεκίνησε από την υποταγή του Παπανδρέου στο Καστελόριζο και υλοποιείται μέχρι τις ημέρες μας, εφαρμόζεται από το Βερολίνο με συνέπεια και συνέχεια, και μόνο όποιος εθελοτυφλεί έπειτα από τόσα χρόνια δεν το βλέπει.
Μακάρι οι εκλογές να ήταν μια κάποια λύση, αλλά φοβούμαι ότι ακόμη και αυτές, όταν γίνουν, το μόνο που θα συνεισφέρουν θα είναι το καβαφικό ερώτημα: «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;»
Το γράφουμε αυτό, διότι όσο η συνταγή του Μνημονίου παραμένει, είτε με κόκκινο είτε με πράσινο ή με γαλάζιο πρόσημο, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ακόμη και το... βελούδινο διαζύγιο, που είναι το κρυφό όνειρο του Σόιμπλε, δεν θα είναι υπέρ μας, αν το διαμορφώσουν οι Γερμανοί και οι δορυφόροι τους.
Ήδη, οι Ολλανδοί ακονίζουν τα μαχαίρια τους και, αν επικρατήσουν οι ευρωσκεπτικιστές, τότε τα μαντάτα για εμάς θα είναι ακόμη πιο μαύρα.

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι ότι, επτά χρόνια μετά το αρχικό σοκ και δέος, κανείς δεν έχει καταρτίσει ένα εναλλακτικό πρόγραμμα: Ένα «σχέδιο Β», που θα έχει ελληνική συνταγή και θα εξετάζει όλα τα δεδομένα. Και, με βάση αυτό, να ενημερωθούν οι πολίτες και να γνωρίζουν εάν μπορεί να έχει τέλος το δράμα που βιώνουν, πότε και πώς.

Διαφορετικά, ο λογαριασμός θα μεγαλώνει, η φτωχοποίηση θα συνεχίζεται και, αργά ή γρήγορα, οι απελπισμένοι πολίτες θα βγουν στους δρόμους, μη μπορώντας να αντέξουν άλλο μια πολιτική που θα τους μοιράζει ψίχουλα για να τους κρατά πεινασμένους και όχι νηστικούς.
Γι’ αυτό αναρωτιόμαστε: Ως πότε;

Nίκος Ελευθερόγλου
Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Της Δρ. Μαρίας Χρ. Αλβανού

Το ζήτημα της εγχώριας τρομοκρατίας ήρθε πρόσφατα ξανά στο προσκήνιο. Συλλήψεις, έρευνες και ποινικές διώξεις που αφορούν τρομοκρατική δράση δείχνουν ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει (ως χώρα που ανήκει στην Ευρώπη) μόνο τον κίνδυνο του ισλαμιστικού δικτύου, αλλά και εγχώριων ομάδων με προσανατολισμό αναρχικό-ακραίο αριστερό.

Τα ευρήματα της ελληνικής αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας θα αξιολογηθούν από τις δικαστικές αρχές στα πλαίσια των αποδιδόμενων κατηγοριών στα ποινικώς διωκόμενα πρόσωπα, σύμφωνα με τις δικονομικές διαδικασίες.

Σε αυτή τη φάση μπορούμε να επισημάνουμε με βάση όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας τα κάτωθι:

Φαίνεται να υπάρχει ουσιαστική, ενεργητική συμμετοχή του γυναικείου φύλου στην ελληνική τρομοκρατία, που συνάδει με όσα επικρατούν σε τέτοιου ιδεολογικού χώρου τρομοκρατικά σχήματα και στο εξωτερικό, εδώ και πάρα πολλά χρόνια (ήδη από τις δεκαετίες του '70 και '80).

Ο επιχειρησιακός ρόλος των γυναικών έχει πλεονεκτήματα στη τρομοκρατική δράση, κυρίως λόγω των στερεοτύπων που τις θέλουν (ακόμη) να θεωρούνται από την κοινωνία ως μη βίαιες και άρα μη επικίνδυνες. Έτσι καταφέρνουν να διαφεύγουν της προσοχής και σχεδόν «υπεράνω υποψίας» μπορούν να δρουν με μεγαλύτερη ευκολία και συχνά πολύ πιο αποτελεσματικά από τους άντρες. Ακόμη, η συγκριτική μελέτη της συμμετοχής των γυναικών σε τρομοκρατικές οργανώσεις μας δίδει σημαντικές πληροφορίες για την αφοσίωση τους και πολλές φορές τη σκληροπυρηνική ιδεολογική τους τοποθέτηση.

Η εγχώρια σκηνή της τρομοκρατίας προφανώς δεν είναι αμελητέα ποσότητα, όσον αφορά τις προκλήσεις για την ασφάλεια που αντιμετωπίζει η χώρα και τη δυνατότητα πραγματοποίησης επιθέσεων. Αν τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί απηχούν όντως την πραγματικότητα επιχειρησιακής ετοιμότητας, τότε φαίνεται να υπάρχει σοβαρή οργάνωση και σχεδιασμός που θα μπορούσαν να πλήξουν διάφορες υποδομές, αλλά και να προετοιμάσουν επιθέσεις ενάντια σε πρόσωπα του πολιτικού και δημόσιου βίου. Απώλεια ανθρώπινων ζωών, υλικές ζημίες και πολιτικές συνέπειες ως αποτέλεσμα σχεδιαζόμενων τρομοκρατικών χτυπημάτων συνθέτουν ένα πολύ αρνητικό σενάριο για την ελληνική κοινωνία και πολιτεία.

Η ελληνική πολιτεία πρέπει να απαντήσει στην πρόκληση της ριζοσπαστικοποίησης στη βία που αφορά μορφές αναρχικού και ακροαριστερού εξτρεμισμού. Το σύνθημα «άκου τον τρομοκράτη» (που χρησιμοποιούμε στη μελέτη του φαινομένου της τρομοκρατίας) δεν έχει να κάνει με την αποδοχή της ρητορικής του. 'Έχει να κάνει με την ανάγκη να αντιληφθούμε καταρχήν ότι οι τρομοκράτες εκμεταλλεύονται τα οποιαδήποτε κακώς κείμενα, προβλήματα και συνθήκες (βιοτικές, κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές) για να στρατολογήσουν μέλη και να δημιουργήσουν συμπαθούντες. Επίσης, έχει να κάνει με την κατανόηση των προσωπικοτήτων των ανθρώπων που αναλαμβάνουν την ένοπλη, βίαιη δράση. Όσο χρήσιμες από άποψη «προπαγανδιστική» για μια οργάνωση είναι οι προκηρύξεις-μανιφέστα της, άλλο τόσο χρήσιμες είναι για τις αρχές και τους μελετητές.

Έχουμε ξεπεράσει προ πολλού την εποχή των «κλειστών» οργανώσεων. Η μορφή των ομάδων (cells) που επικοινωνούν ιδεολογικά και κοινωνούν επιχειρησιακά χαρακτηρίζει και το εγχώριο τρομοκρατικό φαινόμενο. Έχουμε λοιπόν σχήματα τρομοκρατικής δράσης ευέλικτα και ανοιχτά. Για τον λόγο αυτόν οι αστυνομικές επιχειρησιακές επιτυχίες, αν και αξιέπαινες, δεν επιλύουν το πρόβλημα, ούτε δύνανται να οδηγήσουν σε εξάρθρωση του τρομοκρατικού δικτύου. Μάλιστα, επειδή η τρομοκρατία έχει κατεξοχήν επικοινωνιακή διάσταση, μετά από συλλήψεις και πλήγματα σε δομές τρομοκρατικής δράσης, δυστυχώς θα πρέπει οι αρχές να βρίσκονται σε επαυξημένη ετοιμότητα.

Τα χτυπήματα «συμπαράστασης», «συσπείρωσης» και «δήλωσης παρουσίας» από μέλη που διαφεύγουν τη σύλληψη, αλλά και ομάδες του ίδιου ιδεολογικού χώρου και κοινής δράσης είναι αναμενόμενα.

Τα ζητήματα ασφάλειας για το 2017 που αφορούν την Ελλάδα είναι πολλά και περίπλοκα. Η αντιμετώπιση τους δεν μπορεί να εξαντληθεί σε (αναγκαία) μέτρα ασφάλειας. Με βάση και το γενικότερο διεθνές τρομοκρατικό τοπίο -που πλέον αποτελεί πρότυπο επιχειρησιακών μεθόδων και δομής που μιμούνται ομάδες άσχετα από τον ιδεολογικό τους χαρακτήρα και τον τόπο δράσης- απαιτείται η μελέτη της δυναμικής των εγχώριων σχημάτων τρομοκρατικής βίας. Όσο και αν η «πνευματική σκιά» της εποχής της 17 Νοέμβρη δεν έχει εξαφανιστεί, υπάρχει πλέον μια νέα πραγματικότητα που πρέπει να αντιμετωπιστεί με σύγχρονους όρους.

* Εγκληματολόγος - Ειδική σε θέματα τρομοκρατίας
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ποιες χώρες της υφηλίου θα πρωταγωνιστήσουν το 2017; Ποιος πηγαίνει καλά και ποιοι βαδίζουν με ταχύτητα στην αντιμετώπιση μεγάλων προβλημάτων τα οποία μάλιστα θα τους απειλήσουν επειδή οι εγγενείς δομικές αδυναμίες δεν θεραπεύτηκαν ή ενεπλάκησαν σε αδιέξοδες συγκρούσεις ή επειδή κάποιοι τάιζαν σανό είτε το εσωτερικό είτε άλλους στο πρόθυμο εξωτερικό;

Του Γιώργου Αναγνωστόπουλου

Όταν έρθει η ώρα της κρίσης, τότε τα παχιά λόγια γίνονται μπούμερανγκ αφού οι ψηλές προσδοκίες που καλλιεργούνταν για λόγους επικοινωνιακής διαχείρισης, όταν δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα, σκάνε ως φούσκα κάνοντας μεγάλο θόρυβο.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως είναι, ότι στο επίπεδο του παγκόσμιου καταμερισμού ισχύος, ανάμεσα σε χώρες με πυρηνικά οπλοστάσια, όσο μεγαλύτερη είναι η διάψευση των προσδοκιών, τόσο αυξάνεται το κίνητρο των ηγετών για προσφυγή στον μοναδικό παράγοντα που φέρνει ισορροπία… η τραγική ειρωνεία είναι, ότι αυτός ο φόβος «φυλάει τα «έρημα», όλους εμάς.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση της υπερφίαλης Γερμανίας, της Γαλλίας χωρίς ηγεσία και της Βρετανίας που μοιάζει όλο και περισσότερο με μια… στριμμένη και ιδιόρρυθμη γεροντοκόρη, βαδίζει σταθερά προς τη διάλυση της. Η Ευρώπη από τότε, που η οικονομική της ατμομηχανή (λέγε με Γερμανία) έμεινε ακυβέρνητη από Γάλλο μηχανοδηγό, άρχισε να ξεφουσκώνει.

Η Ευρώπη ήδη βρίσκεται σε διεθνή ανυποληψία και αν καταφέρει να επιβιώσει στη σημερινή της μορφή και δεν διαλυθεί, θα είναι ένα μόρφωμα αντιπαραγωγικό που θα το δείχνουν όλοι ως το εγχείρημα που ξεκίνησε πολλά υποσχόμενο, για να καταλήξει σε κάτι δυσλειτουργικό που δεν αρέσει σε κανέναν, ούτε καν στους ίδιους τους Ευρωπαίους…

ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Ας μη γελιέται, δεν έχει καμία τύχη να κάτσει ποτέ στο τραπέζι με τους ισχυρούς αυτού του κόσμου. Εάν θέλει να καταλάβει κανείς το γιατί, δεν έχει παρά να κοιτάξει τα δομικά οικονομικά της στοιχεία και να τα συγκρίνει με τα αντίστοιχα στοιχεία άλλων μεγάλων χωρών για να την κατατάξει στην Γ’ κατηγορία και ως χώρα και ως οικονομική δύναμη.

Προσθέστε σε αυτά και τη στρατιωτική της ανυπαρξία και τη διεθνή διπλωματική απουσία από τα μεγάλα παγκόσμια γεγονότα για να διαπιστώσετε πιο είναι στην πραγματικότητα το αληθινό της μέγεθος σε επίπεδο παγκόσμιου καταμερισμού ισχύος.

Κάπου εκεί θυμάσαι αναπόφευκτα τη ρήση, ότι η Γερμανία είναι πολύ μικρή για να παίξει παγκόσμιο ρόλο και πολύ μεγάλη για να μην αποσταθεροποιεί την Ευρώπη.

ΡΩΣΙΑ

Πολλοί νομίζουν ότι η Ρωσία με τη στρατηγική και διπλωματική της νίκη στην Συρία και όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία, έκανε τη μεγάλη επιστροφή, το μεγάλο «comeback». Δυστυχώς για τους ίδιους θα διαψευσθούν. Στρατιωτική και στρατηγική δύναμη στηριζόμενη σε οικονομία με πήλινα πόδια δεν υφίσταται. Δεν έχει υπάρξει ποτέ στην Ιστορία.

Ο Πούτιν είναι καλός γνώστης της στρατηγικής, αλλά η νίκη του στην Συρία δεν οφείλεται τόσο στη δική του ικανότητα, όσο στην ανικανότητα των αντιπάλων του, εν προκειμένω της κυβέρνησης Ομπάμα, την οποία ανίχνευσε εγκαίρως και εκμεταλλεύτηκε για να προωθήσει τα συμφέροντα της χώρας του.

Και καλά έκανε, αναμφισβήτητα. Το πρόβλημα με τον Βλαντιμίρ Πούτιν όμως, είναι ότι ως «προϊόν Σοβιετικής Ένωσης», δεν αντιλαμβάνεται και πολύ από οικονομικά με αποτέλεσμα να κυβερνά τη Ρωσία με τα κλασικά ρωσικά αρχέτυπα.

Οι οικονομίες όμως, ΔΕΝ μπορούν να στηρίζονται στην πληθώρα πρώτον υλών, σε πέντε βιομηχανίες και σε μία ομάδα ολιγαρχών (οι οποίοι θα έπρεπε να ονομάζονται… κλεφτοκοτάδες-πλιατσικολόγοι, όπως τους αντιμετώπισε με την άνοδό του ο Πούτιν μέχρι να τους θέσει υπό τον απόλυτο έλεγχο του Κρεμλίνου).

Οι εθνικές οικονομίες στηρίζονται στη μεταποίηση και στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, πράγματα ανύπαρκτα στη σύγχρονη Ρωσία. Το πρόβλημα το γνωρίζει και έχει προσπαθήσει να αλλάξει πολλά, το «σύστημα» όμως δε βοηθάει, με αποτέλεσμα μια ανύπαρκτη οικονομία.

ΚΙΝΑ

Ο αυριανός ηγέτης του κόσμου και η μεγαλύτερη απειλή για όλες τις χώρες με παγκόσμιες φιλοδοξίες. Μία χώρα που έχει κεντρικό σχέδιο δεκαετιών, όπου κάθε σημαντικό σχέδιο έχει πλειάδα εναλλακτικών σχεδίων. Μία χώρα μεθοδική και… εκνευριστικά υπομονετική.

Μία χώρα που κάνει άριστη χρήση της οικονομικής ισχύος που έχει επιτύχει και επενδύει κυρίως στην τεχνολογία, αφού η εποχή του πλεονεκτήματος του φθηνού εργατικού δυναμικού για την κατασκευή φθηνών προϊόντων που θα κατακλύσουν τις διεθνείς αγορές παρήλθε ανεπιστρεπτί.

Πλέον εργάζεται για να αντισταθμίσει την αύξηση του κόστους παραγωγής, άρα τη μείωση της ανταγωνιστικότητας, τόσο με τη δραματική βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων όσο και με την ενίσχυση της εσωτερικής ζήτησης, ώστε μέρος της παραγωγής να απορροφάται από τους ίδιους τους Κινέζους, μια αγορά άνω του ενός δισεκατομμυρίων ψυχών.

Πρόκειται για μια χώρα που έχει κάνει μέχρι τώρα τα λιγότερα λάθη στο εσωτερικό και το εξωτερικό συγκριτικά με όλες τις άλλες, ενώ και οι δυνατότητες αντιμετώπισης των προβλημάτων που ανακύπτουν στην πορεία στην πορεία είναι πολύ μεγαλύτερες από αυτρές των ανταγωνιστών της.

ΗΠΑ

Αν σαν άσκηση εργασίας οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές κηρύσσονταν σήμερα εκ νέου, τα συστημικά αμερικανικά κόμματα θα προσάρμοζαν την προεκλογική τους ατζέντα και την πολιτική, στα πρότυπα που εισήγαγε ο Ντόναλντ Τράμπ. Σίγουρα με λιγότερο λαϊκισμό και χυδαιότητα, όμως η ουσία θα ήταν πολύ κοντά στο «νέο δόγμα» που δημιούργησε ο Τράμπ.

Ο αμερικανικός λαός μίλησε, έστω κι αν σε απόλυτο αριθμό ψήφων κέρδισε η Κλίντον. Αυτό που είπαν οι απλοί Αμερικάνοι, είναι ότι η προτεραιότητα της κυβέρνησής τους πρέπει να είναι ο Αμερικανός και η ευημερία του, όχι ο Σύρος ή ο Αφγανός.

Δεν μπορεί ο Αμερικανός Πρόεδρος αντί να διορθώσει και να βελτιώσει πρώτα το υπάρχον οικονομικό και κοινωνικό σύστημα, με επιμέρους νόμους και παρεμβάσεις που είναι εύκολο περάσουν από τα νομοθετικά σώματα, να αναλώνει όλο του το εσωτερικό πολιτικό κεφάλαιο σε ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο όπως το «Obama Care».

Και ας μη βιαστούν οι μη γνωρίζοντες να κατηγορήσουν με «τσιτάτα» του είδους «όλοι πρέπει να απολαμβάνουν περίθαλψης», κανείς δε διαφωνεί, το πώς το κάνεις όμως, σχετίζεται με τη βιωσιμότητα… Όπως επίσης είναι ανήκουστο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα να πάσχει από τέτοια ένδεια ιδεολογική ώστε να καταφεύγει στα «Tea Party» και στις προσευχές.

Η Αμερική ως χώρα και ως σύστημα δεν βρίσκεται σε ιδεολογική παρακμή. Η Αμερική βρίσκεται σε στρατηγική παρακμή λόγο των δικών της λανθασμένων επιλογών, κάτι που κατά την γνώμη μου δεν είναι δύσκολο να αναστραφεί. Η Αμερική επέτρεψε στον εαυτό της να είναι οικονομικά ισχυρή επειδή ηγείται της παγκόσμιας τραπεζικής σπέκουλας και όχι στηριζόμενη στα Βασικά Οικονομικά εργαλεία, όπως η μεταποίηση και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Αυτό που σώζει την Αμερική είναι η παραγωγή και προσέλκυση εγκεφάλων με τους οποίους παράγει τόση καινοτόμο τεχνολογία ετησίως όσο ο όλος υπόλοιπος κόσμος μαζί. Η Αμερική επέβαλε στον κόσμο την Παγκοσμιοποίηση της οικονομίας και είχε δίκιο. Αυτό που ΔΕΝ προέβλεψε και πρέπει με κάποιον τρόπο να διορθώσει, είναι ότι η Παγκοσμιοποίηση της οικονομίας επιτρέπει την ανεξέλεγκτη διάχυση του χρήματος.

Η προσπάθεια ελέγχου του χρήματος (άρα της δύναμης του χρήματος) μέσω διακρατικών συμφωνιών κατά της φοροδιαφυγής και ξεπλύματος μαύρου χρήματος είναι μάταιες. Το χρήμα είναι το υπέρτατο στρατηγικό όπλο, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε οικονομικά, δεν κατέρρευσε ούτε πολιτικά, ούτε στρατιωτικά.

Επομένως το μεγάλο πρόβλημα της Αμερικής σήμερα είναι πρώτον ο έλεγχος των κεφαλαίων διεθνώς, δεύτερον η επάνοδος της αμερικανικής οικονομίας στις βασικές αναπτυξιακές αξίες και τελευταίο η αντιμετώπιση της Κίνας.

Γιατί από τους υπόλοιπους δεν απειλεί ουσιαστικά κανείς. Καλή η προπαγάνδα, όμως όταν έρχεται η ώρα της σύγκρουσης σε όλα τα επίπεδα, η πραγματικότητα ξεγυμνώνεται…

ΙΝΔΙΑ

Η Ινδία για να κάτσει κάποια στιγμή στο τραπέζι των ισχυρών (έχει όλες τις προϋποθέσεις γι’ αυτό), πρέπει να νικήσει πρώτα τον κακό εαυτό της. Ο μεγάλος εχθρός της Ινδίας, εν αντιθέσει με τη γειτονική Κίνα, είναι οι εσωτερικές της διαιρέσεις, μίση αιώνων, προκαταλήψεις, κάστες και πολυγλωσσία (6 επίσημες γλώσσες, όταν οι ανεπίσημες είναι περίπου ακόμη 18)… κατά συνέπεια η αναποτελεσματικότητα συνολικά του μηχανισμού παραμένει παροιμιώδης.

ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Ναι μεν είναι ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Λατινικής Αμερικής, αυτό όμως δεν φθάνει. Επιμέρους επιτυχίες δεν επαρκούν και είναι μακριά ακόμη από το να ωριμάσει σαν κοινωνία, να μειώσει τις μεγάλες της κοινωνικές ανισότητες στην πράξη και όχι στα λόγια και να καταφέρει να δημιουργήσει δίκτυο εθνικών υποδομών (αντί για έργα εντυπωσιασμού ώστε να βγαίνουν «μίζες»), που θα φέρουν την οικονομική ανάπτυξη.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ο πυρήνας της ύπαρξης ενός ολοκληρωτικού κράτους διατηρείται σε ισορροπία μόνο μέσω της παραγωγής και της διασποράς ενοχής. Προς όλους, ανεξαιρέτως. Άπαντες οιονεί είναι -και πρέπει να νιώθουν- ένοχοι. Στην τυραννία η ενοχή πρέπει να αποδίδεται σε όλους, έστω διά της πλαγίας οδού και με προσχήματα, επειδή όντως είναι καθολική! Όλα τα ολοκληρωτικά συστήματα γνωρίζουν καλά ότι οι άνθρωποι έχουν γεννηθεί για να είναι ελεύθεροι και αγαπούν την ελευθερία - γι' αυτό και είναι ύποπτοι.

Η ενοχή που παράγουν τα ανελεύθερα συστήματα είναι το βασικό εργαλείο διατήρησης και αναπαραγωγής της εξουσίας τους και γίνεται εφικτή με τη θέσπιση νόμων και διατάξεων που είναι ανθρωπίνως ανέφικτο να τηρηθούν. Γι' αυτό και έχουν απίστευτα δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές μηχανές και νομοθεσίες.

Η θηριώδης φορολογία, η πολυνομία, η δυσκολία επίσημης συνεννόησης με το κράτος, τα έντυπα με τους αναρίθμητους κωδικούς που πρέπει να συμπληρωθούν άψογα, οι προϋποθέσεις άσκησης επαγγέλματος, όλα βοηθούν το σύστημα να παράγει ενόχους. Κάποιος που δεν συμπλήρωσε σωστά ένα έντυπο. Κάποια που παρέλειψε να δηλώσει κάτι από τα πολλά που έπρεπε να δηλώσει. Κάποιοι που λησμόνησαν μια προθεσμία και την έχασαν. Όλοι αυτοί παρανόμησαν. Και θα τιμωρηθούν - όποτε και εάν βολεύει το κράτος.

Όλοι πρέπει να είναι ή να γίνονται παραβάτες των νόμων, για να τιμωρούνται επιλεκτικά όσοι απειλούν την τυραννική εξουσία. Πριν από την τιμωρία θα προηγηθεί, βέβαια, η «δίκη». Μια δίκη σαν αυτές της Μόσχας, όπου ο σταλινικός τρόμος διέσυρε την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη ως ιδέα!

Αναπόφευκτες οι σκέψεις που γεννά η εκτρωματική διαδικασία την οποία σκέφτηκε κάποιος αρρωστημένος νους για το περιβόητο «πόθεν έσχες». Αριθμοί συμβολαίων ακινήτων, υπόλοιπα σε τραπεζικούς λογαριασμούς και μύρια όσα άλλα είναι αυτά με τα οποία πρέπει να ασχοληθεί όποιος επιδιώξει να υποβάλει μια τέτοια δήλωση. Κι όλα τούτα, αφού έχει υποβάλει ξανά και ξανά «πόθεν έσχες» και Ε9 και τα συναφή... «Ε» που περιλαμβάνει μια φορολογική δήλωση.

Ο σαδισμός συναντά τον ολοκληρωτισμό σε ένα γκρίζο, ασφυκτικό περιβάλλον μιζέριας και ξενοκρατίας.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Κωνσταντίνος Παντελής

Τη Δευτέρα το τουρκικό Kοινοβούλιο ξεκίνησε συζητήσεις για την αλλαγή της νομοθεσίας, με σκοπό την αποτελεσματική αναθεώρηση του Συντάγματος, που θα δώσει την ευκαιρία στον Πρόεδρο, Recep Tayyip Erdogan, να διευρύνει τις εξουσίες του και ενδεχομένως, να του επιτρέψει να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το 2029.

Ο Erdogan, η κυρίαρχη φιγούρα στην πολιτική σκηνή της Τουρκίας τα τελευταία 14 χρόνια, διετέλεσε πρωθυπουργός από το 2003 μέχρι το 2014. Εκείνη τη χρονιά, αδυνατώντας να υπηρετήσει νέα θητεία στο εν λόγω χαρτοφυλάκιο, έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία, πεπεισμένος να ενισχύσει τις εξουσίες του μέχρι τότε συμβολικού αξιώματος. Και βέβαια κατάφερε να το πραγματοποιήσει χωρίς δυσκολία.

Ως προεξάρχουσα προσωπικότητα στην τουρκική πολιτική μετά την εποχή Ατατούρκ, ο Τούρκος Πρόεδρος δημιούργησε μια σύγχρονη κοσμική δημοκρατία από τα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εδώ και πολύ καιρό είναι σε θέση να επιβάλλει τη θέλησή του. Από την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Ιούλιο, έχει χρησιμοποιήσει όλες τις αρμοδιότητες έκτακτης ανάγκης με σκοπό να υπερνικήσει τους αντιπάλους του, απαλλάσσοντας των καθηκόντων τους ή φυλακίζοντας δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, αστυνομικούς, ακαδημαϊκούς και άλλους.

Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Erdogan και το Εθνικιστικό Κόμμα, το οποίο αποτελεί την αντιπολίτευση, αλλά υποστηρίζει την συνταγματική αναθεώρηση, πιστεύεται ότι διαθέτουν περισσότερες από αρκετές ψήφους – τουλάχιστον 330 από τα 550 μέλη του νομοθετικού σώματος – για να περάσουν τις αλλαγές. Σε αυτή την περίπτωση το μεταρρυθμιστικό πακέτο στη συνέχεια θα υποβληθεί σε εθνικό δημοψήφισμα την άνοιξη. Αξίζει να αναφερθεί ότι το Σύνταγμα δεν έχει τροποποιηθεί από το 2010.

Είναι γεγονός πως ο Erdogan έχει επανειλημμένα υποστηρίξει τη θέση ότι η Τουρκία χρειάζεται ένα προεδρικό σύστημα, όπως αυτό που ισχύει στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τη Γαλλία, για να αποφευχθεί μια κυβέρνηση αδύναμου συνασπισμού και να αντιμετωπιστεί αυτό που αποκαλεί ως μια υπαρξιακή απειλή για το έθνος.

Αν περάσει, η νομοθεσία θα τεθεί σε ισχύ το 2019 και θα επιτρέψει στον Erdogan να υπηρετήσει για ακόμα δύο πενταετίες ως πρόεδρος. «Αυτή θα είναι η αρχή μιας νέας εποχής», δήλωσε ο Ερντογάν σε σχετική εκδήλωση τον περασμένο μήνα, αφότου το νομοσχέδιο υποβλήθηκε στο Κοινοβούλιο.

Από την πλευρά του, ο Τούρκος Πρωθυπουργός, Binali Yildirim, δήλωσε πρόσφατα ότι η Τουρκία έχει ήδη de facto προεδρικό σύστημα. Ο ίδιος υποστηρίζει τη νέα νομοθεσία, αν και αυτή θα αποδυναμώσει σε μεγάλο βαθμό τον θεσμικό του ρόλο.

Οι επικριτές του Erdogan από την άλλη φοβούνται ότι οι προτεινόμενες αλλαγές θα μετατρέψουν ουσιαστικά την Τουρκία σε ένα αυταρχικό κράτος και θα διαβρώσουν περαιτέρω τους τομείς της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Παράλληλα, η αναμενόμενες μεταρρυθμίσεις προβλέπεται να περιπλέξουν τις μακροχρόνιες προσπάθειες της χώρας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για την οποία οι δημοκρατικές εγγυήσεις είναι βασική προϋπόθεση.

Το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, γνωστό με τα τουρκικά αρχικά CHP, αντιτίθεται στις προτεινόμενες τροποποιήσεις. Στην ίδια λογική έχει προειδοποιήσει ότι ενδεχόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση θα οδηγήσει στο τέλος της δημοκρατίας στην Τουρκία και την αντικατάστασή της από μια μονοπρόσωπη «δικτατορία».

New York Times, Reuters
Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Αδιαμφισβήτητο είναι από όλους ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι ο μεγαλύτερος εις την Ιστορία της ανθρωπότητας, και ότι εκ του λόγου αυτού εμείς οι Έλληνες είμαστε υπερήφανοι για την μοναδική προσφορά των προγόνων μας. Η υπερηφάνεια όμως δεν πρέπει να είναι έννοια κενού περιεχομένου, αλλά να έχει βαθιές ρίζες εις την ικανότητα και την δύναμη να παρακολουθεί, να ερμηνεύει και να εναρμονίζει τις σχέσεις της με τον περιβάλλοντα χώρο. Ο οποίος ήταν και είναι η συνύπαρξη με τους άλλους λαούς, ώστε και να προστατεύεται, αλλά και να συνεχίζει το δημιουργικό της έργο. Αυτοί ήσαν οι πρόγονοι μας, ένας Λαός προσφιλής αλλά και σεβαστός από όλους τους άλλους λαούς.

Μετά την Επανάσταση του 1821 παρατηρείται η παρερμήνευση της Ιστορίας μας και η λάθος πορεία της χώρας με τα ολέθρια λάθη μας. Δύο από αυτά και τα πρώτα είναι ότι δεν δίνουμε απάντηση εις τον ίδιο τον εαυτόν μας, την οποία οφείλουμε: γιατί άντεξε ο Λαός μας τα «400 χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς». Διότι εμείς οι Έλληνες ήμασταν πολύ δραστήριοι και ο Πυλώνας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το δεύτερο μεγάλο λάθος είναι η δολοφονία του Καποδίστρια το 1831, ο οποίος το 1828 ως άμισθος Κυβερνήτης της χώρας μας ήθελε να κτίσει τότε ένα σύγχρονο Ελληνικό Κράτος, όμοιο της Ελβετίας του οποίου υπήρξε αρχιτέκτονας του, και να μας διδάξει, ότι παράλληλα με την υπερηφάνεια οφείλουμε ως Λαός να παρακολουθούμε τις παγκόσμιες εξελίξεις. Ο τραγικός όμως θάνατος του σήμαινε το τέλος της συνέχισης του έργου του υπό το πνεύμα του, τη ανικανότητά και ανεπάρκειά μας να κτίσουμε εδώ και 189 χρόνια ένα σύγχρονο Κράτος, αλλά και η ολέθρια πορεία της Πατρίδας μας, παρά όλες τις εθνικές εξάρσεις, αλλά και τα σκαμπανεβάσματα που ενδιάμεσα ακολούθησαν.

Η Ιστορία όμως ποτέ δεν αλλάζει, διότι ως έννοια ακολουθεί την καταγραφή των παγκόσμιων γεγονότων, τα οποία δεν είναι τίποτε άλλο από τις συμπεριφορές, τις ικανότητες και τις δυνατότητες κάθε λαού να αυτοπροστατεύεται, αλλά παράλληλα να παρακολουθεί και να συμμετέχει ως παίχτης εις την αρένα των ανταγωνισμών και παγκόσμιων εξελίξεων. Που αυτό σημαίνει, ότι εις την Παγκόσμια Πολιτική δεν υπάρχουν και δεν μπορεί να υπάρχουν φιλίες, αγκαλιές, κουμπαριά, συρτάκια, ρακί, μουσακάδες και τσαμπουκάδες, αλλά μόνον τα συμφέροντα των λαών που φροντίζουν δια της ικανότητας και του δυναμισμού των αφενός να θωρακίζουν τους εαυτούς τους, αλλά αφετέρου να επιβάλλονται απέναντι των άλλων, οι οποίοι αγνοούν αυτούς τους κανόνες και ευθύνες που έχουν απέναντι του ίδιου του εαυτού τους.

Δυστυχώς, εις την μετά το 1831 Ιστορία μας, εμείς ως Λαός περιχαρακωθήκαμε εις την καταστροφική μας εσωστρέφεια, αλλά παράλληλα και εις την εσφαλμένη αντίληψη, ότι η χώρα μας είναι το «Κέντρο της γης»! Δηλαδή μπερδέψαμε τον Πολιτισμό με την Παγκόσμια Πολιτική. Διότι ενώ είναι γνωστή σε όλη την ανθρωπότητα η τεράστια συμβολή των προγόνων μας, εμείς συνεχίζουμε να επικαλούμαστε κάθε τόσο το έργο και τα μνημεία τους, όμως τώρα ως άλλοθι, για να καλύπτουμε την απραξία, αδιαφορία, ανικανότητα, ανεπάρκεια, όλα τα λάθη μας, αυτή την έλλειψη ενός έργου ως συνέχιση του δημιουργικού έργου των προγόνων μας.

Οσο όμως περισσότερο προσβάλλουμε εμείς οι ίδιοι τους προγόνους μας με τις ανεύθυνες συμπεριφορές μας τόσο περισσότερο αυτοκαταστρεφόμαστε. Διότι ενώ συνεχίζεται η κατρακύλα μας, εξαιτίας των επαναλαμβανόμενων λαθών μας, τόσο περισσότερο συμπεριφερόμαστε ανεύθυνα, μισαλλόδοξα, υπεροπτικά απέναντι και του εαυτού μας, αλλά και απέναντι των άλλων. Ενώ βυθιζόμαστε μέσα εις τον πολιτικο-οικονομικό βούρκο που εμείς δημιουργήσαμε, κατασκευάζουμε τώρα και εχθρούς για να απαλλάξουμε τους εαυτούς μας από τις δικές μας ευθύνες. Όλοι μας, ειδήμονες και μη, πολιτικοί και πολίτες, φλυαρούμε ατέρμονα και επί δεκαετίες εις τις καφετέριες, εις τα ΜΜΕ, τα Κανάλια και την Βουλή, ποίος φταίει για την κατάντια μας! Προβάλλοντες μάλιστα και τις ρητορικές ικανότητες και γνώσεις μας, όλα όμως κενού περιεχομένου, διότι βρίσκουμε κάθε τόσο τους ενόχους αλλού, αλλά ποτέ εις τον ίδιο τον εαυτό μας. Για εμάς φταίνε τώρα οι ικανοί, οι καλύτεροι, οι νικητές, και όχι εμείς οι χαμένοι! Και τούτο διότι όλοι μας αγνοούμε έναν βασικό κανόνα και της ζωής, αλλά και της Ιστορίας: ότι οι άνθρωποι και οι λαοί κρίνονται μόνον από τα έργα τους και όχι από τα λόγια.

Καταντήσαμε ένας Λαός με εκατοντάδες χιλιάδες εθνοσωτήρες και δεκάδες Εθνάρχες που και τώρα ακόμη ενώ βουλιάζουμε, μιλάμε για Πατρίδα και Έθνος, αλλά και για εξωγενείς εχθρούς, ενώ εμείς οι ίδιοι ήμαστε οι εχθροί του, οι ατιμώρητοι δολοφόνοι του.

Εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες δεν καταλάβαμε ακόμη και το πιο απλό. Ότι το ΚΡΑΤΟΣ ήμαστε εμείς, ο καθείς από εμάς. Το οποίο όμως αντί να κτίζουμε, εμείς επί δεκαετίες διαλύουμε, καταστρέφουμε δια των εκατοντάδων παρανομιών μας, φόρο-και εισφοροκλέπτοντας, διαλύοντας τα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, τα οποία μετατρέψαμε σε αχούρια και άσυλα του πολιτικού υποκόσμου. Και ως συνέπεια της αντεθνικής συμπεριφοράς μας, της αστάθειας και αβεβαιότητας, μεταφέρουμε εκατοντάδες δισεκατομμύρια Ευρώ σε ξένες Τράπεζες, και χιλιάδες Επιχειρήσεις εις τις γείτονες χώρες, και παράλληλα στέλνουμε και 65.000 παιδιά μας εις τα ξένα Πανεπιστήμια, όπου οι Έλληνες φοιτητές αποτελούν την πλειοψηφία μεταξύ των εκεί αλλοδαπών φοιτητών, και οι οποίοι μετά τις σπουδές τους παραμένουν κατά το πλείστον εκεί.

Μετά από όλα αυτά τα δεινά τα οποία θα έπρεπε να μας γίνουν εμπειρίες και μαθήματα, εμείς αδυνατούμε να καταλάβουμε επίσης και το πιο απλό, αλλά και αναπόφευκτο: όταν μία οικογένεια αυτοκαταστρέφεται με τις συνεχείς έριδες και γκρεμίζει το ίδιο το σπίτι της, τότε ο οιοσδήποτε, είτε αυτός είναι ο γείτονας ή κάποιος άλλος, απλώνει το χέρι του για να σου το πάρει.

Εκ του λόγου αυτού εμείς οι ίδιοι ήμαστε οι εχθροί της Ελλάδος. Οι άλλοι και την δουλειά τους κάνουν, και τα συμφέροντά τους υπερασπίζονται, αλλά και επεκτείνουν!

Γεώργιος Εμ. Δημητράκης
* Ο αρθρογράφος κρητικής (Μαριού Ν. Ρεθύμνης) και θρακικής καταγωγής γεννήθηκε και διαμένει στην Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας και επί 30-ετίας Διπλωματούχος Ξεναγός για όλη την Ελληνική Επικράτεια.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Καθοριστικό είναι το επόμενο διάστημα για τις ελληνοσκοπιανές σχέσεις, όπου θα κριθεί η πολιτική των Σκοπίων ως προς το ζήτημα της ονομασίας του κράτους. Όπως είχα γράψει αμέσως με την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων της 11ης Δεκεμβρίου, ο αλβανικός παράγοντας παίζει καθοριστικό ρόλο στον σχηματισμό κυβέρνησης.

Κατά τις προηγούμενες εκλογές, και ενώ το κόμμα του Γκρούεφσκι είχε την πλειοψηφία για να κυβερνήσει, η Συμφωνία της Αχρίδας του 2001 μεταξύ Αλβανών και Σλάβων των Σκοπίων τον υποχρέωνε να σχηματίσει κυβέρνηση με ένα αλβανικό κόμμα, όπως και έπραξε με το κόμμα του Αλί Αχμέτι.

Στην παρούσα όμως περίοδο, κανένα σλαβικό κόμμα δεν διαθέτει τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών για σχηματισμό κυβέρνησης, και ως εκ τούτου αρχίζουν τα «πάρε-δώσε», ώστε τα αλβανικά κόμματα να λάβουν όσα αιτούν, για να συμπράξουν με το κόμμα που θα πλειοδοτήσει σε παροχές προς τους Αλβανούς.

Ο πρόεδρος Γκεόργκι Ιβάνοφ εκκινεί την διαδικασία δίνοντας την εντολή στον Ν. Γκρούεφσκι που υπερίσχυσε του αντιπάλου του Ζόραν Ζάεφ κατά δύο έδρες (51-49). Η δυσκολία για τον πρώην πρωθυπουργό είναι ότι και προεκλογικώς και τώρα έχει αρνηθεί την ικανοποίηση του κύριου αιτήματος των Αλβανών, περί αναγνώρισης ως επίσημης γλώσσας του κράτους και της αλβανικής, με το επιχείρημα ότι οι Αλβανοί δεν ξεπερνούν το 25% του πληθυσμού.

Η αλήθεια είναι, ότι κανείς δεν γνωρίζει πόσοι είναι οι Αλβανοί, επειδή ο Γκρούεφσκι γνωρίζοντας το 2011 ότι ξεπερνούν το 30%, δεν διενήργησε Απογραφή, όπως διενεργούν όλα τα κράτη ανά δεκαετία, φοβούμενος προφανώς ότι θα καταδειχθεί ο πραγματικός πληθυσμός των Αλβανών των Σκοπίων. Οι οποίοι με την σειρά τους υποστηρίζουν ότι έχουν ξεπεράσει κατά πολύ το 40%.
(Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως σε μικρό χρονικό διάστημα οι Αλβανοί θα υπερτερούν λόγω μεγάλης γεννητικότητας, γι’ αυτό και επιμένω να μη υπογραφεί καμιά συμφωνία για το όνομα, με δεδομένο ότι σε λίγο χρόνο κανένας Αλβανός πολιτικός δεν θα απαιτεί να ονομαστούν τα Σκόπια με το ψευδώνυμο Μακεδονία, από την στιγμή που ήδη το Τέτοβο, όπου μένουν μόνον Αλβανοί, το έχουν μετονομάσει αυθαιρέτως σε Ιλλυρίδα).

Σε περίπτωση που ο Γκρούεφσκι σχηματίσει κυβέρνηση, η πολιτική του έναντι της Ελλάδας δεν θα αλλάξει, με τον μακεδονισμό να επικρατεί, αφού άλλωστε αυτό είναι το κύριο επιχείρημά του για εκλογική επικράτηση. Αντιθέτως, κυβέρνηση υπό τον σοσιαλδημοκράτη Ζόραν Ζάεφ, αλλάζει εντελώς το σκηνικό, με δεδομένο ότι ο εν λόγω πολιτικός έχει αποδεχθεί την σύνθετη ονομασία για το κράτος, όπως και η πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών.

Αυτό σημαίνει πως θα υπάρξει συμφωνία για το όνομα, αλλά ελπίζεται πως η ελληνική πλευρά δεν θα αποδεχθεί την «μακεδονική εθνικότητα» και την «μακεδονική γλώσσα». Η Βουλγαρία είναι αμετάπειστη ως προς αυτό, και έχει προειδοποιήσει τα Σκόπια ότι θα αντιδράσει σε οποιοδήποτε αίτημα ένταξης σε διεθνή Οργανισμό, και κυρίως σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε.

Εξεταστέα είναι η μεταστροφή των ΗΠΑ, που επιδιώκουν την πρωθυπουργοποίηση του Ζόραν Ζάεφ, εγκαταλείποντας -εδώ και δυο χρόνια τουλάχιστον- τον εκλεκτό του Τζορτζ Σόρος, Ν. Γκρούεφσκι. Εξ αυτού του λόγου, αναφερόμενος ο Γκρούεφσκι στον κατάλογο των αιτημάτων τους που δημοσίευσαν από κοινού τα αλβανικά κόμματα -μετά από άμεση παρέμβαση στα εσωτερικά των Σκοπίων του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα, που υποχρέωσε τους Αλβανούς να μη διαπραγματευθούν για "καρέκλες", αλλά για το σύνολο των αλβανικών διεκδικήσεων- δήλωσε ότι δημιουργείται ένα κλίμα το οποίο υπήρξε και στο παρελθόν, αλλά τώρα προωθείται με μεγάλη δημοσιότητα καθώς χρηματοδοτείται από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) στη χώρα, που επιβιώνουν από την οργάνωση του Τζορτζ Σόρος, την «Open Society Institute», όπως είπε και πρόσθεσε ότι ορισμένοι πολιτικοί και διπλωμάτες καθοδηγούνται από την οργάνωση αυτή.

Μάλιστα, μετά τις εκλογές είχε δηλώσει: «Ήταν μια δύσκολη, αλλά ενδιαφέρουσα χρονιά. Ναι, είχαμε έναν σκληρό αντίπαλο και δεν σκέφτομαι την Σοσιαλδημοκρατική Ένωση - SDSM, αυτή ήταν απλά το κάλυμμα, το εργαλείο, η λαβίδα… Πίσω τους βρισκόταν ο Τζορτζ Σόρος με τα εκατομμύριά του που χύνονταν στη χώρα, μέσω του δικτύου των ΜΚΟ, των μέσων ενημέρωσης, των πολιτικών στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, η επιρροή των πιο ισχυρών κρατών του κόσμου, που αποτελούσαν μια αποφασιστική επιρροή για μια μικρή χώρα όπως είναι η δική μας».

Εν αναμονή επομένως, της στάσης των αλβανικών κομμάτων, που φαίνεται πως μάλλον προς τον Ζόραν Ζάεφ θα στραφούν, αφού αυτή είναι και η επιθυμία των Αμερικανών, εκφρασθείσα αμέσως υπό του πρεσβευτή στα Σκόπια, και, αλλά δυναμικά, από τον πρωθυπουργό της Αλβανίας, Έντι Ράμα.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Andrew A. Michta

Η κατάσταση της ευρωπαϊκής ασφάλειας ίσως επιδεινωθεί δραματικά το 2017, εάν συνεχιστούν οι ανησυχητικές τάσεις του 2016. Οι παρατηρητές θα πρέπει να έχουν την προσοχή τους σε τέσσερα μεγάλα προβλήματα.

Ο πρώτος τομέας στον οποίο η Ευρώπη εξακολουθεί να παραπαίει, είναι η απάντησή της στις απειλές ασφάλειας. Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η τρομοκρατία της τζιχάντ στην Ευρώπη θα συνεχίσει να αυξάνεται, καθώς το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος έχει ξεχωρίσει το Ηνωμένο Βασίλειο, την Γαλλία και ιδιαίτερα τη Γερμανία ως τους προτιμώμενους ευρωπαϊκούς της στόχους. Αλλά το τωρινό μοντέλο των κυβερνήσεων της εξάρτησης από τις υπηρεσίες πληροφοριών, την αστυνομία και τα υπουργεία Εσωτερικών για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, δεν θα είναι αρκετό.

Το να φέρουν τον στρατό στον αγώνα κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας στο εσωτερικό, θα πρέπει να αποτελεί επείγουσα προτεραιότητα για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις το 2017, ιδιαίτερα καθώς η συνεχιζόμενη ροή μεταναστών από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, έχει αυξήσει τον κίνδυνο επιθέσεων στην ήπειρο. Οι ένοπλες δυνάμεις είναι απαραίτητες όχι μόνο για να αυξήσουν το ανθρώπινο δυναμικών των αστυνομικών δυνάμεων όταν το επίπεδο απειλής είναι αυξημένο και να διασφαλίσουν την κοινή γνώμη σε περίοδο κρίσης. Οι κυβερνήσεις πρέπει επίσης να αξιοποιήσουν τις οργανωτικές, σχεδιαστικές και τις δυνατότητες επικοινωνίας και να παράσχουν όπλα που η τοπική αστυνομία πιθανώς να στερείται.

Θα ήταν μια σημαντική αλλαγή να δοθεί μια επιπρόσθετη λειτουργία εσωτερικής ασφάλειας στον στρατό, και δεν θα ήταν ένα εύκολο έργο. Αλλά τα πιθανά νομικά εμπόδια σε μια τέτοια κίνηση καθώς και τις διαφορές μεταξύ της αστικής επιβολής του νόμου και της στρατιωτικής κουλτούρας, η αύξηση της αποτελεσματικότητας στις επιχειρήσεις αντιμετώπισης της τρομοκρατίας στην Ευρώπη, δικαιολογεί την προσπάθεια. Καθώς αυξάνεται η απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας, οι κυβερνήσεις θα ήταν παράλειψη να μην μεγιστοποιήσουν τους πόρους που έχουν διαθέσιμους για την αντιμετώπισή τους.

Ένα βασικό πρόβλημα είναι ότι ακόμη και αν οι πρωτεύουσες συμφωνήσουν σε μια τέτοια συνεργασία, οι στρατοί της Ευρώπης ως επι το πλείστον αντιμετωπίζουν έλλειψη πόρων και δεν έχουν τη δομή να ασκήσουν έναν πιο ισχυρό αντι-τρομοκρατικό ρόλο. Αν και στην Ευρώπη οι αντιτρομοκρατικές ενέργειες δεν κατανέμονται παραδοσιακά στα υπουργεία Άμυνας, σήμερα ο διχασμός στρατιωτικής-πολιτικής μονάδας, έχει ακόμη λιγότερο νόημα αν σκεφτέι κανείς τη διασύνδεση μεταξύ των στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Μέση Ανατολή, την αυξημένη προσέλκυση τζιχαντιστών στην Ευρώπη και το επείγον πρόβλημα του πώς θα αντιμετωπιστούν οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους που επιστρέφουν στην Ευρώπη.

Η δεύτερη αδυναμία ασφάλειας της Ευρώπης είναι το χρόνιο πρόβλημα των ανεπαρκών αμυντικών δαπανών από τα περισσότερα κράτη της Ευρώπης, πλην ελαχίστων μελών του ΝΑΤΟ, και η απουσία πραγματικών και πρακτικών στρατιωτικών ικανοτήτων. Οι κυβερνήσεις πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτό το έλλειμμα για να αντιστρέψουν τη συνεχιζόμενη επιδείνωση της ασφάλειας στις ανατολικές και νότιες περιφέρειες της Ευρώπης, με επίκεντρο την ενίσχυση του ΝΑΤΟ.

Η επιτακτική ανάγκη να αυξηθούν οι αμυντικές δαπάνες στον στόχο του 2% του ΑΕΠ στον οποίο έχουν συμφωνήσει οι σύμμαχοι, δεν είναι απλώς ένα ερώτημα πολιτικού συμβολισμού. Είναι εξίσου σημαντικό για το μέλλον των στρατών της Ευρώπης καθώς και για τις σχέσεις της ηπείρου με τις ΗΠΑ, καθώς ξεκινάει τη θητεία του ο νέος πρόεδρος Donald Trump. Χωρίς αύξηση των αμυντικών δαπανών, όλη η συζήτηση για την αλληλεγγύη του ΝΑΤΟ και τις αποτρεπτικές ικανότητες, είναι κούφια λόγια.

Η τρίτη πτυχή που πρέπει να παρακολουθήσει κανείς είναι το μεταναστευτικό, το οποίο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν έχουν ακόμη αντιμετωπίσει αποτελεσματικά, στο επίπεδο είτε πολιτικής είτε εφαρμογής. Κανένας άλλος παράγοντας δεν καθόρισε την διάσπαση της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης το 2016 τόσο πολύ όσο η συνεχιζόμενη ροή μαζικής μετανάστευσης από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Η ανικανότητα των ηγετών της Ευρώπης να μεσολαβήσει για μια συναίνεση σχετικά με το τι χρειάζεται να κάνουν για την μετανάστευση, θα συνεχίσει να επιταχύνει την τρέχουσα τάση των μεμονωμένων κρατών να υιοθετούν τις δικές τους λύσεις, ρίχνοντας περισσότερο φως μεταξύ των κρατών-μελών. Και η ΕΕ θα είναι χειρότερα για αυτό.

Τέλος, η κρίση ηγεσίας της Ευρώπης είναι πιθανό να επιδεινωθεί το 2017, καθώς υπογραμμίζεται από την διεύρυνση του χάσματος μεταξύ των παραδοσιακών ελίτ από την μια πλευρά και των εθνικιστικών και λαϊκιστικών κομμάτων από την άλλη. Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές στην Ολλανδία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, ο κατακερματισμός της πολιτικής σκηνής στη Δυτική Ευρώπη είναι πιθανό να επισπευστεί, ενώ μια λαϊκή διαμαρτυρία από τους πολίτες για τις αποτυχημένες μεταναστευτικές πολιτικές, θα περιορίσει τον διαθέσιμο χώρο για συμβιβασμό. Επιπλέον, χώρες στην ανατολική πτέρυγα της Ευρώπης, θα βιώσουν μεγαλύτερη πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ εθνικιστικών, κεντροδεξιών και δεξιών κομμάτων και φιλελεύθερων, κεντροαριστερών και αριστερών, υπό το πρίσμα μιας ολο και πιο ταχείας περιφερειοποίησης της Ευρώπης.

Εάν η Ευρώπη τελικά θα χωριστεί σε έναν Carolingian πυρήνα και σε μια περιφέρεια της Βαλτικής ή θα προκύψει από τον εκλογικό κύκλο του 2017 με μια συναίνεση για ένα μεγαλύτερο ενιαίο μέλλον, είναι ακόμη ασαφές. Αλλά ποτέ στο τελευταίο τέταρτο του αιώνα είχαν αμφισβητηθεί σε τέτοιο βαθμό οι ιδέες που υποστηρίζουν το ευρωπαϊκό project, και ποτέ δεν υπήρξε πιο άμεση ανάγκη για νέες ιδέες για το μέλλον της ΕΕ.

Αυτοί οι τέσσερις τομείς, που χρειάζονται επείγουσα προσοχή εάν η Ευρώπη θέλει να κάνει την υπέρβαση στην ασφάλεια, δεν είναι σε καμία περίπτωση μια ολοκληρωμένη λίστα. Αλλά θα πρέπει να είναι μια αρχή, επειδή είναι αρκετά κοινοί σε όλη την Ευρώπη προκειμένου να θέσει τις βάσεις για το κυβερνητικό και κοινωνικό buy-in. Καθώς η Ευρώπη εισέρχεται στο 2017, η άγρυπνη αναμονή συνεχίζεται. Αλλά για πόσο ακόμη;

Carnegie Europe
Πηγή Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Μιχάλη Διακαντώνη

Οι συνεχόμενες τρομοκρατικές επιθέσεις στο έδαφος της Τουρκίας, με αποκορύφωμα την πρόσφατη επίθεση στο νυχτερινό club “Reina” της Κωνσταντινούπολης την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, προκαλούν κλυδωνισμούς στην οικονομία της χώρας και θέτουν νέες προκλήσεις στον πρόεδρο Ερντογάν. Τα πολιτικά «απόνερα» αυτών των επιθέσεων μπορούν δυνητικά να επηρεάσουν την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο.

Οι επιπτώσεις της τρομοκρατίας στην τουρκική οικονομία

Όπως είναι προφανές, ο πρώτος τομέας που πλήττεται στην Τουρκία απ’ την έξαρση του τρομοκρατικού φαινομένου είναι ο τουρισμός. Ο κλάδος του τουρισμού συμβάλλει κατά 13% στο τουρκικό ΑΕΠ, ενώ επηρεάζει εμμέσως τόσο το τοπικό εμπόριο όσο και τη βιομηχανία μέσω της ζήτησης που δημιουργεί σε άλλες κατηγορίες αγαθών (τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης, εξοπλισμούς ξενοδοχείων, μεταφορές κλπ.). Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά το βομβιστικό χτύπημα στο αεροδρόμιο Ατατούρκ τον περασμένο Ιούνιο, οι κρατήσεις μειώθηκαν 69%, ενώ ο αριθμός των τουριστών που έφθασαν στην Τουρκία μειώθηκε κατά 21% το 2016 σε σχέση με το 2015. Η μείωση του τουριστικού ρεύματος θα μειώσει το ΑΕΠ της χώρας που για το 2017 είχε εκτιμηθεί αρχικά  στο 3,3%, αλλά και θα αυξήσει την ανεργία που έφθασε το 11,3% το Σεπτέμβριο του 2016.

Σε δεύτερο επίπεδο, τα τρομοκρατικά χτυπήματα, θα προκαλέσουν αύξηση των τουρκικών ιδιωτικών δαπανών (επιδιόρθωση των καταστροφών, ασφαλιστικές αποζημιώσεις και αύξηση ασφαλίστρων) αλλά και αύξηση των δημοσίων δαπανών ασφαλείας, καθώς το καθεστώς έκτακτης ανάγκης στη χώρα παρατάθηκε για τρεις επιπλέον μήνες.

Η τρίτη δυσμενής επίπτωση αφορά την υποτίμηση της λίρας και τις συνέπειες που αυτή θα επιφέρει στην τουρκική οικονομία. Μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στο Reina, η ισοτιμία της λίρας με το δολάριο και το ευρώ βρέθηκε σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, γεγονός που αυξάνει τις πληθωριστικές πιέσεις. Ο πληθωρισμός έχει φτάσει στο 8,53%, γεγονός που ασκεί πιέσεις στην Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας για αύξηση των επιτοκίων. Όμως, ο πρόεδρος Ερντογάν, παραβιάζοντας την ανεξαρτησία της νομισματικής πολιτικής που ανήκει στην Κεντρική Τράπεζα, ζήτησε με ευθεία πολιτική του παρέμβαση να μειωθούν περαιτέρω τα επιτόκια, προκειμένου να διευκολυνθεί ο δανεισμός και να ενταθεί η παραγωγική δραστηριότητα στη χώρα.
Επιπλέον, παρότρυνε τους Τούρκους πολίτες να αγοράζουν λίρες και να πωλούν ξένο συνάλλαγμα για να στηριχθεί το εθνικό τους νόμισμα. Πρακτικά, ο πληθωρισμός θα επιδεινώσει το βιοτικό επίπεδο των φτωχών Τούρκων πολιτών, δημιουργώντας προϋποθέσεις κοινωνικής έντασης. Προβλήματα θα προκληθούν και στη βιομηχανία της χώρας που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά σε εισαγωγές ενέργειας (καθώς η λίρα έχει υποτιμηθεί περίπου 20% σε σχέση με το δολάριο το τελευταίο έτος), ιδιαίτερα μετά τη διεθνή συμφωνία για μείωση της παραγωγής πετρελαίου που έχει αυξήσει σημαντικά τις τιμές του. Τα τραπεζικά ιδρύματα, επίσης θα αντιμετωπίσουν προκλήσεις, καθώς ο υψηλός πληθωρισμός ευνοεί τους δανειζόμενους έναντι των δανειστών, σε μια χώρα μάλιστα όπου η πίστωση βρίσκεται σε αρκετά υψηλά επίπεδα. Βεβαίως, υπάρχει και μια θετική επίδραση απ’ την υποτίμηση της λίρας, η οποία αφορά στη μείωση των τιμών των τουρκικών εξαγωγών και την αύξηση των τιμών εισαγωγών, δημιουργώντας ευνοϊκές συνθήκες για το τουρκικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.

Τέταρτον και σημαντικότερον, η τρομοκρατική δράση προκαλεί αβεβαιότητα στους διεθνείς επενδυτές, περιορίζοντας την εισροή ξένων επενδυτικών κεφαλαίων στην Τουρκία και αυξάνοντας τις κεφαλαιακές εκροές. Αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο για μια χώρα, όπου το ιδιωτικό χρέος είναι σε ποσοστό 32,5% του συνόλου βραχυπρόθεσμο, ενώ ο δανεισμός των επιχειρήσεων έχει γίνει κατά 90% σε ξένο νόμισμα. Αυτά τα δύο στοιχεία κάνουν ευπαθείς τις τουρκικές επιχειρήσεις σε ενδεχόμενες εκροές ξένων επενδυτικών κεφαλαίων και είναι πιθανό να οδηγήσουν σε πτωχεύσεις εταιρειών που δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις. Η περαιτέρω αύξηση των αμερικανικών επιτοκίων από την Fed, καθώς και μια νέα πιθανή πιστοληπτική υποβάθμιση της Τουρκίας απ’ τους διεθνείς οίκους αξιολόγησης, θα εντείνουν ακόμη περισσότερο αυτά τα φαινόμενα.

Ο Ερντογάν θα παίξει όλα τα χαρτιά του, η Ελλάδα οφείλει να επαγρυπνεί

Το πολιτικό και οικονομικό κλίμα στην Τουρκία είναι πλέον εξαιρετικά δυσχερές, καθώς:
  • τα τρομοκρατικά χτυπήματα πλέον δεν προέρχονται μόνο από κουρδικές οργανώσεις αλλά και από μέλη του ISIS ως απόρροια της  συμμετοχής της Τουρκίας στις επιχειρήσεις στη Συρία κατά του Daesh και της αποτυχίας της «πολιτικής των μηδενικών προβλημάτων» με τις γειτονικές χώρες.
  • η οικονομία το τελευταίο έτος ζημιώθηκε σοβαρά απ’ τα συνεχή τρομοκρατικά χτυπήματα, απ’ την επιδείνωση των ρωσο-τουρκικών σχέσεων μετά την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους στη Συρία, αλλά και λόγω  του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Ιουλίου.
  • μολονότι οι οικονομικές σχέσεις με τη Μόσχα έχουν αποκατασταθεί σε σημαντικό βαθμό, η δολοφονία του Ρώσου Πρέσβη στην Άγκυρα, θα αποθαρρύνει τους Ρώσους τουρίστες να επισκεφθούν φέτος τη χώρα.
  • η σκληρή τιμωρητική διάθεση που επιδεικνύει ο Ερντογάν απέναντι στους συμμετέχοντες στο τουρκικό πραξικόπημα του καλοκαιριού αλλά και απέναντι σε κάθε πολιτικό του αντίπαλο, διχάζει την τουρκική κοινωνία και πλήττει την οικονομική δραστηριότητα της χώρας.
Εντός αυτών των περιστάσεων, ο Ερντογάν έχει μια σημαντικότατη πρόκληση να αντιμετωπίσει: το ανοιξιάτικο δημοψήφισμα, που αν κερδηθεί απ’ τον ίδιο, θα τον καταστήσει έναν Πρόεδρο μακροπρόθεσμης θητείας με κρίσιμες υπερεξουσίες. Για να μπορέσει να εξασφαλίσει τις απαραίτητες ψήφους ο Ερντογάν έχει ήδη προσεγγίσει το Κόμμα Εθνικιστικής Κίνησης (MHP), ενώ θα πρέπει να δημιουργήσει ένα κλίμα πολιτικής και οικονομικής ευφορίας στην τουρκική κοινωνία. Αυτό θα απαιτήσει δύσκολους χειρισμούς, όπως:
  • περαιτέρω προσέγγιση με τη Ρωσία, ιδιαίτερα στο ενεργειακό επίπεδο, μέσω της ανάπτυξης του αγωγού Turkish Stream, γεγονός που θα τον φέρει αντιμέτωπο με τα ενεργειακά σχέδια των ΗΠΑ και της Ε.Ε. στην περιοχή.
  • τη σταδιακή απόσυρση απ’ τα μέτωπα του Ιράκ και της Συρίας, με σκοπό να περιοριστούν οι στρατιωτικές δαπάνες και οι απώλειες σε έμψυχο δυναμικό και να δημιουργηθούν επιχειρηματικά ανοίγματα, τόσο στο Ιράκ όσο και στο Ιράν που πρόσκειται στον διπλωματικό άξονα Μόσχας-Δαμασκού.
  • την άσκηση πίεσης στο διπλωματικό πεδίο, τόσο σε σχέση με το προσφυγικό ζήτημα, όπου θα γίνει προσπάθεια η Τουρκία να καρπωθεί τα μέγιστα οφέλη, όσο και σε σχέση με το κυπριακό ζήτημα το οποίο φαίνεται να έχει πάρει άσχημη τροπή για τα ελληνο-κυπριακά συμφέροντα.
  • την εφαρμογή μιας χαλαρής νομισματικής πολιτικής, ώστε να ενθαρρύνει την επενδυτική δραστηριότητα και να διατηρήσει την καταναλωτική ζήτηση και την απασχόληση σε υψηλά επίπεδα.
Ακόμα και αν ο Ερντογάν έχει αυξημένες πιθανότητες να κερδίσει το δημοψήφισμα, η επίτευξη όλων των ανωτέρω στόχων φαντάζει μάλλον απίθανη. Η ικανοποίηση των ψηφοφόρων του Εθνικιστικού Κόμματος, θα απαιτήσει σκληρή στάση στο κουρδικό ζήτημα, που αναπόφευκτα θα εντείνει την πολεμική δράση απ’ τον κουρδικό παράγοντα. Η προσέγγιση με τη Μόσχα και τους συμμάχους της, η σκληρή ρητορική κατά των ΗΠΑ και οι εκβιασμοί στο προσφυγικό απέναντι στην E.E., θα ψυχράνουν ακόμα περισσότερο τις σχέσεις με τη Δύση και θα προκαλέσουν νέες δυσχέρειες στην τουρκική οικονομία. Η χαλαρή νομισματική πολιτική θα ασκήσει περαιτέρω πληθωριστικές πιέσεις και αν συνδυαστεί με εκροές κεφαλαίων ίσως οδηγήσει μελλοντικά σε «σκάσιμο» φούσκας στον κατασκευαστικό ή και στον τραπεζικό τομέα της χώρας. Παράλληλα, ο εσωτερικός διχασμός εξαιτίας των διώξεων στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα κατά των Γκιουλενιστών και των Κεμαλιστών, θα απαιτήσει απ’ τον Ερντογάν πολιτικές κινήσεις εντυπωσιασμού ή σημαντικές διπλωματικές επιτυχίες που θα συσπειρώσουν τον τουρκικό λαό γύρω απ’ το πρόσωπό του.

Συνεπώς, η Ελλάδα πρέπει να εστιάσει σε τρία μέτωπα την προσοχή της:

α) στην πιθανότητα πρόκλησης θερμού επεισοδίου στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου, με σκοπό να επιχειρηθεί «γκριζάρισμα» νέων θαλασσίων ή και νησιωτικών περιοχών που θα εξυπηρετήσουν τη μακροπρόθεσμη (και προσφάτως επαναληφθείσα μέσω των λόγων του Τούρκου Προέδρου) στρατηγική περί αναθεωρήσεως της συνθήκης της Λωζάννης.

β) στην προσπάθεια δημιουργίας αρνητικών τετελεσμένων στο κυπριακό ζήτημα, που θα επαναφέρουν ένα διαφοροποιημένο σχέδιο Ανάν «από την πίσω πόρτα» και θα μονιμοποιήσουν τα αποτελέσματα της τουρκικής εισβολής του 1974.

γ) στην πιθανή υπονόμευση του ελληνικού τουρισμού, είτε μέσω ενεργειών τουρκικής προβοκάτσιας είτε μέσω της προσπάθειας δημιουργίας κλίματος έντασης με ακραία ισλαμιστικά στοιχεία που βρίσκονται ήδη ή θα εισέλθουν αργότερα στη χώρα μας. Πιθανώς, το προσφυγικό ζήτημα αποτελεί ένα πεδίο μέσω του οποίου θα επιχειρηθεί να καλλιεργηθεί μια τέτοιου είδους ένταση, εν μέσω και των αρνητικών οικονομικών εξελίξεων που διαφαίνεται να προκύπτουν για τη χώρα μας εντός του 2017.

* Ο κ. Μιχάλης Διακαντώνης είναι οικονομολόγος, διεθνολόγος και συντονιστής έρευνας στον Τομέα Ρωσίας Ευρασίας και Ν/Α Ευρώπης
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου