Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

2 Ιαν 2017


Κάθε 6 λεπτά δολοφονείται ένας χριστιανός για θρησκευτικούς λόγους. Μέσα στο 2016 σφαγιάστηκαν 90.000 χριστιανοί σε ολόκληρο τον κόσμο εξαιτίας της πίστεώς τους! Το 70% των δολοφονικών επιθέσεων εναντίον χριστιανών έγινε στην αφρικανική ήπειρο. Το υπόλοιπο 30% των θυμάτων σκοτώθηκε σε τρομοκρατικές επιθέσεις, κατά τη διάρκεια ολοσχερών καταστροφών που προκλήθηκαν σε χωριά χριστιανών ή κατόπιν κυβερνητικών εντολών! Επιπλέον, περίπου μισό δισεκατομμύριο χριστιανοί δεν μπορούν να εκφραστούν ανοιχτά για τη θρησκεία τους. Στατιστικές εφιαλτικές που φωτίζουν τα σκότη της παραπληροφόρησης. Αυτά είναι τα αποτελέσματα της έρευνας του Κέντρου για τη Μελέτη του Παγκόσμιου Χριστιανισμού και τα οποία επικαλέστηκε σε συνέντευξή του στο ραδιόφωνο του Βατικανού ο Μάσιμο Ιντροβίνιε, κοινωνιολόγος και διευθυντής του Κέντρου για τη Μελέτη των Νέων Θρησκειών.

Αυτοί οι αριθμοί, αν και άγνωστοι στο ευρύ κοινό, δεν επιδέχονται αμφισβητήσεως. Οι διωγμοί, οι σφαγές, οι τρομοκρατικές επιθέσεις, οι καταστροφές χριστιανικών εκκλησιών, όλα, είναι τεκμηριωμένα ένα προς ένα. Παρά το γενικό κλίμα της απόπειρας αποσιώπησης για το φριχτό αντιχριστιανικό κλίμα που έχει επικρατήσει σε Ανατολή και Δύση, υπάρχουν άνθρωποι που καταγράφουν, τεκμηριώνουν και αποκαλύπτουν την αλήθεια. Συνεργοί στις δολοφονίες των αθώων ομοθρήσκων μας είναι εκείνοι που προσπαθούν να συσκοτίσουν την πραγματικότητα και να υποτιμήσουν το αδικοχυμένο αίμα χιλιάδων θυμάτων της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας.

Τα κατεστημένα, εξωνημένα ΜΜΕ, τα μέσα παραγωγής κυρίαρχης ιδεολογίας, διανοούμενοι, καλλιτέχνες, δημοσιολόγοι και πολιτικοί που επιδεικνύουν... υπερευαισθησία σε ζητήματα σεβασμού του ισλαμισμού και προπαγανδίζουν, προωθούν ή ψηφίζουν ενθουσιωδώς υπέρ της ανέγερσης τζαμιών θεωρούν «ανάξια» αναφοράς και καυτηριασμού περιστατικά όπου παραβιάζονται κατάφωρα τα δικαιώματα όσων ακολουθούν τις διδαχές του Χριστού και πιστεύουν σε Εκείνον. Δυστυχώς, αδιαφορία για τη ζωή, την ελευθερία και την ασφάλεια των χριστιανών έχει και μια μερίδα θρησκευτικών λειτουργών, οι οποίοι επιδεικνύουν μια ανεξήγητη προθυμία προσαρμογής σ’ έναν εφιαλτικό κόσμο νεοταξικού αντιχριστιανικού πνεύματος. Ζούμε σε εποχές αντίστοιχες με εκείνες του Διοκλητιανού - με τη διαφορά ότι σήμερα οι αντιχριστιανικές λεγεώνες φέρουν το έμβλημα της ημισελήνου.

Πηγή "Δημοκρατία"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ο πόλεμος εναντίον των μετρητών και η προσέγγιση με τη Ρωσία, συμπεριλαμβάνονται στις προπαρασκευαστικές ενέργειες της τελικής σύγκρουσης των Η.Π.Α. με την Κίνα – η οποία δεν πρόκειται να αποφευχθεί, ακόμη και αν έχει ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής.

Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός

Σε γεωπολιτικό επίπεδο βιώνουμε την προετοιμασία της τελικής σύγκρουσης των Η.Π.Α. με την Κίνα, όπου οι μεν πρώτες επιδιώκουν τη διατήρηση της παγκόσμιας ηγεμονίας τους, ενώ η δεύτερη διεκδικεί το θρόνο του πλανήτη. Η σύγκρουση αυτή είναι ήδη οικονομική, εμπορική και νομισματική, ενώ θα καταλήξει σε στρατιωτική, όπως συνήθως συμβαίνει – κάτι που όμως αυτή τη φορά θα είναι εντελώς διαφορετικό, λόγω της ύπαρξης των πυρηνικών όπλων, τα οποία έχουν τη δυνατότητα να καταστρέψουν εντελώς την υφήλιο, εάν όχι μόνο το ανθρώπινο γένος.

Εάν υπάρξει νικητής, τότε αυτός θα είναι η χώρα που θα καταφέρει να έχει ως σύμμαχο κυρίως τη Ρωσία και δευτερευόντως το Ιράν – με τις Η.Π.Α. σήμερα να έχουν τις καλύτερες προϋποθέσεις, κρίνοντας από την προσέγγιση της νέας κυβέρνησης τους με τη Ρωσία. Πόσο μάλλον όταν και οι δύο χώρες ανακοίνωσαν την αύξηση του πυρηνικού τους οπλοστασίου, χωρίς να ενοχλείται καμία – γεγονός που προβλημάτισε ιδιαίτερα την Κίνα.

Η βασική αιτία είναι το ότι, τα συμφέροντα της Ρωσίας εξυπηρετούνται καλύτερα από τη συμμαχία της με τις Η.Π.Α. – αφού, εάν επέλεγε την Κίνα, αφενός μεν θα έχανε την ενεργειακή αγορά της Ευρώπης, αφετέρου μόνο ως υποτελής της θα μπορούσε να υπάρξει. Εύλογα αφού θα συνόρευε με μία υπερδύναμη του 1,5 δις ανθρώπων, όταν ο δικός της πληθυσμός είναι μόλις 140 εκ. – σε μία τεράστια αλλά πολύ αραιοκατοικημένη έκταση, ειδικά στα κινεζικά της σύνορα. Το δώρο τώρα, με το οποίο φαίνεται πως θα προσελκύσουν οι Η.Π.Α. τη Ρωσία, θα είναι η Ευρώπη – η οποία θα διαμοιρασθεί μεταξύ των δύο μεγάλων δυνάμεων, με μία συμφωνία τύπου Γιάλτας.

Το ενδεχόμενο αυτό έχει ανησυχήσει σε μεγάλο βαθμό τη Γερμανία που βρίσκεται αντιμέτωπη με μία μεγάλη κρίση τόσο της ΕΕ, όσο και του ευρώ – την οποία όμως η ίδια προκάλεσε με την πολιτική του μερκαντιλισμού που υιοθέτησε, αμέσως μετά την εισαγωγή του κοινού νομίσματος.

Οι φυγόκεντρες δυνάμεις πάντως που έχουν αναπτυχθεί εντός της ηπείρου μας, ιδιαίτερα μετά το δημοψήφισμα για την έξοδο της Μ. Βρετανίας, καθώς επίσης λόγω της βαθιάς ιταλικής κρίσης είναι τόσο μεγάλες, ώστε πολύ δύσκολα δεν θα οδηγήσουν στη διάλυση και των δύο ενώσεων – γεγονός που θα απέβαινε μοιραίο για τη Γερμανία. Ανέκαθεν πάντως η διενέργεια πολέμων εκ μέρους της είχε ως βασικό κίνητρο το φόβο της απέναντι στη Ρωσία – η επιρροή της οποίας στην περίπτωση της διάλυσης της ΕΕ θα αυξανόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Πόσο μάλλον όταν οι Η.Π.Α., επιδιώκοντας τη συμμαχία τους με τη Ρωσία, έχουν πάψει πια να ενδιαφέρονται τόσο για το ευρώ, όσο και για τις διατλαντικές συμφωνίες με την Ευρώπη – όπως η ΤΤΙΡ, η οποία θα ήταν ο προάγγελος της ίδρυσης του οικονομικού ΝΑΤΟ.

Κάτι ανάλογο υποθέτω και στο θέμα της Ουκρανίας, την κρίση της οποίας προκάλεσαν σκόπιμα οι Η.Π.Α. των Clinton και Soros – αφενός μεν με στόχο να αποφευχθεί τυχόν συνεργασία της Ρωσίας με τη Γερμανία, αφετέρου για να περικυκλωθεί η πρώτη από το ΝΑΤΟ. Εν προκειμένω, η νέα αμερικανική κυβέρνηση έχει αλλάξει τα δεδομένα, αφού ακολουθεί έναν διαφορετικό δρόμο – ο οποίος δεν συμβαδίζει καθόλου με τα συμφέροντα της Γερμανίας.

Η Ινδία και ο πόλεμος των μετρητών

Περαιτέρω, ο απερχόμενος πρόεδρος της υπερδύναμης, ο κ. B. Obama, είχε θέσει ως προτεραιότητα της εξωτερικής πολιτικής του τη στρατηγική συνεργασία με την Ινδία – προφανώς στα πλαίσια της προετοιμασίας της μελλοντικής σύγκρουσης με την Κίνα, όπου η σημασία της Ινδίας θα ήταν πολύ μεγάλη.

Στα πλαίσια αυτά, η αμερικανική κυβερνητική οργάνωση βοήθειας των αναπτυσσομένων οικονομιών USAID, σύναψε μία συμφωνία συνεργασίας με το υπουργείο οικονομικών της Ινδίας – με στόχο τη σταδιακή κατάργηση των μετρητών, προς όφελος των ηλεκτρονικών συναλλαγών με πλαστικό ή/και με λογιστικό χρήμα.

Πρόκειται φυσικά για κάτι που οφείλει να μας ενδιαφέρει όλους, αφού υπάγεται στον πόλεμο εναντίον των μετρητών που διεξάγεται το τελευταίο χρονικό διάστημα – στόχος του οποίου είναι, μεταξύ άλλων, οι τραπεζικές καταθέσεις της μεσαίας τάξης, με στόχο τη μέσω αυτών επίλυση του μεγάλου προβλήματος της υπερχρέωσης της Δύσης (φορολόγηση τους).

Εν προκειμένω, κρίνοντας από την ξαφνική απόσυρση του 80% περίπου των μετρητών από την ινδική κυβέρνηση στις αρχές Νοεμβρίου του 2016 (άρθρο), φαίνεται πως η χώρα χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο, με πολλαπλούς στόχους – όπως η Ελλάδα με τη δήλωση των περιουσιακών στοιχείων των Πολιτών της, ο σκοπός της οποίας δεν είναι καθόλου εφησυχαστικός. Η απόφαση πάντως της ινδικής κυβέρνησης προκάλεσε τραπεζικό πανικό και χάος στη χώρα – ενώ κυριολεκτικά κατέρρευσε η οικονομία της, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των Ινδών δεν έχει καθόλου τραπεζικό λογαριασμό.

Συνεχίζοντας, περίπου ένα μήνα πριν από την ινδική κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των μετρητών, η αμερικανική USAID ίδρυσε την εταιρεία Catalyst – στόχος της οποίας ήταν η προώθηση των πληρωμών με πλαστικό ή/και λογιστικό χρήμα, όπως είχε ήδη ανακοινωθεί στις αρχές του έτους από τη μητρική (πηγή). Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης της Catalyst, είχαν λεχθεί τα εξής: «Ο σκοπός της εταιρείας είναι η ανάληψη πόλεων, με στόχο μέσα σε ένα χρόνο να δεκαπλασιάζουμε τις ψηφιακές συναλλαγές των κατοίκων τους«. Αντί όμως για μία μόνο πόλη, αποφασίσθηκε η «ανάληψη» ενός ολόκληρου κράτους – ακόμη χειρότερα, ενός από τα μεγαλύτερα στον πλανήτη.

Ενδιαφέρον πάντως είναι το ποιοί συμμετέχουν σε αυτήν την «πρωτοβουλία» – όπου, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εταιρείας (πηγή), πρόκειται κυρίως για επιχειρήσεις του κλάδου της πληροφορικής, καθώς επίσης για εξειδικευμένες εταιρείες ψηφιακών συναλλαγών και πιστωτικών καρτών, οι οποίες προφανώς θα κερδίσουν τεράστια ποσά από την κατάργηση των μετρητών χρημάτων.

Μεταξύ άλλων συμμετέχουν τα ιδρύματα Bill Gates, Ford και Dell, η Mastercard, καθώς επίσης η Visa – οργανώσεις δηλαδή που ενδιαφέρονται πάρα πολύ για το καλό των ανθρώπων, ιδιαίτερα των εξαθλιωμένων από τη δυτική εκμετάλλευση Ινδών! Υπενθυμίζω εδώ πως ο τελευταίος πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας της Ινδίας ήταν προηγουμένως ο επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ (2003 – 2006), καθώς επίσης καθηγητής του πανεπιστημίου του Σικάγο – γνωστού για την προώθηση του ακραίου φιλελευθερισμού.

Εκτός αυτού, θεωρήθηκε ως ο ροκ σταρ του χρηματοπιστωτικού κλάδου, ενώ είναι μέλος της ομάδας των τριάντα – της οργάνωσης δηλαδή που οι μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες συζητούν πίσω από κλειστές πόρτες, με τις σημαντικότερες κεντρικές (άρθρο). Η ομάδα αυτή, η ελίτ των ελίτ κατά κάποιον τρόπο, φαίνεται πως έχει κηρύξει τον παγκόσμιο πόλεμο εναντίον των μετρητών, με τη βοήθεια γνωστών ονομάτων όπως του κ. Rogoff, του L. Summers και του M. Draghi – εξυπηρετώντας φυσικά άλλου είδους συμφέροντα, από αυτά των «λαϊκιστικών» μαζών και των «δημαγωγών» ηγετών τους, όπως τους χαρακτηρίζει υποτιμητικά.

Από την άλλη πλευρά, η δήθεν βασική αιτία για την κατάργηση των μετρητών, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής που θεωρείται ως η μεγαλύτερη μάστιγα στην Ινδία, κυριολεκτικά προκαλεί την οργή των περισσότερων ανθρώπων – αφού αφορά μόνο τα μεσαία και κατώτερα εισοδηματικά στρώματα, τα οποία δεν μπορούν να αμυνθούν απέναντι σε τέτοιου είδους επιθέσεις.

Ασφαλώς δεν εμποδίζει τις ελίτ, οι οποίες έχουν αμέτρητες επιλογές στη διάθεση τους για να φοροδιαφεύγουν ή/και να ξεπλένουν παράνομα χρήματα – μέσω των φορολογικών οάσεων που έχει θέσει η πολιτική στη διάθεση τους, ακόμη και εντός της Ευρώπης ή των Η.Π.Α. (Delaware).

Η γεωπολιτική σκοπιμότητα

Περαιτέρω, το ενδιαφέρον των αμερικανικών πολυεθνικών επιχειρήσεων του κλάδου της πληροφορικής, των πιστωτικών καρτών, καθώς επίσης των ψηφιακών συναλλαγών, για την κατάργηση των μετρητών, αποτελεί φυσικά μία σημαντική αιτία της ενίσχυσης της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας από τις Η.Π.Α. – αφού εξυπηρετεί σε μεγάλο βαθμό τα συμφέροντα τους.

Εν τούτοις δεν είναι η σημαντικότερη, αφού το κίνητρο της παρακολούθησης ανθρώπων και κρατών εκ μέρους των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών και επιχειρήσεων είναι πολύ πιο σημαντικό – επειδή έτσι θα μπορούν να ελέγχουν τις παγκόσμιες διασυνοριακές συναλλαγές, καθώς επίσης όλες τις πληροφορίες που έχουν σχέση με αυτές.

Ακόμη περισσότερο επειδή η κάθε πληρωμή, η οποία διενεργείται μέσω κάποιας τράπεζας ή από έναν χρηματοπιστωτικό οργανισμό, λόγω της παγκόσμιας κυριαρχίας του δολαρίου ενισχύει τη δύναμη της αμερικανικής κυβέρνησης να επιβάλλει το δικό της Δίκαιο σε διεθνή κλίμακα – όπως στο παράδειγμα της επιβολής προστίμων στις ευρωπαϊκές τράπεζες, μεταξύ άλλων σε αυτές που δεν τήρησαν το εμπάργκο των Η.Π.Α. στο Ιράν.

Στα πλαίσια αυτά, κάθε τράπεζα με διεθνείς συναλλαγές μπορεί να εκβιαστεί από την υπερδύναμη, αφού τυχόν ανάκληση της άδειας της να χρησιμοποιεί το δολάριο ή/και να δραστηριοποιείται εντός των Η.Π.Α. μπορεί να την οδηγήσει στη χρεοκοπία – όπως στο παράδειγμα της Deutsche Bank, η οποία τελικά επιβαρύνθηκε «χαριστικά» με πρόστιμο 7 δις $, έχοντας απειληθεί με 14 δις $ που πιθανότατα θα την κατέστρεφαν εντελώς.

Προφανώς, εάν οι Η.Π.Α. είναι σε θέση να χρεοκοπήσουν τις μεγαλύτερες τράπεζες μίας χώρας, ακόμη και μίας τόσο ισχυρής όσο η Γερμανία, τότε μπορούν εύκολα να εκβιάζουν τις κυβερνήσεις της – όπως άλλωστε συμβαίνει στην Ευρωζώνη με την ΕΚΤ, η οποία εκβιάζει τους πάντες (ανάλυση).

Όσο περιορίζεται δε η χρήση των μετρητών χρημάτων, τόσο αυξάνεται η δύναμη των χρηματαγορών, οι οποίες ουσιαστικά ελέγχονται από τις Η.Π.Α. με πολλούς διαφορετικούς τρόπους (Fed, εταιρείες αξιολόγησης, κερδοσκοπικά κεφάλαια, ΜΜΕ κλπ.) – ειδικά του συστήματος του χρέους (ανάλυση), στο οποίο κυριαρχεί απόλυτα η υπερδύναμη, ενώ όλα τα άλλα κράτη πληρώνουν φόρο υποτέλειας σε αυτήν.

Επιμύθιο

Ολοκληρώνοντας, τόσο ο πόλεμος των μετρητών, όσο και η Ινδία, σε μία μεγάλη έκταση της οποίας δραστηριοποιούνται Κινέζοι, συμπεριλαμβάνονται στις προπαρασκευαστικές ενέργειες της τελικής σύγκρουσης με την Κίνα – υπενθυμίζοντας πως στην Αφρική έχει υπερισχύσει ο κίτρινος γίγαντας, με εξαίρεση τη Λιβύη και την Αίγυπτο, ενώ προσπαθεί να διεισδύσει τόσο στην Ευρώπη, με τη βοήθεια των εξαγορών διαφόρων στρατηγικών επιχειρήσεων, όσο και στη Λατινική Αμερική.

Λογικά λοιπόν η υπερδύναμη στηρίζει τις ελπίδες της κυρίως στη συμμαχία με τη Ρωσία, αφού διαφορετικά θα χάσει τον πόλεμο – παρά το ότι έχει κερδίσει μέχρι σήμερα πολλές μάχες, μεταξύ των οποίων την κρίση που προκάλεσε στην Κίνα, η οποία δεν έχει ακόμη καταπολεμηθεί.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Τεράστιες οι ευθύνες Γερμανικής Καγκελαρίας

Του Ιωάννη Μιχαλέτου

Καθ' όλη τη διάρκεια της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης, όλοι οι έγκυροι και αξιόπιστοι οργανισμοί, κρατικοί και μη, παγκοσμίως προειδοποιούσαν για τους σοβαρότατους κινδύνους που εκπορεύονταν από τους Τζιχαντιστές μαχητές που εξορμούσαν από την Ευρώπη προς τα πεδία μαχών της Μέσης Ανατολής και εν συνεχεία επέστρεφαν πίσω.

Παρόλα αυτά και παρά τις πολύνεκρες επιθέσεις που τελικά συνέβησαν, η Γερμανική καγκελαρία και η Άνγκελα Μέρκελ προσωπικά, πήρε την απόφαση να υποδεχθεί άνευ όρων, ελέγχου και στοιχειώδους προεργασίας πάνω από 1 εκ. μεταναστών και προσφύγων το 2015-2016. Εάν σε αυτό τον αριθμό προστεθούν και τουλάχιστον άλλο 1 εκ.που προσήλθε στη Γερμανία μεταξύ 2012-2016 και από την Ιταλία και άλλες διόδους, τότε ο συνολικός αριθμός ξεπερνά το 3% του πληθυσμού της Γερμανίας.

Υπολογίζεται ότι το 50% όσων μετέβησαν στη Γερμανία χρησιμοποίησαν πλαστά ονόματα/προσωπικά στοιχεία και μαζί τους εισήλθε άγνωστος αριθμός εξτρεμιστών, ριζοσπαστικοποιημένων αλλά ακόμα και τρομοκρατών. Επιπλέον από όλο αυτό το σημαντικό πληθυσμό ήδη έχει συμβεί εσωτερική διασπορά εντός της ζώνης του Σένγκεν, δηλαδή μετά από μικρή διαμονή σε Γερμανικό έδαφος είχαμε μετακίνηση αρκετών χιλιάδων σε γειτονικές Ευρωπαϊκές χώρες.

Ως αποτέλεσμα η διακυβέρνηση Μέρκελ διέσπειρε το πρόβλημα σε ολόκληρη την Ευρώπη, προκαλώντας δισ. Ευρώ σε οικονομικό κόστος, αύξηση του εξτρεμισμού και της τρομοκρατίας,αλλά και της εγκληματικότητας, δίχως εν τέλει να προσποριστεί το Βερολίνο και οποιοδήποτε γεωπολιτικό όφελος.

Επιπλέον μέσα στην ίδια τη Γερμανία, η πολιτική αυτή συντελεί στην σμίκρυνση της εκλογικής βάσης του κυβερνώντος κόμματος CDU, της ταχύτατης απομάκρυνσης από αυτού του αδερφού κόμματος της Βαυαρία CSU, της ανόδου του AFD σε συνδυασμό με δεκάδες άλλες κινήσεις πολιτών που αντιμάχονται τη κυβέρνηση. Επιπλέον οι κινήσεις της Μέρκελ συντέλεσαν τα μέγιστα τόσο στην άνοδο του ρεύματος που οδήγησε στο Μπρέξιτ, όσο και στη γιγάντωση των λεγόμενων αντιευρωπαϊκών δυνάμεων στη Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία, Τσεχία και άλλου.

Όλες οι υπηρεσίες ασφαλείας στην ΕΕ αναμένουν συνεχείς αλλά και μαζικές επιθέσεις το επόμενο διάστημα. Πλέον η κατάσταση τείνει να ξεφύγει από τον έλεγχο γιατί οι ύποπτοι είναι πλέον τόσοι πολλοί που αδυνατούν οι αρχές να τους ελέγξουν-μια φυσική 24ωρη παρακολούθηση ατόμου μπορεί να απασχολήσει έως και 30 στελέχη ασφαλείας, ενώ η ζώνη του Σένγκεν δημιουργεί ένα πολύ μεγάλο γεωγραφικό πλάτος ανεμπόδιστων μετακινήσεων. Επιπλέον δεν είναι μόνο η τρομοκρατία που απασχολεί τις αρχές αλλά και μια πλειάδα άλλων θεμάτων και με την υπάρχουσα δυνατότητα των αρχών δεν υπάρχει το περιθώριο κινήσεων για την αποτροπή που θα έπρεπε.

Σε ένα άλλο επίπεδο η διακυβέρνηση Μέρκελ,ενώ είχε την ευκαιρία, δεδομένης και της εκλογής Τράμπ στις ΗΠΑ, να εκκινήσει τις διαδικασίες εξομάλυνσης των σχέσεων ΕΕ-Ρωσίας, προτίμησε να εντείνει της κυρώσεις όσο και να τις διατηρήσει και για το 2017, σπρώχνοντας την ΕΕ στο περιθώριο των παγκοσμίων εξελίξεων ενόψει της προσέγγισης ΗΠΑ-Ρωσίας, όσο και να απομακρύνει παντελώς το ρόλο της ΕΕ από τα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή σε συνδυασμό με τη πλήρη αποτυχία "ελέγχου" του Ερντογκάν και της Τουρκίας.

Η δε αποτυχία στην Ιταλία και η πτώση του πρωθυπουργού Ρέντζι είναι δια χειρός Μέρκελ, δείχνοντας μεσοπρόθεσμα το δρόμο εξόδου από την Ευρωζώνη για την Ιταλία-και άλλα κράτη-ταυτοχρόνως με μια πολιτική που δεν είναι μόνο λιτότητας, αλλά και φρικώδους γραφειοκρατίας και ρυθμίσεων που υποβαθμίζει το σύνολο της ΕΕ στο διεθνές στερέωμα και της ίδιας της Γερμανίας.

Μέχρι το 2020 σε όρους ΑΕΠ αγοραστικής δύναμης η Γερμανία θα είναι κάτω από τη Ρωσία, Βραζιλία, Ινδονησία και βεβαίως υπό των ΗΠΑ, Κίνα, Ιαπωνία και Ινδία, εν τέλει στην 8ή θέση διεθνώς ενώ πέριξ το 2025 θα την ξεπεράσει το Μεξικό και θα είναι πολύ κοντά στη Νότια Κορέα και τη Τουρκία. Το 2030 οι προβλέψεις του ΔΝΤ τη δείχνουν να έχει ξεπεραστεί και από το Ιράν και να κυμαίνεται στα ίδια επίπεδα με τη Ταϋλάνδη.

Τα ανωτέρω σενάρια-ceteris paribus- δεν λαμβάνουν υπόψη μια τυχόν απρογραμμάτιστη διάλυση της Ευρωζώνης και τυχόν άλλα δραματικά σενάρια. Σε όρους βιομηχανικής παραγωγής, που υποτίθεται ότι είναι το δυνατό πλαίσιο της Γερμανικής οικονομίας, δεν κατέχει πάνω από το 25% της συνολικής δραστηριότητας της ΕΕ και είναι μόλις το 18% της βιομηχανικής παραγωγής της Κίνας και το 23% της Αμερικανικής. Η δε αγροτική παραγωγή της Γερμανίας είναι το 25% της Ρωσικής, το 13% της Αμερικανικής και το 40% της Γαλλικής. Ακόμα και στο τομέα των υπηρεσιών η Γερμανία είναι το 1/7 των ΗΠΑ και το 1/4 της Κίνας.

Σε γενικές γραμμές η υποτιθέμενη ηγετική θέση της Γερμανίας υπό τη διακυβέρνηση της Μέρκελ βασίζεται σε δύο σκέλη. Έλεγχος των κρατών-μελών της ΕΕ μέσω της συνεχιζόμενης "κρίσης χρέους" της Ευρωζώνης, με απαρχή την Ελλάδα το 2009 και έλεγχος ζωτικών τμημάτων της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών μέσω συγκεκριμένων προσώπων και των δικτύων επιρροής αυτών.

Ορισμένα από αυτά τα ονόματα είναι:

Κλάους Ρέγκλινγκ του ΕΣΜ, Μάρτιν Σελμάγερ επικεφαλής του γραφείου του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Johannes Laitenberger της διεύθυνσης ανταγωνισμού, Matthias Ruete της διεύθυνσης μετανάστευσης και εσωτερικών υποθέσεων, Walter Radermacher της στατιστικής υπηρεσίας, κ.α. Σε γενικές γραμμές και σύμφωνα με έρευνα του ινστιτούτου Μπρέγκελ, περίπου το 20% των σημαντικών θέσεων στις Βρυξέλλες πληρώνονται από Γερμανούς, αλλά σε ποιοτικό επίπεδο είναι παραπάνω αυτή η μέτρηση σε συνδυασμό με μια ευρύτατη δικτύωση που φτάνει σε εθνικά κοινοβούλια και στις τοπικές αυτοδιοικήσεις.

Παρόλα αυτά οι δύο ανωτέρω πτυχές έχουν ημερομηνία λήξης και μάλιστα σύντομα. Η διαχείριση της κρίσης χρέους απλούστατα καταστρέφει χρόνο με το χρόνος τις οικονομίες όλων των κρατών οδηγώντας ταχύτερα στη διάλυση της Ευρωζώνης αλλά και της Ε.Ε. ενώ η προσπάθεια ελέγχου της Κομισιόν μετά και την έξοδο της Βρετανίας, θα επιφέρει σύγκρουση με τη Γαλλία η οποία αλλάζει πολιτική σελίδα σε μερικούς μήνες και θα επιδιώξει κάθετη αναβάθμιση του ρόλου της.

Σε γενικές γραμμές το υπάρχον μοντέλο βαίνει προς το τέλος του και η εκκίνηση των διαδικασιών από τη διακυβέρνηση Τραμπ τους επόμενους μήνες θα προετοιμάσει το έδαφος για την αποσύνθεση της ΕΕ όπως την γνωρίζουμε έως σήμερα.

Η ταύτιση της Μέρκελ με την απερχόμενη πολιτική τάξη των Δημοκρατικών (βλ. οικογένεια Κλίντον, Κατάρ, Σόρος, Ανατολικό-ευρωπαικό λόμπυ των ΗΠΑ, κ.α.) ήταν τραγικό λάθος τόσο για την ίδια όσο και για την μακροημέρευση του πλαισίου που είχε δομηθεί τη τελευταία δεκαετία.

Μόνη ελπίδα για την συγκρότηση μια μακροπρόθεσμης σταθερότητας στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο είναι η προγραμματισμένη διάλυση και ανασύνταξη της Ευρωζώνης με ένα σκληρό πυρήνα Βόρειο-κεντρικό Ευρωπαϊκό και με τα λοιπά κράτη σε εθνικά νομίσματα σε συνδυασμό με μαζική απορρύθμιση των κανονισμών,νόμων και διατάξεων σε όλα τα επίπεδα, μείωση τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά του κράτους σε όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής σε όλα τα κράτη, σοβαρότατα κίνητρα για την καθιέρωση της πρωτοκαθεδρίας του ιδιωτικού τομέα σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής αλλά και επενδύσεις σε σημαντική κλίμακα. Διαφορετικά η κατάρρευση θα θυμίζει το Ανατολικό Μπλοκ των αρχών της δεκαετίας του '90.

Πηγή RIMSE


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Όχι είπε η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου στο αίτημα των οκτώ Τούρκων που ζητούσαν να συνεκδικαστούν οι αιτήσεις αναίρεσης κατά των εφετειακών αποφάσεων που αφορούν στο θέμα της έκδοσης τους.

Κατόπιν αυτών οι αιτήσεις αναίρεσης των 8 Τούρκων θα συζητηθούν στα Ποινικά Τμήματα του Αρείου Πάγου στις 10,11 και 13 Ιανουαρίου 2017.

Υπενθυμίζεται ότι οι συνήγοροι των 8 Τούρκων, Χρίστος Μυλωνόπουλος και Όμηρος Ζέλιος, ζητούσαν να συνεκδικαστούν οι αναιρέσεις των 8, επικαλούμενοι μεταξύ των άλλων, ότι αυτό πρέπει να γίνει προς αποφυγή έκδοσης αντιφατικών αποφάσεων, από διαφορετικά Ποινικά Τμήματα του Αρείου Πάγου.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Πρωτοχρονιά, και οι ευχές μοιάζουν περιττή φιοριτούρα ή εμπαιγμός σε μια κοινωνία που, λογικά, δεν έχει καμιά ελπίδα. Tο μέλλον έχει προδιαγραφεί παγιδευμένο στην απόγνωση. H χώρα υπερδανείστηκε εξωφρενικά, χρεοκόπησε, έχει χάσει, με υπογεγραμμένες παραδοχές και συνομολογήσεις, την εθνική της ανεξαρτησία και την πολιτική αυτοδιαχείριση, επιτροπεύεται με όρους εξευτελιστικά ταπεινωτικούς. Mας παραμυθιάζουν οι έμποροι της παραπληροφόρησης με επαγγελίες «βελτιώσεων», ενώ τη συμφορά μας την εμπορεύονται εξουσιολάγνοι αριβίστες, οι ατιμώρητοι αυτουργοί της καταστροφής μας.

Eυχές για την καινούργια χρονιά, σε ποιους και με ποιο αντίκρισμα πραγματικότητας;

Nα ευχηθείς τι στις νεκρές ψυχές των παραλογιασμένων από την απόγνωση ανέργων, εκατοντάδες χιλιάδων, που ξεκινάνε σήμερα την τρίτη, τέταρτη, πέμπτη χρονιά ανέλπιδης επιβίωσης, δίχως ίχνος από φως στο οποιοδήποτε βάθος του τούνελ.

Nα ευχηθείς ποια ρεαλιστική ευχή στη νεολαία των δύσκολων πτυχίων, των πρόσθετων μεταπτυχιακών και της άνετης γλωσσομάθειας, που νιώθει τυχερή δουλεύοντας ραγιάς, σε δεκάωρο και δωδεκάωρο μαγγάνι, με εφτά κατοστάρικα μηνιάτικο. O κάθε χυδαίος, ευνοημένος τυχάρπαστος «επενδυτής» μπορεί να καταλύει κάθε ίχνος «κοινωνικού κράτους» επιβάλλοντας εργασιακό μεσαίωνα απανθρωπίας, αποκλείοντας όνειρα προσωπικής ζωής στις ψυχές που εν ψυχρώ καταρρακώνει.

Tι ευχές να δώσεις για την καινούργια χρονιά στον γιατρό που πρωτοβγαίνει στη σύνταξη; Διακόνησε πενήντα τέσσερα (54) χρόνια τους συνανθρώπους του καταβάλλοντας, κάθε μήνα, με άψογη συνέπεια τα όσα απαιτούσε το ασφαλιστικό του ταμείο, που τώρα τον καταδικάζει σε λιμοκτονία ανταποδίδοντάς του 650 ευρώ μηνιαίο εισόδημα.

Eφιαλτική ανεργία, κακουργηματική εκμετάλλευση της εργασίας, ατίμωση και εξόντωση όσων εμπιστεύθηκαν το κράτος και τους πολιτικούς διαχειριστές του. Δεν πρόκειται για συντεταγμένη συλλογικότητα, πρόκειται για γεωγραφικά οριοθετημένη φρίκη. Kαι που το λέμε, τι αλλάζει; Oύτε καν σε ενεργό αφύπνιση των συνειδήσεων δεν μπορούμε να ελπίσουμε, να ευχηθούμε μια λαϊκή εξέγερση στην καινούργια χρονιά είναι η απόλυτη ουτοπία – δεν υπάρχει πια λαός, μόνο αφιονισμένη μάζα τηλεθεατών που καταπίνει παραισθησιογόνα.

Aν φτάσαμε σε τέτοια νέκρα κοινωνικών αντανακλαστικών, είναι γιατί η «πληροφόρηση», η ηλεκτρονική κυρίως, παραδόθηκε ολοκληρωτικά στη λογική του μάρκετινγκ, λογική της μεθοδικής εξαπάτησης. Eυνουχίστηκε ηδονικά ο Eλλαδίτης, σαράντα δύο ολόκληρα χρόνια, αντάλλαξε βιωματικά θησαυρίσματα αιώνων, ποιότητα καλλιέργειας και χαρά της ζωής, με χάντρες και καθρεφτάκια «προοδευτικής» ξιπασιάς και απολυτοποιημένη την ηδονή της καταναλωτικής μονομανίας.

Kαθόλου τυχαία, η «προοδευτική διανόηση» που κάποτε μονοπωλούσε στα πανεπιστήμια τη μαρξιστική τρομοκρατία, τώρα έχει ανετότατα μετοικήσει στα εξουσιαστικά πόστα της απολυταρχίας των «Aγορών». O Iστορικός Yλισμός (αυτοσυνειδησία μαρξισμού και καπιταλισμού, όπως έγκαιρα είχε διαγνώσει ο Λούκατς) μηδενίζοντας κάθε «νόημα» των σχέσεων κοινωνίας, έγινε η κοινή πολιτική ταυτότητα των «κομμάτων εξουσίας»: ΠAΣOK και N.Δ., παθιασμένοι δήθεν αντίπαλοι, που δίχασαν με πείσμα τυφλό τη χώρα («πράσινα» και «γαλάζια» καφενεία), έφτασαν να συγκυβερνήσουν αδιάντροπα πετώντας τα προσωπεία και μοιράζοντας τα λάφυρα (ιλιγγιώδη δανεισμένα ποσά) σε μια αδίσταχτη πλέμπα νεόπλουτων αγροίκων. Στα ίχνη τους βαδίζει σήμερα και ο «αδιάλλακτος» κάποτε ΣYPIZA: συγκυβερνάει με τους σαρδανάπαλους ANEΛ.

Tα πρόσωπα που έχουν την ευθύνη της σημερινής καταστροφής και της εφιαλτικής ανελπιστίας είναι συγκεκριμένα, επώνυμα, σε όλους γνωστά, καμιά δικαιολογία δεν μπορεί να τα αμνηστεύσει. Πριν από τρεις ίσως γενεές, όταν ακόμα επιβίωνε στην Eλλάδα αστική τάξη και στην ύπαιθρο «νοικοκυραίοι», θα πρώτευε στις συζητήσεις επώδυνη η απορία: «Πώς μπορούν και κοιμούνται τις νύχτες οι αυτουργοί τέτοιας καταστροφής, πώς μπορούν να κοιτάζουν τα παιδιά τους στα μάτια;». Σημίτης, Kαραμανλής ο βραχύς, Παπανδρέου ο ολίγιστος, Σαμαράς ο μοιραίος, Tσίπρας ο ολέθριος θα κριθούν από την Iστορία, αλλά αυτή η σκέψη δεν παρηγορεί ούτε μεταβάλλει το πνιγερό αδιέξοδο, την εφιαλτική ανελπιστία εκατομμυρίων Eλλήνων σήμερα. Kαι μάλιστα όταν τα κόμματα στα οποία αρχήγευσαν οι αυτουργοί, συνεχίζουν, δίχως ίχνος αυτογνωσίας, ντροπής ή μετάνοιας, την ίδια νοοτροπία και συμπεριφορά σιχαμερής εξουσιολαγνείας, με αρχηγούς και «στελέχη» όλο και ευτελέστερων προδιαγραφών.

Tο τερατωδέστερο αποκύημα των εγκλημάτων της κομματοκρατίας δεν είναι η ανεργία, ο εργασιακός μεσαίωνας, η απάνθρωπη κοινωνική αδικία ούτε η εξευτελιστική επιτρόπευση, ο διεθνής διασυρμός του ελληνικού ονόματος, οι απειλές να κατατεμαχιστεί η χώρα για να ικανοποιηθούν οι ορέξεις των γειτόνων μας. Tο εφιαλτικότερο από όλα τα δεινά είναι η τέλεια νέκρωση των αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας. Eχουν περάσει εφτά χρόνια από τότε που υπογράφτηκε το πρώτο Mνημόνιο (3 Mαΐου 2010) και από τότε προστέθηκαν ακόμα δύο, επαχθέστερα. Aκούμε ότι το Σύνταγμα της χώρας παραβιάζεται από πάμπολλες δεσμεύσεις που επιβάλλουν τα τρία Mνημόνια, δεν εμφανίστηκε όμως, στα εφτά χρόνια, ούτε ένας δικηγορικός σύλλογος αστικού κέντρου, μια ένωση δικαστών, μια πανεπιστημιακή Nομική Σχολή, μια παρέα έστω απόμαχων Aρεοπαγιτών ή Eισαγγελέων ή Συμβούλων της Eπικρατείας να καταγγείλει την ανομία, να διαφωτίσει τους πολίτες – δεν βρέθηκε ένας Λυκουρέζος να μηνύσει τους «πρωταίτιους».

Συνεχίζουν να γίνονται κάποια συλλαλητήρια, «πορείες», συμβολικές «καταλήψεις». Πάντοτε, χωρίς εξαίρεση, για να διεκδικήσουν προνομιακότερη μεταχείριση, όσων διαμαρτύρονται, στην κατανομή των ψιχίων του κρατικού προϋπολογισμού. Ποτέ, καμιά διαμαρτυρία για τις «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών, τα γκανγκεστερικής λογικής κάπιταλ κοντρόλς, την ωμή καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, τις αμείωτες εξωφρενικές προνομίες των κομμάτων, των βουλευτών, των υπαλλήλων της Bουλής. Ποτέ, κανένα συλλαλητήριο για τον εργασιακό μεσαίωνα.

Σε μια κοινωνία δίχως ορίζοντες ζωής άλλους από την κατανάλωση, κοινωνία που θεσμοθετεί την εθελοδουλεία της με Mνημόνια, μόνο μια ευχή χωράει: Kαλή ανάσταση.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Ανδρέα Ματζάκου

Η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει πολιτικά και γεωγραφικά διαιρεμένη μετά την τουρκική εισβολή στο νησί το 1974. Από το 1999 και μετά, έγιναν διπλωματικές προσπάθειες για λύση αυτού που ονομάστηκε "κυπριακό πρόβλημα" στο πλαίσιο μιας δικοινοτικής ομοσπονδίας, χωρίς αποτέλεσμα όμως.

Η αξία της Κύπρου λόγω της γεωγραφικής της θέσεως στην λεκάνη της νοτιοανατολικής Μεσογείου, διαμόρφωσε και την μοίρα της, να είναι δηλαδή στο επίκεντρο του ανταγωνισμού για τον έλεγχο της περιοχής. Αυτή η αξία πολλαπλασιάστηκε μετά την ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου, εντός των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ) του Ισραήλ, της Αιγύπτου και της Κύπρου. Όμως τα τελευταία δυο χρόνια παρατηρείται μια εντονότερη κινητικότητα για την λύση του κυπριακού, η οποία κορυφώθηκε τον περασμένο Νοέμβριο, με τις συνομιλίες μεταξύ των δύο κοινοτήτων παρουσία και του ΟΗΕ στο Mont Peleren της Ελβετίας. Και παρ’ ότι οι συνομιλίες τελείωσαν στις 22 Νοεμβρίου χωρίς αποτέλεσμα λόγω διαφωνιών στο εδαφικό και στις εγγυήσεις, θα συνεχιστούν από 12 Ιανουαρίου του 2017.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα γιατί ξαφνικά επιταχύνθηκαν οι διαδικασίες για την επίλυση του κυπριακού; Τι διαφορετικό προέκυψε στην παρούσα φάση που να δικαιολογεί σπουδή για την λύση του;

Η θέση που εκφράζει το άρθρο είναι ότι πίσω από την επιτάχυνση των διαδικασιών για την εξεύρεση λύσεως, ευρίσκεται η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου του Ισραήλ και της Κύπρου, στην οποία εμπλέκονται εκτός από τα κράτη και μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες. Αρχικά στο άρθρο θα παρατεθούν στοιχεία για τα κοιτάσματα Tamar-Leviathan του Ισραήλ και Αφροδίτη της Κύπρου. Στη συνέχεια θα εξετασθούν βασικές προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται ώστε εταιρείες να επενδύσουν για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του φυσικού αερίου και θα παρουσιαστούν οι παράγοντες που συμβάλλουν στην επιτάχυνση των διαδικασιών για λύση του προβλήματος. Τέλος θα αναλυθεί γιατί θα πρέπει το κυπριακό να έχει λυθεί προ της εκμεταλλεύσεως των κοιτασμάτων και, το άρθρο θα κλείσει μ’ έναν σύντομο επίλογο. Το άρθρο δεν εξετάζει εάν καλώς ή κακώς επιταχύνεται η διαδικασία εξευρέσεως λύσεως, ούτε υπεισέρχεται σε κριτική της όποιας λύσεως συζητείται.

Τα κοιτάσματα Tamar και Leviathan του Ισραήλ

Μέχρι το 2000, το Ισραήλ δεν κατανάλωνε φυσικό αέριο για τις ενεργειακές του ανάγκες. Η κατανάλωση άρχισε σταδιακά από το 2003, όταν υπέγραψε συμφωνία για εισαγωγή φυσικού αερίου από την Αίγυπτο. Όμως οι ανακαλύψεις των κοιτασμάτων Tamar και Dalit το 2009 και του Leviathan το 2010 από την αμερικανική εταιρεία Noble Energy, δημιούργησαν τις προϋποθέσεις ώστε το Ισραήλ να μπορεί και να εξάγει φυσικό αέριο. (Χάρτης 1 - Κοιτάσματα Φυσικού Αερίου Κύπρου-Ισραήλ).

Σήμερα υπολογίζεται ότι το Ισραήλ διαθέτει αποθέματα 6,4 τρις κυβικά πόδια, που το καθιστούν δεύτερο στην Ανατολική Μεσόγειο μετά την Αίγυπτο. Η παραγωγή φυσικού αερίου από το κοίτασμα Tamar ξεκίνησε το 2013 και από αυτό, καλύπτονται όλες οι εσωτερικές ανάγκες του Ισραήλ. Η παραγωγή από το Leviathan αναμένεται να ξεκινήσει εντός των 4 επομένων ετών και αυτή να διατίθεται αποκλειστικά για εξαγωγές. Τα ποσοστά ιδιοκτησίας του Leviathan κατέχουν μια αμερικανική και τρεις ισραηλινές εταιρείες, ως εξής: Noble Energy 39,66%, Delek Drilling 22,67%, Avner 22,67% και Ratio το 15%.

Το Κοίτασμα Αφροδίτη της Κύπρου

Η αμερικανική εταιρεία Noble Energy ανεκάλυψε το κοίτασμα Αφροδίτη το 2011, στο οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ, στο οποίο εκτίμησε ότι περιέχει μεταξύ 5 και 8 τρις κυβικών ποδών φυσικού αερίου. Η Κύπρος έχει εκδηλώσει πρόθεση να εκμεταλλευτεί το κοίτασμα με προοπτική να αρχίσει εξαγωγές το 2019, αφού η εσωτερική αγορά είναι πολύ μικρή για να δικαιολογήσει την απαιτουμένη επένδυση για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος.

Μέχρι σήμερα η Κύπρος εξαρτάται σε ποσοστό 95% από εισαγωγές πετρελαίου προκειμένου να καλύπτει τις ενεργειακές της ανάγκες.

Τα ποσοστά ιδιοκτησίας του κοιτάσματος Αφροδίτη κατέχουν οι ίδιες εταιρείες και του κοιτάσματος Leviathan, συν την British Gas Group (BG) η οποία έναντι 50 δισ. δολαρίων ενώθηκε με την Shell τον Ιούνιο του 2016, με τα εξής ποσοστά: Noble Energy 35%, BG (Shell) 35%, Delek Drilling 15% και Avner 15%.

Προϋποθέσεις για Επενδύσεις Εκμεταλλεύσεως Κοιτασμάτων Φυσικού Αερίου

Βασικό στοιχείο για την ανάπτυξη της οικονομίας ενός κράτους, είναι η εξασφάλιση πρώτων υλών για την παραγωγή ενεργείας. Τα τελευταία χρόνια, το φυσικό αέριο έχει εκθρονίσει από τις πρώτες ύλες τον άνθρακα και την πυρηνική ενέργεια, όχι μόνο διότι δεν ρυπαίνει την ατμόσφαιρα, αλλά και για λόγους ασφαλείας. Όμως απαιτούνται μεγάλες επενδύσεις για την εκμετάλλευση του, δηλαδή για την άντληση και μεταφορά φυσικού αερίου στις διεθνείς αγορές. Οι επενδύσεις αυτές αντισταθμίζονται με την ύπαρξη κάποιων προϋποθέσεων πριν την υπογραφή των απαραιτήτων συμβολαίων. Για την οικονομία του άρθρου θα αναφερθούν οι τρεις βασικότερες:

- Εξασφάλιση περιβάλλοντος ασφαλείας από κάθε εξωτερική απειλή, ιδίως τρομοκρατικών επιθέσεων, κατά των εγκαταστάσεων αντλήσεως και των αγωγών μεταφοράς του φυσικού αερίου, προκειμένου τα συμβόλαια να εξελιχθούν όπως έχει προβλεφθεί.

- Υπογραφή συμβολαίων μακράς διαρκείας, συνήθως 15-20 ετών, μεταξύ εταιρειών που αναλαμβάνουν την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων και, κρατών ή εταιρειών που θα καταναλώσουν το φυσικό αέριο. Τέτοια συμβόλαια είναι απαραίτητα ώστε να συμπιέζονται προς τα κάτω οι τιμές φυσικού αερίου ανά κυβικό μέτρο και το προϊόν να είναι ανταγωνιστικό.

- Πολιτική σταθερότητα στα κράτη που διαθέτουν κοιτάσματα και ψήφιση καταλλήλου ρυθμιστικού νομοθετικού πλαισίου για τις επενδύσεις, εντός και μεταξύ των κρατών, πριν την υπογραφή Τελικών Επενδυτικών Συμφωνιών Χρηματοδοτήσεως (Final Investment Decision-FID).

Παράγοντες που Συμβάλλουν στην Εντατικοποίηση των προσπαθειών για Λύση του Κυπριακού την Παρούσα Περίοδο

Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) έχει συμφέρον να δει τα κοιτάσματα φυσικού αερίου από Κύπρο και Ισραήλ να διοχετεύονται στις αγορές της καθ’ όσον εισάγει το 70% του φυσικού αερίου που καταναλίσκει. Ο πρώτος εξαγωγέας φυσικού αερίου στην ΕΕ είναι η Ρωσία με μερίδιο που ανέρχεται στο 42%. Και ενώ οι εισαγωγές φυσικού αερίου δημιουργούν ενεργειακή αλληλεξάρτηση, Ρωσία και Ευρώπη διαφωνούν σε μια σειρά θεμάτων εξωτερικής πολιτικής όπως η σύνδεση Ουκρανίας με ΕΕ ή η αντιμετώπιση του πολέμου στην Συρία.

Οι ΗΠΑ, όπως είπε ο πρώην πρέσβυς τους στην Λευκωσία, John Koening, σε ομιλία του στην Κύπρο στις 14 Νοεμβρίου 2013, θεωρούν στην σημερινή παγκοσμιοποιημένη οικονομία την ενεργειακή ασφάλεια ίση με την εθνική τους ασφάλεια. Συνεπώς θα ήθελαν η Ευρώπη να απεξαρτηθεί από το φυσικό αέριο της Gazprom, επωφελούμενη από τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται:

- Η συμφωνία ΗΠΑ-Ισραήλ για την δημιουργία ενός κοινού Κέντρου Ενεργειακής Ασφαλείας, το οποίο αναμένεται να ιδρυθεί εντός του 2017.

- Η εκτέλεση από το 2011 και μετά και κάθε χρόνο, της διακλαδικής ασκήσεως Noble Dina μεταξύ αεροναυτικών δυνάμεων του Ισραήλ, της Ελλάδας και των ΗΠΑ, στα νερά της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Την άσκηση καθιέρωσαν οι ΗΠΑ, το δε Ισραήλ, στις 19 Ιουλίου 2015, υπέγραψε με την Ελλάδα συμφωνία για την νομική κάλυψη στρατευμάτων που εκπαιδεύονται στις δυο χώρες (Status of Forces Agreement). Τέτοια συμφωνία το Ισραήλ διατηρεί μόνο με τις ΗΠΑ.

Ούτε οι ΗΠΑ, ούτε το Ισραήλ θα επιθυμούσαν να δουν το Ιράν να προλαβαίνει να συνάψει εμπορικές συμφωνίες με τα κράτη της Μέσης Ανατολής και την Τουρκία, εφ’ όσον επικρατήσει ειρήνη στην Συρία, προκειμένου να διοχετεύσει δικό του φυσικό αέριο στις διεθνείς αγορές από τα τεράστια αποθέματα του κοιτάσματος South Pars που μοιράζεται με το Κατάρ.

Οι Ισραηλινές εταιρείες Delek Drilling και Avner, προκειμένου να προχωρήσουν στην εκμετάλλευση του Leviathan, ανακοίνωσαν στις 27 Νοεμβρίου, ότι έχουν δεσμευτεί με υπογραφή επιστολών για το δανεισμό 1,5 και 1,75 δις δολαρίων από ένα τραπεζικό consortium το οποίο ανήκει σε ποσοστό 50% στην τράπεζα HSBC συμφερόντων Αγγλίας και 50% στην τράπεζα J.P Morgan συμφερόντων ΗΠΑ. To FID, πρέπει να έχει υπογραφεί πριν την 20η Φεβρουαρίου 2017.

Γιατί προ της Εκμεταλλεύσεως Κοιτασμάτων Φυσικού Αερίου πρέπει να έχει προηγηθεί Λύση του Κυπριακού

Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι η Κυπριακή Δημοκρατία, εκπροσωπεί το σύνολο των κατοίκων της νήσου και συνεπώς δεν της αναγνωρίζει το δικαίωμα να υπογράφει συμφωνίες σχετικές με τους ενεργειακούς πόρους της νήσου. Αυτό δημιουργεί τεράστια ανασφάλεια στις εταιρείες που έχουν ήδη εμπλακεί με το κοίτασμα Αφροδίτη, αφού αφήνει να πλανάται αμφιβολία ως προς το κατά πόσον οι όποιες συμφωνίες υπογραφούν θα είναι απολύτως νόμιμες. Λύση του Κυπριακού, θα έλυνε αυτό το μεγάλο πρόβλημα της πολιτικής ανασφάλειας.

Άλλωστε και οι ίδιες οι ηγεσίες Κύπρου και Ισραήλ το παραδέχθηκαν, όταν σε πρόσφατη συνάντηση τους στην Ιερουσαλήμ, στις 24 Ιουλίου του 2016, στο κοινό ανακοινωθέν που εξέδωσαν, κατέληγαν: "Χωρίς αμφιβολία και προκειμένου να προχωρήσει η κοινή εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων της Ανατολικής Μεσογείου, θα πρέπει να λυθούν τα προβλήματα μεταξύ Κύπρου-Τουρκίας".

Σε πρακτική βάση, για την μεταφορά του φυσικού αερίου από το Leviathan και την Αφροδίτη στις διεθνείς αγορές, θα πρέπει να υπογραφούν συμβόλαια για εξαγωγές. Και για να γίνουν εξαγωγές, υπάρχουν ασφαλώς πολλές λύσεις, με το φυσικό αέριο είτε σε αέρια μορφή, είτε σε υγρή. Ως δυο βασικότερες όμως, πρέπει να θεωρούνται εξαγωγές:

- Μέσω υποθαλασσίου αγωγού Ισραήλ-Τουρκίας και από εκεί, είτε στις αγορές της Ασίας, είτε της ΕΕ. Ο αγωγός αυτός θα διέρχεται από την ΑΟΖ της Κύπρου.

- Μέσω υποθαλασσίου αγωγού Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας, ο ονομαζόμενος και East Mediterranean Pipeline, ο οποίος και πάλι θα διέρχεται από την ΑΟΖ, αλλά και το έδαφος της Κύπρου. (Χάρτης 2 – East Mediterranean Pipeline)

Μάλιστα ο East Med, που θα μεταφέρει μεταξύ 15 και 28 δισ. m3 ετησίως, έχει περιληφθεί στον Πίνακα των Σχεδίων Κοινού Ενδιαφέροντος της ΕΕ (Projects of Common Interest) για την περίοδο 2014-2020, γεγονός που αποδεικνύει, ότι το έργο αυτό ενδιαφέρει σοβαρά την ΕΕ.

Επίλογος

Η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου Αφροδίτη και Leviathan είναι σαφές ότι προσφέρει την δυνατότητα:

- Σε Κύπρο και Ισραήλ να γίνουν εξαγωγείς φυσικού αερίου και να αναπτύξουν την οικονομία τους, σε μια δύσκολη παγκοσμίως περίοδο.

- Στην ΕΕ απεξαρτήσεως σε μεγάλο βαθμό από το ρωσικό φυσικό αέριο.

- Στις ΗΠΑ να δουν την ρωσική οικονομία αν όχι να συρρικνώνεται, τουλάχιστον να μην ενισχύεται από πωλήσεις φυσικού αερίου σε κράτη της ΕΕ, την Τουρκία και το Ισραήλ.

Οι μεγάλες εταιρείες που ενεπλάκησαν στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου, το έκαναν γιατί προσδοκούν κέρδη από αυτήν την διαδικασία. Εναπόκειται όμως στο Ισραήλ και την Κύπρο να εξασφαλίσουν ότι μέσα από το πλέγμα των οικονομικών συμφωνιών όχι μόνον δεν θίγονται, αλλά διασφαλίζονται τα ζωτικά εθνικά τους συμφέροντα. Η προάσπιση του εθνικού συμφέροντος από το οποίο εξαρτάται η επιβίωση του κράτους, δεν μπορεί να επισκιάζεται από καμία άλλη αναγκαιότητα.

* Ο Ανδρέας Ματζάκος είναι απόστρατος αξιωματικός του Στρατού Ξηράς, κάτοχος μεταπτυχιακού στις Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγικές Σπουδές. Είναι δόκιμος ερευνητής στον Τομέα Αμυντικών Θεμάτων του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου και μέλος του ΕΛΙΣΜΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Η Τουρκία έχει εισέλθει πλέον σε τροχιά εκφυλιστικής αστάθειας

Γράφει ο Αθανασόπουλος Αλ. Άγγελος

Η αιματηρή επίθεση σε γνωστό νυχτερινό κέντρο της Κωνσταντινούπολης το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, με τους 39 νεκρούς (ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές), αποδεικνύει ότι «η στρατηγική της έντασης» που ακολουθεί ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ατελέσφορη. Η Τουρκία έχει εισέλθει πλέον σε τροχιά εκφυλιστικής αστάθειας και αυτό δεν προμηνύεται καλές εξελίξεις για την περιοχή μας και φυσικά για την Ελλάδα.

Η χώρα μας δεν έχει μάλλον να φοβάται από την εξαγωγή κρίσης στο Αιγαίο ή τη μη επίλυση του Κυριακού. Το μείζον ζήτημα είναι η μετατροπή της Τουρκίας σε «μαύρη τρύπα», όπου η ένταση, οι τρομοκρατικές επιθέσεις, η «ανίερη συμμαχία» ισλαμιστών – εθνικιστών, ένας αυταρχικός κι απρόβλεπτος ηγέτης και μία κρατική δομή ουσιαστικά υπό διάλυση έπειτα από την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 θα συνθέσουν ένα εκρηκτικό «κοκτέιλ αστάθειας». Μπορεί κανείς να φανταστεί τι θα συμβεί αν η Συμφωνία ΕΕ – Τουρκίας για το Προσφυγικό καταρρεύσει ή αν η «διεθνής των τρομοκρατών» αποφασίσει να χρησιμοποιήσει την Τουρκία είτε ως στόχο είτε ως «διαμετακομιστικό κέντρο»;

Ο τούρκος Πρόεδρος είναι εγκλωβισμένος, όσο κι αν θέλει να αποδείξει το αντίθετο. Ο εγκλωβισμός του προκύπτει από το γεγονός ότι τα προηγούμενα χρόνια «άνοιξε το μπουκάλι με το τζίνι» του ακραίου ισλαμισμού σε πολλές περιπτώσεις και πλέον δεν μπορεί να το ξαναβάλει μέσα. Η ακραία φιλοδοξία του να ηγηθεί του σουνιτικού Ισλάμ έχει γυρίσει μπούμερανγκ.

Στο Συριακό, ο κ. Ερντογάν τροφοδότησε, συστηματικά, στοιχεία της συριακής αντιπολίτευσης που μάχονταν τον Μπασάρ αλ – Άσαντ και όχι μόνο τα μετριοπαθή εξ’ αυτών. Υπήρξε παρασκηνιακή συνεργασία του με άτομα που σχετίζονταν με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, το μοντέλο των οποίων μπορεί από ορισμένους να κατατάσσεται στο μετριοπαθές Ισλάμ, αλλά τα φαινόμενα απατούν. Είναι γνωστό ότι η δήθεν μετριοπαθής συριακή αντιπολίτευση είχε έδρα την Κωνσταντινούπολη και ότι η πρακτική της Άγκυρας είχε σφόδρα ενοχλήσει την Ουάσιγκτον. Παράλληλα, ο τούρκος Πρόεδρος έκανε τα «στραβά μάτια» στο «πήγαινε – έλα» ξένων μαχητών από την Ευρώπη στη Συρία και τούμπαλιν.

Η έξαρση του ισλαμικού εξτρεμισμού στη Συρία οδήγησε στην εμφάνιση του Ισλαμικού Κράτους και τη Δύση σε μία προσπάθεια ανάσχεσής του. Στο σημείο αυτό, ανεφύη το Κουρδικό ως «αγκάθι στα πλευρά» της Τουρκίας, αυτή τη φορά στη συριακή και περιφερειακή του διάσταση. Η Άγκυρα ξεκίνησε εκστρατεία εκκένωσης των νοτιοανατολικών περιοχών της χώρας ώστε να πλήξει το ΡΚΚ, αλλά μετά την απόφαση των Αμερικανών να στηρίξουν τους Κούρδους της Συρίας απέναντι στους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, έπρεπε να αναζητήσει λύση και στο νέο πρόβλημα.

Η λύση αυτή βρέθηκε στην επαναπροσέγγιση με τη Ρωσία (και ίσως δευτερευόντως με το Ιράν). Το ρεαλιστικό «volte face» του Ερντογάν όμως δεν έλυσε τον γρίφο. Ο τούρκος Πρόεδρος αποφάσισε να εγκαταλείψει την πολιτική ανατροπής του Άσαντ που στήριξε επί μία πενταετία και να αποδεχθεί την παραμονή του, αφού αυτός ήταν ο όρος του Βλαντίμιρ Πούτιν. Ο Ερντογάν ελπίζει ότι με τη βοήθεια των Ρώσων θα ελέγξει τις τάσεις αυτονομίας και ανεξαρτητοποίησης των Κούρδων εντός μίας ενιαίας Συρίας. Το ερώτημα βέβαια είναι πόσο μπορεί κάποιος να στηρίξει τις ελπίδες του στην παραδοσιακή λυκοφιλία Μόσχας – Άγκυρας. Ελάχιστοι αμφισβητούν ότι ο «άνθρωπος του Κρεμλίνου» έχει το πάνω χέρι σε αυτή τη διελκυστίνδα συμφερόντων.

Ωστόσο, η μάχη του Χαλεπίου και η διάλυση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης που η ίδια η Άγκυρα στήριξε θα λειτουργήσει τώρα εναντίον της. Θα τροφοδοτήσει επιθέσεις εξτρεμιστών ισλαμιστών στο έδαφός της, όπου ήδη το Ισλαμικό Κράτος στρατολογεί σωρηδόν – σύμφωνα με εκτιμήσεις ξένων υπηρεσιών ασφαλείας. Η δολοφονία του ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα εντάσσεται στα απόνερα της αλλαγής πολιτικής του Ερντογάν. Ο άλλοτε φιλόδοξος να ηγηθεί του ισλαμικού κόσμου Ερντογάν θεωρείται ήδη «προδότης» και το Ισλαμικό Κράτος θα τον χτυπήσει ανελέητα. Αν προσθέσει κανείς στο μίγμα τη σύγκρουσή του με τους Κούρδους, αντιλαμβάνεται εύκολα το μέγεθος της πρόκλησης.

Πηγή "Το Βήμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Οι Κούρδοι σε Ιράκ και Συρία έχουν δει τα εδάφη τους να αυξάνονται ως αποτέλεσμα του πολέμου κατά του Ισλαμικού Κράτους και του εμφυλίου στη Συρία. Όμως διχασμοί και ανταγωνισμοί εμποδίζουν τις προσπάθειες για μεγαλύτερη ενότητα

Την ώρα που οι άλλες δυνάμεις θα είναι απασχολημένες με τη μάχη κατά του Ισλαμικού Κράτους, το 2017 η Τουρκία θα διευρύνει τη σφαίρα επιρροής της στη βόρεια Συρία και στο Ιράκ, με «οδηγό» την επιτακτική της ανάγκη να μπλοκάρει την κουρδική επέκταση.

Στη Συρία, η παρουσία Ρώσων στρατιωτών πιθανότατα θα αποτρέψει την Τουρκία από το να επιχειρήσει πιο νότια από την αλ Μπαμπ στη βόρεια επαρχία του Χαλεπιού. Από την αλ Μπαμπ, η Τουρκία θα προσπαθήσει να κινηθεί ανατολικά προς την πόλη Μανμπίζ για να διαιρέσει και να αποδυναμώσει τις περιοχές που κρατούν οι Κούρδοι.

Η Τουρκία θα πιέσει επίσης για μεγαλύτερο ρόλο στις επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού κράτους στην Ράκκα. Η Άγκυρα θα αναπτύξει περισσότερες δικές της δυνάμεις στον πόλεμο της Συρίας, τόσο για να εμποδίσει την επέκταση των Συριακών Κουρδικών δυνάμεων, όσο και να υποβαθμίσει το Ισλαμικό Κράτος.

Υπάρχουν βεβαίως ορισμένα μειονεκτήματα στη στρατηγική της Τουρκίας. Κυρίως, υπάρχει ο κίνδυνος συγκρούσεων με δυνάμεις της Ρωσίας και των Κούρδων της Συρίας. Ως εκ τούτου, η Άγκυρα θα πρέπει να επικεντρωθεί στη διατήρηση στενότερων δεσμών με τη Μόσχα ώστε να αποφύγει περιπλοκές στο πεδίο της μάχης, την ώρα που θα διαχειρίζεται τις εντάσεις με τις ΗΠΑ αναφορικά με τη συνεχιζόμενη στήριξη που παρέχει η Ουάσινγκτον στους Κούρδους.

Και στο Ιράκ, όμως, η Τουρκία θα διευρύνει την επιρροή της στα βόρεια, κυρίως εκεί που κάποτε υπήρχαν τα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στη Σιντζάρ, τη Μοσούλη, την Ερμπίλ και το Κιρκούκ. Στην πορεία, θα ανταγωνιστεί με το Ιράν για επιρροή στο κενό εξουσίας που θα αφήσει η ήττα του Ισλαμικού κράτους στη Μοσούλη.

Η επαναφορά της Τουρκίας απειλεί το τόξο επιρροής του Ιράν στη βόρεια Συρία και το Ιράκ και η Τεχεράνη έχει πολλούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να «απαντήσει». Η κυβέρνηση θα ενθαρρύνει τους Σιίτες στη Βαγδάτη να αντισταθούν σε αυτό που χαρακτηρίζουν τουρκική κατοχή. Θα βασιστεί επίσης στους Σιίτες αντάρτες για να μπλοκάρουν την Άγκυρα, αμφισβητώντας εδάφη και εκμεταλλευόμενη τους διαχωρισμούς μεταξύ των Κούρδων του Ιράκ. Η Σαουδική Αραβία και οι υπόλοιπες χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, που έχουν συγκριτικά μικρότερη επιρροή στο Ιράκ, θα βασιστούν στην Τουρκία για να διατηρήσει τα συμφέροντα των Σουνιτών.

Η πτώση της Μοσούλης θα οδηγήσει σε μεγαλύτερο διχασμό των Κούρδων του Ιράκ. Η αναπόφευκτη μάχη για εδάφη και επιρροή θα φέρει το Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα (KDP), που στηρίζεται από την Τουρκία, αντιμέτωπο με την Πατριωτική Ένωση του Κουρδιστάν (PUK), που είναι πιο ευθυγραμμισμένη με το Ιράν. Το Κιρκούκ, μια πόλη και περιφέρεια γεμάτη πετρέλαιο, θα είναι μια ιδιαίτερα αμφισβητούμενη περιοχή. Το KDP θα προσπαθήσει να κρατήσει όσα έχει κερδίσει εκεί, ενώ η Βαγδάτη, με τη στήριξη του Ιράν, θα προσπαθήσει να το ανακαταλάβει. Αυτό θα βάλει εμπόδια σε μια βιώσιμη συνεργασία στην ενεργειακή παραγωγή και στις δραστηριότητες διαμοιρασμού των εσόδων μεταξύ της Βαγδάτης και του Ιρακινού Κουρδιστάν.

Έτσι, παρά τα σημαντικά κέρδη των Κούρδων ως αποτέλεσμα της μάχης κατά του Ισλαμικού Κράτους, οι συνεχιζόμενοι ανταγωνισμοί θα εμποδίσουν τις όποιες προσπάθειες για δημιουργία μιας ενωμένης κουρδικής περιοχής.

Stratfor
Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Μετά και την τελευταία πρόσφατη σύλληψη κουλουρά διότι δεν είχε ταμειακή μηχανή και που θεωρήθηκε απ' το υπουργείο Οικονομικών ως το ύστατο, το τελειωτικό χτύπημα στην φοροδιαφυγή, η κυβέρνηση αποφάσισε να παγώσει ή και να αποσύρει τις όποιες τυχόν ενέργειες είχαν ξεκινήσει (κατά λάθος) για τις λίστες Λαγκάρντ, Μπόργιανς, κλπ.

Και πολύ σωστά έκανε η  "πρώτη φορά καπιταλιστικά" κυβέρνηση μας, αφού έτσι θα απεγκλωβιστούν ένα σωρό υπάλληλοι της εφορίας, που θα μπορέσουν πιά να ασχοληθούν πιό εντατικά με την φοροαποφυγή των 500 και των 1000 ευρώ, με περισσότερα πρόστιμα, κατασχέσεις και δεσμεύσεις λογαριασμών μισθών και συντάξεων.
Άλλη μιά μνημονιακή επιτυχία του πολιτικού μας συστήματος κλείνοντας κι αυτός ο τόσο πετυχημένος (για τους τοκογλύφους) χρόνος.

Αν όμως, αν, ω σκύβαλα της εξουσίας, κυβερνητικά και μη, αν κάποτε -άμποτε- βρεθεί ένας από σάς τους 300 ένα πρωί σε κάνα χαντάκι, μη τολμήσετε ν' ανοίξετε το κουτάκι με τις "τρομοκρατικές ενέργειες".
Οι μόνοι τρομοκράτες είσαστε εσείς.
Οι χειρότεροι εγκληματίες και απατεώνες, πάλι εσείς.
Οι χειρότεροι φασίστες και προδότες του λαού, μαντέψτε: Ξανά εσείς.

Δεν έχουμε ψευδαισθήσεις. Ξέρουμε πως μιά άμεση, μιά πραγματική δημοκρατία δεν πρόκειται να την ζήσουμε (αν και "όποιος δεν πιστεύει στην ουτοπία είναι καταδικασμένος να ζήσει στην δυστοπία").
Όμως αυτό που εσείς εφαρμόζετε ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια της υπομονής που ένας λαός μπορεί να κάνει.
Μην τρέφετε κι εσείς ψευδαισθήσεις πως όλα αυτά θα περάσουν έτσι.
Η οργή και το μίσος που γεννάει η αδικία είναι τυφλή και αδυσώπητη.

Αλλάξτε ρότα, αλλάξτε τροπάρι, γιατί η Ιστορία φωνάζει πως οι συνέπειες για όλους θα είναι ολέθριες.
Και για εμάς, και για εσάς!...

Πηγή "Ουδεν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Χωρίς φρένο, με ιλιγγιώδη ταχύτητα και χωρίς προσανατολισμό, με μοναδικό σκοπό να εμπεδώσει την προσωποπαγή και αυταρχική πλέον εξουσία του στην χώρα, οδηγεί την Τουρκία σε σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια ο Recep Tayyip Erdogan.

Αντιμέτωπος με την καθημερινή τρομοκρατική απειλή ακόμη και στα πιο καλά φυλασσόμενα μέρη των τουρκικών μεγαλουπόλεων, κλιμακώνοντας το μέτωπο με το κουρδικό στοιχείο, υπονομεύοντας την δημοκρατία στο εσωτερικό, υιοθετώντας τυχοδιωκτικές και ευκαιριακές συμμαχίες στο εξωτερικό, ο Tayyip Erdogan επιχειρεί να οικοδομήσει μια νέα Τουρκία που θα ταιριάζει στο δική του αυταρχική προεδρική εξουσία, που θα είναι όμως δύσκολα συμβατή τόσο με την Δύση αλλά και με την Μέση Ανατολή.

Καθοδηγώντας την ισλαμική στροφή της χώρας του, δημιουργώντας δεσμούς με ακραίες ισλαμικές ομάδες στην Συρία, άνοιξε την πόρτα στην ισλαμική τρομοκρατία που σε συνδυασμό με τις ακραίες κουρδικές ομάδες κατέστησε την Τουρκία, μια από τις πιο ανασφαλείς χώρες, όπως έδειξε και η χθεσινή πολύνεκρη επίθεση στην Κωνσταντινούπολη, πλήττοντας τόσο την εσωτερική συνοχή, αλλά κυρίως την μεγαλύτερη βιομηχανία της χώρας τον τουρισμό.

Βασικό στοιχείο που καθορίζει την καθ’ όλα αλλοπρόσαλλη πολιτική του Erdogan είναι: η απόλυτη κυριαρχία στο εσωτερικό, η αντιμετώπιση της «κουρδικής απειλής» και σε επόμενο στάδιο η εξασφάλιση νέων έστω και περιορισμένων εδαφών, που θα προσφέρουν επιχειρήματα για την νομιμοποίηση της νέας Ερντογανικής Τουρκίας.

Θεωρώντας ότι η μεταβατική περίοδος στην διάρκεια αλλαγής σκυτάλης στον Λευκό Οίκο προσφέρει μια πολύ καλή ευκαιρία για δημιουργία τετελεσμένων, ώστε να ανατραπούν επιλογές της κυβέρνησης Obama που κατέστησαν συνομιλητές τους Κούρδους της Συρίας, ο κ. Erdogan άφησε τον εαυτό του και την Τουρκία να μετατραπούν σε «όργανα» της πολιτικής του V. Putin για ανάκτηση του ρόλου που είχε η Ρωσία στην Μέση Ανατολή και είχε απωλέσει τις τελευταίες δυο δεκαετίες.

Ο Erdogan πλήττοντας την αξιοπιστία της χώρας του ως πιστού εταίρου της Δύσης και εμπίστου συμμάχου στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, προσδέθηκε πλήρως στο άρμα του Putin, αποδεχόμενος την προσφορά του Ρώσου προέδρου: Η Τουρκία θα λειτουργήσει μαζί με την Ρωσία στην Συρία, αποδεχομένη σιωπηρά την διατήρηση στην εξουσία του Προέδρου B. Assad, και την ολοκλήρωση των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων της Ρωσίας στο Χαλέπι, εξασφαλίζοντας ότι η Μόσχα θα σταματήσει την συνεργασία με τους κούρδους του YPG και θα κάνει τα «στραβά ματιά» στις επιχειρήσεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο εσωτερικό της Συρίας, που έχουν στόχο να αποκόψουν τις κουρδικές περιοχές με το πρόσχημα της δημιουργίας Ζώνης Ασφαλείας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι όμως εάν μπορεί να υπάρξει ειρήνη και πόσο βιώσιμη θα είναι αυτή, εάν αποκλεισθούν από την συζήτηση για την ανακωχή στην Συρία και για το μέλλον της χώρας τόσο οι ΗΠΑ όσο και οι Κούρδοι της Συρίας που ελέγχουν ένα σημαντικό μέρος των εδαφών της χώρας στον Βορρά στα σύνορα με την Τουρκία.

Η Τουρκία όμως έχοντας ανοίξει οριστικά την πόρτα για την είσοδο και παραμονή στην Συρία της Ρωσίας αλλά και του Ιράν, δείχνει να παραβιάζει κανόνες του παιγνιδιού και να παίζει με την φωτιά.

Η διευκόλυνση της επέκτασής της επιρροής του Ιράν στην Συρία, παραβιάζει κόκκινες γραμμές τόσο του Ισραήλ όσο και των σουνιτικών χωρών του Κόλπου.

Η τουρκική συνενοχή στην εγκαθίδρυση της μόνιμης ρωσικής παρουσίας στην Συρία και στην ενίσχυση του ρόλου του Putin στην περιοχή, δημιουργεί σοβαρή ανησυχία τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ουάσιγκτον, όπου πάρα την προσωρινή επιλογή «απόσυρσης» από την Συρία, είναι δύσκολα ανεκτή η εικόνα ενός Συμμάχου όπως είναι η Τουρκία, να συμπράττει με την Μόσχα. Και μάλιστα αυτές οι κινήσεις να εκδηλώνονται μετά από ένα μπαράζ δηλώσεων περί εγκατάλειψης της Ευρωπαϊκής προοπτικής, περί στροφής προς Ανατολάς κλπ.

Έχοντας ανοίξει μέτωπο με το PKK κλιμακώνοντας την σύγκρουση στοχοποιώντας όλο το κουρδικό στοιχείο ο Erdogan, παίζει κορώνα γράμματα σε ένα παιγνίδι που αφορά την ίδια την συνοχή της Τουρκίας. Το εσωτερικό πολιτικό παιγνίδι και η εμμονή του πλέον για αναθεώρηση του Συντάγματος που θα τον καταστήσει σχεδόν μόνιμο Πρόεδρο, απολυτό κυρίαρχο του Στρατού, της Αστυνομίας και της Δικαιοσύνης σε ένα Προεδρικό σύστημα μεσανατολικού τύπου, οδήγησε τονErdogan σε μια ανεξέλεγκτη σύγκρουση με το κουρδικό στοιχείο.

Η αρχική επιχείρηση εξουδετέρωσης του PKK, εκτράπηκε τελικά σε επιχειρήσεις μαζικών αντιποίνων σε ολόκληρες πόλεις και χωριά, που απλώς πέτυχαν να ριζοσπαστικοποιήσουν περισσοτέρους κούρδους. Η επιδίωξη να εξασφαλίσει τις πλειοψηφίες που χρειάζεται στην Εθνοσυνέλευση οδήγησε στην άσκηση διώξεων και σύλληψη των κούρδων βουλευτών, και αποκλεισμό τελικά του τρίτου σε μέγεθος κόμματος από την Εθνοσυνέλευση. Το αποτέλεσμα είναι ότι το κουρδικό στοιχείο στερείται πλέον δυνατότητας πολιτικής έκφρασης και ένα μέρος των κούρδων ψηφοφόρων, το πιο συντηρητικό, στρέφεται στο κυβερνών ΑΚΡ, αλλά το ριζοσπαστικοποιημενο τμήμα τείνει όλο και πιο ευήκοα ώτα στο PKK και σε εξτρεμιστικές ομάδες.

Η συμμαχία Ρωσίας-Tουρκίας στην Συρία έχει και εσωτερικές παρενέργειες: στην Ρωσία το 14% του πληθυσμού είναι Σουνίτες μουσουλμάνοι και στην Τουρκία το 20% του πληθυσμού είναι κούρδοι. Οι στόχοι της Τουρκίας και της Ρωσίας στην Συρία είναι σουνίτες και κούρδοι… Έτσι πυροδοτείται η εστία εσωτερικών συγκρούσεων και της τρομοκρατίας και στις δυο χώρες.

Θέλοντας να προλάβουν τις κινήσεις της Ρωσίας και της Τουρκίας οι Κούρδοι της Συρίας, το PYD και οι σύμμαχοι του έσπευσαν να ανακοινώσουν ότι εγκρίνουν ένα Σχέδιο για μια ομόσπονδη κυβέρνηση στην Βόρειο Συρία, επιβεβαιώνοντας ότι ο στόχος τους είναι η διευρυμένη αυτονομία και όχι η ανεξαρτησία. Το κείμενο αυτό επρόκειτο να εγκριθεί σε μια «συντακτική συνέλευση» 151 εκπροσώπων στην πόλη Rmeilan

Όμως κανείς δεν υποστηρίζει την ομοσπονδοποίηση της Συρίας, και αυτό αποτελεί ένα μεγάλο εμπόδιο για τους Κούρδους.

Όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει για την Άγκυρα και τον Tayyip Erdogan, ότι σήμερα διασώζει τον Assad προκειμένου να αντιμετωπίσει τους κούρδους, τους οποίους πριν είχε ανεχθεί ελπίζοντας ότι θα συνέβαλλαν στην ανατροπή του Σύρου Προέδρου… Αναξιόπιστη πλέον, έχοντας αποδείξει πόσο εύκολα «πουλάει» συμμάχους και φίλους η Τουρκία δεν θα έχει πια ασφαλή τα νώτα της προς τον Νότο και η καχυποψία θα κυριαρχεί στις σχέσεις της με την Δύση, με τον Tayyip Erdogan να στηρίζεται στην λυκοφιλία με τον V. Putin. Μέχρις ότου σταματήσει να είναι χρήσιμος και για την Μόσχα…

Ν. Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου