Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

3 Ιαν 2017


Η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου αποφάσισε να σημάνει το τέλος των δικών της ψευδαισθήσεων, στέλνοντας το περιβόητο mail Χαρδούβελη και εφαρμόζοντας έναν παράλογο και άδικο ΕΝΦΙΑ.

Από τη μεριά της, η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου αποφάσισε και εκείνη να τελειώσει όποιες ψευδαισθήσεις είχαν ακόμη οι πολίτες, με την επιστολή Τσακαλώτου και με την εφαρμογή του νόμου για τους ελεύθερους επαγγελματίες, που θα εξελιχθεί στον δικό της ΕΝΦΙΑ.
Και μπορεί η κυβέρνηση, από τη μια, να χρησιμοποιεί τη φοβέρα ότι με τον Μητσοτάκη τα πράγματα θα είναι χειρότερα και, από την άλλη, να δημιουργεί το δικό της πελατειακό κράτος, αλλά και για εκείνη η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.

Αργά και σταθερά, τα στρώματα της κοινωνίας που θεωρητικά ακουμπά ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνειδητοποιούν τι σημαίνει η πολιτική που εφαρμόζει και, όσο κι αν τον κρατούν με τα… σωληνάκια οι πιστωτές, αυτόν τον χρόνο άπαντες θα κληθούν να πάρουν τις αποφάσεις τους - τόσο για το ποια Ελλάδα θέλουν όσο και για το ποια κυβέρνηση θέλουν. Τα τελευταία επτά χρόνια, η ελληνική οικονομία έχει υποστεί -και συνεχίζει να υφίσταται- την πιο βίαιη και άγρια εκ των άνω καταστολή, και μπήκε στο νέο έτος όχι με το δεξί, αλλά με το… αριστερό, με μια σειρά από αυξήσεις σε αγαθά και προϊόντα και με μια σειρά από μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις.

Εξουθενωμένη και μόνη, χωρίς δικές της δυνάμεις, αλλά και χωρίς να μπορεί να υπολογίζει σε σοβαρή ώθηση από το εξωτερικό, θα ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά.

Στη διάρκεια της επταετίας, όπως επισημαίνει και η πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, τα εισοδήματα των εργαζομένων, των μισθωτών και των συνταξιούχων περικόπηκαν κατά 50%, με άμεση συνέπεια η εσωτερική ζήτηση και η αγορά να συρρικνωθούν επίσης κατά 50%.
Το εθνικό εισόδημα της χώρας κατέρρευσε κατά 31%, ενώ παράλληλα κατέρρευσαν και οι τραπεζικές πιστώσεις προς την οικονομία και, φυσικά, οι νέες επενδύσεις, με αποτέλεσμα την εκτίναξη της ανεργίας στο 27% του ενεργού πληθυσμού. Και δεν μιλάμε για τον ξεριζωμό μιας ολόκληρης γενιάς επιστημόνων και νέων ανθρώπων, που έχει πολλαπλές επιπτώσεις...

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν ότι η Ελλάδα έγινε το μεγάλο πειραματόζωο μιας νέας εποχής που έχει ανατείλει.
Παρά τα αισιόδοξα μηνύματα που επιχείρησαν να στείλουν οι πολιτικές ηγεσίες (όπως έκαναν και οι προηγούμενες από αυτές), οι μήνες που θα ακολουθήσουν θα είναι ανηφορικοί και δύσβατοι σε μια Ευρώπη που, με τις εκλογικές αναμετρήσεις τις οποίες έχει μπροστά της, θα μοιάζει με ναρκοπέδιο.

Την ίδια ώρα, το Μεταναστευτικό και το Προσφυγικό θα αποτελούν τη διαρκή και συνεχόμενη απειλή που θα επεκτείνει το υπόβαθρο για επιλογές οι οποίες θα μικραίνουν το όραμα για μια Ευρώπη των λαών και θα σηματοδοτούν την επιστροφή σε μια Ευρώπη «εθνικών κρατών».
Ο εθνικισμός, που βγήκε από τα... παράθυρα στην Ευρώπη, ήδη έχει επιστρέψει από την πόρτα. Όσοι εξακολουθούν να οραματίζονται το αύριο κολλημένοι σε νοοτροπίες και απόψεις του χθες θα βρεθούν προ εκπλήξεως. Η κοινωνία, που ζει την πιο βίαιη αναπροσαρμογή, είναι απρόβλεπτος παράγοντας όσο διατηρείται αυτή η θανατηφόρα συνταγή.

Το ερώτημα είναι εάν κάποιοι εξακολουθούν να διεκδικούν την ψήφο μας πιστεύοντας ότι, αλλάζοντας γιατρό και κρατώντας την ίδια συνταγή, μπορούν να σώσουν τον ασθενή.
Φοβάμαι πως όχι…

Νίκος Ελευθερόγλου
"Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Γ. Καπόπουλος

Πώς μεταφράζεται σε πολιτικό κόστος ή όφελος η αστάθεια και η ανασφάλεια που προκαλούν στην Τουρκία οι ένοπλες επιθέσεις του ΡΚΚ και των παρακλαδιών του και η τυφλή βία των Τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους;

Με άλλα λόγια ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα ως αντίδραση στην πλειοψηφία του πληθυσμού: Η συσπείρωση γύρω από τον Ερντογάν επειδή η πατρίδα κινδυνεύει ή η μαζική διαρροή σημαντικού τμήματος της εκλογικής βάσης που χρεώνει στους χειρισμούς του τον βαρύ φόρο αίματος, αποσταθεροποίησης και αβεβαιότητας που πληρώνει η χώρα;

Μέχρι την άνοιξη του 2015 και πιο συγκεκριμένα τις εκλογές του Απριλίου της ίδιας χρονιάς όπου η είσοδος του Κουρδικού HDP στη Βουλή στέρησε από το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία, ήταν ανοικτός ο δίαυλος της απευθείας διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης με τον έγκλειστο στο Ιμραλι, Οτσαλάν, με τακτικό συνομιλητή του τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών ΜΙΤ, Φιντάν, στενό συνεργάτη του Ερντογάν. Από τις συνομιλίες προέκυπταν συνεχείς εκκλήσεις του Οτσαλάν για τερματισμό του ένοπλου αγώνα και αποχώρηση των μαχητών στο Ιράκ.

Την ίδια περίοδο, στα τέλη του 2014 αρχές του 2015, η Άγκυρα υπό την πίεση των ΗΠΑ στον απόηχο της ραγδαίας προέλασης των Τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ τον Ιούλιο του 2014 πήρε αποστάσεις από αυτούς διακόπτοντας μια πολύπλευρη στήριξη που ξεκίνησε το 2011.

Τα παραπάνω είναι ευρύτατα γνωστά στην Κοινή Γνώμη η οποία νομιμοποιείται να θέσει το ερώτημα γιατί Τζιχαντιστές και Κούρδοι που ήταν συνομιλητές οι δεύτεροι και προστατευόμενοι οι πρώτοι της κυβέρνησης Ερντογάν μεταλλάχτηκαν σε θανάσιμους εχθρούς της Άγκυρας τα τελευταία δύο χρόνια.

Ποιος άλλωστε έχει ξεχάσει την προκλητική δήλωση του επικεφαλής της ΜΙΤ, Φιντάν, ότι οι Tζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους είναι μια συνιστώσα των περιφερειακών ισορροπιών το ίδιο αναγκαίοι όσο τα φίδια στη φύση;

Αν προσθέσουμε στα παραπάνω και τη μη αντιστρέψιμη πορεία προς την ύφεση της τουρκικής οικονομίας που προαναγγέλλει το τέλος μιας φούσκας που στηρίχθηκε κατά κύριο λόγο στον κατασκευαστικό τομέα και στην κατανάλωση με ταυτόχρονα εκτόξευση του εσωτερικού δανεισμού, όλα μαζί αθροιστικά δίνουν την αίσθηση ότι πλησιάζει το τέλος μιας δεδομένης, διαρκώς αυξανόμενης και στη χειρότερη περίπτωση στάσιμης ηγεμονικής πρωτοκαθεδρίας του Ερντογάν και του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ στην κοινή γνώμη της Τουρκίας.

Με τον ορίζοντα σκοτεινό, χωρίς προοπτική αποκλιμάκωσης της βίας και επανόδου στους ρυθμούς ανάπτυξης του παρελθόντος, η πολιτική κυριαρχία του Ερντογάν προβάλλει στην καλύτερη περίπτωση ως υποθηκευμένη.

Υπάρχει δηλαδή για τον πρόεδρο και την κυβέρνηση κάθε κίνητρο για την όσο το δυνατόν το συντομότερο διεξαγωγή του δημοψηφίσματος για τη Συνταγματική Μεταρρύθμιση που εγκαθιδρύει προεδρικό σύστημα που παραπέμπει σε εξουσίες σουλτάνου.

Είναι βέβαιο ότι τόσο οι επιθέσεις τυφλής βίας των Τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους, όσο και οι στοχευμένες ένοπλες επιθέσεις του ΡΚΚ θα συνεχισθούν και θα κλιμακωθούν στην πορεία προς το δημοψήφισμα.

Έτσι θα εξακολουθήσουν να αναδεικνύουν και την κατάσταση μεταξύ αποδιοργάνωσης και διάλυσης στην οποία έχουν περιέλθει οι Ένοπλες Δυνάμεις και η Αστυνομία στην Τουρκία λόγω των πρωτοφανών εκκαθαρίσεων πραγματικών ή φανταστικών ερεισμάτων του Δικτύου του Ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν.

Αθροιστικά η εικόνα θα μπορούσε να αποδομήσει έως να εκμηδενίσει το ηγετικό προφίλ του Ερντογάν, να του χρεώσει ταυτόχρονα την ευθύνη της μετωπικής σύγκρουσης με αντιπάλους, με τους οποίους συνομιλούσε ή και συνεργαζόταν μέχρι πρόσφατα, αλλά και την πρωτοφανή στην Ιστορία της Τουρκίας μετά το 1923 αποδιοργάνωση του Στρατού και των Σωμάτων Ασφαλείας.

Τέλος είναι υπεράνω αμφιβολίας ότι η Τουρκία μάλλον επικυρώνει τις επιλογές που έχουν χαράξει για τη Συρία, Μόσχα, Τεχεράνη και Δαμασκός παρά τις συνδιαμορφώνει ή έστω τις επηρεάζει.

Τέλος εποχής
Όλα μαζί αθροιστικά δίνουν την αίσθηση ότι πλησιάζει το τέλος μιας δεδομένης, διαρκώς αυξανόμενης και στη χειρότερη περίπτωση στάσιμης ηγεμονικής πρωτοκαθεδρίας του Ερντογάν και του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ στην κοινή γνώμη της Τουρκίας.

Ημερησία

Σχόλιο ιστολογίου: Μια σημερινή εξέλιξη αποδεικνύει πως η Τουρκία βυθίζεται σε μια πολιτικο-ισλαμική χούντα, ένα καθεστώς απόλυτης ηγεμονίας του Ερντογάν. Με δηλώσεις του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μέσα στα πλαίσια των δηλώσεων ως προς την τελευταία δολοφονική τρομοκρατική ενέργεια στην Κωνσταντινούπολη, την ευθύνη της οποίας ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος, αφού θύμισε τις σχέσεις της Τουρκίας του Ερντογάν με το Ισλαμικό Κράτος των Τζιχαντιστών, έστρεψε τις ευθύνες στον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο. Ως "απάντηση", η τουρκική κυβέρνηση λίγο μετά τις δηλώσεις του κ. Κιλιντσάρογλου, ανακοίνωσε πως παραχωρεί τεθωρακισμένο όχημα για την προστασία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επειδή υπάρχουν πληροφορίες για επικείμενη απόπειρα δολοφονίας του. Το μήνυμα απολύτως σαφές. Στην Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν απαγορεύονται αυστηρά οι οποιεσδήποτε αναφορές σε ευθύνες του Ερντογάν για τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Τουρκία...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Η τρομοκρατική επίθεση της Πρωτοχρονιάς στην Κωνσταντινούπολη τροφοδοτήθηκε από το υπάρχον κλίμα πολιτικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής διάσπασης και πόλωσης. Καίριες οι ευθύνες του Τούρκου προέδρου

Την ώρα που η αναζήτηση του δράστη του μακελειού στην Κωνσταντινούπολη συνεχίζεται, ενδιαφέρον έχει να αναλύσουμε το momentum αυτής της επίθεσης και τις γενεσιουργούς αιτίες που οδηγούν την κοινωνία της χώρας σε ρότα διάσπασης, επισημαίνει η Deutsche Welle.

Καταρχήν, σημειώνει, φαίνεται να υπάρχει όλο και λιγότερη ανοχή στις εορταστικές εκδηλώσεις των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, που σύμφωνα με την τουρκική υπηρεσία θρησκείας Diyanet «είναι γιορτή που αποξενώνει τους μουσουλμάνους από τη θρησκεία τους».

Όχι στις φιλίες με τους «άπιστους»

Αυτό το μήνυμα βρίσκει όλο και περισσότερους οπαδούς στην Τουρκία. Όπως αναφέρει το διαδικτυακό μαγκαζίνο Al Monitor, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, μέλη μιας συντηρητικής θρησκευτικής οργάνωσης νεολαίας διαδήλωσαν εναντίον των χριστιανικών συμβόλων, επειδή γίνονται όλο και πιο αρεστά στην κοσμική Τουρκία. Η οργή τους δεν στοχεύει μόνο την ίδια τη γιορτή. Σύμφωνα με το Al Monitor, καταφέρεται και εναντίον των κοσμικών Τούρκων, που εγκαταλείπουν τους πιστούς και κάνουν φιλίες με τους άπιστους, αναζητούν τιμή και αξιοπρέπεια σε αυτούς, ενώ όλο το μεγαλείο και η τιμή βρίσκεται στον Αλλάχ, όπως πιστεύουν. Μέσα σε αυτό το κλίμα πολιτιστικής διάσπασης, συνέβη το μακελειό στην Κωνσταντινούπολη.

Έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς ότι συνέπεσε επίσης με μια ολοκληρωτική αλλαγή στην εξωτερική πολιτική της χώρας. Ενώ όταν άρχισε ο εμφύλιος στη Συρία, ο Τούρκος πρόεδρος τάχθηκε κατά του Σύρου προέδρου Άσαντ υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να εγκαταλείψει τη χώρα, τις τελευταίες εβδομάδες συντάχθηκε στο πλευρό της Ρωσίας και του Ιράν και με την υπογραφή της διακήρυξης της Μόσχας για την εκεχειρία έδωσε το πράσινο φως στον Άσαντ να παραμείνει στη χώρα.

Αυτό, όπως υποστηρίζει ο αναλυτής Αμπντελμπαρί Ατουάν, δεν άφησε ανεπηρέαστους τους υποστηρικτές του Ισλαμικού Κράτους στην Τουρκία και συνέβαλε στη διολίσθηση της χώρας στο αιματηρό μονοπάτι της τρομοκρατίας.

«Αθέατοι εχθροί»

Αλλά και το στιλ διακυβέρνησης του ίδιου του προέδρου Ερντογάν, που απαγορεύει κάθε κριτική από το περιβάλλον του, δεν συνέβαλε στο να καθησυχάσουν τα οξυμένα πνεύματα. «Αυτό οδηγεί σε μια κατάσταση που ο ηγέτης νομίζει ότι όλα βαίνουν καλώς χάρη σε εκείνον», σχολιάζει ο Κρίστιαν Μπράκελ, επικεφαλής του γραφείου του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ στην Κωνσταντινούπολη.

«Ό,τι δεν πάει καλά οφείλεται σε αθέατους και άγνωστους εχθρούς, όπως συχνά αναφέρει ο Ερντογάν. Αθέατα χέρια, αθέατοι εχθροί που προσπαθούν να κάνουν κακό στην πρόοδο της Τουρκίας. Θα μπορούσαν να είναι οι Αμερικανοί, οι Εβραίοι, οι Ευρωπαίοι ή οι Γερμανοί. Με άλλα λόγια, δημιουργείται μια κατάσταση, στην οποία ο πρόεδρος συγχωνεύεται με το αξίωμά του σε σημείο που ο λαός τον εκλέγει πλέον ως πρόσωπο και όχι ως αρχηγό του κόμματος ΑΚΡ».

Ο πρώην αναλυτής της εφημερίδας Χουριέτ, Μπιλέντ Μουμάι, υποστηρίζει ότι οι τρομοκράτες της Πρωτοχρονιάς εκμεταλλεύτηκαν και έναν ασαφή πολιτικό περίγυρο, ο οποίος τροφοδοτήθηκε από παλαιότερες δηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού Νταβούτογλου, ότι «το Ισλαμικό Κράτος είναι συνάθροιση ατόμων που σχηματίστηκε από οργή» και που οδήγησε αρκετούς μετά τις τρομοκρατίες επιθέσεις στο Παρίσι να κυκλοφορούν στους δρόμους κορνάροντας με σημαίες του ISIS στα αυτοκίνητά τους.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




«Το πολιτικώς ορθόν είναι η αστυνομία της σκέψης. Τις περισσότερες φορές είναι εσωτερικευμένη. Σου απαγορεύει να πεις αυτό που πιστεύεις πως είναι αλήθεια, αν αυτή η αλήθεια δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που θα θέλαμε να είναι ή σε αυτό που θα έπρεπε να είναι βάσει της κυρίαρχης σκέψης, βάσει του πολιτικώς ή ηθικώς ευκταίου». Τον ορισμό τον δανείζομαι από τον Γάλλο φιλόσοφο André Comte - Sponville.

Είναι, ας πούμε, πολιτικώς ορθόν να λες ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ δεν έχει καμία σχέση με το αληθινό Ισλάμ. Μπορείς επίσης να προχωρήσεις παρακάτω τη σκέψη σου και να πεις ότι το ριζοσπαστικό Ισλάμ είναι μια παραποίηση του αληθινού Ισλάμ. Ας θυμίσω μόνον ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι, κανονικοί κατά τα άλλα, οι οποίοι σου λένε ότι ο αληθινός σοσιαλισμός δεν έχει καμία σχέση με τον υπαρκτό σοσιαλισμό, που τον παραποίησε. Χωρίς, εννοείται, να αναρωτιούνται μήπως κάτι δεν πηγαίνει καλά με ένα σύστημα το οποίο, με όποιον τρόπο κι αν εφαρμόστηκε, υπήρξε αβίωτο. Είναι ο μέσα αστυνομικός της σκέψης που τους δίνει κλήση.

Ας πούμε, λοιπόν, ότι το πραγματικό Ισλάμ είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από το ριζοσπαστικό Ισλάμ. Αυτό, βέβαια, δεν εμποδίζει το πραγματικό Ισλάμ να συγκρούεται με ορισμένες από τις βασικές αξίες του δικού μας πολιτισμού. Τις προάλλες, ξέσπασε η ιστορία με τις ανήλικες νύφες. Ο κ. Μουζάλας είπε πως πρόκειται για πολιτισμική σύγχυση. Στο μυαλό του δεν χωράει αμφιβολία. Στη χώρα, όμως, της οποίας τους νόμους και το Σύνταγμα ορκίστηκε να υπηρετεί ως υπουργός αυτό θεωρείται ποινικό αδίκημα. Ας φέρει έναν νόμο στη Βουλή για να επιτρέπεται ο γάμος των ανηλίκων. Και να γελάμε όλοι μαζί με όσα θα ειπωθούν.

Το «πολιτικώς ορθόν» οδηγεί σε ένα είδος πρωτογενούς βλακείας, διότι πολύ απλά αναιρεί τη σκέψη προϋποθέτοντάς την. Η σκέψη στηρίζεται στην αμφιβολία. Και κάθε φορά που την αμφιβολία την υποκαθιστούν βεβαιότητες η σκέψη καταργείται. Ακόμη κι αν αυτές οι βεβαιότητες είναι παράγωγα σκέψης, μιας σκέψης που έχει γίνει και έχει σταματήσει προ πολλού να γίνεται, διότι είναι κατασταλαγμένη.

Οταν τη δεκαετία του ’90 η Ελλάδα μεταμορφώθηκε από χώρα παραγωγής μεταναστών σε χώρα υποδοχής, η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική από τη σημερινή. Τι ζητούσαν από εμάς αυτοί οι Αλβανοί που μας θύμιζαν τους εαυτούς μας τη δεκαετία του ’50; Μπορεί να πίστευαν πολλοί απ’ αυτούς στον Αλλάχ, όμως είχαν μεγαλώσει σε ένα κατ’ εξοχήν κοσμικό καθεστώς, όπως ήταν το κομμουνιστικό του μεγάλου Εμβέρ Χότζα. Εξάλλου, κατά τη δεκαετία του ’90 το Ισλάμ στα Βαλκάνια δεν είχε καμία σχέση με ριζοσπαστισμό. Εργάστηκαν στα έργα των Ολυμπιακών Αγώνων, κράτησαν τα ασφαλιστικά ταμεία για μερικά ακόμη χρόνια, εγκαταστάθηκαν εδώ και αφομοιώθηκαν, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο.

Η πολιτική ορθότης σού λέει: «Κάθε μετανάστευση είναι ίδια, και κάθε πρόσφυγας είναι ίδιος». Είναι ίδιος ο πρόσφυγας του 1922 που πέρασε από τη Σμύρνη στη Χίο και ίδιος ο Αφγανός που έρχεται από την Καμπούλ στην πλατεία Βικτωρίας. Και δεν με αφορά ο χωροφύλακας της σκέψης που σου κόβει πρόστιμο αν τολμήσεις να πεις ότι άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Να θυμίσω απλώς ότι την ισοπέδωση των ιστορικών διαφορών και των διακρίσεων την έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά. Το 2003 ο Γούλφοβιτς, σύμβουλος του προέδρου Μπους, έλεγε πως οι ΗΠΑ κάνουν εξαγωγή δημοκρατίας στο Ιράκ, όπως ο Περικλής έκανε εξαγωγή δημοκρατίας στις ελληνικές πόλεις. Μόνον που αυτές μιλούσαν την ίδια γλώσσα, πίστευαν στους ίδιους θεούς και μοιράζονταν την ίδια Ιστορία και τις ίδιες καταβολές ως Ιωνες. Αυτές οι διακρίσεις είναι ανύπαρκτες για την αστυνομία του πολιτικώς ορθού.

Ανύπαρκτος είναι και ο ιστορικός χρόνος. Από τη δεκαετία του ’90 ώς σήμερα το τοπίο έχει αλλάξει ριζικά. Εχουν μεσολαβήσει οι Δίδυμοι Πύργοι, η επέμβαση στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, το Λονδίνο, η Μαδρίτη, η κατάρρευση των εκκοσμικευμένων καθεστώτων στον αραβικό κόσμο, η σάρωση των αραβικών εθνικισμών από το Ισλάμ, ο πόλεμος στη Συρία και, και, και. Το Ισλάμ δεν είναι αυτό που ήταν στα χρόνια του Σαντάμ Χουσεΐν ή στα χρόνια του Καντάφι. Και η πολυπολιτισμική Δύση ξέρει ότι δεν μπορεί να κοιμάται ήσυχη. Μόνον εμείς κοιμόμαστε ήσυχοι. Γιατί εμείς ευτυχώς δεν πάθαμε τίποτε. Αν εξαιρέσω τη ρόδα που δεν γύρισε.

Η ανοησία των αριστερών ελίτ δεν περιορίζεται στις βλακώδεις ασυναρτησίες των συριζαίων και του ακροαριστερού τσούρμου που το μόνο ιστορικό βιβλίο που έχει διαβάσει είναι «Ο Μικρός Ηρως». Εκτείνεται και σε ένα ευρύτερο φάσμα, κυρίως πανεπιστημιακών, ακόμη και στην ενοχική δεξιά, οι οποίοι ταυτίζουν την Ευρώπη με το πολιτικώς ορθόν, όπως ακριβώς πριν από μερικά χρόνια θεωρούσαμε ότι, επειδή οδηγούμε BMW, γίναμε Ευρωπαίοι. Η συγκάλυψη της πραγματικότητας μέσω διαφόρων δεοντολογικών επιταγών το μόνο που επιτυγχάνει είναι να δημιουργεί αντισώματα. Εκεί που το «πολιτικώς ορθόν» αρνείται ότι υπάρχει πρόβλημα, ο λαϊκισμός παθαίνει υστερία. Και σε εμάς γίνεται κάτι χειρότερο ακόμη: βαφτίζουμε το κρέας ψάρι και την ανεξέλεγκτη, παράνομη μετανάστευση, πολυπολιτισμικότητα.

Είμαστε τυχεροί που στη δική μας Ακροδεξιά λείπουν δύο βασικά συστατικά του λαϊκισμού. Το πρώτο είναι ο χαρισματικός ηγέτης. Ο Μιχαλολιάκος αδυνατεί να παίξει τέτοιον ρόλο. Το δεύτερο είναι ότι δεν μπορεί να κρύψει τις διασυνδέσεις της με τον υπόκοσμο, ώστε να επιτρέψει στον μέσο πολίτη να ταυτιστεί μαζί της. Μέχρι στιγμής τη γλιτώσαμε.

Αντε και καλή χρονιά.

Τάκης Θεοδωρόπουλος
"Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Κωνσταντίνου Χολέβα

Το νέο έτος 2017 φέρνει πολλές προκλήσεις για την Ελληνική Εξωτερική Πολιτική και μάλιστα από τις πρώτες ημέρες. Ήδη έχει ανακοινωθεί η Πενταμερής Διάσκεψη για το Κυπριακό (12.1.2017), ενώ το προηγούμενο έτος μάς κληροδότησε μία ανησυχητική αύξηση της τουρκικής επιθετικότητας και της αλβανικής προκλητικότητας. Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ το διεθνές περιβάλλον αναδιατάσσεται, οι ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ αποτελούν αίνιγμα ως προς τη διεθνή συμπεριφορά τους, η ισλαμική τρομοκρατία απειλεί καθημερινά την Ευρώπη και η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζει εμφανή συμπτώματα αποσυντονισμού.

Στο εθνικό θέμα της Kύπρου η Ελλάς καλείται να απαντήσει εάν επιθυμεί την εξασφάλιση της φυσικής, πολιτιστικής και γεωπολιτικής παρουσίας ενός σημαντικού τμήματος του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο, το οποίο κινδυνεύει να καταστεί προτεκτοράτο της ισλαμίζουσας Τουρκίας του Ερντογάν. Η λύση δεν πρέπει να οδηγήσει σε διάλυση. Ορθώς επιμένει η ελληνική κυβέρνηση στην απόσυρση των στρατευμάτων και στην κατάργηση των εγγυήσεων, αλλά η Άγκυρα και ο Ακιντζί κινούνται σε αντίθετη κατεύθυνση. Εξ άλλου πρέπει να προσέξουμε και τη λειτουργικότητα της προτεινομένης λύσης. Φοβούμαι ότι το συζητούμενο σχέδιο θα μετατρέψει την Κύπρο σε όμηρο της Τουρκίας και ότι η Άγκυρα θα χρησιμοποιήσει τις υπερβολικές εξουσίες των Τουρκοκυπρίων στο νέο Κυπριακό κράτος για να επηρεάζει τις αποφάσεις της Ευρ. Ενώσεως.

Η Ελλάς καλείται να κατανοήσει ότι η επιθετικότητα της Τουρκίας δεν αποτελεί απλώς μία διοχέτευση προς τα έξω των εσωτερικών προβλημάτων, αλλά αποτελεί την υλοποίηση μιας σταθερής διεκδικητικής γραμμής, την οποία έχει περιγράψει ο Νταβούτογλου στα βιβλία του. Πρέπει να αποκτήσουμε ξεκάθαρο διπλωματικό και αμυντικό σχεδιασμό για να αντιμετωπίσουμε τους άμεσους στόχους της Άγκυρας. Ο αυταρχικός Ερντογάν επιδιώκει να καταστήσει αμφισβητούμενο το Καστελλόριζο, να εμποδίσει την ανακήρυξη και οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ και να επιβάλει άτυπη συγκυριαρχία στη Θράκη. Προβλέπω ότι μέσα στο 2017 οι προκλήσεις στους τομείς αυτούς θα συνεχισθούν. Ιδιαιτέρως πρέπει να προσέξουμε την πιθανότητα φιλοτουρκικής δράσεως ορισμένων από τους μετανάστες που εισήλθαν στα νησιά μας. Η FRONTEX προειδοποιεί για ισλαμιστικά στοιχεία, αλλά οφείλουμε ταυτοχρόνως να ανησυχούμε και για τυχόν φιλοτουρκικά στοιχεία.

Η Αλβανία του Έντι Ράμα πιθανότατα θα ενισχύσει τους δεσμούς με την Τουρκία και θα ενισχύσει την εθνικιστική ρητορική της. Στην περίπτωση της Χειμάρρας και γενικότερα των Βορειοηπειρωτών η ρητορική μετατρέπεται σε πράξη και η παρουσία του Ελληνισμού απειλείται σε μία πανάρχαια ελληνική κοιτίδα. Το ζήτημα των Τσάμηδων θα μάς απασχολήσει και αυτή τη χρονιά και θεωρώ χρήσιμο να σταλεί στους Ευρωπαίους εταίρους μας μία τεκμηριωμένη εξήγηση των ελληνικών θέσεων με επιτομή την διακήρυξη: Δεν συζητούμε με εγκληματίες πολέμου. Επίσης πρέπει να δηλώσουμε ότι οποιαδήποτε προσέγγιση της Αλβανίας προς τους ευρωπαϊκούς θεσμούς εξαρτάται από τον σεβασμό των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των Βορειοηπειρωτών και ευρύτερα του Ελληνορθοδόξου πληθυσμού της Αλβανίας (περιλαμβάνονται και οι Βλαχόφωνοι Έλληνες).

Τα Σκόπια εισήλθαν σε περίοδο εσωτερικής περιδινήσεως μετά τις βουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου και το σχεδόν ισόπαλο αποτέλεσμα μεταξύ του δεξιού ΒΜΡΟ-ΔΠΜΗΕ (Γκρούεφσκι) και των Σοσιαλδημοκρατών του Ζάεφ. Τα αλβανικά κόμματα, τα οποία εκφράζουν σημαντικό ποσοστό, βρίσκονται σε πλήρη και εμφανή συνεννόηση με τον Αλβανό Πρωθυπουργό και διεκδικούν καθεστώς ισοτιμίας με τους Σλάβους («Μακεδόνες»). Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη σοβαρή πιθανότητα η ΠΓΔΜ να μετεξελιχθεί σε μία χαλαρή Ομοσπονδία Αλβανών και Σλάβων με το σλαβικό στοιχείο να προσανατολίζεται προς τη Βουλγαρία. Δεν χρειάζεται να βιαστούμε να παραχωρήσουμε ιστορία και όνομα σε ένα κράτος που παρουσιάζει έντονα διασπαστικά φαινόμενα.

Πρέπει, τέλος, να συνειδητοποιήσουμε ότι τα ιδεολογήματα για μετα-εθνική εποχή και κατάργηση των εθνικών κρατών υποχωρούν. Το εθνικό κράτος και το εθνικό συμφέρον αποτελούν τους θεμελιώδεις παράγοντες των διεθνών εξελίξεων. Και όπως έλεγε ο πρώην Πρόεδρος της Κομμισσιόν Ζακ Ντελόρ η Ευρωπαϊκή Ένωση θα έχει μέλλον μόνον ως μία Ομοσπονδία εθνικών κρατών.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Χολέβας είναι πολιτικός επιστήμων
Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Τις τελευταίες ώρες του χρόνου που πέρασε και τις πρώτες του καινούργιου χρόνου, το σύστημα όπως εκφράζεται απ' τους εδώ δορυφόρους του, κατάφερε ένα ισχυρότατο, ύπουλο, και άκρως σημειολογικό χτύπημα στην ανύπαρκτη πιά πατρίδα μας και τον ετοιμοθάνατο ελληνισμό.
Τοποθέτησε στην κορυφή της "πνευματικής πυραμίδας" της χώρας μιά τσουλίτσα των τραπεζών, μιά πιστή δουλίτσα της παγκοσμιοποίησης, έναν κατ' εξοχή υπεύθυνο της κρίσης και της καταστροφής που βιώνουμε σαν έθνος.

Ο δοτός πρωθυπουργός του 2011-2012 ελέω Ευρωπαϊκής "Ένωσης", του μεγάλου μνημονίου, και του καταστροφικού για τα ταμεία PSI, ο λάτρης της μονόπλευρης λιτότητας του λαού, ο απολογητής του χαρατσιού στους λογαριασμούς της ΔΕΗ που βούλιαξε τα ταμεία της ΔΕΗ και έστειλε στον τάφο πολλούς συμπατριώτες μας από έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος, ο άπατρις προδότης που θεωρεί μόνη πατρίδα του το τραπεζικό σύστημα, θα είναι από τις 12 Ιανουαρίου ο νέος πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. 

Στην χώρα που άκμασε η τέχνη, η φιλοσοφία, οι επιστήμες και τα γράμματα ορίστηκε από την ίδια την Ακαδημαϊκή και άκρως συστημική κοινότητα ως πρόεδρός της ένας στυγνός τεχνοκράτης, ο οποίος ουδεμία σχέση έχει με τον πολιτισμό, τις τέχνες και τα γράμματα, εκτός αν θεωρήσουμε πως η τραπεζική τέχνη να εξαθλιώνεις τους φτωχούς για να κάνεις τους πλούσιους ακόμη πλουσιότερους και πως η οικονομική "επιστήμη" που οδήγησε σε έναν πλούσιο πλανήτη το 5% του πληθυσμού να νέμονται το 95% των πόρων, αποτελεί πολιτισμό, τέχνη, ανθρωπιστικό κεφάλαιο.

Η λεγόμενη, η τάχα "πνευματική ηγεσία" του τόπου, αποτελούμενη από μουγκά και τυφλά ιδιοτελή απολιθώματα, άλαλες μούμιες την ώρα της κρίσης και του κινδύνου της χώρας και του λαού, επέλεξε, ή της επέβαλαν χωρίς αυτή να αντιδράσει, που είναι ακριβώς το ίδιο, σαν κεφαλή της το φερέφωνο του οικονομικού φασισμού, το πολιτικό κάθαρμα της ισοτιμίας ευρώ-δραχμής, της "δημιουργικής λογιστικής" του κιτρινιάρη εκσυγχρονιστή για την ένταξη στην ζώνη του ευρώ και την καταλήστευση του κράτους, αυτόν που αν υπήρχε πραγματική δημοκρατία και δικαιοσύνη στην χώρα θα ήταν απ' τους πρώτους που θα απολάμβαναν την εσχάτη των ποινών, ένα πραγματικά πνευματικό απολειφάδι, έναν τιποτένιο δωσίλογο.

Αν δεν είναι αυτό μέγιστη προσβολή στην ιστορία του τόπου και του λαού αυτού, τότε τί θα μπορούσε να είναι;
Ένα ύπουλο, ειρωνικό, σαρδόνιο χτύπημα της παγκοσμιοποίησης στην πατρίδα μας.

Φαίνεται πως στην χώρα που βασιλεύει η προδοσία, άδικα γεννήθηκαν ο Ελύτης, ο Καζαντζάκης, ο Ρίτσος, ο Σεφέρης, ο Παλαμάς, ο Παπαδιαμάντης.

Στην χώρα αυτή που άκμασαν οι τέχνες και τα γράμματα, εδώ θα πεθάνει σημειολογικά και ο πολιτισμός, στις 12 του πρώτου μήνα του "σωτηρίου" 2017!..

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Σε σοβαρό κίνδυνο Τουρκία και Ευρώπη

Του Κωνσταντίνου Φίλη

Στα τέλη του 2015, το αυτοαποκαλούμενο «Ισλαμικό Χαλιφάτο» ξεκίνησε τις τρομοκρατικές ενέργειες σε ευρωπαϊκό έδαφος, απόρροια της εδαφικής του υποχώρησης σε Συρία και Ιράκ και με στόχο τα όποια πλήγματα αφενός να κλονίσουν το αίσθημα ασφάλειας πολιτών κρατών που το έπλητταν στρατιωτικά ή βοηθούσαν όσους τον πολεμούν στο πεδίο των μαχών, αφετέρου να στείλει μήνυμα ισχύος, διατηρώντας ζωντανό τον μύθο του και κατ επέκταση υψηλό το φρόνημα των υποστηρικτών του.

Ο Columb Strack, αναλυτής της IHS, εκτιμά πως «καθώς το Ισλαμικό Χαλιφάτο συρρικνώνεται γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο ότι το σχέδιο που είχε για διακυβέρνηση αποτυγχάνει και η οργάνωση αναθεωρεί την στάση της. Ως αποτέλεσμα αυτού, δυστυχώς, αναμένουμε αύξηση στις μαζικές επιθέσεις και σαμποτάζ σε οικονομικές δομές στην Συρία, στο Ιράκ και αλλού συμπεριλαμβανομένης και της Ευρώπης».

Αξίζει, λοιπόν, σε αυτό το σημείο να επισημανθεί ο μη συριακός χαρακτήρας της εν λόγω τρομοκρατικής οργάνωσης με στόχο τη διεύρυνση της ακτίνας επιρροής της και τη συνολική επικράτηση απώτερος στόχος που χρησιμοποιείται ως πηγή έμπνευσης και κίνητρο προσέλκυσης νέων μαχητών ανά τον κόσμο. Διαθέτει στους κόλπους της πολλούς ξένους μαχητές, ενώ έχει δημιουργήσει δύο ζώνες ελέγχου/επιχειρησιακής δράσης:

α) σε Ιράκ και Συρία,

β) σε περιοχές που τρομοκρατικές οργανώσεις δηλώνουν υποταγή (βλ. AQAP στην Υεμένη, al-Maqdis Ansar Bayt Sina στην Αίγυπτο, Jund al-Khilafah στην Αλγερία) ή από τις οποίες αντλεί μαχητές (π.χ. Τυνησία) ή όπου υπάρχει πρόσφορο έδαφος για να αναπτύξει δίκτυα και πυρήνες ριζοσπαστικοποίησης (π.χ. Αφγανιστάν, Πακιστάν, αν και η ύπαρξη των Ταλιμπάν δυσχεραίνει την προσπάθεια του).

Το Χαλιφάτο απευθύνεται, επίσης, σε κάθε μουσουλμάνο απανταχού της γης, που μπορεί να βρει νόημα στη σύμπλευση του με αυτό η συμβολή του μπορεί να είναι οποιασδήποτε μορφής, από στρατολογητής, καθοδηγητής και εκτελεστής έως και να προσφέρει κάλυψη σε επιθέσεις και μαχητές.

Η ανασφαλής Ευρώπη

Επιχειρησιακά, η αποτροπή τρομοκρατικών επιθέσεων δεν μπορεί να γίνει στην ολότητά της. Δεν είναι μόνο η αδυναμία αποτελεσματικής συνεργασίας μεταξύ αστυνομικών, δικαστικών και (εν γένει) αρχών ασφαλείας, αλλά και η φύση των ενεργειών που δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

Ως προς το πρώτο, η λειτουργία της Σένγκεν παραμένει στρεβλή, εφόσον υπάρχουν κοινά σύνορα τα οποία δεν συμπληρώνονται με κοινές αστυνομικές/δικαστικές υπηρεσίες προκειμένου τόσο ο συντονισμός όσο και η ταχύτητα ανταλλαγής πληροφορίων, σκιαγράφησης προφίλ υπόπτων και λήψης αποφάσεων να είναι άρτιος και αποδοτικός.

Ο δε τρόπος δράσης με μοναχικούς λύκους, μικρά ή υποτυπώδη συντονιστικά κέντρα, ο βαθμός φανατισμού, οι πρωτόγονες μέθοδοι (π.χ. οχήματα ή άνθρωποι λειτουργούν σαν κινούμενες βόμβες) καθιστούν περίπου αδύνατη, αφενός την έγκαιρη πρόληψη, αφετέρου την επιχειρησιακή αντιμετώπιση τυχόν επίθεσης. Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί πως ο «εγκέφαλος» της πολύνεκρης τρομοκρατικής ενέργειας στο Παρίσι, στις 13 Νοεμβρίου 2015, όσο και ο δράστης του Βερολίνου (στις 19 Δεκεμβρίου 2016), διέφυγαν, λειτουργώντας περισσότερο ως γκάγκστερ και λιγότερο ως «μάρτυρες».

Η απήχηση του Χαλιφάτου σε βάθος χρόνου

Σε βάθος χρόνου, η μεταχείριση των σουνιτικών πληθυσμών θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό αν οι εξτρεμιστικές οργανώσεις θα περιθωριοποιηθούν ή θα βρεθούν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης με τους Σιιτες -δευτερευόντως και τους Κούρδους.

Άρα, όπως εκτίμησε πρόσφατα έκθεση του United States Institute of Peace, ακόμη και αν το Χαλιφάτο χάσει όλο το έδαφος που κατέχει θα εξακολουθήσει να είναι σε θέση να εκμεταλλεύεται τη σουνιτική δυσαρέσκεια και να υποκινεί τη σουνιτική δυσαρέσκεια τα επόμενα 5-10 χρόνια σε Συρία, Ιράκ, Λιβύη και άλλες χώρες. Συνεπώς, η διατήρηση των θρησκευτικών διαιρέσεων/εντάσεων, ο δεσποτικός τρόπος διακυβέρνησης, οι διεφθαρμένες πολιτικές ελίτ, οι διευρυμένες ανισότητες και η ανάδυση του πολιτικού Ισλάμ αποτελούν παράγοντες οι οποίοι συνδυαστικά με τη γενικευμένη αστάθεια στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο(που μάλλον θα ενταθεί το 2017) θα διατηρήσουν τον κίνδυνο της ασσύμετρης τρομοκρατίας για καιρό και τη δυνατότητα στρατολόγησης ακόμη και αν ηττηθεί επιχειρησιακά το Χαλιφάτο.

Αρκετά εκτεθειμένες θα παραμείνουν γειτονικές χώρες, ιδίως η Τουρκία, αλλά και η Ευρώπη. Μάλιστα, η επικράτηση Τραμπ στις ΗΠΑ και η διεισδυτικότητα αντίστοιχων φωνών στην Ευρώπη, όπου εμφανίζουν τις τρομοκρατικές ενέργειες ως επιβεβαίωση της πολιτισμικής σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, ρίχνει νερό στον μύλο των τζιχαντιστών, εφόσον θα επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν το «χάσμα» και τυχόν άκριτη στοχοποίηση των μουσουλμανικού πληθυσμών για να προσηλυτίσουν νέα στελέχη.

* Ο Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης είναι Διευθυντής Ερευνών Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων
MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Γιώργος Μαλούχος

Μπορεί η Γενεύη να είναι μία από τις πιο ήρεμες και ασφαλείς πόλεις του κόσμου, ειδικά ενός κόσμου που κάθε μέρα που περνάει γίνεται πιο επικίνδυνος όπως στα χρόνια του Μεσοπολέμου, όμως, όσον αφορά στο Κυπριακό, η μαγευτική κοσμοπολιτική μητρόπολη στις όχθες της λίμνης Λεμάν μπορεί πολύ σύντομα να αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνη όχι για τους ανέμελους τουρίστες και τους κατοίκους τους, αλλά τόσο για την Κύπρο όσο και για την Ελλαδα.

Ο λόγος γι αυτό είναι ότι αν τελικά, σε λίγες ημέρες από σήμερα, ξεκινήσουν οι πολυμερείς διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό χωρίς τις στοιχειώδεις απαραίτητες προυποθέσεις που όμως μέχρι στιγμής δεν έχουν επιτευχθεί, θα είναι πολύ πικρές τόσο για τη Λευκωσία όσο και για την Αθήνα.

Η περίφημη πολυμερής δεν είναι νοητό να αρχίσει χωρίς να έχουν εξασφαλιστεί τα minima, τουλάχιστον ως προς τις εγγυήσεις, την αποχώρηση του τουρκικού στρατού, το εδαφικό και τη διεθνή προσωπικότητα που θα έχει η Λευκωσία πριν την έναρξη τέτοιων συνομιλιών.

Ο δρόμος που μας χωρίζει ακόμα από όλα αυτά, είναι τεράστιος και το χάσμα, μέχρι στιγμής, αγεφύρωτο. Αν πάμε λοιπόν έτσι, στην ουσία η, κατά τα λοιπά όλο και πιο επιθετική Τουρκία, θα πετύχει την έμμεση νομιμοποίηση όλων των θέσεών της στα πιο πάνω ζητήματα – και όχι μόνον.

Αυτό σημαίνει ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα στη Γενεύη στα μέσα Ιανουαρίου, αυτό θα είναι εξαιρετικά εις βάρος της Κύπρου και της Ελλάδας: αν μεν οι πιέσεις είναι τέτοιες που επιβάλλουν «λύση» σε αυτές τις βάσεις, η «λύση» αυτή θα είναι καταστροφή, χειρότερη από εκείνη που θα έφερνε το Σχέδιο Ανάν – από την απόρριψη του οποίου η Κύπρος δεν έπαθε τίποτα παρά τα όσα καταστροφικά έλεγαν τότε οι υποστηρικτές της ντε και καλά υπογραφής του.

Αν πάλι δεν βγει «λύση», η Τουρκία θα έχει ήδη de facto νομιμοποιήσει ένα νέο, πολύ δυσμενέστερο για την Κύπρο πλαίσιο συζήτησης, από το οποίο ουδέποτε πια θα μπορεί να ξεφύγει κάθε συζήτηση ή απόπειρα λύσης για το Κυπριακό.

Γι αυτούς τους λόγους, η διάσκεψη στη Γενεύη δεν πρέπει να γίνει, καθώς η Αγκυρα και η πλήρως ελεγχόμενη από αυτήν τουρκοκυπριακή «κυβέρνηση», δεν πρόκειται να κάνει ούτε βήμα πίσω. Αντίθετα, θα πιέζει με όλους τους τρόπους και την Ελλάδα και την Κύπρο.

Σε αυτές τις πιέσεις, δεν πρέπει να υποκύψουν οι δύο χώρες. Πρέπει να κρατήσουν σθεναρή στάση και να περιμένουν. Πρέπει να ενισχύσουν την προσέγγισή τους με το Λονδίνο, καθώς και, κυρίως, να αναμένουν την ανάληψη των καθηκόντων της νέας Αμερικανικής κυβέρνησης, με την οποία πρέπει – και μπορούμε – να δούμε το Κυπριακό από την αρχή. Είναι αδιανόητο, αληθινά καταστροφικό, να βιαστούμε τώρα για μία «λύση».

"Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Σάκη Μουμτζή

Δεν είναι μόνον το ασυμβίβαστο των επαγγελματικών δραστηριοτήτων της Γεροβασίλη και του Φλαμπουράρη, δεν είναι τα «ξεχασμένα» ακίνητα του Σταθάκη ή τα 2 εκατομμύρια που λείπουν από το «πόθεν έσχες» του, δεν είναι η μητέρα της Βαλαβάνη και η διορατική σκέψη της, ούτε καν τα, μυστηριωδώς, κτηθέντα περιουσιακά στοιχεία πολλών μεγαλοστελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.

Εκείνο που προκαλεί, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν όλοι τους, αυτές τις κατηγορίες. Με πλήρη περιφρόνηση προς τον πολίτη και τους θεσμούς. Με σημαία τους την αδιαφάνεια δεν λογοδοτούν πουθενά, έχοντας αναγορεύσει τις δικαιολογίες τους σε θέσφατο.

Κάποιοι μίλησαν για «πολιτικό τσαμπουκά» ή πολιτική θρασύτητα. Για χυδαίο κουτσαβακισμό. Μακάρι να ήταν τόσο επιφανειακό το ζήτημα. Μακάρι το όλον θέμα να άρχιζε και να τελείωνε στην συμπεριφορά αυτών των στελεχών. Δυστυχώς, υπάρχει κάτι πολύ βαθύτερο και αφορά, σε τελευταία ανάλυση, την απόρριψη των θεσμών και των λειτουργιών του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Η τάση για ανεξέλεγκτη άσκηση της εξουσίας είναι ίδιον γνώρισμα όλων των κυβερνώντων. Ανεξαρτήτως χρώματος. Όμως οι αστοί—φιλελεύθεροι πολιτικοί δεσμεύονται, κατά τεκμήριον, από τους θεσμικούς περιορισμούς που οι ίδιοι έχουν θέσει. Η Αριστερά όμως, σε όλες τις εκδοχές της, επειδή δεν αναγνωρίζει αυτούς τους θεσμούς, στους οποίους μάλιστα προσδίδει και ταξικό πρόσημο, δεν επιθυμεί όταν κυβερνά να ελέγχεται. Έτσι, το ασυμβίβαστο και το «πόθεν έσχες» το λαμβάνουν υπόψιν μόνον όταν αφορούν τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Οι ίδιοι είναι υπεράνω των νόμων.

Είναι γεγονός, πως σε κείμενα ιδεολογικού περιεχομένου που έχουν γράψει στελέχη της ριζοσπαστικής Αριστεράς σε ανύποπτο χρόνο, υπογραμμίζουν την αποστροφή τους στους θεσμούς και στις εγγυήσεις της αστικής –φιλελεύθερης δημοκρατίας. Και αυτό είναι απολύτως θεμιτό, στο βαθμό που αυτοί οι προβληματισμοί διακινούνταν στον χώρο των ιδεών και αφορούσαν έναν ασήμαντο αριθμό ανθρώπων.

Όταν όμως οι ιστορικές συγκυρίες τους οδήγησαν στην εξουσία, αυτές οι απόψεις κατέστησαν μορφές πολιτικής πρακτικής που δεν συνάδουν με τους κατεστημένους θεσμούς. Συνεπώς οι κυβερνώντες είχαν και έχουν δύο επιλογές. Ή να τους σεβαστούν ή να τους αλλάξουν. Αυτοί προτίμησαν μια τρίτη λύση, την χειρότερη. Να τους αγνοήσουν. Και μάλιστα αυτό το έκαναν και το κάνουν προκλητικά και ξεδιάντροπα.

Εκπέμπουν το μήνυμα προς την κοινωνία πως η θέληση τους υπερέχει των νόμων, και σε όποιον αρέσει. Έχουν κατανοήσει πλήρως την ισχύ της εξουσίας τους και παρακάμπτουν ό,τι μπορεί να φέρει εμπόδια στην απόλυτη άσκηση της.

Μια ευθεία γραμμή συνδέει την απόπειρα τους να ελέγξουν την πληροφόρηση με την θέληση τους να περιφρονήσουν τις λειτουργίες και τις διαδικασίες ενός πολιτεύματος που, εκ της ιδεολογίας τους, απορρίπτουν.

Συνεπώς, δεν θα έπρεπε να εκπλησσόμαστε με την προκλητική στάση τους απέναντι στις δικές τους παρανομίες και τον τρόπο που χρησιμοποιούν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να τις καλύπτουν. Αισιοδοξώντας, θέλω να πιστεύω πως με την επικείμενη κυβερνητική αλλαγή θα πληρώσουν για όλα αυτά.

Και αυτή και μόνον η σκέψη, τους τρομάζει και τους κάνει επικίνδυνους.

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου