Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

1 Ιαν 2017


Δύσκολο προμηνύεται και το 2017, με αναταράξεις σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο. Η άνοδος του εθνικισμού, η «κούραση» των ΗΠΑ και η «χρυσή ευκαιρία» της Ρωσίας. Οι εξελίξεις στη Μ. Ανατολή και ο ρόλος του πετρελαίου. Τι θα κάνουν οι κεντρικές τράπεζες


Οι αναταραχές που θα έρθουν το 2017 είναι η πολιτική εκδήλωση πολύ βαθύτερων δυνάμεων που βρίσκονται σε δράση. Σε μεγάλο μέρος του αναπτυγμένου κόσμου, στην τάση της γήρανσης του πληθυσμού και της μείωσης της παραγωγικότητας, προστίθεται η τεχνολογική καινοτομία και η εργασιακή εκτόπιση που αυτή συνεπάγεται.

Η οικονομική επιβράδυνση της Κϊνας και η συνεχιζόμενη εξέλιξή της αυξάνουν αυτή τη δυναμική. Την ώρα που ο κόσμος προσπαθεί να αντιμετωπίσει την μειωμένη κινεζική ζήτηση μετά από δεκαετίες ανάπτυξης-ρεκόρ, η Κίνα με αργό αλλά σταθερό ρυθμό προσπαθεί να ανεβάσει την οικονομία της στην αλυσίδα της αξίας, προκειμένου να παράγει και να συναρμολογήσει η ίδια όσα μέχρι τώρα εισήγαγε, με πρόθεση να πουλά στην κινεζική αγορά. Όλες αυτές οι δυνάμεις συνδυασμένες θα έχουν μια δραματική επίπτωση, με διάρκεια, στην παγκόσμια οικονομία και εν τέλει στη μορφή που θα λάβει τις επόμενες δεκαετίες το διεθνές σύστημα.

Αυτές οι τάσεις τείνουν να δημιουργούνται σιωπηρά σε διάστημα δεκαετιών και τότε να έρχονται με θόρυβο στην επιφάνεια, λόγω πολιτικής. Όσο περισσότερο επιμένουν τα οικονομικά προβλήματα, τόσο ισχυρότερη είναι η πολιτική αντίδραση. Αυτό το δυνατό χτύπημα στην πόρτα είναι η δύναμη του εθνικισμού που «χαιρετά» τις παγκόσμιες δυνάμεις, ιδιαίτερα στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ-που παραμένουν η μοναδική υπερδύναμη.

Μόνο που η παγκόσμια υπερδύναμη δεν… αισθάνεται και πολύ καλά. Για την ακρίβεια, έχει κουραστεί. Αφυπνίστηκε το 2001 μετά από μια καταστροφική επίθεση στο έδαφός της, επεκτάθηκε υπερβολικά σε πολέμους στον Ισλαμικό κόσμο, και τώρα θέλει να επιστρέψει και να διορθώσει την κατάσταση στο «σπίτι» της.

Πράγματι, το βασικό θέμα της προεκλογικής εκστρατείας του εκλεγμένου προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ήταν η ιδέα ότι οι ΗΠΑ θα αποσυρθούν από τις υποχρεώσεις τους στο εξωτερικό, θα βάλει άλλους να επωμιστούν μεγαλύτερο βάρος για την άμυνά τους, και θα αφήσει τις ΗΠΑ να επικεντρωθούν στην ενίσχυση της οικονομικής ανταγωνιστικότητας.

Ο Μπαράκ Ομπάμα, βεβαίως, έχει ήδη ενεργοποιήσει αυτή την τάση. Υπό την προεδρία του, οι ΗΠΑ επέδειξαν εξαιρετική αυτοσυγκράτηση στη Μέση Ανατολή προσπαθώντας ταυτόχρονα να επικεντρωθούν στις πιο μακροπρόθεσμες προκλήσεις –μια στρατηγική που κατά καιρούς λειτούργησε σε βάρος του Ομπάμα, όπως φάνηκε από την άνοδο του Ισλαμικού Κράτους. Η βασική διαφορά μεταξύ του «δόγματος» του Ομπάμα και της απαρχής του «δόγματος» Τραμπ είναι πως ο Ομπάμα εξακολουθούσε να πιστεύει στη συλλογική ασφάλεια και στο εμπόριο ως μηχανισμούς για τη διατήρηση της παγκόσμιας τάξης. Ο Τραμπ πιστεύει πως οι θεσμοί που διέπουν τις διεθνείς σχέσεις είναι «ελαττωματικοί» στην καλύτερη περίπτωση, και περιοριστικοί για τα αμερικανικά συμφέροντα στην χειρότερη περίπτωση.

Όποια και αν είναι η προσέγγιση, το «μάζεμα» είναι εύκολο να γίνει στα λόγια, αλλά δύσκολο στην πράξη, για μια παγκόσμια υπερδύναμη. Όπως είχε πει ο Woodrow Wilson, «Οι Αμερικάνοι είναι συμμετέχοντες, είτε μας αρέσει είτε όχι, στη ζωή του κόσμου». Τα λόγια αυτά της Αμερικανικής εικόνας για τον ιδεαλισμό ισχύουν ακόμα και τώρα που ο ρεαλισμός «σφίγγει τον κλοιό» γύρω από τον κόσμο.

Η αναθεώρηση εμπορικών σχέσεων με τον τρόπο που σκοπεύει να τις αναθεωρήσει η Ουάσινγκτον, για παράδειγμα, μπορεί να ήταν εφικτή πριν από μερικές δεκαετίες, όμως πλέον δεν είναι εφικτή στη σημερινή και εξελισσόμενη παγκόσμια τάξη, όπου τα τεχνολογικά επιτεύγματα στη μεταποίηση προχωρούν με ταχύ ρυθμό και οι οικονομίες –μεγάλες και μικρές- είναι αλληλοσυνδεόμενες στις παγκόσμιες αλυσίδες προμηθειών. Αυτό σημαίνει πως οι ΗΠΑ δεν θα μπορέσουν να κάνουν σαρωτικές και ξαφνικές αλλαγές στην Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής. Μάλιστα, ακόμα και αν υπάρξει επαναδιαπραγμάτευση της συμφωνίας, η Βόρεια Αμερική θα εξακολουθήσει να έχει στενότερους εμπορικούς δεσμούς μακροπρόθεσμα.

Ωστόσο, οι ΗΠΑ θα έχουν μεγαλύτερο περιθώριο να επιβάλουν επιλεκτικά εμπορικά εμπόδια στην Κίνα, ιδιαίτερα στον τομέα των μετάλλων. Και ο κίνδυνος κλιμάκωσης της εμπορικής έντασης με το Πεκίνο θα έχει μεγάλες επιπτώσεις. Η προθυμία της Ουάσινγκτον να αμφισβητήσει την πολιτική της «Μίας Κίνας» -κάτι που έκανε για να αποσπάσει εμπορικές παραχωρήσεις από την Κίνα- θα έχει κόστος: το Πεκίνο θα θέσει τους δικούς του μοχλούς στο εμπόριο και την ασφάλεια, που αναπόφευκτα θα παρασύρουν τις ΗΠΑ στο «θέατρο» του Ειρηνικού.

Όμως ο χρόνος δεν είναι σωστός για μια εμπορική διένεξη. Ο Τραμπ θα προτιμούσε να επικεντρωθεί σε ζητήματα στο εσωτερικό των ΗΠΑ και ο κινέζος πρόεδρος Xi Jinping θα προτιμούσε να επικεντρωθεί στην συγκέντρωση πολιτικής εξουσίας εν όψει του 19ου Συνεδρίου του Κόμματος. Άρα, η οικονομική σταθερότητα θα έχει προτεραιότητα έναντι της μεταρρύθμισης και της αναδιάρθρωσης. Αυτό σημαίνει πως το Πεκίνο θα αυξήσει τις επενδύσεις, ακόμα και αν αυτό αυξάνει το επίπεδο του εταιρικού χρέους της Κίνας σε επικίνδυνα ύψη.

Η εικόνα στην Ευρώπη

Αυτή θα είναι μια κρίσιμη χρονιά για την Ευρώπη. Οι εκλογές στους «πυλώνες» της Ευρωπαϊκής Ένωσης –στη Γαλλία και τη Γερμανία- και οι ενδεχόμενες εκλογές στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης –την Ιταλία- θα επηρεάσουν η μια την άλλη και θα απειλήσουν την ίδια την ύπαρξη της ευρωζώνης. Όπως γράφουμε εδώ και χρόνια, η Ευρωπαϊκή Ένωση στο τέλος θα διαλυθεί. Το ερώτημα για το 2017 είναι σε ποιον βαθμό οι εκλογές αυτές θα επιταχύνουν αυτή τη διάλυση. Είτε νικήσουν οι μετριοπαθείς το 2017, είτε οι ακραίοι, η Ευρώπη θα συνεχίσει να οδεύει προς διάλυση  και δημιουργία περιφερειακών μπλοκ.

Ο διχασμός στην Ευρώπη θα αποτελέσει «χρυσή ευκαιρία» για τους Ρώσους. Η Ρωσία θα μπορέσει να «σπάσει» την Ευρωπαϊκή ενότητα σε ό,τι αφορά τις κυρώσεις το 2017 και θα έχει μεγαλύτερο περιθώριο να ενισχύσει την επιρροή της στις συνοριακές χώρες. Η κυβέρνηση Τραμπ, επίσης, ίσως είναι πιο «ανοικτή» σε χαλάρωση των κυρώσεων και σε κάποια συνεργασία στη Συρία, καθώς θα προσπαθήσει να αποκλιμακώσει την σύγκρουση με τη Μόσχα. Όμως, η συμφιλίωση θα έχει όρια. Η Ρωσία θα συνεχίσει να ενισχύει τις άμυνές της και να δημιουργεί «πατήματα» σε διάφορα θέατρα επιχειρήσεων, από τον κυβερνοχώρο μέχρι τη Μέση Ανατολή. Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, θα συνεχίσουν να προσπαθούν να περιορίσουν τη Ρωσική επέκταση.

Ως μέρος αυτής της στρατηγικής, η Ρωσία θα συνεχίσει να κάνει την «χαλάστρα» και τον «ειρηνοποιό» στη Μέση Ανατολή προκειμένου να διαπραγματευτεί με τη Δύση. Αν και μια ειρηνευτική συμφωνία στη Συρία παραμένει «άπιαστη», η Ρωσία θα μείνει κοντά στην Τεχεράνη καθώς οι σχέσεις ΗΠΑ-Ιράν θα επιδεινώνονται.

Η πυρηνική συμφωνία του Ιράν θα αμφισβητηθεί από αρκετές πλευρές καθώς το Ιράν θα εισέρχεται σε εκλογική χρονιά και η εισερχόμενη αμερικανική κυβέρνηση θα τηρεί μια πιο σκληρή γραμμή έναντι του Ιράν. Ωστόσο, τα αμοιβαία συμφέροντα θα διατηρήσουν στη θέση τους το πλαίσιο της συμφωνίας και θα αποθαρρύνουν αμφότερες τις πλευρές να συγκρουστούν σε περιοχές όπως τα Στενά του Ορμούζ.

Εν τω μεταξύ, ο ανταγωνισμός μεταξύ Ιράν και Τουρκίας θα κλιμακωθεί στη νότια Συρία και στο βόρειο Ιράκ. Η Τουρκία θα επικεντρώσει την προσοχή της στην εδραίωση της δικής της σφαίρας επιρροής και στον περιορισμό της Κουρδικής αυτονομιστικής προσπάθειας, ενώ το Ιράν θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί τη δική του σφαίρα επιρροής. Καθώς οι στρατιωτικές επιχειρήσεις θα υποβαθμίζουν το Ισλαμικό Κράτος το 2017, η μάχη για εδάφη, πόρους και επιρροή που θα ακολουθήσει, θα ενταθεί μεταξύ των τοπικών και περιφερειακών «παικτών». Όμως καθώς το Ισλαμικό Κράτος θα αποδυναμώνεται στρατιωτικά, θα καταφύγει σε τακτικές τρομοκρατίας και θα ενθαρρύνει τις επιθέσεις στο εξωτερικό.

Το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι η μόνη τζιχαντιστική ομάδα για την οποία θα πρέπει να ανησυχούμε. Καθώς οι «προβολείς» είναι στραμμένοι στο Ισλαμικό Κράτος, η αλ Κάιντα ανοικοδομείται σιωπηρά σε μέρη όπως η Βόρεια Αφρική και η Αραβική Χερσόνησος, και η οργάνωση πιθανότατα θα είναι πιο ενεργή το 2017.

Το πετρέλαιο

Οι τιμές του πετρελαίου θα ανακάμψουν κάπως το 2017, εν μέρει λόγω της συμφωνίας που έκλεισαν οι περισσότερες πετρελαιοπαραγωγικές χώρες (θα πρέπει να σημειωθεί όμως πως καμία χώρα δεν θα τηρήσει πλήρως τις απαιτήσεις για μείωση της παραγωγής).

Ο ρυθμός της ανάκαμψης για την παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου της Βόρειας Αμερικής θα είναι ο πρωταρχικός παράγοντας που θα επηρεάσει την πολιτική της Σαουδικής Αραβίας σε ότι αφορά την επέκταση και αύξηση των μειώσεων παραγωγής το επόμενο έτος. Και, αν και θα χρειαστεί χρόνος ώστε οι παραγωγοί της Βόρειας Αμερικής να «απαντήσουν» στην ανάκαμψη των τιμών και να αυξήσουν την παραγωγή τους, η Σαουδική Αραβία γνωρίζει πως μια σημαντική αύξηση των τιμών του πετρελαίου είναι απίθανη. Αυτό σημαίνει πως η Σαουδική Αραβία θα παρέμβει ενεργά στις αγορές το 2017 προκειμένου να διατηρήσει την οικονομία σε πορεία εξισορρόπισης στην προμήθεια πετρελαίου, ιδιαίτερα λόγω του σχεδίου της χώρας να πουλήσει μερίδιο 5% της Saudi Aramco το 2018.

Οι υψηλότερες τιμές του πετρελαίου θα ανακουφίσουν τους παραγωγούς του κόσμους, όμως μπορεί να μην βοηθήσουν χώρες με προβλήματα όπως η Βενεζουέλα. Η απειλή χρεοκοπίας της χώρας αιωρείται και οι σοβαρές περικοπές στις εισαγωγές βασικών αγαθών προκειμένου να αποπληρωθούν χρέη θα οδηγήσουν σε κοινωνικές αναταραχές και θα εκθέσουν τα ήδη βαθιά ρήγματα μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος και των ενόπλων δυνάμεων.

Οι κεντρικές τράπεζες

Οι αναπτυγμένες αγορές θα δουν επίσης μια σημαντική στροφή το 2017, μια χρονιά κατά την οποία θα επιστρέψει ο πληθωρισμός. Αυτό θα οδηγήσει τις κεντρικές τράπεζες να εγκαταλείψουν τις ανορθόδοξες πολιτικές τους και να εφαρμόσουν μέτρα νομισματικής σύσφιξης. Οι μέρες που οι κεντρικές τράπεζες πλημμύριζαν τις αγορές με ρευστό, τελειώνουν. Το βάρος τώρα θα πέσει στους αξιωματούχους που καταρτίζουν τη δημοσιονομική πολιτική, και οι κρατικές δαπάνες θα αντικαταστήσουν το τύπωμα χρήματος ως πρωταρχική «μηχανή» οικονομικής ανάπτυξης.

Η σύσφιξη της νομισματικής πολιτικής στις ΗΠΑ και η ενίσχυση του δολαρίου θα «ταρακουνήσουν» την παγκόσμια οικονομία στις αρχές του 2017. Οι χώρες που θα επηρεαστούν περισσότερο θα είναι αυτές των αναδυόμενων αγορών με έκθεση χρέους σε δολάρια. Στη λίστα περιλαμβάνονται η Βενεζουέλα, η Τουρκία, η Νότια Αφρική, η Νιγηρία, η Αίγυπτος, η Χιλή, η Βραζιλία, η Κολομβία και η Ινδονησία. Οι πτωτικές πιέσεις στο γουάν και τα σταθερά μειούμενα αποθέματα ξένου συναλλάγματος θα αναγκάσουν την Κίνα να αυξήσει τους ελέγχους στις εκροές κεφαλαίων.

Όσο ήρεμες και αν ήταν οι αγορές τελευταία, όσο και αν σταθεροποιήθηκαν λόγω της επαρκούς ρευστότητας και των περιορισμένων αντιδράσεων στις πολιτικές αναταράξεις, θα είναι πιο ευμετάβλητες το 2017. Με όλες τις εξελίξεις του 2017, από τις απειλές για την ευρωζώνη μέχρι την κλιμάκωση των εμπορικών διαφωνιών, οι επενδυτές θα μπορούσαν να αντιδράσουν με δραματικό τρόπο. Οι τιμές των assets εμφάνισαν αξιοσημείωτες και γρήγορες διακυμάνσεις το πρώτο δίμηνο του 2016. Το 2017 θα μπορούσαμε να δούμε πολλά τέτοια επεισόδια.

Οι ΗΠΑ απομακρύνονται από τις παγκόσμιες εμπορικές πρωτοβουλίες ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο, μεγάλος υπέρμαχος του ελεύθερου εμπορίου, χάνει την επιρροή του καθώς αυξάνεται ο προστατευτισμός στην Ευρώπη. Η ανάπτυξη του παγκόσμιου εμπορίου πιθανότατα θα παραμείνει περιορισμένη γενικότερα, όμως οι χώρες που εξαρτώνται από τις εξαγωγές, όπως η Κίνα και το Μεξικό, θα έχουν περισσότερα κίνητρα να προστατεύσουν τις σχέσεις τους με προμηθευτές και να αναζητήσουν επιπλέον αγορές. Οι μεγαλύτερες εμπορικές συμφωνίες θα συνεχίσουν να αντικαθίστανται από μικρότερες και λιγότερο φιλόδοξες συμφωνίες, που θα αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης μεταξύ χωρών και μπλοκ. Άλλωστε, η συμφωνία TTIP και η TPP ήταν και αυτές κομμάτια που προέκυψαν από την κατάρρευση του Γύρου της Ντόχα (ΠΟΕ).

Οι οικονομικές εντάσεις μπορούν να εκδηλωθούν με διάφορους τρόπους, και δεν είναι όλοι δυσοίωνοι. Στην Ιαπωνία, η κυβέρνηση θα είναι ισχυρή θέση το 2017 να προσπαθήσει να εφαρμόσει κρίσιμης σημασίας μεταρρυθμίσεις και να προσαρμόσει τον γηράσκοντα πληθυσμό της στις μεταβαλλόμενες παγκόσμιες συνθήκες. Στη Βραζιλία και την Ινδία, οι προσπάθειες να εκτεθεί και να καταπολεμηθεί η διαφθορά θα διατηρήσουν τη δυναμική τους. Η Ινδία, μάλιστα, έχει κάνει φιλόδοξα βήματα για να φέρει την οικονομία της στον δρόμο της απονομισματοποίησης.

Ο δρόμος αυτός θα μπορούσε να είναι ανώμαλος το 2017, όμως η Ινδία θα αποτελεί μια κρίσιμη περιπτωσιολογική μελέτη για άλλες χώρες, αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες, που θα δελεαστούν από την αποδοτικότητα και τα αποποινικοποιημένα οφέλη μιας οικονομίας χωρίς μετρητά, και οι οποίες έχουν στη διάθεσή τους όλο και περισσότερη τεχνολογία για να εξετάσουν αυτό το ενδεχόμενο.

Stratfor
Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Tου Γιώργου Πετράκη

Είναι από τις συχνές πλέον φορές που η παιδική χαρά που κατοικοεδρεύει έναντι του Εθνικού Κήπου κατορθώνει να εκπλήσσει άπαντες. Όταν συνειδητοποιούμε ότι δεν τα έχουμε δει όλα. Ο μπαξές του Θιάσου εχει ακόμη αποθέματα. Ανεξάντλητα.
Τα παιδία σκέφθηκαν ότι θα ήταν καλό να τονωθεί η κλονισμένη αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση του Αλέξη . Και Ετσι εφηύραν τον μποναμά στους συνταξιούχους.

Ήλπιζαν ότι θα ξαναπάρει μπρος η μηχανή που εχει αρχίσει να ρετάρει, θα δει και λίγο τις δημοσκοπήσεις να σηκώνονται από τα πατώματα , θα βρει και το άλλοθι να ρίξει μερικά μπινελίκια στην επάρατη δεξιά, και τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε και θα σταθεί στα πόδια του κάνα μήνα ακόμη. Και μετά βλέπουμε.

Το κόλπο των παιδιών είναι λίγο πολύ σαν εκείνα του Βαρουφάκη, με την διαφορά ότι εκείνος ήξερε τι έλεγε και τι έκανε, σε αντίθεση με τα παιδιά.

Τα παιδιά δεν ξέρουν τι κάνουν, δεν πρόκειται να μάθουν και δεν ενδιαφέρονται να καταλάβουν. Ανίκανοι για οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα: το ψέμα.

Και την ώρα να τους ρωτήσεις, ψέματα θα σου πουν. Οκτώ το βράδυ θα σου λένε, σιγουρά οκτώ το πρωί θα είναι. Κι ας είναι σκοτάδι. Θα φταίει ο φωτισμός…

Αυτό που τους κράτησε στην εξουσία τόσο καιρό , είναι αυτό που αποτελεί και την θηλειά που σφίγγει στον λαιμό τους…

Έσκιζαν τα Μνημόνια και υπέγραψαν φαρδιά πλατιά το δικό τους και ετοιμάζονται για ένα ακόμη. Μας έφεραν στο χείλος της καταστροφής για να καυχάται μετα ο κ. Τσίπρας οτι έσωσε την χώρα από την …δραχμή.

Τώρα μας έσπρωξαν και παλι στα όρια με τους δανειστές, οδήγησαν σε πάγωμα τα βραχυπρόθεσμα μέτρα και την αξιολόγηση κάνοντας τα χουβαρνταλίκια του κ. Τσίπρα, για να μας πουν ότι δικό τους επίτευγμα είναι το …ξεπάγωμα των βραχυπρόθεσμων μέτρων για το χρέος.
Υπέγραψαν την πιο εξευτελιστική δήλωση μετάνοιας και παντοτινής υποταγής, δήλωσαν με την υπογραφή τους ότι θα είναι τα πιο υπάκουα πεκινουά του Σόιμπλε και των δανειστών, ότι τους εκχωρούν βασικά δικαιώματα μιας εκλεγμένης κυβέρνησης και βγαίνει ο Μπάρμπα Αλέκος (του φραπέ) να πει ότι θα ξαναδώσει την 13η σύνταξη του χρόνου.

Ψευτομαγκιές, που τις πληρώνουμε οι υπόλοιποι και η χώρα…

Πατάξαμε την φοροδιαφυγή λέει ο Κουρουπλής και μοιράσαμε τα …κέρδη. Ένα ακόμη ψέμα, για αυτούς που προβάλλονται ως Ρομπέν των Δασών και δεν είναι πάρα οι Σερίφηδες του Νοτιγχαμ (από την ίδια ιστορία) καθώς τα χρήματα αυτά δεν προέρχονται από τις λίστες των φοροφυγάδων, αλλά από την φορολογική αφαίμαξη με αμέσους και εμμέσους φόρους μισθωτών και συνταξιούχων.

Δεν έγραψε τίποτα παραπάνω από όσα λέει το Μνημόνιο, είπε ο κ. Τσακαλωτος, στην επιστολή προς του θεσμούς. Η δήλωση πίστης και υποταγής στην εφαρμογή του Μνημονίου πως συμβιβάζεται με τα δακρύβρεχτα αφηγήματα περί αριστερής στροφής στην Ευρώπη; Και τελικά αφού δεν λέει τίποτε νέο η επιστολή γιατί την έστειλε; Γιατί την δημοσιεύει ως επίσημο έγγραφο ο ESM στην ιστοσελίδα του;

Οι δανειστές τους έχουν πάρει χαμπάρι και θέλουν να είναι γραμμένο αυτό που μεταφορικώς αποδίδεται με το: «Χερ Σόιμπλε ευπειθώς αναφέρω ότι θα τηρώ τις εντολές σας, θα πίνω νερό στο όνομα του Μνημονίου σας….»

Απλώς όσο περνά ο καιρός μαζί τους όλο και μαθαίνουμε. Γίνονται οι πιο σκληροί δεσμοφύλακες της Ελλάδας στην φυλακή των Μνημονίων. Και το ψέμα δεν είναι πια η δεύτερη φύση τους. Είναι στο βαθύ DNA τους, είναι το μοναδικό όπλο τους.. Μόνο που πια ξεγελά όλο και λιγότερους…

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Κώστας Βεργόπουλος

Σύμφωνα με τη Eurostat, από τις πέντε υπερχρεωμένες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρο και Ελλάδα) που έχουν υποβληθεί σε «σταθεροποιητικά προγράμματα» κατά την επταετία 2010-2016, είτε υπό στενή ευρωπαϊκή επιτήρηση είτε αυτοβούλως, όπως η Ισπανία, οι τέσσερις έχουν ήδη εξέλθει από την ύφεση και μόνον η χώρα μας παραμένει εντός αυτής.

Κατά την επίμαχη επταετία, η Ελλάδα κατέγραψε σωρευτική απώλεια εθνικού εισοδήματος 31%, ενώ αντιθέτως η Ιρλανδία αύξησε το εθνικό της εισόδημα κατά 31%, η Ισπανία κατά 3,8%, η Πορτογαλία κατά 3,4% και η Κύπρος έχει ήδη σταθεροποιήσει το δικό της.

Κι ακόμη, κατά την τελευταία τριετία, 2014-2016, ενώ η Ελλάδα καταγράφει συρρίκνωση του εθνικού της εισοδήματος κατά 2,4%, η Ισπανία σημειώνει συνολική αύξηση κατά 8,3%, η Πορτογαλία κατά 10,6%, η Ιρλανδία κατά 25,6% και η Κύπρος κινείται σε θετικούς ρυθμούς. Γιατί άραγε η χώρα μας παραμένει σε κατάσταση σοκ, ενώ οι άλλες ομόλογες και ομοιοπαθείς φαίνεται να το έχουν ξεπεράσει;

Ο Γερμανός Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητος (ΕΣΜ), διατυπώνει πρόσφατα αυτή την απορία σε συνέντευξή του στην ισπανική εφημερίδα El Mundo και ταυτόχρονα σπεύδει ο ίδιος να απαντήσει.

Η κυριότερη αιτία για την ελληνική καθυστέρηση στην ανάκαμψη είναι, κατά τον Γερμανό αξιωματούχο, το μεγαλύτερο μέγεθος των ελληνικών προβλημάτων, όπως και οι σχετικές αδυναμίες των ελληνικών κυβερνήσεων.

Τα προγράμματα λιτότητας, διαβεβαιώνει, είναι αναγκαία για τη σταθεροποίηση ελλειμματικών χωρών, χωρίς να διανοείται καν ότι, εάν η λιτότητα επιβάλλεται σε όλες, θα έπρεπε τουλάχιστον αυτή να εφαρμόζεται με την αναλογούσα κατά περίπτωση δοσολογία και με την προϋπόθεση ότι εξ αυτής δεν πλήττεται η εξίσου αναγκαία ανάκαμψη.

Εάν γίνει δεκτό ότι από την αρχή της επταετίας η Ελλάδα είχε τις μεγαλύτερες στρεβλώσεις, πώς άραγε αυτό συμβιβάζεται με το ότι κατά την προηγηθείσα περίοδο 2000-2008 η χώρα μας μαζί με την Ιρλανδία και τη Νότια Ευρώπη κατέγραφαν τους υψηλότερους στην ευρωζώνη ρυθμούς ανάπτυξης και συσσώρευσης πάγιου κεφαλαίου;

Μήπως τα μεγάλα ελλείμματα και οι ανισορροπίες δεν οφείλονται τόσο στις στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας, αλλά απλώς στην υπερεπέκτασή της, στην υπερσυσσώρευση επενδύσεων και κεφαλαίου; Στον «χορό υπερεπενδύσεων», στον οποίο φυσικά οι Ελληνες μισθωτοί και συνταξιούχοι δεν συμμετείχαν ούτε καν ως θεατές;

Πρόσφατη έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) διαπιστώνει ότι τα προγράμματα προσαρμογής κατά την περίοδο 2010-2014 είχαν άμεση συνέπεια τη δραματική περικοπή της ελληνικής εσωτερικής αγοράς κατά 40%, ενώ στις Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία η συρρίκνωση ήταν μόνον 10%.

Εάν σ’ αυτό προστεθεί και η τριετία 2014-2016, η συρρίκνωση της εσωτερικής αγοράς στην Ελλάδα υπερβαίνει το 50%, ενώ στις ομοιοπαθείς της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αντί συρρίκνωσης σημειώνεται επέκταση της εσωτερικής ζήτησης, πράγμα που αποτελεί και τον μοχλό για τη σημειούμενη ανάκαμψη σε αυτές.

Στην Ελλάδα, κατά την επίμαχη επταετία, οι μισθοί και συντάξεις περικόπηκαν κατά 50%, ενώ αυτό δεν συνέβη σε καμιά από τις ομοιοπαθείς χώρες, στις οποίες οι μισθοί και συντάξεις αυξήθηκαν, όπως στην Ισπανία, ή δεν περικόπηκαν περισσότερο από 10%, όπως στην Ιρλανδία.

Οι βίαιες περικοπές εισοδημάτων και η υπερφορολόγηση στην Ελλάδα στάθηκαν οι κύριες αιτίες για την κατάρρευση όχι μόνον της εσωτερικής αγοράς, αλλά και των τραπεζικών καταθέσεων, δεδομένου ότι οι φορολογούμενοι αναπληρώνουν τις απώλειες εισοδήματος αντλώντας από τις αποταμιεύσεις τους.

Παράλληλα, η αιφνιδιαστική συρρίκνωση εισοδημάτων και εσωτερικής αγοράς έχει συμπαρασύρει στην Ελλάδα τη δραματική κατάρρευση των κάθε είδους νέων επενδύσεων και του σχηματισμού παγίου κεφαλαίου, ο οποίος το 2016 έχει απολέσει 97% του επιπέδου του 2008. Στην Ισπανία, η απώλεια επενδύσεων κατά την αυτή περίοδο ήταν 27,6%, στην Ιρλανδία 42%, στην Πορτογαλία 34%.

Στην ίδια μελέτη της, η ΕΚΤ σημειώνει χαρακτηριστικά για την Ελλάδα ότι «ουδέποτε σε καιρό ειρήνης έλαβε χώρα τέτοια αναπροσαρμογή προς τα κάτω στο βιωτικό επίπεδο σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ακόμη και οι βαρύτερες συρρικνώσεις εσωτερικής αγοράς στην παγκόσμια οικονομική ιστορία ουδέποτε είχαν ξεπεράσει το 7% με 10%».

Εάν μέχρι σήμερα διαιωνίζεται ο εγκλωβισμός της χώρας μας σε συνθήκες «κλινικού θανάτου», αυτό δεν οφείλεται τόσο στις αρχικές παθογένειες, που οπωσδήποτε υπήρχαν προ του 2009, όσο κυρίως στην καταστροφική και οπωσδήποτε αλυσιτελή διαχείρισή τους, που αυταρχικά επιβλήθηκε από δανειστές και εταίρους από το 2010.

Ακόμη μία φορά, το φάρμακο αποδείχθηκε φρικτότερο από την ασθένεια. Και αν υποτεθεί ότι κάποτε ο ασθενής θεραπεύεται, κινδυνεύει τότε να βρεθεί σε πλήρη αδυναμία να επιστρέψει στη ζωή. Στην Ελλάδα επελέγη ως θεραπευτική μέθοδος η λεγόμενη «εσωτερική υποτίμηση», με αποτέλεσμα τη νέκρωση της εσωτερικής αγοράς και της οικονομίας.

Δεν ελήφθη καμιά μέριμνα για τη διατήρηση της οικονομικής δραστηριότητας σε θετικές επιδόσεις, έστω και σε κατώτερα επίπεδα, με αποτέλεσμα η χώρα να έχει εγκλωβιστεί σε υφεσιακό φαύλο κύκλο που δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια ιστορία και δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη υπερχρεωμένη χώρα της Ευρώπης, ενώ παράλληλα τα αρχικά προβλήματά της δεν βελτιώνονται, αλλά συνεχώς επιδεινώνονται.

Το δημόσιο χρέος από 115% του ΑΕΠ το 2010, σήμερα έχει φτάσει στο 185%. Και σε απόλυτα μεγέθη δεν μειώνεται αλλά αυξάνεται: από 299 δισεκατομμύρια ευρώ το 2009 σε 320 δισ. το 2016.

Για την επιδείνωση της οικονομίας κατά την τελευταία επταετία, ο Γερμανός αξιωματούχος ενοχοποιεί το μέγεθος του ελληνικού προβλήματος και την ανεπαρκή τήρηση από τις ελληνικές κυβερνήσεις των συμφωνιών με τους δανειστές και εταίρους.

Ωστόσο, όσο μεγάλο και εάν ήταν το αρχικό ελληνικό πρόβλημα, θα όφειλε η πρόσφορη διαχείρισή του να το ελαφρύνει και όχι να το επιδεινώνει. Εξάλλου, εάν οι ελληνικές κυβερνήσεις της επταετίας διακρίθηκαν για κάτι, δεν ήταν διόλου για πλημμελή τήρηση των συμφωνηθέντων με τους δανειστές, αλλά αντίθετα για την πρόθυμη και πιστή εφαρμογή τους.

Εάν μέχρι σήμερα η Ελλάδα δεν ανακάμπτει, αλλά συνεχίζει την πτωτική πορεία της, δεν είναι επειδή δήθεν δεν εφαρμόζει τα συμφωνηθέντα, αλλά αντίθετα επειδή τα εφαρμόζει και με υποδειγματικό τρόπο. Μαρτυρούν γι’ αυτό 1,3 εκατομμύριο άνεργοι που απώλεσαν τις θέσεις τους εξαιτίας της εφαρμογής προγραμμάτων που υποτίθεται διασώζουν τη χώρα από την πτώχευση.

Οταν το κόστος εργασίας αποβαίνει μοναδική και αποκλειστική «μεταβλητή προσαρμογής», ολόκληρο το βάρος της διάσωσης επιρρίπτεται στον κόσμο της εργασίας με περικοπές εισοδημάτων, εκτίναξη της ανεργίας και υπερφορολόγηση. Η οικονομία «εξυγιαίνεται» μεταθέτοντας το κόστος της «εξυγίανσής» της στις οικογένειες μισθωτών και συνταξιούχων.

Ομως έτσι, ακόμη και αν υποτεθεί ότι «εξυγιαίνεται», η ίδια καταποντίζεται σε υποβιβασμένο επίπεδο λειτουργίας και χωρίς κίνητρα για σοβαρή ανάκαμψη.

Για τη σύγχρονη ελληνική τραγωδία, που δεν έχει παρόμοια στην Ευρώπη, η ευθύνη προσάπτεται βεβαίως στους αρχιτέκτονες της μακάβριας ελληνικής συνταγής, αλλά και όχι λιγότερο στις ελληνικές κυβερνήσεις της επταετίας, οι οποίες όχι μόνο δεν ανέδειξαν επαρκώς τις καταστροφικές συνέπειές της, αλλά και σπεύδουν μέχρι σήμερα να διαβεβαιώνουν ότι με την υποδειγματική και σχολαστική τήρησή της ανοίγει ο δρόμος για τις αγορές και την επιστροφή της ανάπτυξης.

* Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Με κριτήριο τις παρανομίες των δανειστών, μία από τις λύσεις για την Ελλάδα είναι η καταγγελία των Θεσμών, συμπεριλαμβανομένων των μνημονίων, στο ευρωπαϊκό δικαστήριο – όπου θα μπορούσε να ζητηθεί αποζημίωση ανάλογη των ζημιών που έχουμε υποστεί, ύψους άνω του 1 τρις €.
"Εισέρχεται στην τελική ευθεία η μεταβίβαση της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, με τη μέθοδο που έχουμε ήδη αναλύσει (άρθρο) – από μία αριστερή κυβέρνηση, αφού προηγουμένως εξοντώθηκαν μεθοδικά όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα, έτσι ώστε οι Πολίτες να μην έχουν καμία άλλη επιλογή και καμία ελπίδα (η επανάληψη του παρελθόντος δεν είναι ασφαλώς επιλογή).

Στο τελικό στάδιο του μεγάλου πειράματος, της κατάργησης δηλαδή της Δημοκρατίας από το νεοφιλελευθερισμό και την ενωμένη Ευρώπη, η ελληνική αριστερά κατέρριψε το μύθο της σοσιαλιστικής ηθικότητας, της ειλικρίνειας, της εντιμότητας, της αξιοπρέπειας, καθώς επίσης του πατριωτισμού – τεκμηριώνοντας πως η άνοδος στην εξουσία, αλλάζει εντελώς τις πεποιθήσεις όλων των πολιτικών τάσεων, διαβρώνει και διαφθείρει.

Παρομοιάζεται κατά κάποιον τρόπο με το να αναλάμβανε την προεδρία των Η.Π.Α. ο νέγρος επαναστάτης και ακτιβιστής M.L. Kingκαταδικάζοντας στη συνέχεια όλους τους μαύρους αμερικανούς σε δούλους της λευκής «Άριας φυλής» στο διηνεκές – παρά το ότι τους είχε υποσχεθεί την ελευθερία, την ισότητα και το εκλογικό δικαίωμα τους".

Ανάλυση

Κατά την άποψη μας, το σημαντικότερο γεγονός του 2015 για την Ελλάδα, ήταν η μοναδική στην ιστορία κυβίστηση του πρωθυπουργού – η υπογραφή του τρίτου μνημονίου που επικύρωσε τα υπόλοιπα, σε πλήρη αντίθεση με την επιθυμία των Ελλήνων, υπό τον ανόητο φόβο της απώλειας ενός νομίσματος που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα επιβιώσει (άρθρο).

Όπως έχουμε αναφέρει, δεν ήταν δική του δουλειά να αποφασίσει πως δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση στην πολιτική λιτότητας που επιβάλλουν κτηνωδώς οι δανειστές σε όλες τις κυβερνήσεις-υποχείρια τους, μετά την υπαγωγή μας στο ΔΝΤ.

Άλλωστε, στη βασικότερη χρονική στιγμή της διαπραγμάτευσης, ο ίδιος δρομολόγησε πολύ σωστά ένα δημοψήφισμα – έτσι ώστε να αποφασίσουν οι Πολίτες εάν ήθελαν τη συνέχεια της γερμανικής κατοχής και της πολιτικής λιτότητας ή όχι. Μίας πολιτικής που καταστρέφει μεθοδικά την οικονομία της χώρας, έτσι ώστε να διευκολυνθεί η λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της.

Μίας πολιτικής που έχει στόχο τη μετατροπή των Ελλήνων σε σκλάβους χρέους των δανειστών, χωρίς καμία απολύτως προστασία από το διαλυμένο πλέον κοινωνικό τους κράτος και τη Δικαιοσύνη. Μίας πολιτικής που χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως απροστάτευτο πειραματόζωο, για να μπορέσει μετά να εφαρμοσθεί χωρίς λάθη στους Πολίτες των άλλων χωρών.

Στα πλαίσια αυτά οι Έλληνες αποφάσισαν με πλειοψηφία 61,5% εναντίον της συγκεκριμένης πολιτικής, αναλαμβάνοντας όλο το ρίσκο, ακόμη και αυτό της εξόδου από την  Ευρωζώνη – παρά τις κλειστές τράπεζες και τις άλλες απειλές εκ μέρους τόσο της εγχώριας, όσο και της διεθνούς ελίτ, συμπεριλαμβανομένου του ευρωπαϊκού ιερατείου. Ως εκ τούτου, ο πρωθυπουργός δεν είχε κανένα δικαίωμα να τους αγνοήσει, αποφασίζοντας μόνος του εάν υπάρχει εναλλακτική λύση ή όχι.

Αυτή ήταν η εντολή των Πολιτών, ενώ η δική του δουλειά ήταν να ακολουθήσει τη μαζική κινητοποίηση και να σεβασθεί αυτούς που τον έφεραν στην εξουσία πιστεύοντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις – όλους εκείνους, για τους οποίους αποτελούσε την τελευταία ελπίδα. Δεν είχε το δικαίωμα σε καμία περίπτωση να δολοφονήσει αυτήν την ελπίδα, επιλέγοντας την πολιτική του καριέρα εις βάρος της πατρίδας του – κάτι που δεν θα του συγχωρήσουν ποτέ οι Έλληνες, όσες δεκαετίες και αν περάσουν, όσο συμπαθής και αν τους είναι.

Επόμενο σημαντικότερο ήταν αναμφίβολα το τραπεζικό κόλπο (άρθρο), το σκάνδαλο των σκανδάλων  – μέσω του οποίου ζημιώθηκε η Ελλάδα με ένα ποσόν της τάξης των 40 δις € ενώ, το κυριότερο, μεταφέρθηκε ένα μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας στα χέρια ξένων, οι οποίοι θα την αποκτήσουν σε εξευτελιστικές τιμές με κατασχέσεις και με πλειστηριασμούς.

Η δήλωση υποταγής του 2016  

Το σημαντικότερο γεγονός τώρα του 2016 ήταν η επίσημη αποδοχή του καθεστώτος της αποικίας εκ μέρους του υπουργού οικονομικών, με το ανίερο αντάλλαγμα της παραμονής της κυβέρνησης στην εξουσία – έτσι όπως αυτή εκφράσθηκε με την επιστολή της ντροπής που απέστειλε στις 23 Δεκεμβρίου στον ολλανδό πρόεδρο του άτυπου, μη θεσμοθετημένου «κατασκευάσματος» του κ. Σόιμπλε, στο Euro Group.

Εν προκειμένω διαβεβαίωσε τον κ. Σόιμπλε μέσω του ολλανδού πως η κυβέρνηση, για ένα αόριστο χρονικό διάστημα, δεν θα λαμβάνει καμία απόφαση χωρίς την άδεια της σκιώδους διακυβέρνησης των δανειστών που διοικεί από το παρασκήνιο την Ελλάδα – κάτι που θα ισχύει για όλες τις αποφάσεις που κοστίζουν χρήματα, ακόμη και όταν οι συμφωνημένοι στόχοι υπερκαλύπτονται.

Ο στόχος πάντως της ξένης «επιτροπείας» είναι ο ίδιος, με αυτόν της κλασσικής αποικιοκρατίας: η «απορρόφηση» όσο το δυνατόν περισσοτέρων χρημάτων από την αποικία, αδιαφορώντας για το παρόν και το μέλλον της, καθώς επίσης για την ολοκληρωτική λεηλασία και εξαθλίωση των κατοίκων της.

Με απλά λόγια, δια της επιστολής (πηγή) ο θλιβερός υπουργός διαβεβαίωσε την άτυπη κυβέρνηση της χώρας, τους εκπροσώπους δηλαδή της ΕΚΤ, της Κομισιόν, του ESM και του ΔΝΤ ότι, δεν θα κάνει απολύτως τίποτα, χωρίς την προηγούμενη άδεια της/τους – γεγονός που σημαίνει ότι, η ελληνική Βουλή είναι πλέον εντελώς ανίσχυρη, συνεχίζοντας να υπάρχει μόνο ως διακοσμητικό στοιχείο της αποικίας, ενώ κάτι ανάλογο ισχύει επίσης για το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Η επικριτική στάση της αντιπολίτευσης βέβαια, όσον αφορά την επιστολή, είναι εξόχως υποκριτική – αφού την ίδια στιγμή πιέζει την κυβέρνηση να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση με κάθε θυσία (το ίδιο έκανε το 2015, πριν από την κυβίστηση του πρωθυπουργού), ενώ τα περιεχόμενο της επιστολής βασίζεται στο τρίτο μνημόνιο που συνυπέγραψε και η ίδια, μαζί με κάποια άλλα θλιβερά πολιτικά κόμματα.

Θα μπορούσε τώρα να ισχυρισθεί κανείς πως το αντάλλαγμα της επιστολής είναι η διαγραφή χρέους εκ μέρους των «Θεσμών» – κάτι που όμως δεν φαίνεται στον ορίζοντα, ενάντια στις υποσχέσεις που δίνονται σε όλες τις κυβερνήσεις μετά το 2012. Στην πραγματικότητα, αυτό που συνεχίζει να ισχύει είναι η απειλή, σύμφωνα με την οποία τα εξής: «εάν δεν τηρείτε επακριβώς τις συμφωνίες και τις εντολές μας, θα πρέπει να δηλώσετε στάση πληρωμών, να χρεοκοπήσετε – κάτι που θα έχει ως συνέπεια τη μη αναχρηματοδότηση των τραπεζών σας από την ΕΚΤ και την ανεξέλεγκτη έξοδο σας από την Ευρωζώνη«.

Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε εδώ πως επειδή οι ενέργειες της Τρόικα, η οποία δημιουργήθηκε μυστικά το 2010, είχαν χαρακτηρισθεί ως μη δημοκρατικές και απρεπείς, με αποτέλεσμα το όνομα της να «κηλιδωθεί», μετονομάσθηκε σε «Θεσμό» με την είσοδο ενός τέταρτου μέλους: του ESM, το οποίο διοικείται επίσης από γερμανό. Ο πρόεδρος της Κομισιόν είχε υποσχεθεί βέβαια πως θα την καταργούσε (πηγή) επειδή, μεταξύ άλλων, το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο είχε καταδικάσει τις μη δημοκρατικές και μη εξουσιοδοτημένες θεσμικά μεθόδους της – κάτι που δεν συνέβη, επειδή ο κ. Juncker έχασε τη μάχη από τον κ. Σόιμπλε.

Όσον αφορά την ΕΚΤ, δεν έχει κανένα θεσμικό δικαίωμα να επεμβαίνει σε κυβερνητικά θέματα των κρατών μελών, ενώ δεν υπάρχει καμία απόφαση του συμβουλίου της, η οποία να εγκρίνει τη συμμετοχή της στην Τρόικα προηγουμένως και στους «Θεσμούς» σήμερα – επομένως πρόκειται για μία παράνομη διαδικασία, αντίστοιχη με τους επίσης παράνομους εκβιασμούς που δρομολογεί (ανάλυση), για να μπορεί να επιβάλλει τις όποιες απαιτήσεις του ο κ. Σόιμπλε.

Αυθαίρετο, παράνομο και μη θεσμικό είναι επίσης το Euro Group, στο οποίο προΐσταται ο ανόητος Ολλανδός με το δίπλωμα στη γεωργική οικονομία – αφού δεν προβλέπεται πουθενά στις ευρωπαϊκές συμφωνίες, έχοντας δημιουργηθεί άτυπα από τον αρχηγό των βαρβάρων, από τον κ. Σόιμπλε (συνέχεια στην επόμενη σελίδα).

Η καταγγελία εναντίον των «Θεσμών»

Συνεχίζοντας, με κριτήριο όλες τις ως άνω παρανομίες, μεταξύ των οποίων μεγαλύτερη είναι αυτή της ΕΚΤ που δεν διστάζει να εκβιάζει ψυχρά τους πάντες, με αθέμιτο όπλο το κλείσιμο των τραπεζών, μία από τις πιο σημαντικές λύσεις για την Ελλάδα θα ήταν η υποβολή καταγγελίας εναντίον των «Θεσμών», συμπεριλαμβανομένων των μνημονίων, στο ευρωπαϊκό δικαστήριο – όπου, μεταξύ άλλων, θα μπορούσε να ζητηθεί αποζημίωση από τη χώρα μας, ανάλογη των ζημιών που έχει υποστεί από τα μνημόνια χωρίς δική της ευθύνη (ανάλυση), ύψους άνω του 1 τρις €.

Η μη καταγγελία εκ μέρους των ελληνικών κυβερνήσεων αποτελεί αναμφίβολα μία ακόμη προδοσία τους, ίσως τη χειρότερη όλων – ενώ ο οποιοσδήποτε θελήσει να διεκδικήσει την πρωθυπουργία της Ελλάδας στο μέλλον, οφείλει
(α) αφενός μεν να δεσμευθεί ως προς την καταγγελία όλων των παραπάνω στο ευρωπαϊκό δικαστήριο,

(β) αφετέρου σε σχέση με την παραδειγματική τιμωρία των υπευθύνων της χρεοκοπίας, αυτών που με την υπογραφή τους επικύρωσαν τα μνημόνια, καθώς επίσης εκείνων που δεν σεβάσθηκαν τη λαϊκή ετυμηγορία (δημοψήφισμα 2015).
Περαιτέρω ο υπουργός οικονομικών, φίλος του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας που υπερηφανεύθηκε κάποτε για την αποφυγή του πραξικοπήματος της δραχμής (πηγή) έχει ιστορία, ως «υποτακτικός διαπραγματευτής» απέναντι στους «Θεσμούς» – αφού είναι ασφαλώς υπεύθυνος για όλους τους επώδυνους συμβιβασμούς που ακολούθησαν, μετά την αντικατάσταση του προηγουμένου από τον πρωθυπουργό.

Πόσο μάλλον όταν δεν έχει καταφέρει ποτέ μέχρι σήμερα να πάρει κάποιο αντάλλαγμα για τους μονομερείς συμβιβασμούς του – ενώ είχε και έχει στη διάθεση του πλήθος διαπραγματευτικών δυνατοτήτων, μεταξύ των οποίον την τοποθέτηση του ΔΝΤ στο θέμα της διαγραφής του δημοσίου χρέους, καθώς επίσης του λανθασμένου πολλαπλασιαστή (ανάλυση).

Υπενθυμίζουμε εδώ ένα άρθρο για το σκοτεινό ρόλο του ΔΝΤ στην ελληνική κρίση (πηγή), ο συγγραφέας του οποίου θεωρεί ότι, επρόκειτο για ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά σκάνδαλα στην ιστορία – όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στην εξής τοποθέτηση του επικεφαλής του ΔΝΤ στην Ιρλανδία:
«Όλα όσα έχουμε μάθει τα τελευταία πέντε χρόνια είναι πως αποτελεί μία απίστευτα κακή οικονομική πολιτική η επιβολή προγραμμάτων λιτότητας, σε μία οικονομία που είναι εγκλωβισμένη στο καθοδικό σπιράλ της ύφεσης. Ειλικρινά σοκαρίσθηκα από το γεγονός ότι, συζητάμε για την αύξηση του ΦΠΑ κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις. Πόσο μάλλον όταν μόλις διαπιστώσαμε πως η αύξηση του ΦΠΑ, ακόμη και σε μία χώρα με ισχυρή οικονομία, με υψηλή ανταγωνιστικότητα και με μεγάλες εξαγωγές όπως η Ιαπωνία, καταστρέφει την οικονομία της».
Εκτός αυτού, ο ίδιος αναφέρεται στην προφητική διαπίστωση του εκπροσώπου της Ινδίας στο ΔΝΤ, σύμφωνα με τον οποίο, πάντοτε σε ελεύθερη μετάφραση, τα παρακάτω:
«Η τρομακτική έκταση των μέτρων λιτότητας, χωρίς καμία νομισματική αντιστάθμιση, είναι άνευ προηγουμένου παραδείγματος. Ακόμη και αν το πρόγραμμα εφαρμοζόταν με επιτυχία, θα είχε ως αποτέλεσμα ένα καθοδικό σπιράλ του θανάτου από πτωτικές τιμές, αύξηση της ανεργίας και μείωση των εσόδων του δημοσίου – το οποίο στο τέλος θα υπονόμευε το ίδιο το πρόγραμμα».
Με κριτήριο λοιπόν τόσο το ίδιο το ΔΝΤ, όσο και τα αποτελέσματα της εφαρμογής του προγράμματος λιτότητας στην Ελλάδα, έτσι όπως τα βιώσαμε για πάνω από έξι χρόνια, είναι αδικαιολόγητη τόσο η στάση της σημερινής κυβέρνησης και του υπουργού οικονομικών της, όσο και αυτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης – αφού προαναγγέλλει την ακόμη πιο πιστή εφαρμογή των μνημονίων θεωρώντας ότι, οι Έλληνες δεν έχουν πια καμία άλλη εναλλακτική λύση, εκτός από το να την ψηφίσουν, υπογράφοντας της μία λευκή επιταγή που είναι σίγουρο πως θα διαμαρτυρηθεί.

Επίσης αδικαιολόγητη είναι η στάση όλων αυτών που θεωρούν πως υπεύθυνοι είναι οι Έλληνες για την αποτυχία των μνημονίων, μεταξύ άλλων επειδή δεν τα εφάρμοσαν σωστά – επικαλούμενοι τη μη υιοθέτηση ορισμένων διαρθρωτικών αλλαγών, οι οποίες ασφαλώς δεν θα ισορροπούσαν την καταστροφή που προκλήθηκε στην ελληνική οικονομία. Εδώ υπενθυμίζουμε εν πρώτοις τη χαρακτηριστική αναφορά του πρώην επικεφαλής οικονομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας, σύμφωνα με την οποία τα εξής:
«Η συμβουλή διενέργειας διαρθρωτικών, δομικών αλλαγών είναι ασφαλής ως πρόταση. Η αιτία είναι το ότι, κανένας δεν γνωρίζει τι ακριβώς σημαίνει η φράση. Εάν λοιπόν η οικονομία αναπτύσσεται, τότε αυτός που έχει προτείνει τις διαρθρωτικές αλλαγές λέει: όπως σου το είπα. Εάν η οικονομία δεν αναπτύσσεται, τότε λέει: δεν έκανες διαρθρωτικές αλλαγές. Ως εκ τούτου, μονά-ζυγά δικά του» (K. Basu, επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, με παρεμβάσεις – πηγή).
Κατά δεύτερο λόγο υπενθυμίζουμε το γεγονός ότι, τα μέτρα που πραγματικά εφαρμόσθηκαν στην Ελλάδα ήταν τουλάχιστον τρεις φορές αυστηρότερα από ότι στην Πορτογαλία, όπως οι ίδιοι οι δανειστές παραδέχθηκαν – ενώ έχουμε τεκμηριώσει πολλές φορές (ανάλυση) με αριθμούς που δεν ψεύδονται ποτέ ότι, οι κυβερνήσεις των μνημονίων συμπεριφέρθηκαν βασιλικότερα του βασιλιά, υπηρετώντας πιστά το γαλλογερμανικό άξονα, ο μοναδικός στόχος του οποίου ήταν η διάσωση των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, αδιαφορώντας για την καταστροφή που θα προκαλούταν στην πατρίδα μας.

Οι δικές μας ευθύνες

Περαιτέρω ορισμένοι μας «κατηγορούν» ισχυριζόμενοι ότι, δεν αναφέρουμε ποτέ και πουθενά τις δικές μας ευθύνες ως Πολιτών και ως Έθνους – κάτι που εκτός του ότι δεν ισχύει, αφού τις έχουμε τονίσει αρκετές φορές, δεν θα υπήρχε ουσιαστικά λόγος, αφού οι περισσότεροι Έλληνες αυτό ακριβώς κάνουν, σχεδόν σε καθημερινή βάση.

Εν τούτοις, οι κυριότερες ευθύνες μας ως Πολίτες αφορούν την εποχή πριν από την υπαγωγή της πατρίδας μας στην Τρόικα και την επιβολή των μνημονίων – όπου πράγματι κάναμε ασυγχώρητα λάθη έχοντας υπερχρεωθεί, κάτι που είναι εγκληματικό για μία χώρα στη δική μας γεωπολιτική θέση, πόσο μάλλον με τόσους χαμηλού πολιτισμικού επιπέδου εχθρούς γύρω μας.

Για τους πολιτικούς βέβαια, ξεκινώντας από τον Εφιάλτη του Καστελόριζου (με το ελαφρυντικό του δημοψηφίσματος, μέσω του οποίου ανετράπη), από αυτούς που υπέγραψαν μνημόνια που δεν καταλάβαιναν καν, από τον ένοχο της επίσημης χρεοκοπίας κοκ., δεν ισχύουν τα παραπάνω – για εκείνους βέβαια που συνεργάσθηκαν με τις δυνάμεις κατοχής, προδίδοντας ως εκ τούτου την πατρίδα τους.

Οι Πολίτες όμως δεν ευθύνονται καθόλου για όλα όσα ακολούθησαν μετά το 2010, ενώ είναι παράλογο να θεωρεί κανείς τα θύματα ως θύτες, φορτώνοντας τα με ευθύνες που σε καμία περίπτωση δεν τους αναλογούν – εκτός από αυτές της συμπεριφοράς τους, της μη αντίδρασης τους δηλαδή, η οποία δημιουργεί την εντύπωση της συλλογικής αποχαύνωσης.

Ακόμη όμως και τότε υπάρχουν κάποια ελαφρυντικά, αφού έχουν δεχθεί μία κατά μέτωπο επίθεση «σοκ και δέους», χωρίς να προστατεύονται από το κομματικό τους σύστημα – το οποίο ήταν το χειρότερο των τελευταίων δεκαετιών.

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, δικαιολογημένα ή μη, η Ελλάδα δεν είναι απλά στην άκρη του γκρεμού, αλλά καταρρέει – ευρισκόμενη σε ελεύθερη πτώση. Έχει όμως ακόμη λύσεις στη διάθεση της, όπως η νομική οδός που αναφέραμε παραπάνω – με την ταυτόχρονη δήλωση της αναβολής πληρωμών εντός της Ευρωζώνης, έως ότου αποφασίσει το ευρωπαϊκό δικαστήριο για το καθεστώς της «αποικίας χρέους» που της έχει επιβληθεί.

Για να δρομολογηθεί όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει να ξυπνήσουν επιτέλους οι ιθαγενείς. Να αναλάβουν όλες εκείνες τις ευθύνες που τους αναλογούν και καμία παραπάνω, συνειδητοποιώντας ότι δεν είναι θύτες – αλλά θύματα μίας δεύτερης αποικιοκρατικής εποχής που ενορχήστρωσαν οι ίδιοι βάρβαροι του παρελθόντος.

Τέλος, να υποχρεώσουν τα κόμματα να συνεργασθούν μεταξύ τους διώχνοντας και τιμωρώντας παραδειγματικά (α) τους βασικούς υπευθύνους της υπερχρέωσης, της υποταγής στην Τρόικα και στα μνημόνια, καθώς επίσης (β) της επίσημης χρεοκοπίας και του μη σεβασμού του δημοψηφίσματος – έτσι ώστε να καθαρίσει επιτέλους η Ελλάδα από το βούρκο και να μεγαλουργήσει, όπως άλλωστε της αξίζει, έχοντας ήδη πληρώσει το τίμημα των λαθών της πάρα πολύ ακριβά.

Βασίλης Βιλιάρδος
Πηγη Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Τάσσος Συμεωνίδης
Ακαδημαϊκός Σύμβουλος
RIEAS
Αιδώς σωφροσύνης πλείστον μετέχει
Θουκυδίδης
Αιδώς, Αργείοι
Όμηρος
Το 2016, χρονιά μαύρη και επώδυνος, έκλεισε με την κωμικοτραγική απόπειρα μεταβολής της πολύπαθης Πλατείας Συντάγματος σε λούνα παρκ. Η αποτυχία του εγχειρήματος έχει ειρωνικές προβολές στην σημερινή απέλπιδα κατάσταση της κάποτε «δυνατής Ελλάδας.» Όπως και η «ισχυρή» Ελλάς έτσι και η ρόδα απέτυχε στην ολοκλήρωση του τεχνικού της μνημονίου.

Αντιθέτως όμως με την περίπτωση της παραιτήσεως του υπεύθυνου της ρόδας, πρώην πλέον προϊσταμένου του τμήματος του Δήμου Αθηναίων με το δυσπρόσιτο ακρωνύμιο «ΟΠΑΝΔΑ,» κανείς εκ των ενόχων της οικονομικής και κοινωνικής διάλυσης των τελευταίων έξι ετών δεν είχε την προσωπική ευπρέπεια (κοινώς «τσίπα») και το θάρρος να παραιτηθεί. Όλοι (και όλες) παρέμειναν «τσιμεντωμένοι» (ες) στις θέσεις τους μέχρι τελευταίας ρανίδος και εκλογικής τορπιλικής καταβύθισης.

Η ρόδα ήδη αποσυναρμολογείται από τα συνεργεία για να περάσει στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας.» Το καταθλιπτικό και απεχθές όμως άθυρμα που εξακολουθεί να ονομάζεται συλλογικώς «κόμματα εξουσίας» υπάρχει γερό, δυνατό, και μονίμως ανανεούμενο με πρόσωπα πάντοτε σπιθαμιαία, διαβλητά, συχνά αγράμματα, και βυθισμένα στο ευφραντικό αλισβερίσι με τον κρατικό «κορβανά,» το baksheesh, και τη γενική διαφθορά των μεταμεσονυκτίων διατάξεων και των άλλων «εργαλείων προώθησης αιτημάτων.»

Ενώ τα κομμάτια της ρόδας λούνα παρκ φορτώνονται για να πάνε στην αποθήκευση ή στην κοπή αχρήστων μετάλλων, τα κόμματα (εξουσίας ή μη) υπόσχονται ακόμη καλύτερες μέρες και ομνύουν όρκους πίστεως και υποτελείας στους «σωτήρες» μας χωρίς τον παραμικρό δισταγμό και με παντελή έλλειψη ντροπής και ορίου αντοχής στις συνεχείς προσβολές των επάρατων (γερμανό-κατευθυνόμενωνν) «εταίρων» μας.

Που πάμε λοιπόν;

Σε πρόσφατο διορατικό άρθρο τους για την Ελλάδα της «κρίσης,» οι Irish Times μας πρόσφεραν μια νευρώδη και ψύχραιμη ανάλυση του ελληνικού αδιεξόδου.
Σημείωσαν π.χ. ότι η προσπάθεια του «εκσυγχρονισμού» συγκρούστηκε με την πατροπαράδοτη ταυτότητα της χώρας και το αποτέλεσμα ήταν «ψεύδη και συσκότιση» κοινώς, εις την καθομιλουμένη σήμερον, δούλεμα και λούφα και παραλλαγή.

Σημείωσαν επίσης ότι το σημερινό χάος προκαλεί ένα πολιτικό «πισωγύρισμα» που φέρνει αντιμέτωπους στο κοινοβούλιο δύο πολιτικούς σχηματισμούς των άκρων (ακροδεξιοί εναντίον ακροαριστερών). Το αδιέξοδο συμπληρώνεται από την απαίτηση των Μέρκελ & Σια για μια ενδοτική, πρόθυμη, και υποχωρητική κυβέρνηση-ανδρείκελο που απλώς θα δεχθεί να εφαρμόσει «συνεχώς αυξανόμενη λιτότητα» (‘ever-increasing austerity’). Και το άρθρο καταλήγει ως εξής:
[Ο John Paulson δισεκατομμυριούχος και μέγας επενδυτής της Wall Street είπε]: «Το κύριο περιουσιακό στοιχείο της Ελλάδας είναι το ανθρώπινο της δυναμικό, [που αποτελείται από] ανθρώπους εργατικούς, ανθεκτικούς, και ρηξικέλευθους».
Είναι αλήθεια αυτό, Κύριε Paulson, αλλά για να δείξουν αυτή τους την ποιότητα χρειάζονται δουλειές, ελαστικότητα στην οικονομία και την ευκαιρία να αφιερώσουν χρόνο, ενεργητικότητα, και κεφάλαια στις δικές τους επιχειρηματικές τους ιδέες. Τίποτε απ’ όλα αυτά όμως δεν προσφέρονται επί του παρόντος. Κι αν τα πράγματα χειροτερέψουν, η κυρία [δηλ. η Ελλάς] που βρίσκεται στην μέση μπορεί να αναγκασθεί να γυρίσει προς τα πίσω [στην ιστορία] και να μας δείξει τα πραγματικά της αισθήματα.

Είναι λοιπόν ρόδα και η Ελλάς, πλην όμως δεν γυρίζει παρ’ όλες τις απεγνωσμένες αλχημείες ενός πολιτικού κατεστημένου ανίκανου και απογοητευτικού παρελθόντος και μηδενικού μέλλοντος.
Το 2017 προμηνύεται ταραχώδες τόσο διεθνώς όσο και «στην γειτονιά μας.» Έχουν έτσι αρχίσει ήδη τα συνεχώς επαναλαμβανόμενα και μηδέποτε καιόμενα σχόλια που προειδοποιούν για «επαγρύπνηση» και «αποφυγή της παγίδας της κλιμάκωσης.» Συνυπάρχουν τα σχόλια αυτά με τις αναπόφευκτες «στρατηγικές αναλύσεις» που κι αυτές έχουν το γνωστό ρεπερτόριο το οποίο περιλαμβάνει την επιδίωξη συμμαχιών, την «καλύτερη» οργάνωση, την εκμετάλλευση «έμπειρων στελεχών» κ.λπ.

Καλές όλες αυτές οι προθέσεις πλην όμως η ακίνητος ρόδα της Ελλάδος απαιτεί όχι μόνο μηχανικά ερεθίσματα και «επιτελικές» δυνατότητες αλλά και απολύτως απαραίτητα «καύσιμα» που δεν υπάρχουν και δεν προσφέρονται από πουθενά.

Για όσους επιθυμούν την σκληρή αλλά αναπόδραστη αλήθεια, το 2017 φθάνει περιβαλλόμενο από τέσσερις «σταθερές» που οριοθετούν το απόλυτο αδιέξοδο της χώρας:

1. Την αθάνατη δημοσιοϋπαλληλία και το συντεχνιακό συμφέρον με τα «αδιαπραγμάτευτα δίκια» που ορθώνουν ανυπέρβλητα τείχη σπατάλης και οικονομικού αδιεξόδου στην φυματική προσπάθεια «ανάκαμψης»·

2. Την τραγωδία της «ευρωπαϊκής προοπτικής» και της ανακυκλούμενης αιχμαλωσίας χρέους που έχουν πλέον μεταφραστεί σε ανοιχτή εχθρότητα των Βορείων προς του Νοτίους, οι οποίοι γελοιοποιούνται και (πλαγίως) υβρίζονται καθημερινά από τα «διευθυντήρια» και τους προπαγανδιστές της τευτονικής αρετής·

3. Τον εγκλωβισμό περίπου 60,000 μουσουλμάνων «προσφύγων» και «παράτυπων μεταναστών» στον ελληνικό χώρο που, όπως εξελίσσεται η κατάσταση, αποτελούν ήδη τον πυρήνα μιας ακόμα «μουσουλμανικής μειονότητας» με τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά εκείνων των «τούρκων» της Θράκης που ενέχουν υψηλούς κινδύνους εθνικής ασφάλειας ·

4. Και την εξαιρετικά πλέον επικίνδυνη Τουρκία του νέο-ισλαμικού παραλόγου με τις προφανείς της προθέσεις «κλιμάκωσης» που βεβαίως πρέπει να αντιμετωπίζονται με «ψυχραιμία» η οποία όμως δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς μια ακαταμάχητη αποτρεπτική ισχύ.

Και έτσι η ελπίς γαντζώνεται και πάλι στις πρόωρες εκλογές.
Που δεν υπόσχονται τίποτε και που ουσιαστικά δεν σημαίνουν τίποτε.

Επανερχόμαστε λοιπόν στην μοναδική απομένουσα ελπίδα, δηλ. αυτή της συνεργασίας με τα θεία που μπορούν να «βγάλουν» τον deus ex machina ο οποίος θα αποκαταστήσει την τιμή της Πατρίδος και θα την οδηγήσει και πάλι στις σωτήριες αγορές για ακόμη καλύτερες μέρες. Είναι όμως σχεδόν βέβαιο ότι η Γερμανία θα διαφωνήσει και με τα θεία και θα τα υποχρεώσει σε άτακτη υποχώρηση -- ακόμη κι αν κι αυτά υποβάλουν επιστολή μετανοίας και πειθαρχίας ως έπραξε και η κοιτίς της δημοκρατίας μέσω των «υπερήφανων» εκλεγμένων αντιπροσώπων της προσφάτως.

Υστερόγραφο

Αναρωτιέμαι εδώ και πολύ καιρό τι τελικώς ελπίζουν οι «ευρωπαϊστές» μας -- νέοι, μεγαλύτεροι, ωριμότεροι, επίτιμοι, ομότιμοι, expert, πληροφορημένοι και πληροφορούντες κ.λπ. -- όταν επιμένουν ότι η «λύση» περιέχεται αποκλειστικώς στους ευρωπαϊκούς «θεσμούς.» Οι «θεσμοί» μέχρι στιγμής έχουν δημιουργήσει ένα τεράστιο και αδηφάγο αδιέξοδο που έχει καταπιεί την χώρα και σε λίγο θα την χωνέψει με αποτέλεσμα τα γνωστά επακόλουθα της φυσικής αυτής λειτουργίας που δεν τα περιγράφω λόγω του απαραδέκτου της εικόνας. Η «μεγάλη στρατηγική» του Βερολίνου είναι δεδομένη· η «σύμμαχος» μας Μέρκελ ούτε ποτέ σύμμαχος ήταν, ούτε πολύ περισσότερο έχει την διάθεση να αναλώσει έστω και ένα πφένιχ για την σωτηρία μας -- εφ’ όσον βεβαίως επιβιώσει των ερχομένων εκλογών. Η διάσπαση της «ενώσεως» πλησιάζει. Οι «έμπειροι επιτελικοί» μας θα πρέπει να ετοιμάζονται για ελεύθερη πτώση. Αλλά οι απανταχού σχολιαστές μας, με ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις, κινούνται διαρκώς στο ευρωπαϊκό «τόξο» που εντός ολίγου θα είναι πιθανώς χωρίς χορδή. Πώς θα προετοιμασθεί ο «κυρίαρχος λαός;» Ποιός θα του μιλήσει ειλικρινά για τις μέρες που έρχονται οι οποίες θα κάνουν τα capital controls να φαίνονται παίγνια νηπιαγωγείου; Όχι φυσικά οι «ευρωπαϊστές» διότι τότε θα αυτό-εξαιρεθούν της πεμπτουσίας «παραγωγής λύσεων» εντός του ιερού «τόξου.» Αλλά ο κόσμος έχει πολλές διαστάσεις, οι περισσότερες των οποίων όμως μένουν άγνωστες καθ’ όσον ΔΕΝ αποτελούν στοιχεία της ευρωπαϊκής μελωδίας. Εμείς απλώς εξερευνούμε ψηλαφητά τον βυθό στον οποίο έχει ήδη κατακαθίσει η Ελλάς.

Υποσημειώσεις
  1. Δηλαδή της περιόδου της αρχικής «σοσιαλιστικής» πανηγύρεως και του «δώστα όλα» που συνεχίσθηκε με τις «μεταρρυθμιστικές» καντρίλιες της του Σημίτου εποχής και την κατάρρευση της σπιθαμιαίας «συντηρητικής εναλλακτικής.»
  2. Η οποία λίαν συντόμως θα αποτελείται από την σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση που ήδη έχει προσφέρει αδιάψευστα δείγματα γραφής στο πρόσφατο παρελθόν τα οποία και προδιαγράφουν το (πιθανό) κυβερνητικό της μέλλον.
  3. Δηλαδή να επιστρέψει στην εποχή της διχόνοιας και των αιματηρών συγκρούσεων που σημάδεψαν τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.
  4. Η τύχη του κατεστημένου αυτού είναι αδιάρρηκτα συνδεδεμένη με το «μεγάλο στρατηγικό σχέδιο» του Σόϊμπλε όπως αναλύεται. Το μείγμα Πρωσικής ψυχοστασίας και Τευτονικής ordνung (κοινώς: τάξης) αφήνει ελάχιστα περιθώρια διαφυγής από την προδιαγεγραμμένη έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ. Η τύχη εκείνων που υποθέτουν ότι μπορούν να αντισταθούν περιγράφεται ως εξής: If they attempt to escape from the German straitjacket, their banks can be broken as Greece’s were, ruining their economies and raising their debt burdens to unsustainable levels. Like Greece, they can then be forced out through failure to meet fiscal targets. Those who wish to avoid this fate must become more like Germany.
  5. Ήδη η κυβέρνηση κινείται προς την υφέρπουσα νομιμοποίηση του πλήθους αυτού με την παροχή μηνιαίας «σύνταξης ευπάθειας» ποσού 400 ευρώ ανά οικογένεια και ηλεκτρονικής κάρτας ταυτότητος χωρίς καμιά πλέον ελπίδα ότι η χώρα θα μπορέσει να απαλλαγεί από τους «φιλοξενουμένους» αυτούς μέσω των αιωνίως άσφαιρων «διεθνών συμφωνιών» περί επαναπατρισμού κ.λπ.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Σάκη Μουμτζή

Είθισται τέτοια μέρα να ανταλλάσσουμε ευχές για προσωπική ευτυχία. Όμως γνωρίζουμε πως αυτή η ευχή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί για όλους, είναι ανέφικτο, όπως έχει δείξει η Ιστορία του ανθρώπου. Κοινωνία με μόνον ευτυχισμένους ανθρώπους ούτε υπήρξε, ούτε θα υπάρξει.

Εκείνο που ουσιαστικά ευχόμαστε είναι να υπάρχει τέτοιο κοινωνικό περιβάλλον, που να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να αναπτύξει το άτομο τις δεξιότητες του, να ζήσει μιαν αξιοπρεπή ζωή και κυρίως να αισθάνεται πως ζεί ασφαλής μέσα σε αυτό το περιβάλλον.

Έτσι, σημαντικό μέρος της προσωπικής μας ευτυχίας εξαρτάται από τις συνθήκες που διαμορφώνουν αυτοί που εμείς εκλέγουμε με την ψήφο μας. Δηλαδή είμαστε συνυπεύθυνοι για ό,τι μας συμβαίνει, κατά τρόπο αναντίρρητο.

Πολύ απλά, το γεγονός της μίζερης και ευτελούς κατάστασης που βιώνουμε σήμερα, διαμορφώθηκε, κυρίως, από εμάς τους ίδιους που είτε συμμετείχαμε στο μεγάλο φαγοπότι, ο καθένας στο ποσοστό συμμετοχής του ή – το ακόμα χειρότερο – αδιαφορούσαμε για τα όσα βλέπαμε να γίνονται.

Συνεπώς, είναι και πάλι στο δικό μας χέρι, αν θα προσπαθήσουμε να «σηκωθούμε λίγο ψηλότερα» που λέει και ο ποιητής. Και όλη η ουσία βρίσκεται σε αυτό το «λίγο.» Γιατί όταν μια κοινωνία «πιάνει πάτο» και η ελάχιστη βελτίωση έχει μεγάλη σημασία, καθώς δείχνει πως αρχίζει η ανοδική πορεία.

Πριν από δύο χρόνια, τέτοιες μέρες του 2015, αρχίσαμε δειλά-δειλά να σηκώνουμε το κεφάλι, να βλέπουμε τα πράγματα να αλλάζουν κατά τι προς το καλύτερο. όμως δεν το εκτιμήσαμε. Με την δική μας ψήφο, δυστυχώς, επιλέξαμε να διακοπεί αυτή η δύσκολη πορεία και εμπιστευθήκαμε το μέλλον μας σε αυτούς που την δική τους αυταπάτη την μετέτρεψαν σε δική μας εξαπάτηση. Εδώ και λίγους μήνες, όπως φαίνεται, η πλειοψηφία των εξαπατηθέντων κατάλαβε το μέγεθος της απάτης και εγκαταλείπει αυτούς που τους εξαπάτησαν.

Η σημερινή κατάσταση της πλήρους κατάπτωσης κάνει το έργο της επόμενης κυβέρνησης, αρκετά εύκολο. Γιατί ο πολίτης επιζητεί την επανακατάκτηση του στοιχειώδους επιπέδου της καθημερινότητας του.Του ελάχιστου δυνατού. Δηλαδή, να αισθάνεται ασφαλής όπου κινείται, γιατί οι εγκληματίες εκτίουν την ποινή τους, τα νοσοκομεία να έχουν τα χρειώδη, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να κάνουν το καθήκον τους, δηλαδή να μεταδίδουν γνώσεις και όχι επαναστατικό φρόνημα, οι κυβερνώντες να επιδιώκουν την επανεκκίνηση της οικονομίας, με κύριο μοχλό το επιχειρείν.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ επί δύο χρόνια. Κατέστησε την απόκτηση του minimum, του στοιχειώδους, τον μέγιστο στόχο για τους πολίτες. Ο πεσμένος πήχυς στο έδαφος και έναν πόντο να ανέβει είναι κέρδος. Είναι κέρδος για μια κοινωνία απογοητευμένη, κουρασμένη, δύσπιστη.

Ματαιοπονούν όσοι προτρέπουν τους κυβερνώντες να αλλάξουν. Να βελτιωθούν. Γιατί και δεν μπορούν και δεν θέλουν και δεν ξέρουν. Η μόνη λύση είναι να φύγουν. Και στις δημοκρατίες οι κυβερνήσεις αλλάζουν μόνον με εκλογές. Όσοι και όσες δεν αντιλαμβάνονται αυτήν την ολοφάνερη αναγκαιότητα ή έχουν ευτελή συμφέροντα ή πρόβλημα κατανόησης της πραγματικότητας.

Το 2017 θα είναι αίσιον και ευτυχές μόνον χωρίς ΣΥΡΙΖΑ.

Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Η επίθεση που πραγματοποιήθηκε σε νυκτερινό κέντρο της Κωνσταντινούπολης στη διάρκεια των εορτασμών για το Νέο Έτος στοίχισε τη ζωή σε 39 ανθρώπους, από τους οποίους έχουν ανανωριστεί 21 και οι 15 ή 16 απ' αυτούς είναι ξένοι, ενώ ο δράστης της επίθεσης εξακολουθεί να διαφεύγει, δήλωσε σήμερα ο τούρκος υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού.

Η επίθεση προκάλεσε επίσης τον τραυματισμό 69 ανθρώπων, τέσσερις από τους οποίους έχουν τραυματισθεί σοβαρά, σύμφωνα με την ίδια πηγή. «Οι έρευνες για να βρεθεί ο τρομοκράτης συνεχίζονται. Ελπίζω ότι θα συλληφθεί σύντομα», πρόσθεσε ο τούρκος υπουργός.

Σύμφωνα με το τουρκικό ειδησεογραφικό τηλεοπτικό δίκτυο NTV, πολλοί θαμώνες του νυχτερινού κέντρου έπεσαν στον Βόσπορο για να σωθούν από τα πυρά του δράστη της επίθεσης, που φορούσε στολή Άγιου Βασίλη.

Η επίθεση εναντίον της ντισκοτέκ, στην κοσμοπολίτικη συνοικία Ορτακιόι, στην ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης, ακολουθεί μια σειρά πολυαίμακτων επιθέσεων στην πόλη το 2016.

Το νυχτερινό κέντρο απέχει μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα από τον χώρο όπου λάμβαναν χώρα οι επίσημοι εορτασμοί για την έλευση της νέας χρονιάς, πλάι στον Βόσπορο.

Πολλοί από τους τραυματίες διακομίστηκαν στα επείγοντα καθώς δεκάδες ασθενοφόρα και οχήματα της αστυνομίας κατέφθασαν επί τόπου, μετέδωσε το τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο CNN Türk.

Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν πως άκουσαν τον δράστη να κραυγάζει κάτι στα αραβικά, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Doğan, κατά το οποίο μέσα στο νυχτερινό κέντρο τη στιγμή που διαπράχθηκε η επίθεση βρίσκονταν 700 ως 800 άνθρωποι.


Η αστυνομία της Κωνσταντινούπολης είχε ανακοινώσει προ ημερών την ανάπτυξη 17.000 ανδρών για την προστασία των εορτασμών για τη νέα χρονιά.

Τρεις εβδομάδες νωρίτερα μια επίθεση την ευθύνη για την οποία ανέλαβε μια κουρδική αυτονομιστική οργάνωση στοίχισε τη ζωή σε 44 ανθρώπους, στην πλειονότητά τους αστυνομικούς, στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης.

Η επίθεση που διαπράχθηκε στη 01:15 σήμερα Πρωτοχρονιά σε ένα πολυσύχναστο νυχτερινό κέντρο της Κωνσταντινούπολης, η οποία στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 39 ανθρώπους, προστίθεται σε έναν μακρύ κατάλογο τρομοκρατικών ενεργειών που συγκλονίζουν την Τουρκία εδώ κι έναν χρόνο, εν μέσω της αναζωπύρωσης της σύρραξης με τους κούρδους αυτονομιστές κι ενώ ο πόλεμος στη γειτονική Συρία συνεχίζει να μαίνεται.

Οι επιθέσεις αυτές αποδίδονται από τις τουρκικές αρχές είτε στο Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), ή στο Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν (PKK) κι οργανώσεις που συνδέονται με αυτό.

Έπεφταν στο Βόσπορο για να γλυτώσουν από τις σφαίρες του τρομοκράτη

Επρόκειτο να είναι μια νύκτα ανέμελη, μακριά από τα τραύματα του 2016. Όμως δέκα λεπτά αφότου έφθασε στη Reina, την πιο διάσημη από τις ντισκοτέκ της Κωνσταντινούπολης, ο Σεφά Μποϊντάς βρέθηκε να προσπαθεί να ξεφύγει από το χάος και τον θάνατο που έσπερνε ένας ένοπλος που ήταν μεταμφιεσμένος σε Άγιο Βασίλη και είχε ανοίξει πυρ με το όπλο του.

«Ακριβώς τη στιγμή που ετοιμαζόμουν να καθίσω κοντά στην είσοδο, σηκώθηκε πολλή σκόνη και καπνός. Πυροβολισμοί ξέσπασαν», αφηγήθηκε στο Γαλλικό Πρακτορείο αυτός ο επαγγελματίας ποδοσφαιριστής της μικρής ομάδας Beylerbeyi της Κωνσταντινούπολης.

Είναι 01:15 της Κυριακής (00:15 ώρα Ελλάδας) και ένας άνδρας ανοίγει πυρ εναντίον των εκατοντάδων ανθρώπων που γιόρταζαν την έλευση του Νέου Έτους στο νυκτερινό κέντρο, αφού είχε προηγουμένως σκοτώσει μπροστά στην είσοδο έναν αστυνομικό κι έναν πολίτη. Σύμφωνα με τις αρχές, 39 άνθρωποι σκοτώθηκαν, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 16 ξένοι.

«Υπάρχουν πιθανόν περισσότερα θύματα, επειδή καθώς προχωρούσα, άνθρωποι ποδοπατούσαν άλλους ανθρώπους», περιγράφει ο Σεφά Μποϊντάς, ο οποίος είχε πάει στην ντισκοτέκ Reina μαζί με δύο φίλες του.

Η σκηνή που αφηγείται φανερώνει τον πανικό που κατέλαβε τους θαμώνες, πολλοί από τους οποίους έπεσαν στον Βόσπορο για να ξεφύγουν από τις σφαίρες.

«Ακούγοντας τους θορύβους αυτούς, πολλές γυναίκες λιποθύμησαν», λέει. Αυτό συνέβη στη μία από τις φίλες του. «Την σήκωσα στην πλάτη μου και βάλθηκα αμέσως να τρέχω».

«Δεν ξέρω πώς κατάφερα να διαφύγω», λέει. «Σε τέτοιες στιγμές, δεν περιμένεις. Ακούγαμε πυροβολισμούς αριστερά, έτσι τρέξαμε προς τα δεξιά».

«Περίπου 50 άτομα διέφυγαν πιθανόν μ' αυτόν τον τρόπο», προσθέτει ενώ είναι φανερό πως βρίσκεται ακόμα σε σοκ.

Η αστυνομία έφθασε γρήγορα μετά τους πυροβολισμούς. «Έφθασαν πολύ γρήγορα, αλλά δεν κατάφεραν να ελέγξουν αμέσως την κατάσταση, δεν ήξεραν ποιος ήταν ο δράστης. Μας υποψιάζονταν όλους», λέει.

Οι αρχές κάνουν λόγο για έναν «τρομοκράτη», όμως πολλά τουρκικά μέσα ενημέρωσης μίλησαν για «τουλάχιστον έναν» δράστη μεταμφιεσμένο σε Άγιο Βασίλη. Σύμφωνα με τον τούρκο υπουργό Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού, «ο τρομοκράτης» εξακολουθεί να διαφεύγει.

Η ειρωνεία είναι πως ο ποδοσφαιριστής αφηγείται ότι αρχικά δεν ήθελε να πάει στη Reina, φοβούμενος «κάποια συμπλοκή, κάτι, μια βόμβα». Η Τουρκία επλήγη πέρυσι από πολλές επιθέσεις, μερικές από τις οποίες είχαν στόχο χώρους στους οποίους συχνάζουν οι τουρίστες, όπως αυτό το νυκτερινό κέντρο.

«Δεν μπορεί να συμβεί κάτι σ' ένα μέρος όπως η Reina!», του είπε όμως ένας φίλος. Κι εκείνος πείστηκε. Ωστόσο, προσθέτει, «είχα ένα προαίσθημα... Πήγα εκεί αργά, μετά την αλλαγή του χρόνου. Και όλο αυτό συνέβη 10 λεπτά αφότου είχα φθάσει».

Ερντογάν: Η Τουρκία είναι αποφασισμένη να καταστρέψει την πηγή των επιθέσεων

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι είναι αποφασισμένος να καταστρέψει την πηγή των απειλών και των επιθέσεων ενάντια στη χώρα.

Σύμφωνα με τον Τούρκο πρόεδρο τέτοιες επιθέσεις δεν είναι ανεξάρτητες από τις εξελίξεις στην περιοχή, ενώ κάλεσε τον λαό να σταθεί ενωμένος απέναντι σε τέτοια «βρώμικα παιχνίδια».

Όπως ανέφερε, η επίθεση στο νυχτερινό κέντρο στην Κωνσταντινούπολη είχε στόχο να δημιουργήσει χάος στην Τουρκία.

Είχαν προειδοποιήσει οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ…

Σημαντικό ενδιαφέρον έχει η πληροφορία για την τρομακτική επίθεση στο νυχτερινό κέντρο της Κωνσταντινούπολης, ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες είχαν προειδοποιήσει για τρομοκρατική επίθεση την πρωτοχρονιά, προσδιορίζοντας επίσης ανάμεσα στους υποψήφιους στόχους τα νυχτερινά κέντρα στις όχθες του Βοσπόρου…

Η σχετική αναφορά έγινε από τον ιδιοκτήτη του νυχτερινού κέντρου «Reina», Μεχμέτ Κοτσαρσλάν, ο οποίος έκανε λόγο για προειδοποίηση 7-10 μέρες νωρίτερα και εξαιτίας αυτών των πληροφοριών είχαν ληφθεί ειδικά μέτρα ασφαλείας. Όλα όμως απέβησαν μάταια και ο ίδιος δεν έκρυβε την απογοήτευσή του μιλώντας στη «Χουριέτ»…

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα, που κάνει διακοπές στη Χαβάη, εξέφρασε τα συλλυπητήριά του για την επίθεση και τους νεκρούς και δήλωσε ότι έχει δώσει εντολή στις αρμόδιες αρχές να παράσχουν κάθε δυνατή βοήθεια στους Τούρκους στις έρευνες που θα διεξάγουν για το μακελειό.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου