Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

9 Ιαν 2017


Νέο ανθελληνικό παραλήρημα του βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, ο οποίος με την ψήφο του στηρίζει την κυβέρνηση των μνημονίων του Αλέξη Τσίπρα
"Αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας η δημιουργία δίγλωσσων νηπιαγωγείων" λέει ο βουλευτής Ξάνθης, ο αυτοαποκαλούμενος και ως «Τούρκος της Θράκης»

Πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο το τελευταίο διάστημα οι φωνές στελεχών της μουσουλμανικής μειονότητας που προτρέπουν την κυβέρνηση να μετατρέψει τα δεκάδες δημόσια νηπιαγωγεία που λειτουργούν στην Θράκη σε δίγλωσσα.

Ανάμεσα στα στελέχη αυτά συγκαταλέγεται και ο βουλευτής Ξάνθης του ΣΥΡΙΖΑ, Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, γνωστός στο πανελλήνιο για τις σχέσεις του με το τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής και τους εγκάθετους της Άγκυρας στην περιοχή.

«Εφόσον το νηπιαγωγείο προετοιμάζει τους μαθητές για την ένταξη τους στην εκπαίδευση και η φοίτηση τους είναι υποχρεωτική, αποτελεί υποχρέωση της Πολιτείας να δημιουργήσει δίγλωσσα σχολεία» αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Χουσεΐν Ζεϊμπέκ σε δήλωση του που φιλοξενείται στο «Πρώτο Θέμα».

Η δύναμη του Ζεϊμπέκ δεν είναι τόσο η ιδεολογικοπολιτική ταύτισή του με την Κουμουνδούρου όσο το γεγονός ότι φέρνει τις αριστερόστροφες μουσουλμανικές ψήφους στον ΣΥΡΙΖΑ.

«Με τον τρόπο αυτό Ελληνόπουλα που ζουν σε μεικτά χωριά και μειονοτικούς δήμους θα αναγκαστούν να πάνε σε δίγλωσσο νηπιαγωγείο. Επιπλέον, οι μη τουρκογενείς της μειονότητας που αποτελούνται από Πομάκους και Ρομά δεν θα έχουν τη δυνατότητα να αφομοιώσουν την ελληνική γλώσσα στο νηπιαγωγείο, κάτι που θα τους οδηγήσει στη συνέχεια στα τουρκόφωνα σχολεία της περιοχής.

Από την άλλη, το αίτημα για δίγλωσσα νηπιαγωγεία έχει σκοπό να ανακόψει την τάση που παρατηρείται σε μουσουλμάνους μαθητές οι οποίοι προτιμούν τα δημόσια σχολεία, που πιστεύεται ότι προσφέρουν μεγαλύτερες δυνατότητες ενσωμάτωσης στην ελληνική κοινωνία και καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές. Σε περίπτωση που ικανοποιηθεί το αίτημα, η τουρκική προπαγάνδα θα μπει εκτός από τα παράνομα – σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα – νηπιαγωγεία που λειτουργούν και χρηματοδοτούνται από την Άγκυρα στην Θράκη και στα δημόσια ελληνικά σχολεία» σημειώνει στο δημοσίευμα της η κυριακάτικη εφημερίδα.

Ο «Τούρκος» βουλευτής

Εκτός από την παραπάνω δήλωση, το «Πρώτο Θέμα» παρουσιάζοντας το προφίλ του Χουσεΐν Ζεϊμπέκ αποκαλύπτει την ανθελληνική του δραστηριότητα και τις απόψεις του που συμπλέουν με την επίσημη γραμμή της Άγκυρας στην περιοχή.

Ο ίδιος, ο οποίος παρουσιάζει τον εαυτό του ως «Τούρκο», σε συνέντευξη του στην τουρκική εφημερίδα «Zaman» χαρακτήρισε αυθαίρετα τη μουσουλμανική μειονότητα «Τούρκους της δυτικής Θράκης» διαιρώντας με αυτόν τον τρόπο, κατά παράβαση κάθε νομιμότητας, τον ελληνικό λαό σε εθνικές ομάδες. Υπήρξε εκπρόσωπος του «Συλλόγου Κηδεμόνων των δημοτικών σχολείων της Τουρκικής Μειονότητας Δυτικής Θράκης», ενός συλλόγου που είχε την εξωφρενική απαίτηση να πληρώνει το ελληνικό Κράτος προκειμένου αυτοί να διορίζουν (!!!) τους δασκάλους στα σχολεία.

Στην εφημερίδα «Hurriyet» είχε εκφράσει τη «μεγάλη ελπίδα» ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας να κατεδαφίσει το «τείχος του αίσχους» αναφερόμενος στον φράχτη του Έβρου ενώ προσφάτως αμφισβήτησε το νόμο 3647/2008 που αφορά τη «Διοίκηση και Διαχείριση των Βακουφίων της Μουσουλμανικής Μειονότητας στη Θράκη και των περιουσιών τους».

Ο Ζεϊμπέκ είχε εισβάλλει στη Μουφτεία Ξάνθης και είχε απαιτήσει την αλλαγή του επικεφαλής της διαχειριστικής επιτροπής του τεμένους στη Γενισέα φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να προκηρύξει μέχρι και εκλογές για την ανάδειξη του νέου προέδρου της διαχειριστικής επιτροπής χωρίς καμία εξουσιοδότηση.

Αναφορά επιπλέον στο δημοσίευμα γίνεται και στην περίοδο των Ευρωεκλογών του 2014 όταν ο βουλευτής Ξάνθης είχε πρωτοστατήσει προκειμένου να αποκλειστεί από το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ η ακτιβίστρια μουσουλμάνα Ρομά Σαμπιχά ενώ φυσικά δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από αυτό η συμμετοχή του στο «πραξικόπημα» της Γλαύκης. Τότε που ο ίδιος μαζί με τον ψευδομουφτή Ξάνθης και άλλους εγκάθετους της Άγκυρας εισέβαλλαν στον χώρο της κηδείας, απαίτησαν να αφαιρεθεί η σημαία από το φέρετρο του στρατιώτη, να φύγει ο Στρατός και να μεταφέρουν αυτοί τον νεκρό στο νεκροταφείο.

Τέλος, το «Πρώτο Θέμα» σχολιάζει και τις σχέσεις του Χουσεΐν Ζεϊμπέκ με τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του πρωθυπουργού Βαγγέλη Καλπαδάκη, με τον οποίον όπως σημειώνεται διατηρούν στενές σχέσεις και οργάνωσαν μαζί το πρόγραμμα της επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα στην Θράκη πριν λίγο καιρό.

«Δεν είναι λίγοι στην Θράκη αυτοί που ισχυρίζονται ότι το Μέγαρο Μαξίμου όχι απλώς συνεργάστηκε με τον Ζεϊμπέκ για την επίσκεψη Τσίπρα, αλλά και υποχώρησε στα αιτήματα του, παρότι είναι κοινός τόπος ότι ο συγκεκριμένος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί στην περιοχή σαν το μακρύ χέρι της Άγκυρας. ‘’Δεν είναι λίγες οι φορές που έχει με λόγια και πράξεις αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία και έχει λειτουργήσει σαν δούρειος ίππος’’ σημειώνει τοπικός παράγοντας για τον Ζεϊμπέκ, διαχωρίζοντας τον σαφώς από τον επίσης βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Μουσταφά Μουσταφά», καταλήγει στο δημοσίευμα του το «Πρώτο Θέμα».

Βουλευτική παρουσία σε εκπαιδευτικό κέντρο ή… κέντρο εκπαίδευσης;

Στις 24/12/2016, το πάντα αχώριστο ξανθιώτικο ντουέτο Αχμέτ Μετέ – Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, είχαν από κοινού ομιλία εκτός Ελλάδος: τουρκομουφτής και βουλευτής (Σύριζα) μίλησαν για την “Δυτική Θράκη” σε φοιτητική εστία στην Αδριανούπολη. Αντιλαμβανόμαστε πως όλο αυτό ηχεί λίγο περίεργα αλλά το προσπερνάμε. Γιατί όμως ο κ. βουλευτής δεν είπε τίποτε σε κανένα μέσο ενημέρωσης (τουρκόφωνο ή όχι) σχετικά με την ομιλία του εκεί και κυρίως για το περιεχόμενο της ομιλίας;

Στην εστία αυτή προφανώς πηγαίνουν και παιδιά και φοιτητές από την ελληνική Θράκη. Εννοείται πως μένουν ξεχωριστά αγόρια – κορίτσια, ενώ ο διαχωρισμός αυτός φαίνεται ακόμη και στο επίπεδο του ακροατηρίου της εκδηλωσης.
Η κοινότητα αυτή (Ilim Yayma Cemiyeti) αυτοπροσδιορίζεται στην ιστοσελίδα της ως “φιλανθρωπικός φορέας ιδρυθείς στις 11/10/1951, ο οποίος συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες του, υπό το φως των εθνικών και θρησκευτικών αξιών”. Ενδεικτικό επίσης είναι πως σε αίθουσά της, όπου φαίνεται συγκέντρωση σπουδαστών, πίσω από το γραφείο δεν υπάρχει ο Κεμάλ αλλά το μονόγραμμα του σουλτάνου! Ο φορέας αυτός έχει 168 (!) παραρτήματα στην Τουρκία. Προφανώς πρόκειται για ημικρατικό φορέα, διότι δομές τέτοιου μεγέθους μόνο με κρατική στήριξη μπορούν να σταθούνε. Ενδεικτικά να αναφέρουμε πως μόνο στην Κωνσταντινούπολη έχει 29 εστίες!

Αναζητώντας πληροφορίες για την εστία αυτή, όπου εκπαιδεύονται (και) οι μουσουλμάνοι συντοπίτες μας, μπήκαμε στο προφίλ της στο facebook. Εκεί λοιπόν είδαμε με έκπληξη την ανάρτησή της για το πώς αντιλαμβάνεται την σωματική ευεξία και τον αθλητισμό. Κάτω από πλήθος φωτογραφιών σαν κι αυτές που παραθέτουμε, γράφει:
“Οργανώσαμε τουρνουά πέϊντμπολ πριν από την εβδομάδα των εξετάσεων για να βγάλουν οι σπουδαστές το στρες τους και να παραμένουν σε φόρμα”.
Στην κρατική αυτή εστία λοιπόν η ίδια η Διεύθυνση οργανώνει τουρνουά πέιντμπολ, που σημαίνει πολεμικά παιχνίδια και στρατιωτική εκγύμναση με μοναδική διαφορά την απουσία πυρομαχικών (αντικαθίστανται με χρώματα). Α, να για παράδειγμα ένας εκ των συμμετεχόντων σε μια φωτογραφία κάνει και το σήμα των Γκρίζων Λύκων! Είπαμε, “η εστία παρέχει εκπαίδευση υπό το φως των εθνικών και θρησκευτικών αξιών”…

Άραγε στις εθνικές και θρησκευτικές αυτές αξίες απευθύνθηκε κι ο βουλευτής της Ριζοσπαστικής Αριστεράς;

Πληροφορίες απο "Πρώτο Θέμα" και "Αντιφωνητή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ενώ ο πρόεδρος της πΓΔΜ, Γκιόργκι Ιβάνωφ, έδωσε σήμερα εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο κόμμα VMRO DPMNE του Νικόλα Γκρουέφσκι, που πρώτευσε σε ψήφους και έδρες στις εκλογές της 11ης Δεκεμβρίου, το "κλειδί" για την συγκρότηση κυβερνητικού σχήματος κρατούν τα αλβανικά κόμματα.

Και αυτό γιατί κανείς από τους δύο μεγάλους συνασπισμούς, του κεντροδεξιού VMRO DPMNE και του σοσιαλδημοκρατικού SDSM, δεν διαθέτει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και για να κυβερνήσει θα χρειαστεί τουλάχιστον δέκα από τους είκοσι συνολικά βουλευτές των τριών αλβανικών κομμάτων DUI (δέκα), Μπέσα (7) και Συμμαχία για τους Αλβανούς (3).

Ο Γκρουέφσκι θα κληθεί να πείσει τους ηγέτες των αλβανικών κομμάτων, με πρώτο τον πρόεδρο του DUI Αλί Αχμέτι, με τον οποίο συγκυβέρνησαν τις δυο τελευταίες θητείες, για την ανάγκη να τον στηρίξουν στην πρωθυπουργία για τέταρτη συνεχή θητεία.

Τούτη τη φορά όμως, τα τρία αλβανικά κόμματα έχουν δεσμευθεί να προωθήσουν κοινή ατζέντα σε πιθανή συγκυβέρνηση, ανεξαρτήτως το ποιο, ή ποια εξ αυτών θα συμμετάσχει στο κυβερνητικό σχήμα.

Μεταξύ άλλων, επιδιώκουν την ικανοποίηση πάγιων εθνοτικών αιτημάτων τους, με σημαντικότερο και πιο "προκλητικό" για την σλαβομακεδονική πλευρά αυτό της καθιέρωσης ως της αλβανικής γλώσσας, ως δεύτερης επίσημης σε όλη την επικράτεια. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα DNEVNIK, ο Νίκολα Γκρουέφσκι, δήλωσε πως αιτήματα, όπως η καθιέρωση ως επίσημης της αλβανικής γλώσσας, τα οποία οδηγούν σε καντονοποίηση της χώρας, δεν μπορεί να γίνουν αποδεκτά από το κόμμα του.

Σε κάθε περίπτωση η συζήτηση και τα "παζάρια" τώρα αρχίζουν και αναμένεται να διαρκέσουν έως τις 29 Ιανουαρίου οπότε ο Γκρουέφσκι θα πρέπει να παρουσιάσει στο κοινοβούλιο κυβέρνηση και πρόγραμμα. Εφόσον δεν το πετύχει τότε η εντολή θα δοθεί στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και εάν και εκείνο αποτύχει, τότε η χώρα θα οδηγηθεί εκ νέου νέου εκλογές. Μέχρι στιγμής, πάντως, δύο από τα τρία αλβανικά κόμματα, το "Μπέσα" και η "Συμμαχία για τους Αλβανούς", έχουν δηλώσει (προεκλογικά) ότι δεν θα συνεργαστούν με τον Νίκολα Γκρουέφσκι, λόγω των αποκαλύψεων για τις υποκλοπές και όλα δείχνουν ότι ο "πολιορκητικός κριός" του τελευταίου θα στραφεί στον τέως κυβερνητικό συνεταίρο του, Αλί Αχμέτι, που όμως από την συνεργασία του με το VMRO DPMNE στις προηγούμενες κυβερνήσεις απώλεσε στις τελευταίες εκλογές το 50% της δύναμής του.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Νεκρός βρέθηκε ο Ρώσος πρέσβης στην Αθήνα, Αντρέι Μαλανίν 55 ετών, στο σπίτι του στην Ηρώδου Αττικού.
Οι πρώτες εκτιμήσεις, σύμφωνα με πληροφορίες, δείχνουν πως ο θάνατος του ρώσου διπλωμάτη οφείλεται σε παθολογικά αιτία.

Τον Ρώσο πρόξενο, αναζήτησαν οι συνεργάτες του που ανησύχησαν καθώς σήμερα δεν εμφανίστηκε στο γραφείο του. Τον αναζήτησαν στο σπίτι του, όμως όταν χτύπησαν το κουδούνι, δεν πήραν καμιά απάντηση με αποτέλεσμα να ειδοποιήσουν την αστυνομία.
Όταν έσπευσε επι τόπου η Αστυνομία και άνοιξε την πόρτα, είδαν μέσα στο διαμέρισμα τον πρόξενο νεκρό, ενώ τα κλειδιά του σπιτιού ήταν πίσω από την πόρτα.
Επί τόπου έχει μεταβεί και κλιμάκιο του τμήματος Δίωξης Εγκλημάτων κατά Ζωής της Ασφάλειας.

Σε κάθε περίπτωση, η συγκεκριμένη εξέλιξη δημιουργεί ένα πλήθος ερωτηματικών, αφού προ ημερών έγινε στην τουρκική πρωτεύουσα η εν ψυχρώ δολοφονία του ρώσου πρέσβη...

Τα αποτελέσματα, τόσο σε επίπεδο ιατροδικαστικής έρευνας, όσο και σε αυτό των ερευνών από τις ελληνικές αρμόδιες υπηρεσίες ασφάλειας, ενω οι εξελίξεις αναμένονται με ενδιαφέρον, και πιθανότατα θα συνδεθούν με κινήσεις της ρωσικής διπλωματίας προς την Ελλάδα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Μακαριότητα, για να μην πω αποχαύνωση, χαρακτηρίζει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την Τουρκία, ιδίως τα τελευταία είκοσι χρόνια, μετά τα Ίμια.
Τα Μνημόνια και η οικονομική κρίση επιδείνωσαν αλλά δεν είναι η αιτία της πλαδαρότητας.
Αλλά ούτε και τα Ίμια είναι στη ρίζα του προβλήματος, απλώς τότε η κρίση πέταξε το τσόφλι και αποκάλυψε τον πυρήνα: οι πολιτικές ηγεσίες αντιμετωπίζουν την Τουρκία με φόβο.
Και, το χειρότερο, έχουν αναθέσει τη «σωτηρία της πατρίδας» σε τρίτους, στις ΗΠΑ και δευτερευόντως στην «Ευρώπη».

Οι κυβερνήσεις συγκαλύπτουν το φόβο τους λέγοντας ψέματα.
Ένα ψέμα είναι η κούφια επανάληψη για το αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων. Το αξιόμαχο δεν σχετίζεται με το ετοιμοπόλεμο.
Άλλο να έχεις τον (κατάλληλο) οπλισμό και τη γνώση να τον χειριστείς (αξιόμαχο) και εντελώς άλλο η ψυχολογική ετοιμότητα του στρατεύματος αλλά και της κοινωνίας συνολικά να ανταποκριθούν στις ανάγκες ένοπλης σύγκρουσης.

Δεν είναι πολεμοχαρής όποιος αναγνωρίζει ότι βρισκόμαστε σε ένα επικίνδυνο, εχθρικό, περιβάλλον και προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει κάθε επιθετικό γείτονα.
Αντίθετα είναι άξιος της χειρότερης μοίρας όποιος αφήνει την τύχη της πατρίδας του στα χέρια τρίτων ή στην… προστασία της Παναγίας και εφευρίσκει χίλιες δυο ευτελείς δικαιολογίες για τη στάση του.

Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη, είναι απλώς η τελευταία στη σειρά που ακολουθεί τη φοβική πολιτική «εξημέρωση του θηρίου».
Οι πολιτικές ηγεσίες (και η σημερινή) αντιτάσσουν το σεβασμό της διεθνούς νομιμότητας ως ασπίδα κατά της επιθετικότητας του γείτονα.

Στο ερώτημα ποιος θα υπερασπιστεί τη διεθνή νομιμότητα αν ο γείτονας αποδειχθεί ασεβής η υπονοούμενη απάντηση είναι «μα ο διεθνής παράγων!».
Στη λαϊκή έκδοση αυτό μεταφράζεται «έλα μωρέ οι αμερικάνοι θα σταματήσουν τα πάντα σε λίγη ώρα».
Μόνο που οι Αμερικάνοι δεν σταμάτησαν «σε λίγη ώρα» την εισβολή στην Κύπρο και απολύτως τίποτα δεν εγγυάται ότι θα το κάνουν αν (ή όταν) η Τουρκία αποφασίσει να εισβάλει κανονικά σε ελληνικό έδαφος.
Η νομιμότητα χρειάζεται πάντα κάποιον να την υπερασπιστεί γι’ αυτό πχ υπάρχει η αστυνομία αλλά και ο στρατός.

Οι διεθνείς συμφωνίες δεν είναι παρά χαρτιά χωρίς καμία αξία αν αυτοί που τις υπόγραψαν και τις επικαλούνται δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τις τηρήσουν. Αυτό δεν είναι καινούργιο. Το είπε ο Θουκυδίδης πριν από δυόμιση χιλιάδες χρόνια.
Το επανέλαβε, ειδικά για τους αριστερούς, ο Μάο με τη φράση: η εξουσία βρίσκεται στην άκρη του τουφεκιού.
Αλλά και ένας αστός πολιτικός, ο Γεώργιος Παπανδρέου, είπε στον Τσώρτσιλ για το ΕΑΜ: «έχουν όπλα και είμαστε άοπλοι».
Θα έπρεπε πια να το έχουμε εμπεδώσει, αριστεροί και δεξιοί.

Τα όπλα είναι απαραίτητα αλλά το κρίσιμο είναι αν η ηγεσία είναι αποφασισμένη να τα χρησιμοποιήσει σε ώρα ανάγκης και έχει καταστήσει κοινωνό τον κόσμο για μια τέτοια πιθανότητα. Αλλιώς οι εξοπλισμοί είναι παλιοσίδερα για το θεαθήναι στις παρελάσεις και χρησιμεύουν μόνο για να παίρνουν μερικοί μίζες.

Το άλλο μεγάλο ψέμα είναι ότι η Ελλάδα αποτελεί όαση ειρήνης.
Είναι ψέμα επειδή αυτό δεν οφείλεται στην ικανότητα αποτροπής της οποιασδήποτε απειλής από την πλευρά μας και διαφύλαξης της ειρήνης αλλά εξαρτάται αποκλειστικά από τη διάθεση των ξένων.
Αν οι (γνωστοί και μη εξαιρετέοι) ξένοι αποφασίσουν να στερέψει η ειρήνη από την ελληνική όαση δεν είναι ορατό ποιος θα εμποδίσει τον κάθε, ήδη γνωστό, αντίπαλο να επωφεληθεί.

Οι ηγεσίες τρέφονται με ψέματα και μας φορτώνουν αυταπάτες, με τη σιωπηρή συγκατάθεσή μας…
Σε κάθε περίπτωση η «εξημέρωση» προϋποθέτει όχι μόνο το καλόπιασμα του θηρίου αλλά και το φόβο του.
Το θηρίο πρέπει να φοβάται διαρκώς ότι αν επιτεθεί, ο θηριοδαμαστής είναι αποφασισμένος να του κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά.
Αλλιώς το πιο πιθανό είναι ότι σε κάποια στιγμή αφηρημάδας θα επιχειρήσει να τον φάει-έχει συμβεί πολλάκις.

Η αντιμετώπιση του κάθε θηρίου απαιτεί συνεχή προσπάθεια, επαγρύπνηση και πρωτίστως να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει πραγματικός αντίπαλος και πραγματική απειλή.
Οι κυβερνήσεις της Αθήνας παρουσίαζαν και παρουσιάζουν την Τουρκία ως φίλο και ουδέποτε αναγνώρισαν ως πραγματικότητα την τουρκική απειλή.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εμπλούτισε τη στάση των προηγούμενων κυβερνήσεων με ιδεολογικά στοιχεία περί «φιλίας των λαών που δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν» και άλλα παρόμοια φληναφλήματα ακολουθώντας την ηττοπαθή πολιτική του Σημίτη και των επιγόνων.
Η σωστή στάση απέναντι σε κάθε γείτονα και σε κάθε πιθανή επιβουλή δεν σημαίνει διόλου πόλεμο, σημαίνει, αντιθέτως, ισορροπημένες σχέσεις αλληλοσεβασμού.

Η (διαχρονική) ελίτ της χώρας έχει συνηθίσει, ουσιαστικά από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, να παραδίδει τη γεωπολιτική αξία της χώρας με αντάλλαγμα (της υποτέλειάς της) να της παραχωρούν οι ξένοι τη διακυβέρνηση.
Η ελίτ της χώρας είναι απλώς ο τοποτηρητής των ξένων επικυρίαρχων, στο προτεκτοράτο.
Εσχάτως, όμως, φαίνεται διατεθειμένη να πουλήσει και την ίδια τη χώρα (και όχι απλώς τη γεωπολιτική της αξία) για να παραμείνει στην εξουσία.

Τα Μνημόνια είναι μια πολύ σοβαρή ένδειξη ότι αυτό το δρόμο ακολουθούμε.
Το μόνο αντίδοτο είναι αγώνας για την εθνική ανεξαρτησία. Ως έχουν τα πράγματα γυρεύουμε ψύλλους στ’ άχυρα.

Πηγή Tribune


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




«Συμβουλεύει» ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Καθώς τώρα τελευταία εντείνεται και πάλι η «φιλολογία» για πολιτικές εξελίξεις ίσως και εκλογές, θεώρησα σκόπιμο να κάνω την σημερινή προσφορά σε υποψήφιους βουλευτές και βουλευτίνες και σε νέα στελέχη που φιλοδοξούν να κάτσουν στις… καρέκλες που, ίσως… αδειάσουν στην Βουλή και ίσως συνεχίζουν να υπάρχουν στον κόσμο των επιχειρήσεων που… χαροπαλεύουν στην Ελλάδα «της τρόικας και των θεσμών»…

Στους φίλους αναγνώστες και φίλες αναγνώστριες που ΔΕΝ διαθέτουν χιούμορ λέω προκαταβολικά… sorry και ζητώ συγνώμη για κάποιες λέξεις που κοσμούν το κείμενό μου!...

Το παρακάτω κείμενο «συμβουλών» σε μορφή ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ διατίθεται… ΔΩΡΕΑΝ!.

ΜΑΘΗΜΑ 1ο

Ένα κοράκι καθόταν πάνω σε ένα δέντρο, χωρίς να κάνει τίποτα
Ένα κουνελάκι το βλέπει και το ρωτάει: 
- Μπορώ να κάθομαι και εγώ σαν εσένα όλη τη μέρα χωρίς να κάνω τίποτα;
Το κοράκι απαντά: - Ασφαλώς γιατί όχι;
Έτσι το κουνελάκι ξάπλωσε νωχελικά κάτω από το δέντρο
Ξαφνικά εμφανίζεται μια αλεπού, ορμάει πάνω στο κουνελάκι και το καταβροχθίζει.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: 
Για να κάθεσαι όλη μέρα χωρίς να κάνεις τίποτα, πρέπει, στην διοικητική ιεραρχία της πολιτικής και των επιχειρήσεων να κάθεσαι… πολύ ψηλά.

ΜΑΘΗΜΑ 2ο

Μια γαλοπούλα συζητούσε με ένα ταύρο: 
- «Θα μου άρεσε πολύ να κατορθώσω να φτάσω στη κορυφή αυτού του δέντρου..» λέει η γαλοπούλα, «..αλλά δεν έχω τη δύναμη»
- «Γιατί δεν δοκιμάζεις να φας τα περιττώματά μου..» λέει ο ταύρος, «είναι πολύ δυναμωτικά»
Η γαλοπούλα δοκιμάζει λίγα και ανακαλύπτει ότι της δίνουν δύναμη για να ανέβει στο πρώτο κλαδί.
Την επομένη τρώει κι άλλα περιττώματα του ταύρου και ανεβαίνει στο δεύτερο κλαδί
Τελικά κατορθώνει να φθάσει στη κορυφή
Ξαφνικά, τη βλέπει ένας αγρότης, την πυροβολεί και πέφτει από το δέντρο
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: 
Τρώγοντας «σκατά» μπορείς να φθάσεις σε κορυφαίες θέσεις της πολιτικής ιεραρχίας ή της επιχειρηματικής δομής, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι θα παραμείνεις εκεί για πολύ...

ΜΑΘΗΜΑ 3ο

Ένα πουλάκι αποδημούσε για να ξεχειμωνιάσει αλλά καθώς έκανε πολύ κρύο, έπεσε αναίσθητο σε ένα λιβάδι.
Ενώ πάγωνε στο χώμα, έφθασε μια αγελάδα και το… «έχεσε…»
Το πουλάκι μέσα στη κοπριά άρχισε να ζεσταίνεται και να νιώθει καλύτερα…Χαρούμενο λοιπόν άρχισε να τραγουδάει
Ένας γάτος πονηρός, ακούει το τραγούδι και πάει να δει τι γίνεται
Βρίσκει το πουλάκι σκεπασμένο με τη κοπριά, το βγάζει έξω και το καταβροχθίζει…
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜA (Αυτή η ιστορία έχει 3 συμπεράσματα): 
Όλοι όσοι σε «ξεχέζουν» δεν είναι εχθροί σου
Όλοι όσοι σε βγάζουν από τα σκατά δεν είναι φίλοι σου
Όταν είσαι μέσα στα σκατά, «σκάσε!..»



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Όταν το 2009 η αμερικανική εταιρεία Noble Energy ανακοίνωνε την ανακάλυψη του πρώτου μεγάλου κοιτάσματος στην ΑΟΖ του Ισραήλ, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι σε διάστημα μικρότερο της δεκαετίας η ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου θα βρισκόταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της παγκόσμιας πετρελαϊκής βιομηχανίας και θα διαμόρφωνε νέες γεωπολιτικές ισορροπίες.

Το πετρελαϊκό παζλ άνοιξε στη ΝΑ Μεσόγειο πρώτη η Noble και ακολούθησαν οι Total, Statoil, ENI και BG, καθώς και σειρά από μικρότερου μεγέθους εταιρείες. Ωστόσο, συμπληρώθηκε με την ηχηρή άφιξη στην ΑΟΖ της Κύπρου, λίγο πριν εκπνεύσει το 2016, του μεγαλύτερου παγκοσμίως πετρελαϊκού κολοσσού, της αμερικανικής Exxon Mobil, από κοινού με τον μεγαλύτερο παραγωγό διεθνώς υγροποιημένου φυσικού αερίου της Qatar Petroleum. Σχεδόν ταυτόχρονα συντελέσθηκε και η άφιξη στην ΑΟΖ της Αιγύπτου της αγγλικής BP, μέσω της εξαγοράς από την ΕΝΙ του 10% του κοιτάσματος Ζορ, και της ρωσικής Rosneft, μέσω της εξαγοράς μεριδίου 30% στο ίδιο κοίτασμα.

Οι μεγαλύτεροι πετρελαϊκοί και γεωπολιτικοί παίκτες παγκοσμίως έχουν πάρει θέση και είναι έτοιμοι να προχωρήσουν σε επενδύσεις εκατοντάδων δισ. δολαρίων, χρηματοδοτούμενες από τα μεγαλύτερα τραπεζικά ιδρύματα διεθνώς. Για τις εμπλεκόμενες χώρες, Ισραήλ, Κύπρο, Αίγυπτο και Ελλάδα ως προέκταση της ίδιας γεωλογικής λεκάνης, δημιουργούνται νέες ευκαιρίες αναβάθμισης του ρόλου τους στον γεωπολιτικό χάρτη και, στο πλαίσιο της αξιοποίησής τους, επαναπροσδιορίζουν τις μεταξύ τους σχέσεις μέσω τριμερών επαφών που βρίσκονται σε εξέλιξη, παράλληλα με την πορεία και τα αποτελέσματα των ερευνών για νέα κοιτάσματα.

Ενδεικτικά παραδείγματα αυτού του επαναπροσδιορισμού των σχέσεων των εμπλεκόμενων χωρών στην ΑΟΖ της ΝΑ Μεσογείου είναι η ανατροπή που έφερε στους αρχικούς σχεδιασμούς για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων Ισραήλ και Κύπρου και της εξαγωγής της παραγωγής τους η ανακάλυψη του γιγάντιου κοιτάσματος Ζορ στην Αίγυπτο, η επαναπροσέγγιση του Ισραήλ και της Τουρκίας αλλά και η επίσπευση της επίλυσης του Κυπριακού. Η ανακάλυψη νέων κοιτασμάτων και η περαιτέρω διερεύνηση της περιοχής προϋποθέτουν, για τις πολυεθνικές του πετρελαίου που θα επενδύσουν, επίλυση όλων των ζητημάτων που συνδέονται με την ασφαλέστερη και οικονομικότερη διάθεση στις αγορές των νέων ποσοτήτων φυσικού αερίου. Το πού θα κατευθυνθεί η παραγωγή από τα νέα κοιτάσματα και μέσω ποιας διαδρομής είναι αυτό που απασχολεί πρωτίστως την πετρελαϊκή βιομηχανία.

Η αγορά της Ασίας για την κάλυψη των αυξανόμενων αναγκών σε Κίνα και Ινδία, ο ενεργειακός τομέας των οποίων έχει μπει σε πορεία σταδιακής αποανθρακοποίησης, είναι η βασική επιλογή των πετρελαϊκών, με πρώτο σταθμό την ελλειμματική –και εξαρτώμενη σε ποσοστό 50% από τη Ρωσία– αγορά της Τουρκίας. Η σημερινή παραγωγή φυσικού αερίου στην περιοχή της ΝΑ Ευρώπης και τα βεβαιωμένα μέχρι σήμερα αποθέματα δεν επιτρέπουν ασφαλή επιλογή διαδρομής για την έξοδο του φυσικού αερίου. Το τοπίο αναμένεται να ξεκαθαρίσει περισσότερο μέσα στο 2017, καθώς έχουν προγραμματιστεί νέες γεωτρήσεις σε Κύπρο και Αίγυπτο.

Υπό παραγωγή και εκμετάλλευση βρίσκεται σήμερα το κοίτασμα του Ταμάρ στο Ισραήλ, δυναμικότητας 10 τρισ. κυβικών ποδιών, το οποίο προορίζεται για την κάλυψη των αναγκών της εγχώριας αγοράς. Το κοίτασμα Ζορ, δυναμικότητας 30 τρισ. κυβικών ποδιών, θα καλύψει τις ανάγκες σε αέριο της Αιγύπτου. Το κοίτασμα της Αφροδίτης στην Κύπρο, δυναμικότητας 7 τρισ. κυβικών ποδιών, δεν μπορεί να στηρίξει από μόνο του το σχέδιο της Κυπριακής Δημοκρατίας για κατασκευή τερματικού σταθμού LNG και εξαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου, γι’ αυτό και η κοινοπραξία που το ελέγχει βλέπει ως κύρια κατεύθυνση την Αίγυπτο και τον τερματικό σταθμό υγροποίησης Ιτκού.

Η από κοινού έξοδος της παραγωγής του Λεβιάθαν, δυναμικότητας 16 τρισ. κυβικών ποδών αερίου, και της Αφροδίτης, που είναι τα μόνα κοιτάσματα που προορίζονται προς το παρόν για εξαγωγή μέσω του ελληνικού ενδιαφέροντος αγωγού East Mead (Iσραήλ, Κύπρος, Ελλάδα) στην αγορά της Ευρώπης, είναι μία από τις λύσεις που εξετάζει το Ισραήλ. Το έργο στηρίζει η Ε.Ε. και το έχει εντάξει στα χρηματοδοτούμενα Εργα Κοινού Ενδιαφέροντος, βλέποντας την περιοχή της ΝΑ Μεσογείου ως μια νέα εν δυνάμει διαφοροποιημένη πηγή προμήθειας, για τον περιορισμό της εξάρτησής της από τη Ρωσία, η οποία καλύπτει το 42% των αναγκών της σε φυσικό αέριο. Σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα παίξει αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή, που σε συνδυασμό και με την υλοποίηση του αγωγού TAP και του IGB (διασύνδεση με Βουλγαρία), αλλά και του σχεδίου για νέο τερματικό σταθμό LNG στην Αλεξανδρούπολη, μπορεί να τη φέρει πιο κοντά στον στόχο του ενεργειακού κόμβου.

Πλούσια σε υδρίτες η ελληνική ΑΟΖ

Η ανακάλυψη μεγάλων κοιτασμάτων στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου είναι κυρίως αποτέλεσμα των νέων τεχνολογιών που έχουν καταστήσει οικονομικές τις επενδύσεις σε μεγάλα βάθη, οι οποίες μερικά χρόνια πριν ήταν απαγορευτικές. Οι επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες προκάλεσαν την «επανάσταση» του shale gas στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη μετατροπή τους από καθαρό εισαγωγέα σε εξαγωγική χώρα φυσικού αερίου.

Η επόμενη «επανάσταση» στην ενέργεια, σύμφωνα με τους γεωλόγους, θα έρθει από τους «υδρίτες» ή αλλιώς το παγωμένο φυσικό αέριο. Στην ανάπτυξη της τεχνολογίας για την αξιοποίηση αποθεμάτων υδριτών έχει επενδύσει η Ιαπωνία και πάνω σε αυτήν δουλεύουν ήδη η BP και η Rosneft σε κοιτάσματα της Ανταρκτικής. Η περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, με βάση τις γεωλογικές έρευνες, κρύβει σημαντικά αποθέματα υδριτών στα οποία στοχεύει η παγκόσμια πετρελαϊκή βιομηχανία και τα οποία στους κόλπους της αποκαλούνται «κοιτάσματα της επόμενης εικοσαετίας». Τα υψηλότερα μάλιστα αποθέματα στην περιοχή, βάσει συστηματικών χαρτογραφήσεων διεθνών ινστιτούτων, βρίσκονται στην ΑΟΖ της Ελλάδος και συγκεκριμένα στην περιοχή που εκτείνεται από το Καστελλόριζο και τη Ρόδο μέχρι την Κύπρο.

Oι υδρίτες φυσικού αερίου είναι συνήθως μόρια μεθανίου εγκλωβισμένα μέσα σε μια κρυσταλλική δομή που μοιάζει με αυτή του πάγου. Σε κανονικές συνθήκες ένα κυβικό μέτρο υδρίτη, όταν το φέρεις στην επιφάνεια, γίνεται 67 κυβικά μέτρα, δηλαδή από μέγεθος ενός γραφείου αποκτά μέγεθος διαμερίσματος.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 





Γράφει ο Ceteris Paribus

«Σκληρό Brexit» έχουν αποφασίσει, λένε όλα τα δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου, το Βερολίνο και το Παρίσι, με τη σύμφωνη γνώμη των Βρυξελλών. Ο προφανής λόγος είναι ότι έτσι θέλουν να «κόψουν τη φόρα» σε ιδέες ή τάσεις για exit σε άλλες χώρες της Ε.Ε. Δεν είναι όμως μόνο αυτός. Όπως είχαμε γράψει από την επαύριο του δημοψηφίσματος, πίσω από την πίεση στη Μ. Βρετανία και την «τιμωρία» της για την απόφαση του λαού της στο δημοψήφισμα, κρύβονται πολύ πιο ιδιοτελείς λόγοι: ο κανιβαλισμός του χρηματο-οικονομικού της δυναμικού και η πίεση πάνω στη στερλίνα, που ούτως ή άλλως δεν είναι στα καλύτερά της…

Μια είδηση των τελευταίων ημερών, το επιβεβαίωσε: ο τίτλος των σχετικών δημοσιευμάτων ήταν ότι 20.000 τραπεζίτες εγκαταλείπουν το Λονδίνο και πάνες στο Παρίσι. Κυρίως στο Παρίσι, αλλά και στη Φραγκφούρτη… Ότι τα σχετικά ρεπορτάζ ήταν προϊόν διαρροών από ενιαίο κέντρο, φαίνεται από το εντυπωσιακά ακριβές μέτρημα των τραπεζιτών που φεύγουν από Λονδίνο από την αρχική πηγή: 20.000 ακριβώς! Τι συμβαίνει εδώ; Γαλλία και δευτερευόντως Γερμανία κανιβαλίζουν το Citi, το ισχυρό έως σήμερα ευρωπαϊκό χρηματο-οικονομικό κέντρο.

Αν πρόκειται για τη λειτουργία του ελεύθερου ανταγωνισμού, ουδείς ψόγος. Όταν όμως αυτό σιγοντάρεται από πυκνή ειδησεογραφία και δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων περί «σκληρού Brexit», τότε είναι σχέδιο!

Επίσης τις τελευταίες μέρες, εντυπωσίασε μια άλλη είδηση: Ο νέος επικεφαλής του πασίγνωστου γερμανικού Ινστιτούτου Ifo, κ. Κλέμενς Φούεστ, ο οποίος αντικατέστησε τον γνωστό μας «σκληρό» κ. Χανς – Βέρνερ Σιν, με δηλώσεις του ήγειρε ζήτημα πιθανής εξόδου της Ιταλίας από το ευρώ, με πλάγιο πλην σαφή τρόπο: «Το επίπεδο ζωής στην Ιταλία βρίσκεται σήμερα στο σημείο που βρισκόταν το έτος 2000. Αν αυτό δεν αλλάξει, οι Ιταλοί θα φθάσουν να πουν ‘‘δεν θέλουμε πια να συμμετέχουμε στη ζώνη του ευρώ’’». Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει το δικαίωμα ενός διευθυντή Ινστιτούτου να εκφράσει δημόσια μια γνώμη; Ασφαλώς κανείς. Ωστόσο, όταν το αποτέλεσμα αυτής και ανάλογων δηλώσεων συνεπάγεται την εκροή κεφαλαίων από την Ιταλία με φυγή από τα ιταλικά ομόλογα προς τα γερμανικά, τότε τέτοιες δηλώσεις πιθανότατα δεν είναι καθόλου τυχαίες.

Πιο πρόσφατα, η περιπέτεια των ιταλικών τραπεζών και ιδιαίτερα της Monte dei Paschi di Siena, αντιμετωπίστηκε από το γερμανικό κέντρο με την απαίτηση να εφαρμοστεί ο κανόνας του bail in, δηλαδή να «κουρευτούν» οι μέτοχοι, ομολογιούχοι, ενδεχομένως και οι καταθέτες της τράπεζας. Οι Γερμανοί ιθύνοντες ήταν «τυπικώς εντάξει»: πράγματι, αυτό προβλέπουν οι ευρωπαϊκές αποφάσεις για την τραπεζική ενοποίηση, οι οποίες ελήφθησαν υπό την πίεση της Γερμανίας. Ωστόσο, τελικά το Βερολίνο «συμβιβάστηκε» με το bail out, δηλαδή την κρατική διάσωση της Monte dei Paschi di Siena. Ποιο είναι το πρόβλημα;

Ότι η αρχική επιμονή για bail in ήταν τόσο εξόφθαλμα καταστροφική, ώστε δεν ήταν ρεαλιστική: θα οδηγούσε σε μεγάλη περιπέτεια την ιταλική και ακόμη περισσότερο την ευρωπαϊκή οικονομία. Αφού λοιπόν η λογική έλεγε ότι το πράγμα θα κατέληγε στην κρατική διάσωση, γιατί όλη αυτή η περιπέτεια; Την απάντηση μας την έδωσαν ξανά οι αγορές: η συντήρηση επί μήνες κλίματος κρίσης γύρω από τις ιταλικές τράπεζες και ανασφάλειας περί του αν θα εφαρμοστεί το περιβόητο bail in, επιδείνωσε το ήδη οξύ πρόβλημα των ιταλικών τραπεζών και οδήγησε σε φυγή κεφαλαίων και καταθέσεων απ’ αυτές. Η κρίση είναι ευκαιρία για τα αρπακτικά, και στην περίπτωση των ιταλικών τραπεζών μια υπαρκτή κρίση «καθοδηγήθηκε» στα όρια του «ατυχήματος» ώστε η Φραγκφούρτη και δευτερευόντως το Παρίσι να μαζέψουν όσο περισσότερο ιταλικό χρήμα γινόταν…

Πριν τον κ. Κλέμενς Φούεστ, πάμπολλες δηλώσεις του… διάσημου προκατόχου του κ. Χανς-Βέρνερ Σιν είχαν «περιποιηθεί» την Ελλάδα επαναφέροντας ξανά και ξανά τα σενάρια περί Grexit. Δεν ήταν απλώς δηλώσεις ενός «ιδιόρρυθμου σκληρού»: αντικειμενικά λειτουργούσαν σαν προπαγάνδα που απαξίωνε τα ελληνικά assets. Όταν, υπό την πίεση της Γερμανίας και των δανειστών συνολικά, αυτά τα assets ξεπουλιούνται, αυτές οι δηλώσεις πολύ απλά ρίχνουν την τιμή τους εις όφελος των ενδιαφερομένων αγοραστών – στις περισσότερες των περιπτώσεων, Γερμανών και Γάλλων… Όταν τα ξένα funds επρόκειτο να αγοράσουν σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές την πλειονότητα του μετοχικού κεφαλαίου των ελληνικών τραπεζών στα τέλη του 2015, ο κατά τα άλλα σκληρός κ. Σόιμπλε έδωσε μετά χαράς τη σύμφωνη γνώμη του να γίνει η ανακεφαλαίωση πριν την πρώτη αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος…

Τι συμβαίνει εδώ; Θα πρέπει να μιλήσουμε έξω από τα δόντια: Οι ισχυροί της Ευρώπης κανιβαλίζουν μεθοδικά τις χώρες που έχουν πρόβλημα, με τη λογική «Η κρίση (τους) είναι ευκαιρία (για μας)». Και όχι μόνο τους αδύναμους κρίκους όπως η Ελλάδα, αλλά και χώρες όπως η Μ. Βρετανία και η Ιταλία. Η Γαλλία «μαζεύει» κατά κύριο λόγο το χρηματιστικό κεφάλαιο, η Γερμανία το χρήμα για τα ομόλογα…

25 χρόνια ύστερα από το Μάαστριχτ, η «ευρωπαϊκή ιδέα» έχει ξεπέσει σε τέτοιο βαθμό, ώστε είναι θέμα χρόνου αυτός ο ιδιόρρυθμος προστατευτισμός των ισχυρών να βρει απέναντί του τον προστατευτισμό των θυμάτων τους. Και 72 χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το «τέρας» αναδεύεται στον τάφο του… Σαν η ταινία της μεταπολεμικής Ευρώπης να ξετυλίγεται ανάποδα…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Στην Θράκη, την Ελληνική Θράκη, δεν υπάρχει χώρος για συζητήσεις με θέματα που εγείρουν οι τουρκόφρονες εκπρόσωποι του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής. Στην Ελληνική Θράκη, την καθημαγμένη από την χρόνια αδιαφορία των ελληνικών κυβερνήσεων δεν τίθεται οποιοδήποτε θέμα για παραχωρήσεις και υποχωρήσεις απέναντι στην επιθετική τουρκική πολιτική και, φυσικά, σε αυτή την ελληνική γεωγραφική επικράτεια την στοχοποιημένη από την «επεκτατική πολιτική» της Τουρκίας δεν πρέπει να τίθεται κανένα απολύτως θέμα (ιδιαίτερα την στιγμή που η Ελλάδα αντιμετωπίζει σημαντικότατα οικονομικά προβλήματα) εθνικού περιεχομένου. Δεν υπάρχει εχέφρων άνθρωπος, που κατανοεί τα ελάχιστα επί των εθνικών θεμάτων, που μπορεί να δεχθεί ως θετική την οποιαδήποτε «πολιτική πρωτοβουλία» -ιδιαίτερα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ- αλλαγής του υφιστάμενου καθεστώτος προς την κατεύθυνση μερικής ικανοποίησης τουρκικών αιτημάτων που είτε παρεμβάλλονται της ελληνικής εσωτερικής πολιτικής, είτε επιχειρούν να δημιουργούν (εις βάρος των ελληνικών κεκτημένων, συμφερόντων αλλά και του Διεθνούς Δικαίου) αναταράξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Πρόσφατα, η κυβέρνηση της οποίας ο πρωθυπουργός δεν αναγνώριζε τα ελληνοτουρκικά θαλάσσια σύνορα (σύμφωνα με δηλώσεις του κ. Τσίπρα πριν από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015), αποφάσισε να αλλάξει τους νόμιμα (εκ του Ελληνικού Συντάγματος) τοποθετημένους μουφτήδες της Ελληνικής Θράκης, υποχωρώντας εμμέσως πλην σαφώς, στο πάγιο αίτημα των (ελεγχόμενων στον απόλυτο βαθμό από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής) τουρκοφρόνων της Θράκης. Η κυβερνητική αυτή «πρωτοβουλία» δημιούργησε ένα κύμα λογικών αντιδράσεων, αφού μέσω αυτής καταγράφεται μια υπόγεια κυβερνητική απόπειρα υποχώρησης στην επιχειρούμενη -από την Άγκυρα- δημιουργία «χαλαρών συνόρων» και επέκτασης της ήδη υφιστάμενης και καταγεγραμμένης -τόσο από έμπειρους αναλυτές όσο και από ικανότατους διπλωμάτες- κατάστασης άτυπης συγκυριαρχίας Αθηνών και Άγκυρας στην Θράκη.

Έχοντας παρακολουθήσει και καταγράψει –επί δεκαετίας- τα συμβαίνοντα στην Θράκη, ιδιαίτερα τις εκάστοτε κυβερνητικές παλινωδίες, θα μπορούσαμε να κρίνουμε με επάρκεια την κυβερνητική αυτή «πρωτοβουλία», που απογυμνώνει όχι μόνο την ανεπάρκεια των εμπλεκόμενων πολιτικών και των εκπροσώπων τους, αλλά καταδεικνύει κυρίως την επί εθνικής βάσης επικινδυνότητα των πολιτικών – κομματικών σκοπιμοτήτων, που για μια ακόμη φορά ταξινομούνται από τα κομματικά γραφεία ως ισχυρότερες και επικρατέστερες επί των εθνικών θεμάτων, δημιουργώντας (εκ των ουκ άνευ) νέα «επίπεδα» τουρκικών απαιτήσεων εντός της ελληνικής επικράτειας. Δυστυχώς τα όσα έχουν συμβεί επί σειράς δεκαετιών στην Ελληνική Θράκη, δεν δίδαξαν κανέναν από τους εκάστοτε κυβερνώντες για την σοβαρότητα που απαιτείται στον χειρισμό θεμάτων που απαιτούν όχι μόνο ειδική γνώση, αλλά και στιβαρή εθνική πολιτική, η οποία θα επιβάλλει στην Θράκη (και στα ξόανα της επιθετικής τουρκικής εξωτερικής πολιτικής) το νόμο, όπως αυτός ορίζεται από το Ελληνικό Σύνταγμα.

Επί του θέματος της αιφνίδιας και αναίτιας αντικατάστασης των νόμιμα (με υπογραφή του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας έως το 2021) , παραμερίζοντας την ό,ποια δική μας τοποθέτηση, θα παραθέσουμε την άποψη του μουσουλμάνου κατοίκου της Ξάνθης, Σεμπαϊδήν Καραχότζα, την οποία βρίσκουμε άκρως ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική…

«Για λόγους που τουλάχιστον εγώ δε γνωρίζω, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ αποφάσισε από το πουθενά να δημιουργήσει θέμα με τους νόμιμους – διορισμένους από την ελληνική πολιτεία Μουφτήδες Ξάνθης και Ροδόπης ζητώντας και επίσημα πλέον την άμεση παραίτηση τους με την αιτιολογία πως θα αντικατασταθούν από καινούρια πρόσωπα. Φυσικά τα όσα αρχικά γράφτηκαν περί βέτου από τον Πάνο Καμένο αποδείχθηκαν λόγια του αέρα αφού για τον Πρόεδρο των ΑΝΕΛ τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από την Υπουργική του καρέκλα και για να μην τη χάσει δεν τολμάει να πει ούτε ένα ΟΧΙ στον Αλέξη Τσίπρα.
Διαβάζω στον τοπικό τύπο της Ξάνθης πως ι ΑΝΕΛ στηρίζουν το θεσμό του νόμιμου Μουφτή και όχι συγκεκριμένα πρόσωπα και δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να βρίσω. Πριν από λίγους μόλις μήνες και ενώ βρισκόταν στην Ξάνθη ο Πάνος Καμένος, απευθυνόμενος στον νυν νόμιμο Μουφτή Ξάνθης του είπε κατά λέξη «μη φοβάσαι, είμαστε μαζί σου». Δε θυμάμαι να του είπε «μη φοβάσαι, εμείς στηρίζουμε το θεσμό του διορισμένου Μουφτή». Θα μου πείτε βέβαια ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες όταν στη μέση υπάρχει Υπουργική καρέκλα.
Πέρα όμως από τη στάση του Προέδρου των ΑΝΕΛ, μου προκαλεί εντύπωση η απόφαση της κυβέρνησης να ζητήσει την παραίτηση των δυο νόμιμων Μουφτήδων ενώ γνωρίζει πως με απόφαση Προέδρου της Δημοκρατίας η θητεία τους λήγει τον Αύγουστο του 2021. Γιατί άραγε τόση βιασύνη; Ποιος – ποιοι είναι εκείνοι που θέλουν την άμεση απομάκρυνση των δυο διορισμένων Μουφτήδων; Μήπως κύκλοι του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής με τους οποίους έχουν πολλά πάρε δώσε οι μουσουλμάνοι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ;
Καταρχήν από τη μεριά της κυβέρνησης θα πρέπει να υπάρξει ξεκάθαρη εγγύηση πως πράγματι σε περίπτωση που οι Μουφτήδες Ξάνθης και Κομοτηνής παραιτηθούν (αν και μάλλον δε θα το κάνουν) θα υπάρξει αντικατάσταση τους και δε θα υλοποιηθεί το παράλογο αίτημα της Άγκυρας για εκλογή των Μουφτήδων στη Θράκη και μάλιστα τη στιγμή που στην ίδια την Τουρκία διορίζονται από το κράτος και δεν εκλέγονται από τους πολίτες. Μπορεί να το εγγυηθεί αυτό η κυβέρνηση;
Ας υποθέσουμε πως δεν προκύπτει καν ζήτημα εκλογής των Μουφτήδων και πως απλά θα αντικατασταθούν από νέα πρόσωπα, ποιος είναι αυτός που μπορεί να μας εγγυηθεί πως τα καινούρια αυτά πρόσωπα θα είναι καθαρά και δε θα προέρχονται από την απέναντι πλευρά; Ποιοι και με ποια κριτήρια θα επιλέξουν τους νέους Μουφτήδες Ξάνθης και Κομοτηνής; Ποιος θα προτείνει τους επόμενους; Μήπως οι μουσουλμάνοι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί πρέπει στα καλά καθούμενα να μπούμε στη διαδικασία να παίξουμε με τη φωτιά;
Για να πω την αλήθεια, μια ενδεχόμενη δυσαρέσκεια στο πρόσωπο του διορισμένου Μουφτή Ξάνθης μπορώ να την καταλάβω αφού εδώ και πολλά χρόνια σαν Μουφτής λάμπει δια της απουσίας του, σπάνια βγαίνει από το γραφείο του κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βρίσκει ελεύθερο πεδίο δράσης ο Ψευτομουφτής. Άρα θα μπορούσα να καταλάβω ως ένα σημείο την επιμονή της κυβέρνησης να αντικαταστήσει τον νόμιμο Μουφτή Ξάνθης. Τον Μουφτή Κομοτηνής όμως γιατί να τον αντικαταστήσει; Μήπως γιατί κάνει φοβερή δουλειά; Μήπως γιατί η δράση του ξεπερνά τη δράση του εκεί Ψευτομουφτή;
Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας κι ας πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Ασφαλώς και δεν πρόκειται για ξαφνικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης. Είναι ξεκάθαρο πως ο Τσίπρας και η παρέα του προσπαθούν να κάνουν το χατίρι σε κάποιους μειονοτικούς κύκλους της Θράκης. Το μόνο που εύχομαι κι ελπίζω είναι να μην τους το κάνουν εύκολο οι δυο Μουφτήδες και να μην παραιτηθούν. Αν δεν παραιτηθούν από μόνοι τους καμιά κυβέρνηση δε μπορεί να τους απομακρύνει μέχρι τον Αύγουστο του 2021».


Γνωρίζοντας, τονίζοντας και κατανοώντας (στον απόλυτο βαθμό) πως η σημερινή κυβέρνηση συνεχίζει να υπάρχει και λειτουργεί με τις ψήφους των τεσσάρων μουσουλμάνων (μειονοτικών) βουλευτών Ροδόπης(3) και Ξάνθης(1), έχουμε να αποστείλουμε μια συμβουλή προς συγκυβερνώντες ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ: Ξεκινήστε το "εθνικό σας έργο" από το να μάθετε πως να μοιράζετε το άχυρο δύο γαϊδάρων (κυριολεκτικά), γιατί ο δρόμος προς την διαχείριση των εθνικών θεμάτων είναι κάτι παραπάνω από δύσκολος για εσάς, και κάτι περισσότερο από επικίνδυνος για όλους εμάς και την πατρίδα, της οποίας την "τύχη" αποφασίσατε να διαχειριστείτε σύμφωνα με τα κομματικά και τα ιδεοληπτικά σας κριτήρια και συμφέροντα...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Tου Zvi Magen

Καθώς ο νέος πρόεδρος Trump ετοιμάζεται να μπει στο Λευκό Οίκο, υπάρχουν αυξημένες ενδείξεις πιθανών αλλαγών στην πολιτική των ΗΠΑ σε σχέση με τη Ρωσία. Η νίκη του Trump έγινε δεκτή με ικανοποίηση από τη Μόσχα και με πολλή αισιοδοξία, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα των δηλώσεών του στη διάρκεια της εκστρατείας, για την προθυμία του να συνεργαστεί με τη Ρωσία. Με την Ρωσία να υπόκειται σε δυτικές πιέσεις, υπήρχε η πεποίθηση ότι άλλη μία Δημοκρατική κυβέρνηση στις ΗΠΑ θα αύξανε αυτή την πίεση. Φαίνεται ωστόσο, οτι ο Trump θέλει να περιορίσει την αντιπαράθεση με την Ρωσία και ίσως είναι πρόθυμος να κάνει συμβιβασμούς με την Μόσχα, υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα περιλαμβάνει υπερβολικές παραχωρήσεις. Από την πλευρά της η Ρωσία περιμένει την άφιξη του νέου προέδρου στο Λευκό Οίκο εν τω μέσω ολοένα και περισσότερων κατηγοριών για ρωσική παρέμβαση στην προεκλογική εκστρατεία των ΗΠΑ.

Στις ΗΠΑ, όπως και στο διεθνές σύστημα γενικότερα, επικρατεί αβεβαιότητα αναφορικά με τις πιθανές εξωτερικές πολιτικές του Trump, συμπεριλαμβανομένης και αυτής έναντι της Ρωσίας. Είναι ξεκάθαρο ωστόσο ότι αυτό θα είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα στην ατζέντα της νέας κυβέρνησης. Την ίδια στιγμή, υπάρχει αυξανόμενη ανησυχία μεταξύ εκείνων που τάσσονται υπέρ της αντιμετώπισης της ρωσικής πρόκλησης και επιλέγουν την συνέχιση της πίεσης στη Ρωσία. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται η απερχόμενη κυβέρνηση Obama και οι υποστηρικτές της, πολλά μέλη του Κογκρέσου, συμπεριλαμβανομένων και Ρεπουμπλικάνων, και ευρωπαϊκές χώρες. Φαίνεται πως ορισμένες από τις ενέργειες της απερχόμενης κυβέρνησης, στόχο είχαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις εκείνες που θα δυσχέραιναν το έργο του trump να αλλάξει την τωρινή πολιτική απέναντι στη Ρωσία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πολιτική της νέας κυβέρνησης έναντι της Ρωσίας θα επηρεάσει τη Μέση Ανατολή και όλες τις διαδικασίες που είναι σε εξέλιξη εκεί, συμπεριλαμβανομένης της ρωσικής συμμετοχής στη Συρία. Οι ισλαμικές ομάδες επιδιώκουν να αυξήσουν τη δύναμή τους και προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις κυβερνήσεις που είναι εξασθενημένες από τις εξεγέρσεις που πλήττουν την περιοχή. Οι εξεγέρσεις έχουν επίσης ενθαρρύνει την παρέμβαση τόσο απο περιφερειακές όσο και από διεθνείς δυνάμεις που στόχο έχουν να επηρεάσουν τις τάσεις και την ισορροπία των δυνάμεων. Όλες αυτές οι δυνάμεις θέλουν να υπαγορεύσουν τη μελλοντική περιφερειακή διάταξη και να ενισχύσουν την σχετική τους δύναμη σε αυτό το πλαίσιο. Μία από τις δυνάμεις που παίζουν βασικό ρόλο στον αγώνα για την εξουσία είναι η Ρωσία, στόχος της οποίας είναι να ενισχύσει το κύρος της στη Μέση Ανατολή.

Η ρωσική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή αποτελεί μια απάντηση στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει στις σχέσεις της με την Δύση, η οποία αντιλαμβάνεται τις ενέργειες της Ρωσίας στην περιοχή της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ιδιαίτερα στην Ουκρανία, ως επιθετικότητα που στόχο έχει να παγιώσει την επιρροή της Μόσχας στην περιοχή. Έχουν απαντήσει στις ενέργειες της Ρωσίας ασκώντας πολιτικές πιέσεις και επιβάλλοντας οικονομικές κυρώσεις που απειλούν τη σταθερότητα της Ρωσίας. Εκτός από το να παγιώσει τη θέση της ως ένας ισχυρός παίκτης στο διεθνές θέατρο, η παρέμβαση της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή, είναι επίσης σχεδιασμένη για να βοηθήσει στο να σπάσει ο κύκλος των πιέσεων προς τη Ρωσία, και να δημιουργήσει μόχλευση και διαπραγματευτική ισχύ εναντίον της Δύσης.

Η ρωσική παρέμβαση στη Μέση Ανατολή έχει επιδεινώσει τις ρωσό-αμερικανικές σχέσεις. Οι ΗΠΑ και οι εταίροι τους, που θεωρούν ότι οι ρωσικές φιλοδοξίες είναι εχθρικές προς τα ρωσικά συμφέροντα, μέχρι τώρα αντιδρούν στις ρωσικές ενέργειες στην περιοχή. Έχουν αποφύγει να συνεργαστούν με τη Ρωσία, ενώ αυξάνουν την πίεση μέσω παρατεταμένων οικονομικών κυρώσεων. Η ρωσική συμμετοχή στη Μέση Ανατολή, η οποία περιλαμβάνει την αναβάθμιση των σχέσεων με χώρες της περιοχής, έχει παρόλα αυτά δημιουργήσει μια νέα στρατηγική θέση στην οποία η Ρωσία ασκεί αυξημένη επιρροή.

Υπάρχουν τρία πιθανά σενάρια πολιτικής για τη νέα αμερικανική κυβέρνηση:

Συνέχιση της πολιτικής της κυβέρνησης Obama δηλαδή, τη συνέχιση, ακόμη και την όξυνση της έντασης μεταξύ Μόσχας και Ουάσιγκτον στο θέατρο της Μέσης Ανατολής
Κάποιες αλλαγές στην πολιτική της νέας κυβέρνησης προς τη Ρωσία, ενώ παράλληλα προχωρά προσεκτικά προς αμοιβαίες παραχωρήσεις. Είναι πιθανό αυτό να καθησυχάσει την ένταση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας και επίσης να οδηγήσει σε συνεργασία μεταξύ των δύο δυνάμεων, στη Μέση Ανατολή.
Πλήρη αμερικανό-ρωσική συνεργασία σε διεθνές επίπεδο, η οποία θα έχει εκτεταμένες συνέπειες για τον σχεδιασμό της περιφερειακής τάξης στη Μέση Ανατολής.

Από αυτές τις δυνατότητες, φαίνεται ότι η δεύτερη -συγκεκριμένες κατανοήσεις και συμβιβασμοί- είναι η πιο πιθανή, καθώς αυτό προσεγγίζει καλύτερα τις δηλωμένες προθέσεις του Trump. Επιπλέον, η Ρωσία θα προτιμήσει πιθανώς συμβιβασμό με την Δύση, όσο διατηρούνται τα στρατηγικά της συμφέροντα. Είναι επομένως πιθανό αυτά τα μέτρα να ληφθούν στις αρχές της θητείας τόσο από τη Ρωσία όσο και από τις ΗΠΑ, για να μειωθεί η ένταση μεταξύ τους, συμπεριλαμβανομένων και αμοιβαίων παραχωρήσεων. Εάν συμβεί αυτό, αυτή η τάση θα αφήσει το σημάδι της στη Μέση Ανατολή.

Το σχετικό ερώτημα αφορά την σχέση της Ρωσίας με το Ισραήλ, η οποία είναι θετική. Η Ρωσία θεωρεί το Ισραήλ εταίρο και γνωρίζει τις αποτρεπτικές δυνατότητες του Ισραήλ. Το τελευταίο έτος υπήρξαν τέσσερις επισκέψεις υψηλού επιπέδου του Ισραήλ στη Ρωσία από τον πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu και τον πρόεδρο Reuven Rivlin, και ο Ρώσος πρωθυπουργός Dmitry Medvedev επισκέφθηκε το Ισραήλ. Η ρωσική παρέμβαση στην περιοχή μπορεί επίσης να οδηγήσει σε μια πιθανότητα, αν και μικρή, η Ρωσία να προσπαθήσει να προάγει τη συνεννόηση μεταξύ Ισραήλ και των περιφερειακών παραγόντων που είναι κοντά στη Μόσχα.

Την ίδια στιγμή, οι σχέσεις μεταξύ του Ισράηλ και της Ρωσίας επηρεάζονται και από τις περιφερειακές εξελίξεις και από την ένταση μεταξύ των παγκόσμιων δυνάμεων. Η ρωσική παρουσία στη Συρία στο πλαίσιο ενός συνασπισμού των κυριότερων εχθρών του Ισράηλ -Ιράν, καθεστώς Assad, Χεζμπολαχ και οι υποστηρικτές τους- έχει θέσει το Ισραήλ αντιμέτωπο με νέους περιορισμούς. Η Ρωσία θέλει να αποφύγει να πλήξει τις σχέσεις της με το Ισραήλ και ασφαλώς να συνεχίσει να συγκρατεί κάθε πιθανότητα στρατιωτικής σύγκρουσης με το Ισραήλ. Από την πλευρά του το Ισραήλ επιδιώκει να διατηρήσει την ελευθερία δράσης του στο θέατρο της Συρίας, δεδομένων των απειλών στην ασφάλεια που προκύπτουν εκεί. Για αυτούς τους λόγους, τόσο το Ισραήλ όσο και η Ρωσία θα πρέπει να επινοήσουν μια κατάλληλη απάντηση για μια τέτοια πιθανότητα. Ο μηχανισμός συντονισμού της ασφάλειας που σχηματίστηκε από τη Μόσχα και την Ιερουσαλήμ για να αποτρέψει τις τριβές μεταξύ τους, έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής αξιόπιστος και αποτελεσματικός.

Την ίδια στιγμή, η Ιερουσαλήμ δεν μπορεί πάντα να θεωρεί ότι η Μόσχα θα λάβει υπόψη της τα συμφέροντα του Ισραήλ, εάν αυτά ανταγωνίζονται τα συμφέροντα της Ρωσίας. Το Ισραήλ αντιμετωπίζει την πρόκληση που θέτει η ρωσική συμμαχία που επιχειρεί στη Συρία, και θεωρεί την εμπλοκή του Ιράν στη συριακή περιοχή και την στρατιωτική ενίσχυση της Χεζμπολαχ, ως σημαντικά απειλητικούς παράγοντες. Από την πλευρά της η Ρωσία απορρίπτει την ενδεχόμενη ιρανική απειλή προς το Ισραήλ, και η συνεχιζόμενη υποστήριξη για το Ιράν και την Χεζμπολάχ έχει τη δυναμική για μελλοντικές συγκρούσεις μεταξύ της Ρωσίας και του Ισράηλ.

Υπό τις παρούσες συνθήκες, φαίνεται ότι η αμοιβαία εξέταση των συμφερόντων καθενός εκ των Ρωσίας και Ισραήλ αναφορικά με τη Συρία, θα συνεχιστεί. Η Ρωσία αναμένεται να διατηρήσει τον επιχειρησιακό της συντονισμό με το Ισραήλ και μπορεί επίσης να έλθει σε συνεννόηση με το Ισραήλ γα την σταθεροποίηση στο θέατρό της. Η ρωσική παρουσία στην περιοχή ωστόσο, απαιτεί από το Ισραήλ να εποπτεύει τις ρωσικές ενέργειες άγρυπνα, καθώς και τις εξελίξεις που περιλαμβάνουν τις σχέσεις της Ρωσίας με περιφερειακές οντότητες και διεθνούς παίκτες.

INSS
Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε επισήμως ότι η Ρωσία αποσύρει δυνάμεις από την Συρία, καθώς και το μοναδικό της αεροπλανοφόρο, μετά την απελευθέρωση του Χαλεπίου και των συντριπτικών κτυπημάτων κατά των τζιχαντιστών.

Φαίνεται, πως τηρείται η συμφωνία με Τουρκία και Ιράν, που οδήγησε προ καιρού την Ρωσία να αποφύγει επιχειρήσεις στις κουρδικές περιοχές εναντίον τζιχαντιστών, εκεί που τώρα επιχειρούν ΗΠΑ και Κούρδοι με την βοήθεια αραβικών φυλών. Το μέλλον των Κούρδων της Συρίας είναι άδηλον, ως προς το αν τους επιτραπεί να συνενώσουν τις δύο περιοχές τους, και τούτο διότι τόσο η Τουρκία, όσο και το Ιράν (παρά τις τεράστιες διαφορές μεταξύ τους) αντιμετωπίζουν σοβαρό κουρδικό ζήτημα.

Όταν ενεπλάκη η Ρωσία στις συγκρούσεις της Συρίας, κοινή ήταν η πεποίθηση πως θα υποστεί οικονομικό πλήγμα, δεδομένων των κυρώσεων εναντίον της από ΗΠΑ και ΕΕ. Παρά ταύτα, η εμπλοκή της Ρωσίας τής έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσει τα εξελιγμένα όπλα της και προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στις παγκόσμιες αγορές. Φαίνεται όμως πως, τόσο η δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρίσκεται, όσο και η αποφυγή δημιουργίας τριβών με τις άλλες εμπλεκόμενες χώρες, και με δεδομένο ότι ο συριακός στρατός ανέκτησε τις δυνάμεις του, η Ρωσία περιορίζει την παρουσία της την κατάλληλη στιγμή.

Τα κίνητρα της Ρωσίας να βρεθεί στη Μ. Ανατολή είναι πολλά. Σε ένα παλαιό του άρθρο ο Φιόντορ Λουκιάνοφ, διευθυντής σύνταξης του περιοδικού «Russia in Global Affairs» και επισκέπτης καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομία, έγραψε ότι τα κίνητρα ήταν πολυεπίπεδα, με την απειλή της ανεξέλεγκτης εξάπλωσης της τρομοκρατίας, φυσικά, να είναι το βασικό.

Έγραψε:
«Η Μόσχα έχει "καταπατήσει" ένα δικαίωμα, το οποίο, μονοπωλιακά εδώ και 25 χρόνια (από την επιχείρηση «Καταιγίδα της Ερήμου» το 1991), κατέχουν στην περιοχή οι ΗΠΑ: Αυτό της χρήσης στρατιωτικής ισχύος. Δηλαδή, της δράσης τους ως "παγκόσμιου χωροφύλακα".
Η Ρωσία, εισέβαλε σε ένα πεδίο, στο οποίο αποφασίζονται θέματα ιεραρχίας στην κορυφή του παγκόσμιου γεωπολιτικού Ολύμπου. Ο "μονοπολικός κόσμος" θεωρούσε ότι πόλεμοι δήθεν "στο όνομα της ειρήνης", έχουν μόνο Ηνωμένες Πολιτείες με τους συμμάχους τους.
Η Μόσχα, λοιπόν, ξεκινώντας τη στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία, άλλαξε την ισορροπία δυνάμεων και τις προοπτικές για τη διευθέτηση μιας σημαντικής διεθνούς σύγκρουσης, χωρίς μάλιστα να έχει κάποιο πρακτικό όφελος. Αυτό είναι προνόμιο της ανώτερης "στρατιωτικο-πολιτικής κατηγορίας", η οποία είναι σε θέση να υπαγορεύει την ατζέντα της ημέρας».
Αν αφαιρέσουμε την φράση «χωρίς μάλιστα να έχει κάποιο πρακτικό όφελος», που μάλλον παρεισέφρησε αστόχως, εκείνο που λέει ο Λουκιάνοφ είναι στην ουσία πως η Ρωσία αποφάσισε να "δείξει το ανάστημά της", μεταφέροντας και το κέντρο ενδιαφέροντος από την Ουκρανία και Κριμαία, σε άλλο "γήπεδο".

Η Ρωσία δεν έχει ούτε τη βούληση, ούτε τους πόρους για να διεξάγει μια μεγάλη εκστρατεία στη Συρία. Και η Μόσχα χρειάζεται μια πολιτική λύση, όσο τη χρειάζονται και οι άλλοι. Τώρα, είναι αλήθεια, ότι η οποιαδήποτε διευθέτηση θα πρέπει να συμπεριλάβει στο σκεπτικό της και τη σημαντική στρατιωτική παρουσία της Ρωσίας στην Συρία. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι το Κρεμλίνο θα εγκαταλείψει γρήγορα τη στρατιωτική υποδομή που δημιούργησε εκεί, όπως άλλωστε και οι ΗΠΑ δεν έφυγαν εντελώς από το Αφγανιστάν μετά το τέλος της στρατιωτικής τους αποστολής στη χώρα.

Οι ταχύτατες εξελίξεις κατά τις τελευταίες εβδομάδες, οδηγούν όμως στην εξαγωγή ενός απογοητευτικού συμπεράσματος. Ότι η υπόθεση δεν αφορά μόνο τη Συρία. Αφορά το μέλλον ολόκληρης της περιοχής, και η διευθέτηση του Συριακού είναι αδύνατη χωρίς την αναδιάρθρωση της Μέσης Ανατολής. Και αυτό το πρόβλημα είναι κατά πολύ μεγαλύτερο σε μέγεθος και με πολλαπλώς υψηλότερους κινδύνους. Η σημερινή Ρωσία, ωστόσο, φαίνεται ότι δεν πτοείται προ των κινδύνων.
Η δε μέλλουσα να συμβεί επαναπροσέγγιση των σχέσεων Ρωσίας - ΗΠΑ, είναι προφανές ότι θα συντελέσει σε ανακατατάξεις, χωρίς να κάνει τον κόπο καμία χώρα και από τις άλλες εμπλεκόμενες να ρωτήσουν και τους λαούς, για το μέλλον των οποίων αποφασίζουν.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Σοβαρά τώρα; Χτυπήσανε την τρομοκρατία;
Μα αν εξαιρέσουμε τους πιθανόν εμπλεκόμενους πολιτικούς στο σκάνδαλο NOVARTIS (μιά φράξια πολιτικής αλητείας τύπου Μπουμπούκου, Τσεκουροφόρου, Κωλοβέρδου και πάει λέγοντας), που είδαν σαν μάνα εξ ουρανού την σύλληψη της τρομοκράτισσας Πόλας, δε νομίζουμε πως υπάρχει κάποιος απ' τον λαό που να τρομοκρατήθηκε τόσα χρόνια από την τρομοκρατία της "τρομοκράτισσας".

Άσε που η σύλληψή της μας υπενθυμίζει πως το σύστημα δεν έχει αριστερά και δεξιά παιδιά όταν πρόκειται για πολιτικές μαριονέτες κι όταν πρόκειται να τις προστατεύσει απ' την δικαιοσύνη ή απ' τον λαό, ή ακόμη, αν είναι να ξελασπώσει μία κυβέρνηση όταν βρίσκεται σε δύσκολη θέση.
Επιστρατεύει άμεσα τους ήδη προκατασκευασμένους αντιπερισπασμούς που έχει στο ντουλάπι, τα συστημικά ΜΜΕ αναλαμβάνουν δράση, κι ο λαός παίρνει το όπιό του.

Κι ακόμα σοβαρότερα τώρα: τρομοκράτης η Ρούπα; Ποιόν τρομοκράτησε;
Το blog πάντως όχι. Κάτι γνωστούς που το blog ρώτησε, ούτε. Κάτι θειάδες δεν την ξέρανε καν.
Μήπως τους συνταξιούχους που μήνα τον μήνα τους κλέβουνε κι από άλλο ένα κομμάτι της σύνταξης και παθαίνουνε εγκεφαλικά μπροστά απ' τα τρομοκρατικά ΑΤΜ;  Αστείο.
Και δεν είναι τρομοκράτης το κράτος λόγω της συμμορίας που το ενσαρκώνει, όταν σου χρεώνει ψεύτικους φόρους επειδή θεωρεί ένα σπίτι κι ένα αυτοκίνητο που έχεις ως εισόδημα, κι έχει εφεύρει 315 τρόπους να τα φορολογήσει, κι έχει ψηφίσει άλλους τόσους παράνομους "νόμους" για να νομιμοποιήσει την τρομοκρατία του, τρομοκρατία που καθημερινά εκπέμπει μέσω των συστημικών ΜΜΕ πως άμα δεν πληρώσεις τους αυθαίρετους φόρους και πρόστιμα που σε χρεώνει θα σου κατάσχει περιουσία, σπίτι και αυτοκίνητο, λογαριασμούς μισθοδοσίας, και ό,τι άλλο;

Η Ρούπα είναι τρομοκράτης και όχι ο τσαλακωμένος ομοεθνής αλλόγλωσσος υπουργός Οικονομικών;
Η Ρούπα, και όχι ο ίδιος ο πρωθυπουργός, τούτος ή οι προηγούμενοι;
Καιρός να αναγνωρίσουμε και να ξορκίσουμε την αληθινή τρομοκρατία.
Καιρός να καταστείλουμε την πραγματική βία.

Δεν μας φταίει το κράτος. Δεν θέλουμε να καταλυθεί. Το κράτος είμαστε εμείς.
Εμείς είμαστε όμως και αυτοί που το έχουμε παραδώσει στα χέρια μιάς εγκληματικής συμμορίας πολιτικών απατεώνων και τρομοκρατών και τώρα πρέπει να τους το πάρουμε πίσω. 

Καταδικάζουμε την βία, αλλά πρώτη απ' όλες την βία των κυβερνητικών τρομοκρατών, απ' όποιον χώρο κι αν προέρχονται.
Ας πάψει αυτή, για να πάψουν να έχουν λόγο και δικαιολογία ύπαρξης και όλες οι υπόλοιπες!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας

Όλη η παιδική μας ζωή μια προετοιμασία, μια μεγάλη και διαρκής μύηση στις δυσκολίες που μας περιμένουν.
Από τις πρώτες μέρες της γέννησης μας και καθ΄όλη την διάρκεια της παιδικής μας ηλικίας, η ζωή μας έδειχνε τα σημάδια της, μας προειδοποιούσε για το τι μας περίμενε με έναν αθώο τρόπο που εμείς δεν είχαμε την δυνατότητα τότε να ερμηνεύσουμε να αντιληφθούμε.
Από το πρώτο μας κλάμα.
Και γιατί κλάμα και όχι γέλιο;
Γιατί ο φόβος και όχι η χαρά για την έλευση μας;
Άρχισε το παιδί να μπουσουλάει .. ααα τι καλά!
Και τι είναι τελικά το μπουσούλισμα;
Μήπως είναι το πρώτο καμπανάκι ότι κάποιες φορές η ζωή θα μας γονατίσει;
Μήπως η πρώτη προειδοποίηση ότι η ζωή δεν είναι εύκολη και πολλές φορές θα χρειαστεί να συρθούμε στα τέσσερα;

Και τα πρώτα και αθώα παιδικά μας παιχνίδια τι είναι;
Τι είναι πέρα από το διασκεδαστικό τους μέρος.
Μόνο ότι το παιδί παίζει και χαίρεται;
Μήπως είναι η προσπάθεια της κοινωνίας μας, να μας εκπαιδεύει από μικρούς να δεχόμαστε μόνο τη χαρά και να απομονώνουμε τα υπόλοιπα συναισθήματα μας;
Μια κοινωνία που πηγαίνει κόντρα στις απαιτήσεις της ζωής, μια κοινωνία που μας ετοιμάζει για μελλοντικούς κλόουν με ένα μόνιμο χαμόγελο στα χείλη.
Μήπως μέσα από αυτά τα παιχνίδια η ζωή θέλει να μας στείλει το δικό της μήνυμα, η
μήπως μέσα από την διασκέδαση, ήθελε να μας προετοιμάσει για όλα αυτά που είχε έτοιμα για εμάς;
Γι αυτά που θα ακολουθούσαν. Γι αυτά που επιμελώς είχε σχεδιάσει εν αγνοία μας.
Τι είναι τα παιχνίδια πέρα από το προφανές. Την χαρά, το γέλιο, την διασκέδαση;
Όλα τα παιδικά παιχνίδια μέσα στην αθωότητα τους, κρύβουν και έναν τεράστιο συμβολισμό.
Ας πάρουμε κάποια από αυτά…

Το κρυφτό
Μήπως είναι η δυσκολία αναζήτησης αγαπημένων φίλων, δηλαδή ότι τους ανθρώπους που πρέπει να εμπιστευόμαστε θα τους ψάχνουμε στα τυφλά;
Μήπως είναι το κρυφτούλι που παίζουμε με τον εαυτό μας και τα συναισθήματα μας, η προσπάθεια να κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό, να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί γιατί δεν έχουμε το θάρρος να τα αντιμετωπίσουμε με ανοιχτά τα μάτια;

Το κουτσό
Μήπως είναι η προετοιμασία μας να στεκόμαστε στο ένα πόδι;
Πόσες φορές δεν θα αναγκαστούμε να βαδίσουμε τρεκλίζοντας ισορροπώντας στο ένα πόδι. Πόσες φορές δεν θα νοιώσουμε σαν σχοινοβάτες ενός τσίρκου δίχως δίχτυ προστασίας.

Τα μήλα
Μήπως είναι τα προβλήματα που θα μας βάλουν στο μάτι και θα πρέπει να τα αποφύγουμε, τρέχοντας από την μια άκρη στην άλλη για να μην βρουν στόχο;
Μήπως αυτά τα «μήλα» είναι οι πέτρες που μας πετά η ζωή και που τις περισσότερες φορές θα μας πετύχουν δημιουργώντας πληγές και τραύματα;

Τυφλόμυγα
Και στην ζωή στα τυφλά δεν βαδίζουμε; Με «δεμένα» μάτια. Ξέρει κανείς τι τον περιμένει στην πρώτη στροφή;
Η μήπως γνωρίζει τους ανθρώπους που θα συναντήσει στην ζωή του;

Το πατίνι
Δεν είναι τα ρίσκα που παίρνουμε όταν τρέχουμε χωρίς φρένα στην κατηφόρα, οι κίνδυνοι που τρέχουν με ταχύτητα κατά πάνω μας;
Οι δυσκολίες που περιγράφονται με την έκφραση "Μου έκανες τη ζωή πατίνι" η οποία σημαίνει μου δυσκολεύεις την ζωή.

Το ποδήλατο
Δεν είναι η ανάγκη να ισορροπήσουμε στις δυσκολίες που απλόχερα θα μας στείλει η ζωή; Και η ορθοπεταλιά τι άλλο είναι από το ότι αγκομαχούμε για να τα βγάλουμε πέρα στις ανηφόρες της ζωής.

Η μακριά γαϊδούρα
Μήπως είναι η προετοιμασία μας για να αποδεχτούμε ότι κάποιοι θα είναι από πάνω και κάποιοι από κάτω;
Ότι σε κάποιους θα δίνουμε το δικαίωμα η θα το παίρνουν μόνοι τους, να παίζουν παιχνίδια εις βάρος μας και να φορτώνουν στους αδύναμους ώμους μας φορτία που αδυνατούν να σηκώσουν και λυγίζουν;
Ότι κάποιοι θα χρησιμοποιούν τις δικές μας πλάτες σαν αναρριχητικές σκάλες για να ανέβουν ψηλά.

Κλέφτες και αστυνόμοι
Ρόλοι δεν είναι και αυτοί στην σύγχρονη κοινωνία;
Μια τεράστια πρόβα δεν ήταν και αυτό το παιχνίδι για να εξοικειωθούμε για τους ρόλους που θα αναλάβουμε να παίξουμε;
Από εδώ οι «καλοί», από εκεί οι «κακοί».
Τα παιδιά χωρίζονται σε δύο ομάδες. Η μία η μικρότερη είναι οι αστυνόμοι, οι καλοί δηλαδή, ενώ η μεγαλύτερη είναι οι κλέφτες οι κακοί.
Το ίδιο δεν συμβαίνει και στην ζωή;
Θυμάστε πως τελειώνει το παιχνίδι; Όταν όλοι οι κλέφτες φυλακιστούν.
Και στην ζωή όπως και στο παιχνίδι, τις περισσότερες φορές οι κλέφτες είναι απ΄ έξω.

Το μπίζ
Το θυμάστε το μπίζ;
Δεν είναι οι σφαλιάρες που θα «τρώμε» καθημερινά και δεν θα ξέρουμε από πού μας ήρθαν; Πώς να μαντέψεις από πού σου ήρθαν με τόσα χέρια έτοιμα να σε τσακίσουν. Τα σκαμπίλια που δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κλείνουμε τα μάτια για να μην βλέπουμε από που μας έρχονται. Τα μάτια δεν κλείνουμε για να νικήσουμε τον φόβο τον πόνο από τα σφαλιάρες της ζωής;

Κυνηγητό
Αυτό το παιχνίδι δεν είναι η ίδια η ζωή;
Ένα διαρκές κυνηγητό που απαιτεί ταχύτητα, ικανότητα στους «ελιγμούς» και αντοχή.
Και στην ζωή όπως και στο παιχνίδι, πότε γίνεσαι ο κυνηγός και πότε το θήραμα.
Στο παιχνίδι ο κυνηγός διαλέγει σαν θύμα του εκείνο το παιδί που δεν μπορεί να τρέξει πολύ, το αδύνατο εκείνο που είναι «του χεριού του».
Έτσι δεν γίνεται και στην ζωή; Το θύμα δεν είναι πάντα ο αδύναμος και ο θύτης ο ισχυρός;

Παρόλα αυτά...
Μεγαλώσαμε, γνωριστήκαμε με άλλες πολιτείες με άλλους ανθρώπους, με άλλα σπίτια, με άλλα φεγγάρια.
Οι καιροί περάσανε, όλα σβηστήκανε στο βάθος του χρόνου.
Ήρθανε μέρες που σαν να την ευχαριστηθήκαμε κάμποσο εκείνη την ανοικονόμητη ζωή.
Τι τα θες, το έχουμε αγαπήσει και πολύ ποθήσει εκείνο το παλιό παραμύθι, εκείνα τα παιδικά παιχνίδια, ίσως γιατί δεν είχαμε νιώσει τότε, πόσες λαβωματιές πρέπει να πάρει κανείς για να τα καταφέρει με τον καιρό και την τύχη…



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Tου Κωνσταντίνου Φίλη

Στα τέλη του 2015, το αυτοαποκαλούμενο «Ισλαμικό Χαλιφάτο» ξεκίνησε τις τρομοκρατικές ενέργειες σε ευρωπαϊκό έδαφος, απόρροια της εδαφικής του υποχώρησης σε Συρία και Ιράκ και με στόχο τα όποια πλήγματα αφενός να κλονίσουν το αίσθημα ασφάλειας πολιτών κρατών που το έπλητταν στρατιωτικά ή βοηθούσαν όσους τον πολεμούν στο πεδίο των μαχών, αφετέρου να στείλει μήνυμα ισχύος, διατηρώντας ζωντανό τον μύθο του και κατ επέκταση υψηλό το φρόνημα των υποστηρικτών του. Ο Columb Strack, αναλυτής της IHS, εκτιμά πως «καθώς το Ισλαμικό Χαλιφάτο συρρικνώνεται γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το σχέδιο που είχε για διακυβέρνηση αποτυγχάνει και η οργάνωση αναθεωρεί την στάση της. Ως αποτέλεσμα αυτού, δυστυχώς, αναμένουμε αύξηση στις μαζικές επιθέσεις και σαμποτάζ σε οικονομικές δομές στην Συρία, στο Ιράκ και αλλού συμπεριλαμβανομένης και της Ευρώπης».

Αξίζει, λοιπόν, σε αυτό το σημείο να επισημανθεί ο μη συριακός χαρακτήρας της εν λόγω τρομοκρατικής οργάνωσης με στόχο τη διεύρυνση της ακτίνας επιρροής της και τη συνολική επικράτηση απώτερος στόχος που χρησιμοποιείται ως πηγή έμπνευσης και κίνητρο προσέλκυσης νέων μαχητών ανά τον κόσμο. Διαθέτει στους κόλπους της πολλούς ξένους μαχητές, ενώ έχει δημιουργήσει δύο ζώνες ελέγχου/επιχειρησιακής δράσης: α) σε Ιράκ και Συρία, β) σε περιοχές που τρομοκρατικές οργανώσεις δηλώνουν υποταγή (βλ. AQAP στην Υεμένη, al-Maqdis Ansar Bayt Sina στην Αίγυπτο, Jund al-Khilafah στην Αλγερία) ή από τις οποίες αντλεί μαχητές (π.χ. Τυνησία) ή όπου υπάρχει πρόσφορο έδαφος για να αναπτύξει δίκτυα και πυρήνες ριζοσπαστικοποίησης (π.χ. Αφγανιστάν, Πακιστάν, αν και η ύπαρξη των Ταλιμπάν δυσχεραίνει την προσπάθεια του). Το Χαλιφάτο απευθύνεται, επίσης, σε κάθε μουσουλμάνο απανταχού της γης, που μπορεί να βρει νόημα στη σύμπλευση του με αυτό η συμβολή του μπορεί να είναι οποιασδήποτε μορφής, από στρατολογητής, καθοδηγητής και εκτελεστής έως και να προσφέρει κάλυψη σε επιθέσεις και μαχητές.

Η ανασφαλής Ευρώπη

Επιχειρησιακά, η αποτροπή τρομοκρατικών επιθέσεων δεν μπορεί να γίνει στην ολότητά της. Δεν είναι μόνο η αδυναμία αποτελεσματικής συνεργασίας μεταξύ αστυνομικών, δικαστικών και (εν γένει) αρχών ασφαλείας, αλλά και η φύση των ενεργειών που δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας. Ως προς το πρώτο, η λειτουργία της Σένγκεν παραμένει στρεβλή, εφόσον υπάρχουν κοινά σύνορα τα οποία δεν συμπληρώνονται με κοινές αστυνομικές/δικαστικές υπηρεσίες προκειμένου τόσο ο συντονισμός όσο και η ταχύτητα ανταλλαγής πληροφορίων, σκιαγράφησης προφίλ υπόπτων και λήψης αποφάσεων να είναι άρτιος και αποδοτικός. Ο δε τρόπος δράσης με μοναχικούς λύκους, μικρά ή υποτυπώδη συντονιστικά κέντρα, ο βαθμός φανατισμού, οι πρωτόγονες μέθοδοι (π.χ. οχήματα ή άνθρωποι λειτουργούν σαν κινούμενες βόμβες) καθιστούν περίπου αδύνατη, αφενός την έγκαιρη πρόληψη, αφετέρου την επιχειρησιακή αντιμετώπιση τυχόν επίθεσης. Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί πως ο «εγκέφαλος» της πολύνεκρης τρομοκρατικής ενέργειας στο Παρίσι, στις 13 Νοεμβρίου 2015, όσο και ο δράστης του Βερολίνου (στις 19 Δεκεμβρίου 2016), διέφυγαν, λειτουργώντας περισσότερο ως γκάγκστερ και λιγότερο ως «μάρτυρες».

Η απήχηση του Χαλιφάτου σε βάθος χρόνου

Σε βάθος χρόνου, η μεταχείριση των σουνιτικών πληθυσμών θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό αν οι εξτρεμιστικές οργανώσεις θα περιθωριοποιηθούν ή θα βρεθούν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης με τους Σιιτες -δευτερευόντως και τους Κούρδους. Άρα, όπως εκτίμησε πρόσφατα έκθεση του United States Institute of Peace, ακόμη και αν το Χαλιφάτο χάσει όλο το έδαφος που κατέχει θα εξακολουθήσει να είναι σε θέση να εκμεταλλεύεται τη σουνιτική δυσαρέσκεια και να υποκινεί τη σουνιτική δυσαρέσκεια τα επόμενα 5-10 χρόνια σε Συρία, Ιράκ, Λιβύη και άλλες χώρες. Συνεπώς, η διατήρηση των θρησκευτικών διαιρέσεων/εντάσεων, ο δεσποτικός τρόπος διακυβέρνησης, οι διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ, οι διευρυμένες ανισότητες και η ανάδυση του πολιτικού Ισλάμ αποτελούν παράγοντες οι οποίοι συνδυαστικά με τη γενικευμένη αστάθεια στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο(που μάλλον θα ενταθεί το 2017) θα διατηρήσουν τον κίνδυνο της ασσύμετρης τρομοκρατίας για καιρό και τη δυνατότητα στρατολόγησης ακόμη και αν ηττηθεί επιχειρησιακά το Χαλιφάτο.

Αρκετά εκτεθειμένες θα παραμείνουν γειτονικές χώρες, ιδίως η Τουρκία, αλλά και η Ευρώπη. Μάλιστα, η επικράτηση Τραμπ στις ΗΠΑ και η διεισδυτικότητα αντίστοιχων φωνών στην Ευρώπη, όπου εμφανίζουν τις τρομοκρατικές ενέργειες ως επιβεβαίωση της πολιτισμικής σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, ρίχνει νερό στον μύλο των τζιχαντιστών, εφόσον θα επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν το «χάσμα» και τυχόν άκριτη στοχοποίηση των μουσουλμανικού πληθυσμών για να προσηλυτίσουν νέα στελέχη.

* Ο Δρ.Κωνσταντίνος Φίλης είναι Διευθυντής Ερευνών Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων
Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




"Τουρκικό πόδι" στην Ευρώπη αρχίζουν να βλέπουν οι Γερμανοί

Στη Γενεύη ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις για το μέλλον της διαιρεμένης Κύπρου. Διπλωμάτες της Ευρωπαϊκής ‘Ενωσης φοβούνται ότι η επιρροή του προέδρου Ερντογάν θα μπορούσε να αυξηθεί, γράφει η Die Welt.

«Μήπως ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν βάλει πόδι στις Βρυξέλλες μελλοντικά; Μπορεί να συγκυβερνά στην ΕΕ από την πίσω πόρτα; Θα μεταβληθεί το νησί της Μεσογείου σε Δούρειο Ιππο; Αυτά τα ερωτήματα δημιουργούν πονοκέφαλο στου διπλωμάτες των Βρυξελλών αυτή τη στιγμή. Αφορμή είναι οι αποφασιστικής σημασίας συνομιλίες για τη λεγόμενη διένεξη της Κύπρου οι οποίες ξεκινούν αυτή τη Δευτέρα» επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα.

«Σε όλους του συμμετέχοντες είναι ξεκάθαρο: χωρίς την έγκριση του Ερντογάν, ο οποίος βρίσκεται πίσω από τον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Μουσταφά Ακιντσί, δεν μπορεί να υπάρξει λύση. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Ουδείς γνωρίζει ποιον ρόλο θέλει να παίξει ο απρόβλεπτος Τούρκος πρόεδρος. Ποιες παραχωρήσεις θα απαιτήσει στο τέλος και ποια επίδραση θα έχουν τελικά οι σημερινές εντάσεις μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης» όπως σημειώνει.

«Για να γίνει πιο σαφές: Αποφάσεις οι οποίες αφορούν και στις δύο πλευρές μπορούν να λαμβάνονται μόνον από κοινού, όπως επίσης και οι δύο θα έχουν δικαίωμα βέτο. Οι Τουρκοκύπριοι θα μπορούσαν συνεπώς να συναποφασίζουν μαζί με το κράτος μέλος της Κύπρου.

»Αυτό όμως θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες στις αποφάσεις του συνόλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία απαιτείται ομοφωνία ιδίως σε θέματα εξωτερικής και οικονομικής πολιτικής. Οι Ευρωπαίοι διπλωμάτες αναφέρουν γεμάτοι ανησυχία ότι υφίσταται ο κίνδυνος να χρησιμοποιήσει τους Τουρκοκύπριους για να επιτύχει τους στόχους του και να συναποφασίζει στις Βρυξέλλες», καταλήγει η Die Welt.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου