Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Απρ 2017


Η “Μάνα” δεν παραδειγματίζεται από την “Κόρη”

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Για να αντιληφθούμε καλύτερα τον τίτλο αυτού του άρθρου πρέπει να κάνουμε μια ιστορική αναδρομή. Πολύ δύσκολα θα ξεχάσω το απόγευμα της Παρασκευής 30 Απριλίου 1982, όταν διεξήχθη στη Νέα Υόρκη η ψηφοφορία για τη νέα Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας, ύστερα από διαπραγματεύσεις εννέα ετών και έντεκα συνόδων.
Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν: 130 υπέρ, 4 κατά και 17 αποχές. Τα τέσσερα κράτη με την αρνητική ψήφο ήταν οι ΗΠΑ, η Τουρκία, το Ισραήλ και η Βενεζουέλα. Από αυτό το γεγονός, δηλαδή ότι η Τουρκία καταψήφισε τη νέα Σύμβαση, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η Ελλάδα, η οποία φυσικά ψήφισε υπέρ της Σύμβασης, βγήκε κερδισμένη από το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών.

Βέβαια μερικές από τις θέσεις των παράκτιων κρατών δεν υιοθετήθηκαν πλήρως από τη νέα Σύμβαση, αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι το κείμενο που ψηφίστηκε είναι αρκετά ευνοϊκό για την Ελλάδα γιατί:
−    Αναγνωρίζει το δικαίωμα κάθε χώρας να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της στα 12 μίλια, μια διάταξη εθνικά πολύτιμη για το Αιγαίο.
−    Αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα αποκλειστικής οικονομικής ζώνης και υφαλοκρηπίδας. Εξαιρούνται οι βραχονησίδες που δεν μπορούν να συντηρήσουν οικονομική ζώνη στο έδαφός τους, αλλά στην περίπτωση των βραχονησίδων του Αιγαίου δεν υπάρχει πρόβλημα, γιατί όλες καλύπτονται από την αποκλειστική οικονομική ζώνη και την υφαλοκρηπίδα των κατοικημένων ελληνικών νησιών.
−    Δεν θέτει ιδιαίτερους περιορισμούς σε θάλασσες όπως το Αιγαίο, για το οποίο η Τουρκία αγωνίστηκε να ισχύσει καθεστώς ειδικών περιστάσεων.

Η δημιουργία και η κωδικοποίηση του θεσμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) ήταν μία από τις σημαντικότερες πρόνοιες της Διάσκεψης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι δόθηκε ένα τέλος στη χαώδη κατάσταση που επικρατούσε μέχρι τότε στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας. Με βάση τα άρθρα 55, 56 και 57 της νέας Σύμβασης, ως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή, το πλάτος της οποίας μπορεί να φτάσει τα 200 ν.μ. από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, τη διατήρηση και τη διαχείριση των φυσικών πηγών −ζώντων ή μη− των υδάτων, του βυθού και του υπεδάφους της θάλασσας, καθώς και κυριαρχικά δικαιώματα που αφορούν στην εξερεύνηση και στην οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων.

Έτσι κάθε κράτος με ΑΟΖ πρέπει να πράξει  τα ακόλουθα:
  1. Να καθορίσει ποιές περιοχές του θαλάσσιου χώρου περιλαμβάνονται στη δική του ΑΟΖ.
  2. Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να εκτιμήσει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της ΑΟΖ, καθώς και τις οικολογικές ισορροπίες αυτής της ζώνης.
  3. Να επιχειρήσει, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, να εκτιμήσει τις διαφορετικές χρήσεις των πλουτοπαραγωγικών πηγών, καθώς και την αλληλεπίδρασή τους στην ΑΟΖ.
  4. Να επιχειρήσει την καθιέρωση στόχων και προτεραιοτήτων με μια πολιτική που θα προάγει αυτούς τους στόχους και θα ενσωματώνει αυτές τις προτεραιότητες.
  5. Να επιχειρήσει να ρυθμίσει τις διάφορες δραστηριότητες που θα πραγματοποιηθούν στην ΑΟΖ, ώστε αυτές να προσαρμόζονται στις εθνικές επιλογές και δραστηριότητες.
  6. Να καθιερώσει έναν θεσμικό μηχανισμό για τη διαμόρφωση των αποφάσεων και τη διαχείριση της ΑΟΖ.
  7. Να προσδιορίσει τα προβλήματα που δεν μπορούν να επιλυθούν ή τις ευκαιρίες που δεν μπορεί να αξιοποιήσει λόγω των περιορισμών που υφίστανται στην ΑΟΖ.
  8. Να αναπτύξει μια στρατηγική ώστε να εξουδετερώσει τέτοιου είδους ατέλειες.
Ο πρώτος από τους Έλληνες πολιτικούς που αντιλήφθηκε την αξία της ΑΟΖ ήταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος, που ενημέρωσε 2004 τον τότε Πρωθυπουργό της Ελλάδας Κώστα Σημίτη  και τον τότε Υπουργό Εξωτερικών Γιώργο Α. Παπανδρέου για την πρόθεση του να προχωρήσει στην ανακήρυξη της Κυπριακής ΑΟΖ αλλά, δυστυχώς, και οι δύο αντέδρασαν πολύ αρνητικά.

Οι συνεργάτες του αείμνηστου Παπαδόπουλου θυμούνται ακόμα την πίκρα που ένοιωσε ο Κύπριος πρόεδρος για αυτή την απαράδεκτη στάση των Αθηνών. Είναι πράγματι πρωτοφανές ότι, από τότε, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις πίστευαν ότι η Κυπριακή ΑΟΖ δημιουργεί προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Βλέπετε το φοβικό σύνδρομο απέκτησε σάρκα και οστά πολύ γρήγορα και κανείς Έλληνας πρωθυπουργός από τον Σημίτη μέχρι τον Τσίπρα δεν τόλμησε να ανακηρύξει την ελληνική ΑΟΖ.

Ο Παπαδόπουλος όμως, διαθέτοντας 4 τανκς και 2 ελικόπτερα, δεν δίστασε να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κύπρου το 2004,  αλλά τέθηκε σε ισχύ ήδη από τις 21 Απριλίου 2003. Ήταν μια άλλη ιδιοφυής κίνηση του Τάσσου Παπαδόπουλου, διότι η κυβέρνηση του Γλαύκου Κληρίδη είχε τότε υπογράψει την οριοθέτηση την ανύπαρκτης κυπριακής ΑΟΖ με αυτή της ΑΟΖ της Αιγύπτου.

Το UNCLOS δεν προβλέπει οριοθέτηση ΑΟΖ πριν την ανακήρυξή της. Όπως έχει γραφτεί, από ειδικούς στο Δίκαιο της Θάλασσας:
«Η δικαιοδοσία στην ΑΟΖ μπορεί μόνο να εξασκηθεί με τον όρο ότι έχει προηγουμένως δημιουργηθεί με βάση τους νόμους του παράκτιου κράτους. Αυτός ο όρος, αναφορικά με τη δημιουργία της, είναι απολύτως αναγκαίος. Χωρίς αυτόν, το παράκτιο κράτος δεν διαθέτει ΑΟΖ (διαθέτει βέβαια πάντα υφαλοκρηπίδα)».

Στην πραγματικότητα ήταν μια ερμηνεία του άρθρου 77 της Σύμβασης, με την οποία μπορούσε κάποιος να συμπεράνει ότι, για να υφίσταται και να διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα, μια ΑΟΖ πρέπει πρώτα να έχει δημιουργηθεί. Ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος το γνώριζε αυτό και έτσι για να καλύψει το λάθος του Κληρίδη αποφάσισε η ισχύς της ανακήρυξης της ΑΟΖ να παραπέμπει στην ημερομηνία οριοθέτησης των ΑΟΖ Κύπρου και Αιγύπτου.

Για πρώτη φορά η Ελλάδα ασχολήθηκε με την κυπριακή ΑΟΖ το 2003, όταν η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ζήτησε από την κυπριακή κυβέρνηση να μην κάνει τη σωστή οριοθέτηση με την Αίγυπτο, γιατί θα αναδεικνύονταν τα δικαιώματα του συμπλέγματος του Καστελόριζου. Συγκεκριμένα ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης και ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου ζήτησαν από την Κύπρο να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο στα 8 ν.μ., ώστε να μη δώσουν πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο και δημιουργηθεί πρόβλημα με την Τουρκία!

Ο μοναδικός Έλληνας πολιτικός, λόγω των μεγάλων του προσόντων και της εξαιρετικής οξυδέρκειας του, που αντιλήφθηκε την αξία της ΑΟΖ ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Σε μία επίσκεψή μου στο Καστρί, του εξήγησα τη σημασία της ΑΟΖ στο Σύνταγμα των Θαλασσών και των Ωκεανών του πλανήτη μας που δημιουργήθηκε το 1982. Αμέσως αντιλήφθηκε την αξία της και μου ζήτησε να συζητήσω το θέμα με τον Κάρολο και το Γιάννη (Κάρολο Παπούλια και Γιάννη Καψή), αλλά ακόμα περιμένω το τηλεφώνημά τους.

Όταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε την ΑΟΖ της Κύπρου, η Αμερική, η Ρωσία και η Ευρωπαϊκή Ένωση την αναγνώρισαν χωρίς κανένα δισταγμό. Η Τουρκία δεν κατάλαβε καθόλου το ευφυές εγχείρημα του Προέδρου της Κύπρου και σήμερα βλαστημάει την τότε απραξία της. Πρωθυπουργός της Τουρκίας ήταν, ο όχι ακόμα σουλτάνος, αλλά άπειρος στη διπλωματία Ταγίπ Ερντογάν, που απλώς δήλωσε ότι δεν αναγνωρίζει την ΑΟΖ της Κύπρου. Τώρα το φυσάει και δεν κρυώνει. Έτσι σήμερα, 13 χρόνια αργότερα, προσπαθεί να διορθώσει την γκάφα του απειλώντας συνεχώς όχι μόνο την κυπριακή ΑΟΖ αλλά και την Ελλάδα, απαιτώντας μάλιστα την επιστροφή 18 ελληνικών νησιών. Σε αυτή τη λίστα δεν συμπεριλαμβάνονται τα Ίμια, το Καστελόριζο και η Γαύδος. Στο τέλος η Τουρκία  θα χάσει τον λογαριασμό. Η Κύπρος, που δεν πάσχει από φοβικό σύνδρομο, συνεχίζει ατρόμητη να δίνει οικόπεδα σε κολοσσούς της Αμερικής, του Ισραήλ, της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Νορβηγίας. Χωρίς τυμπανοκρουσίες παραχώρησε για εκμετάλλευση στην Exxon Mobil, την εταιρεία που διηύθυνε μέχρι την ανάληψη των καθηκόντων του ο αμερικανός ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλλερσον, το σημαντικό οικόπεδο 10 της Κυπριακής ΑΟΖ. Προτρέπω τον Σουλτάνο να προσπαθήσει να βάλει χέρι σ΄αυτό το  οικόπεδο της Exxon Mobil.

Η Ελλάδα παρακολουθεί αμήχανα τα τεκταινόμενα στο μαρτυρικό νησί. Αυτή φαίνεται να είναι η κατάρα της ελληνικής  ΑΟΖ,  που οι πολιτικοί της την αγνόησαν και την πρόδωσαν, τουλάχιστον, για  τρεις δεκαετίες.

ΧΑΡΤΗΣ ΟΙΚΟΠΕΔΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Τα οικόπεδα που δημιούργησαν η Ελλάδα και η Κύπρος

Ο παραπάνω χάρτης δείχνει τα οικόπεδα που δημιούργησαν η Ελλάδα και η Κύπρος με μια τεράστια διαφορά. Οι Κύπριοι δίνουν οικόπεδα σε πετρελαϊκούς κολοσσούς, αλλά η Ελλάδα απλά καμαρώνει τα πιο σημαντικά οικόπεδά της, από το 12 μέχρι το 20, αφού η σημερινή κυβέρνηση, που αντιπαθεί την ΑΟΖ, αφήνει αναξιοποίητα τα οικόπεδα που δημιούργησε ο Γιάννης Μανιάτης του ΠΑΣΟΚ, όταν ήταν Υπουργός Ενέργειας. Αλλά οι κυβερνώντες  έχουν άλλες προτεραιότητες, όπως είναι η ΔΕΗ, ο χρυσός της Χαλκιδικής και δεν ενδιαφέρονται για τις τεράστιες ποσότητες υδρογονανθράκων, που διαθέτει η Ελλάδα, κυρίως νότια της Κρήτης. Τα οικόπεδα 12 μέχρι 20 σχετίζονται με τα θαλάσσια σύνορά μας με την Λιβύη, αλλά όλοι οι υπουργοί Ενέργειας της Ελλάδας από τον Μανιάτη μέχρι τον Σκουρλέτη ξέχασαν να δημιουργήσουν οικόπεδα στα ανατολικά της Κρήτης που θα συνόρευαν με την ΑΟΖ της Αιγύπτου. Αυτά είναι τα οικόπεδα που κρύβουν τις μεγαλύτερες ποσότητες υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο και είναι αυτά που εποφθαλμιούν οι Τούρκοι αλλά το καταραμένο φοβικό σύνδρομο, που μας διακατέχει μας εμποδίζει να προχωρήσουμε στις σωστές κινήσεις.

Τώρα τελευταία με τις τουρκικές απειλές ότι θα επέμβουν στην κυπριακή ΑΟΖ, διαφαίνεται το μίσος των Τούρκων για την έννοια της ΑΟΖ, γιατί δεν αναφέρουν ότι θα επέμβουν στην ΑΟΖ αλλά στην υφαλοκρηπίδα του νησιού. Από το 1973 μέχρι σήμερα η Τουρκία συνεχίζει να ομιλεί, μονότονα, για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο και την νοτιοανατολική Μεσόγειο, υποστηρίζοντας ότι τα χερσαία εδάφη και όχι τα νησιά δικαιούνται ΑΟΖ. Έτσι όταν αποφάσισε, παράνομα, να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά της με το ψευδοκράτος, δεν έκανε οριοθέτηση ΑΟΖ αλλά υφαλοκρηπίδας, δίνοντας υφαλοκρηπίδα στους Τουρκοκύπριους μόνο 12 ν.μ.

Βέβαια και ο ελληνικός τύπος, χωρίς να το αντιλαμβάνεται, παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας με λανθασμένους τίτλους όπως «Στην κυπριακή υφαλοκρηπίδα κατευθύνεται το Barbaros». Η Λευκωσία αμέσως προειδοποίησε την Άγκυρα ότι η πραγματοποίηση των ερευνών από το Barbaros, εάν υλοποιηθούν, θα αποτελέσουν παραβίαση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας στις θαλάσσιες ζώνες, όπως προβλέπεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982.

Ο ΝΟΡΒΗΓΟΣ

Καλό είναι εδώ να ξαναθυμηθούμε την ιστορία του Νορβηγού που συνεχίζει να ταλαιπωρεί τον κυπριακό λαό.

Όταν μαθεύτηκε ότι ένας Νορβηγός, ο πρώην ΥΠΕΞ Εσπεν Μπαρθ Αϊντα, θα είναι ο επόμενος μεσολαβητής του ΟΗΕ στη θέση του περιβόητου Αυστραλού Αλεξάντερ Ντάουνερ, σίγουρα μερικοί ένιωσαν μια ανακούφιση. Όμως, σταδιακά άρχισε να επικρατεί μια ανησυχία, που πολύ γρήγορα έγινε πραγματικότητα και οι Κύπριοι κατανόησαν ότι ο Νορβηγός είναι χειρότερος από τον Αυστραλό.
Οι μάσκες ρίχτηκαν όταν έκανε αυτή την πρωτοφανή δήλωση:
«Μάλιστα, υπάρχουν δύο διαστάσεις σε αυτό. Υπάρχει μια νομική διάσταση, η οποία είναι πολύ έντονη στην πλευρά της Κυπριακής Δημοκρατίας, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι μια χώρα όπως όλες οι χώρες και μπορεί να καθορίσει ποια είναι η οικονομική της ζώνη. Και να πούμε την αλήθεια, κανείς δεν την έχει αξιοποιήσει. Είναι θέμα σε ποιο βαθμό πραγματικά έγινε παραβίαση, γιατί πολλές χώρες δεν βλέπουν τις σεισμικές έρευνες ως παραβίαση, εφόσον δεν οδηγούν σε εξόρυξη.  Γιατί η οικονομική ζώνη δεν είναι κυρίαρχη περιοχή. Βασικά ο οποιοσδήποτε μπορεί να κάνει οτιδήποτε εκεί εκτός από το να λαμβάνει πόρους. Αλλά αυτό είναι ένα πολύ τεχνικό θέμα».

Η κυπριακή κυβέρνηση έπρεπε αμέσως να του υπενθυμίσει ότι το Δίκαιο της Θάλασσας δεν επιτρέπει σεισμικές έρευνες  στην AOZ ενός κράτους από άλλο κράτος. Επίσης, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έπρεπε να δώσει στον Νορβηγό αντίγραφο του Νόμου Παπαδόπουλου για την ανακήρυξη της ΑΟΖ της Κύπρου που στην παράγραφο 8 αναφέρει ρητά: (1)  Κανένα πρόσωπο δεν θα προβαίνει μέσα στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, στην εξερεύνηση και εκμετάλλευση των μη ζώντων πόρων,  εκτός από τις περιπτώσεις κατά τις οποίες έχει λάβει άδεια από το Υπουργικό Συμβούλιο σύμφωνα με τον παρόντα Νόμο ή από οποιοδήποτε άλλο αρμόδιο όργανο δυνάμει άλλου Νόμου ή Κανονισμού.  (2)
(α)  Οποιοδήποτε πρόσωπο παραβαίνει τις διατάξεις του εδαφίου (1), διαπράττει αδίκημα και, σε περίπτωση, καταδίκης, υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις διακόσιες πενήντα χιλιάδες λίρες (ΛΚ250.000) ή σε φυλάκιση για χρονική περίοδο που δεν υπερβαίνει τα πέντε χρόνια ή και στις δύο αυτές ποινές. Σε περίπτωση δεύτερης ή μεταγενέστερης καταδίκης, το πρόσωπο αυτό υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πεντακόσιες χιλιάδες λίρες (ΛΚ 500.000) ή σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα δέκα χρόνια ή και στις δύο αυτές ποινές.
(β)  Το Δικαστήριο, επιπρόσθετα με οποιαδήποτε ποινή ήθελε επιβάλει δυνάμει της παραγράφου (α) του παρόντος εδαφίου δύναται να διατάξει την κατάσχεση οποιουδήποτε σκάφους, αντικειμένου, εξοπλισμού ή υλικού, συμπεριλαμβανομένων και των ίδιων των μη ζώντων πόρων, που λήφθηκαν κατά τη διάπραξη του αδικήματος αυτού».

Πολλά κράτη που διαθέτουν ΑΟΖ έχουν, επίσης, δημιουργήσει ειδική νομοθεσία που επιτρέπει τις σεισμικές έρευνες μέσα στην ΑΟΖ τους. Κράτη που έχουν ιδιαίτερα αυστηρούς κανόνες είναι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Νέα Ζηλανδία και η Νορβηγία. Η Νορβηγία ήταν από τα κράτη που πρωτοστάτησαν στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και έχει δημιουργήσει ένα ολοκληρωμένο νομοθετικό πλαίσιο για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου, κάτι που έπρεπε να γνωρίζει ο κ. Έσπεν Μπαρθ Άϊντα μια και διετέλεσε υπουργός άμυνας και εξωτερικών στις κυβερνήσεις του Γενς Στόλτενμπεργκ, του νυν Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ. 
Τέλος να θυμίσουμε στον κ. Άϊντα την ΑΟΖ της Νορβηγίας που δίνει πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ στα νησιά της και κανείς δεν μπορεί να διεξάγει  σεισμικές έρευνες χωρίς την άδεια της κυβέρνησης της Νορβηγίας. Νομίζαμε ότι ξεφορτωθήκαμε τον Αλεξάντερ Ντάουνερ, που και αυτός είχε πετσοκόψει την ΑΟΖ του Ανατολικού Τιμόρ, και πέσαμε σε κάποιον χειρότερο.

Ο Νορβηγός δεν ξεχνά τα κόλπα του και φαίνεται  ότι επανήλθε δριμύτερος ζητώντας την καθυστέρηση του γεωτρητικού προγράμματος της TOTAL κατά 12 μέρες τον Ιούλιο και μάλιστα με αντάλλαγμα την μη παράνομη είσοδο του Barbaros στην κυπριακή ΑΟΖ. Η Κυπριακή κυβέρνηση αντέδρασε έντονα υπογραμμίζοντας ότι αυτά τα σενάρια, όχι μόνο δεν ευσταθούν, αλλά αγγίζουν και τα όρια της γελοιότητας

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όπως, πολύ σωστά, ο Γιώργος Μαλούχος έγραψε στο ΒΗΜΑ:
«Είναι όμως φανερό ότι η Τουρκία έχει μετρήσει λάθος πλήθος δεδομένων. Έχει κάνει λάθος υπολογισμούς τόσο για την πολεμική ετοιμότητα της Ελλάδας και για τις όποιες συγκριτικά μικρές επιπτώσεις έχει η κρίση σε αυτήν, όπως και λάθος υπολογισμούς για τη στάση του διεθνούς παράγοντα, ιδίως των ΗΠΑ, αλλά και για την αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού, που είναι μεν σκληρά ταλαιπωρημένος, αλλά που δεν θα δεχθεί ούτε κατά διάνοια παθητικά μια πρόκληση της εθνικής ακεραιότητας της χώρας

Τέλος, απαρατήρητη πέρασε  πρόσφατα, μια δήλωση του Προέδρου της ΕΔΕΚ. Στην συνάντησή του με τον Έλληνα ΥΠΕΞ Νίκο Κοτζιά τόνισε ότι Ελλάδα και Κύπρος χρειάζεται να αναβαθμίσουν ακόμα περισσότερο τον γεωστρατηγικό τους ρόλο στον χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Κατέληξε λέγοντας:
«Πέρα από τις σωστές συμφωνίες που έχουν συνάψει με γειτονικές χώρες (όπως Ισραήλ και Αίγυπτος) το επόμενο που θα πρέπει να γίνει είναι οριοθέτηση της ΑΟΖ Ελλάδας-Αιγύπτου- Κύπρου και η περαιτέρω ενίσχυση της αεροναυτικής συνεργασίας Ελλάδας και Κύπρου».
Αμήν και πότε.

* Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη του φίλου μου γιατρού Χρίστου Κατσέτου, που χάθηκε πρόωρα. Μου είχε ζητήσει να συνεχίσω τους αγώνες μου για την ΑΟΖ. Να είναι σίγουρος ότι αυτό θα συμβεί.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Σταύρος Τζίμας

Το σύνθημα έδωσε ο Εντι Ράμα με συνέντευξή του σε βελγική εφημερίδα και ακολούθησαν ο πρόεδρος του Κοσόβου Χακίμ Θάτσι και ο δήμαρχος Γινούζ Μουσλίου της πόλης Μπουγιάνοβατς στην κοιλάδα του Πρέσεβο, όπου το υπέρτερο πληθυσμιακά αλβανικό στοιχείο είχε πάρει τα όπλα παλαιότερα αξιώνοντας την απόσχισή του. «Εάν διακοπεί η διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης των Δυτικών Βαλκανίων, τότε μια μορφή ολοκλήρωσης ενδεχομένως θα είναι η ένωση (σ.σ.: της Αλβανίας) με το Κόσοβο», είπε ο Pάμα, για να ακολουθήσει ο Θάτσι δηλώνοντας στον ραδιοσταθμό Ελεύθερη Ευρώπη πως «εάν η Ευρώπη μάς κλείσει την πόρτα, τότε όλοι οι Αλβανοί θα ζήσουμε σε ένα και ενιαίο κράτος». Kαι από κοντά ο δήμαρχος του Μπουγιάνοβατς διακήρυξε, μιλώντας σε τοπικό αλβανικό πρακτορείο ειδήσεων, πως «χωρίς την κοιλάδα του Πρέσεβο, δεν νοείται Μεγάλη Αλβανία». Μόνο ο Aλί Αχμέτι στο Τέτοβο δεν μπήκε στον χορό των δηλώσεων περί «ενοποίησης» των αλβανικών πληθυσμών στη Βαλκανική υπό μία «στέγη», ίσως για να μην τροφοδοτήσει τις εναντίον του κατηγορίες από τον σλαβομακεδονικό εθνικισμό ότι απεργάζεται την υπονόμευση του ενιαίου χαρακτήρα του κράτους της ΠΓΔΜ, προς όφελος της «Μεγάλης Αλβανίας».

Αρπαξαν οι Αλβανοί ηγέτες την ευκαιρία –δεδομένης και της παγκόσμιας αναστάτωσης και του κενού εξουσίας που παρατηρείται στη Βαλκανική εξαιτίας της αναιμικής πλέον παρουσίας των Αμερικανών και της αδυναμίας των Ευρωπαίων να επιβάλουν πολιτικές– για να θέσουν ατζέντα «Μεγάλης Αλβανίας»; Ο προαιώνιος και μεγαλύτερος εθνικός τους εχθρός, οι Σέρβοι, ερμήνευσαν κατ’ αυτόν τον τρόπο την σε επίπεδο δηλώσεων κινητικότητα στο αλβανικό τόξο και αντέδρασαν με οξύτητα, καλώντας διά του ΥΠΕΞ Ντάτσιτς και του πρωθυπουργού Βούτσιτς την Ε.Ε. «να τους μαζέψει», ενώ τις δηλώσεις των Αλβανών πολιτικών αποδοκίμασαν, χλιαρά είναι η αλήθεια, οι πρέσβεις των ΗΠΑ τόσο στο Βελιγράδι όσο και στα Τίρανα, αλλά και η εκπρόσωπος της Ε.Ε. Φεντερίκα Μογκερίνι.

Τι ακριβώς θέλουν ο Ράμα και οι άλλοι Αλβανοί ηγέτες; Πρωτίστως να προχωρήσουν οι διαδικασίες ένταξης της Αλβανίας, του Κοσόβου αλλά και της FYROM στην Ε.Ε., ώστε να έλθουν οι Αλβανοί της περιοχής «εις σάρκα μίαν» εντός μιας κοινωνίας δίχως σύνορα, με ευρωπαϊκές δομές και χωρίς εθνοτικούς διαχωρισμούς.

Και επειδή βλέπουν ότι το όραμα αυτό, το οποίο οι Ευρωπαίοι πασχίζουν, σε επίπεδο διακηρύξεων, να κρατήσουν ζωντανό στους πληθυσμούς της Βαλκανικής, απομακρύνεται, καθώς ούτε οι χώρες τους έχουν προχωρήσει τις απαιτούμενες από τις Βρυξέλλες μεταρρυθμίσεις ούτε όμως κλίμα διεύρυνσης υπάρχει στην Ε.Ε., αναδεικνύουν, ως εναλλακτική, την ένωση σταδιακά σε ένα κράτος: κατ’ αρχάς της Αλβανίας με το Κόσοβο και ακολουθούν οι αλβανοκατοικούμενες περιοχές της ΠΓΔΜ, η κοιλάδα του Πρέσεβο, τμήμα του Μαυροβουνίου και η δική μας Ηπειρος και Δυτική Μακεδονία.

Τρέφουν οι Αλβανοί ηγέτες ψευδαισθήσεις ότι μπορούν να επιβάλουν στη βαλκανική ατζέντα ζήτημα «Μεγάλης Αλβανίας» ή όπως αλλιώς (Φυσική Αλβανία, εθνική ενοποίηση κ.ά.) επιχειρούν να καμουφλάρουν τον μεγαλοϊδεατισμό τους; Δύσκολο να το πει κανείς, μολονότι κάποιοι εξ αυτών δείχνουν να μην έχουν συνέλθει εντελώς από το «εθνικό μεθύσι» της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, ούτε να συνειδητοποιούν ότι οι γεωπολιτικές ισορροπίες αλλάζουν και σε κάθε περίπτωση οι Αλβανοί δεν πήραν από τους Σέρβους την αιματοβαμμένη σκυτάλη του «περιούσιου λαού» της Βαλκανικής.

Ούτε φυσικά οι Ευρωπαίοι εκβιάζονται με απειλές του τύπου ή μας βάζετε στην Ε.Ε. ή φτιάχνουμε τη δική μας αλβανική ένωση εντός των Βαλκανίων αποσταθεροποιώντας το υφιστάμενο συνοριακό καθεστώς, όπως ενδεχομένως να νομίζουν ο Εντι Pάμα, ο Χακίμ Θάτσι και άλλοι ομοεθνείς τους πολιτικοί.

Προς τι τότε οι συνεχιζόμενες «κορώνες»; Η ευρωπαϊκή και η αμερικανική διπλωματία δεν τις παίρνουν ιδιαίτερα στα σοβαρά. Εκτιμούν ότι γίνονται περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση σε μια εποχή που επίκεινται εκλογές στην Αλβανία και στο Κόσοβο και ραγδαίες εξελίξεις στην ΠΓΔΜ. Αυτό πάντως δεν σημαίνει ότι μια τέτοια ρητορική εκ μέρους των Τιράνων και της Πρίστινας, κυρίως, δεν προκαλεί ανησυχίες στη Δύση.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε σήμερα την απογοήτευσή του επειδή αμερικανικά στρατιωτικά οχήματα περιπολούν κοντά στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία μαζί με μαχητές των κουρδικών Μονάδων Προστασίας του Λαού (YPG), μιας οργάνωσης που η Άγκυρα χαρακτηρίζει "τρομοκρατική".

Οι YPG είναι η κυριότερη συνιστώσα των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (FDS), της αραβοκουρδικής συμμαχίας που μάχεται το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία και στηρίζεται από τις ΗΠΑ. Η Τουρκία θεωρεί ότι οι YPG είναι παρακλάδι του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και την περασμένη εβδομάδα εξαπέλυσε επιθέσεις εναντίον τους στη βορειοανατολική Συρία, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 28 άνθρωποι. Κατά μήκος των συνόρων έχουν σημειωθεί επίσης συγκρούσεις μεταξύ των Κούρδων πολιτοφυλάκων και των ανδρών των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Προκειμένου να αποτρέψουν τυχόν νέες αψιμαχίες, οι ΗΠΑ έστειλαν στρατιωτικά οχήματα, που φέρουν την αμερικανική σημαία, για να πραγματοποιούν περιπολίες από τη συριακή πλευρά των συνόρων μαζί με μέλη των YPG.
"Δυστυχώς, η παρουσία της αμερικανικής σημαίας πλάι στο (σύμβολο) μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που αποκαλείται YPG μας θλίβει βαθιά" είπε ο Ερντογάν μιλώντας στους δημοσιογράφους πριν αναχωρήσει για μια επίσκεψη στην Ινδία. "Θα μιλήσουμε για το θέμα όταν θα συναντηθούμε με τον πρόεδρο (Ντόναλντ Τραμπ) στις 16 Μαΐου", πρόσθεσε, εκφράζοντας τη λύπη του που η συνεργασία της Ουάσινγκτον με τους Κούρδους της Συρίας, που ξεκίνησε επί προεδρίας του Μπαράκ Ομπάμα, συνεχίζεται. "Αυτό πρέπει να σταματήσει αμέσως. Διαφορά, θα εξακολουθήσει να συνιστά μια ανησυχία για την περιοχή και για εμάς", πρόσθεσε.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας


Όσοι πιστοί εκκλησιάστηκαν σήμερα, Κυριακή των Μυροφόρων, είχαν την (κακή) τύχη να πέσει στα χέρια τους ένα απαράδεκτο κείμενο. Ο λόγος για το γνωστό περιοδικό έντυπο «Φωνή Κυρίου» που διανέμεται τις Κυριακές στους ιερούς ναούς και το οποίο χτες φιλοξενούσε άρθρο με τίτλο «Η υπακοή στους επισκόπους και η ευλογία της διακονίας». Ο τίτλος φυσικά αρκούντως εύγλωττος, προϊδέαζε εξ αρχής για τη συνέχεια. Και πράγματι ήταν και η συνέχεια αρκούντως χαρακτηριστική.

Το κείμενο ξεκινούσε βεβαίως σχετικώς αθώα, με αναφορά στον Απόστολο της ημέρας, όπου μνημονευόταν η εκλογή των επτά διακόνων, λόγω της αύξησης των χριστιανών και του «γογγυσμοῦ τῶν Ἑλληνιστῶν πρός τούς Ἐβραίους». «Φωτίζει λοιπόν ο Θεός τους αποστόλους», αναφέρει το κείμενο της Φωνής, «που ήσαν και οι πρώτοι Επίσκοποι της Εκκλησίας» και ζητούν από τον λαό να εκλέξει τους επτά διακόνους, ώστε οι ίδιοι να παραμείνουν απερίσπαστοι το έργο της διάδοσης του Λόγου του Θεού. Και έτσι οι Απόστολοι (συνεχίζει το κείμενο) «άπλωσαν τα πλατιά φτερά της θεολογίας τους και ως υψιπέτες δίδαξαν ως τα πέρατα της οικουμένης. Μικρός πειρασμός έφερε ακόμη περισσότερο χάρη Χριστού. Υπήρξε όμως πρωτύτερα μια προϋπόθεση: άπαντες έκαναν υπακοή στην υπόδειξη των αποστόλων για την εκλογή των επτά διακόνων».

Και έκτοτε (αφού με ένα απερίγραπτο λογικό άλμα «ξεκαθαρίζεται» ότι εφόσον άπαντες έκαναν τότε υπακοή στους Αποστόλους και εφόσον και οι σημερινοί επίσκοποι είναι διάδοχοι και ισοδύναμοι των Αποστόλων, άρα οφείλουμε πλήρη υπακοή και σε αυτούς!), αρχίζει φυσικά το γνωστό…μεταπατερικό παραλήρημα, που όλοι φαντάζεστε. Μεταφέρω επί λέξει, σταχυολογώντας τα πλέον χαρακτηριστικά:
«Όσο υπακούμε στους Επισκόπους…ξεπερνούμε τους πειρασμούς και μεγαλύνονται ο Χριστός και η Εκκλησία του. Στο κοπάδι το κριάρι προηγείται και το κοπάδι ακολουθεί. Οι φατρίες και οι παρασυναγωγές πληγώνουν το σώμα του Χριστού και η πρόκληση σχισματικών καταστάσεων ούτε με το μαρτύριο του αίματος δεν ξεπληρώνεται. Ο φανατισμός είναι ξένος προς τα παιδιά του Θεού, δείχνει δε την ασθένεια κάποιου που κινείται ιδεολογικά, θρησκευτικά, χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα του εκκλησιαστικού τρόπου ζωής. Γι’αυτό, αδελφοί μου, να αποφεύγουμε τον φανατισμό σαν μεγάλη ασθένεια και να υπακούμε στην Εκκλησία μας. Γνωρίζει κάλλιστα ο Χριστός ποιους θέτει στα πηδάλια του νοητού σκάφους της Εκκλησίας του. Στην ουσία εκείνος ανάγει και κατάγει! … Ας προσέχουμε τη συμπεριφορά μας, αδελφοί. Ας μην πληγώνουμε το σώμα του Χριστού, την Εκκλησία του. Εμείς την έχουμε απόλυτη ανάγκη, είναι το οξυγόνο της ύπαρξής μας… Κεφαλή του έχει το σώμα αυτό τον Επίσκοπο-Χριστό και τους επί γης επισκόπους του…».

Σαφέστατο ασφαλώς το νόημα του κειμένου - και παντελώς αδύνατο να κρυφτεί καθ’ ολοκληρίαν κάτω από τον ύπουλα νηφάλιο και σκοπίμως μειλίχιο, αγαπολογικό, παρακλητικό και «εμπόνως» πατερναλιστικό μανδύα του συντάκτη του. Όπως απολύτως σαφής είναι φυσικά και ο στόχος του: αφ’ενός να διατυμπανίσει στεντορείως την πλήρη παντοκρατορία των επισκόπων και την υποχρέωση όλων μας να τους υπακούμε τυφλά σε όσα λένε (άλλωστε είναι θεόθεν εμπεπιστευμένοι) και επομένως αφ’ ετέρου να καυτηριάσει όσους σχηματίζουν «φατρίες και παρασυναγωγές που πληγώνουν το σώμα του Χριστού» και προκαλούν σχίσματα.
Γίνεται όμως έτσι βέβαια μία πλήρης διαστρέβλωση της πραγματικότητας, γιατί φυσικά ουδείς λόγος γίνεται από τον κειμενογράφο για το τι λένε οι εκκλησιαστικοί κανόνες σε περιπτώσεις που οι επίσκοποι παύουν να είναι ορθόδοξοι και συγχρωτίζονται με αιρέσεις και αιρετικούς.
Ουδείς λόγος γίνεται για το πόσο αποτελούν πραγματικά συνέχεια των Αγίων Αποστόλων του Κυρίου μας, όταν μετατρέπονται από ποιμένες σε «λύκους βαρεῖς μή φειδομένους τοῦ ποιμνίου» και «λαλοῦντας διεστραμμένα», οι οποίοι «προκόπτουσιν ἐπί τό χεῖρον πλανῶντες καί πλανώμενοι».
Ουδείς λόγος γίνεται για το ότι το σύστημα εκκλησιαστικής διοίκησης είναι μεν επισκοπικό, αλλά όχι… επισκοπολατρικό (όσο και αν κάποιοι ελλαδικοί μητροπολίτες φαντασιώνονται αναφανδόν εδώ και πολλά χρόνια νοσηρές καταστάσεις παπικού…αλαθήτου) και ότι υπακοή στην Εκκλησία δεν σημαίνει τυφλή και άκριτη υπακοή σε όλα όσα προστάζουν οι επίσκοποι.
Ουδείς λόγος επίσης γίνεται και για το ποια υποχρέωση έχουμε άπαντες (κληρικοί τε και λαϊκοί) έναντι των αιρέσεων (πόσω δε μάλλον των παναιρέσεων), ενώ αντίθετα η αλήθεια διαστρέφεται πλήρως, καθώς καυτηριάζονται ξεκάθαρα ως φανατικοί πρόξενοι φατριών και παρασυναγωγών και σχισμάτων, αλλά και ως άσχετοι προς τον γνήσιο εκκλησιαστικό τρόπο ζωής (!!!), όχι εκείνοι που διαστρεβλώνουν και νοθεύουν την ορθόδοξη θεολογία με τις οικουμενιστικές τους πλάνες και βλασφημίες, αλλά όσοι πολύ απλά την υπερασπίζονται!

Γενικά, το «πονηρό» αυτό κείμενο απηχεί και αναμασά κάποιες από τις γνωστές πλέον αντιλήψεις και δοξασίες της (λεγόμενης και) «μεταπατερικής» ψευδοθεολογίας (μέρος των οποίων έχω επισημάνει και σε πρόσφατο άρθρο με τίτλο «Κάποιες απαντήσεις προς…μεταπατερικούς»). Και φυσικά δεν θα άξιζε ίσως τον κόπο υπό άλλες συνθήκες να ασχοληθεί κάποιος μαζί του, αν ήταν δηλαδή ένα απλώς εκ των πολλών παρομοίων κειμένων που κυκλοφορούν στον τύπο ή το διαδίκτυο. Στην προκείμενη περίπτωση όμως δεν πρόκειται για κάτι τόσο απλό και ασήμαντο, αφού μιλάμε για κείμενο που ουσιαστικά διανεμήθηκε στους πιστούς κατά τον κυριακάτικο εκκλησιασμό τους και αποτελεί συνεπώς μία ακόμη επίσημη απόπειρα (έμμεσης αυτή τη φορά, αλλά - επαναλαμβάνω - σαφέστατης, δια τους έχοντας οφθαλμούς οράν) διακίνησης φιλο-οικουμενιστικών ιδεών εντός των ναών μας, μετά το διαβόητο «Προς τον Λαό» που είχε διανεμηθεί από αρκετές μητροπόλεις κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας. Ας έχουμε τον νου μας, γιατί φυσικά θα ακολουθήσουν και άλλες απόπειρες.

Μέχρι τότε, επιστρέφουμε στον συντάκτη του κειμένου «Η υπακοή στους επισκόπους και η ευλογία της διακονίας» όλες τις απαράδεκτες περί Εκκλησίας αντιλήψεις του (καθώς και την πασιφανή αγωνία του ιδίου και βασικά των προϊσταμένων εκκλησιαστικών ινστρουχτόρων του, εξαιτίας των αντιδράσεων από κληρικούς και λαϊκούς, που καθημερινά αυξάνονται απέναντί τους για τις οικουμενιστικές βλασφημίες τους).
Όσον αφορά δε τέλος και την εκπεφρασμένη άποψή του περί…κριαριών και κοπαδιών, οφείλουμε να τον ενημερώσουμε ότι βεβαίως οι πιστοί αποτελούμε το ποίμνιο, αλλά είμαστε έλλογο ποίμνιο, που ουδόλως οφείλει άκριτη και τυφλή υπακοή στους ποιμένες του, όταν αυτοί δογματικά αποδεικνύονται «μωροί και τυφλοί» (και υπάρχουν πολύ συγκεκριμένα και άκρως αντικειμενικά θεολογικά κριτήρια επ’ αυτού).
Πρόβατα πάντως (τουλάχιστον όπως δείχνει να το εννοεί ο ίδιος) ούτε είμαστε, ούτε και σκοπεύουμε να γίνουμε…


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Paul Craig Roberts

Δεν αρέσει σε όλους να ακούν για την απειλή του πυρηνικού πολέμου. Κάποιοι βρίσκουν καταφύγιο στην άρνηση και λένε ότι ο πυρηνικός πόλεμος είναι αδύνατος επειδή δεν έχει νόημα. Δυστυχώς, η ανθρωπότητα έχει μια μακρά ιστορία να κάνει πράγματα που δεν έχουν νόημα.

Σε προηγούμενες θέσεις μου τα τελευταία χρόνια, έχω επισημάνει τόσο τα έγγραφα όσο και τις αλλαγές στο αμερικανικό δόγμα πολέμου που δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον προετοιμάζει μια προληπτική πυρηνική επίθεση εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας. Πιο πρόσφατα, κατέδειξα ότι η δαιμονοποίηση της Ρωσίας και του Προέδρου Πούτιν από την Ουάσιγκτον, τα αδιάκοπα ψεύδη για τις ρωσικές πράξεις και προθέσεις της και η άρνηση της Ουάσιγκτον να συνεργαστεί με τη Ρωσία για οποιοδήποτε ζήτημα, έπεισαν την ρωσική κυβέρνηση ότι η Ουάσιγκτον προετοιμάζει τους δυτικούς πληθυσμούς για Επίθεση εναντίον της Ρωσίας. Είναι προφανές ότι και η Κίνα κατέληξε στο ίδιο συμπέρασμα.

Είναι εξαιρετικά επικίνδυνο για όλη την ανθρωπότητα εκ μέρους της Ουάσιγκτον, να πείσει δύο πυρηνικές δυνάμεις ότι η Ουάσιγκτον προετοιμάζει μια προληπτική πυρηνική επίθεση εναντίον τους. Είναι αδύνατον να φανταστεί κανείς μια πιο απερίσκεπτη και ανεύθυνη πράξη. Ωστόσο, αυτό ακριβώς έκανε η Ουάσιγκτον.

Ο γενικός εισαγγελέας Viktor Poznikhir, αναπληρωτής επικεφαλής των επιχειρήσεων του ρωσικού Γενικού Επιτελείου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον, επιδιώκοντας την παγκόσμια ηγεμονία, εφαρμόζει ένα σύστημα αντιβαλλιστικών πυραύλων το οποίο πιστεύει η Ουάσιγκτον ότι μπορεί να αποτρέψει μια ρωσική πυρηνική αντίδραση ως απάντηση σε ένα προληπτικό χτύπημα των ΗΠΑ.

Οι προσεκτικές μελέτες τους έχουν πείσει τους Ρώσους ότι η Ουάσιγκτον επενδύει και οργανώνει συστοιχίες που δεν έχουν άλλη λειτουργία από το να καταστρέψουν την Ρωσία και να παρακωλύσουν την ικανότητα της χώρας τους να προβεί σε αντίποινα. Εν ολίγοις, η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται να ξεκινήσει πυρηνικό πόλεμο.

Όπως εξήγησα προηγουμένως, η θεωρία πίσω από αυτό το τρελό σχέδιο είναι ότι μετά την προληπτική επίθεση της Αμερικής η Ρωσία θα είναι τόσο διαλυμένη ώστε δεν θα αντιδράσει με τις υπόλοιπες δυνάμεις της υπό τον φόβο ότι η Ουάσιγκτον θα εξαπολύσει και δεύτερο χτύπημα. Η Ουάσιγκτον σχεδιάζει επίσης να χρησιμοποιήσει πράκτορες για να δολοφονήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα μέλη της ρωσικής κυβέρνησης, αφήνοντας έτσι την κυβέρνηση σε σύγχυση χωρίς ηγεσία.

Ναι, οι τρελοί Αμερικανοί / Ισραηλινοί νεοσυντηρητικοί είναι αποφασισμένοι να ασκήσουν ηγεμονία σε όλον τον κόσμο.

Ναι, η Ουάσιγκτον είναι αρκετά εγκληματικά παράλογη για να διακινδυνεύσει την καταστροφή της ζωής στην γη με βάση την υπόθεση ότι το αδίκημα της Ουάσιγκτον θα λειτουργήσει τέλεια και ότι οι δυνατότητες της Ρωσίας και της Κίνας θα υποβαθμιστούν έτσι ώστε να μην υπάρξει αντίδραση.

Θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι ο αμερικανικός και δυτικός πληθυσμός θα εξοργισθεί με το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον είναι τόσο τρελή με την εξουσία ώστε να υποτάσσει όλη την ζωή σε τέτοιους κινδύνους. Αλλά δεν υπάρχει κανένα σημάδι ενός αντιπολεμικού κινήματος. Η Δυτική Αριστερά έχει εκφυλιστεί σε Πολιτικές Ταυτότητας/Αυτοπροσδιορισμού στις οποίες η μόνη απειλή προέρχεται από λευκούς ετεροφυλόφιλους άνδρες που απεικονίζονται ως μισογυνιστές, ρατσιστές και ομοφοβικοί. Η Δυτική Αριστερά δεν είναι πλέον συνειδητά ευαισθητοποιημένη στον πολέμο. Πράγματι, οι αριστεροί έχουν εκτραπεί σε τόσο ανόητες ασχετοσύνες όπως τα δικαιώματα των τρανσέξουαλ σε τουαλέτες της επιλογής τους. Η ανικανότητα της Δυτικής Αριστεράς είναι τόσο αφόρητη ώστε θα μπορούσε να μην υπάρχει καν αριστερά.

Πού είναι λοιπόν η ελπίδα; Η Ρωσία και η Κίνα δεν μπορούν απλά να καθίσουν εκεί και να περιμένουν την προληπτική πυρηνική επίθεση της Αμερικής.

Ενδεχομένως η Ουάσιγκτον δεν σκοπεύει σε προληπτικό χτύπημα, αλλά μόνο για να πείσει την Ρωσία και την Κίνα ότι οι προετοιμασίες της Ουάσιγκτον παρέχουν στην Ουάσιγκτον τόσο μεγάλη υπεροχή σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση, που η Ρωσία και η Κίνα θα υποκλιθούν στην ηγεμονία της Ουάσιγκτον. Αλλά αυτή η ερμηνεία της πρόθεσης της Ουάσιγκτον δεν συνεπάγεται λιγότερο κίνδυνο. Γιατί η Ρωσία και η Κίνα θα περιμένουν την Ουάσιγκτον να ολοκληρώσει τις προετοιμασίες της για πόλεμο, τις προετοιμασίες που επιτρέπουν στην Ουάσιγκτον να μετατρέψει τη Ρωσία και την Κίνα σε κράτη μαριονέτες;

Το αμερικανικό στρατιωτικό / μισθοφορικό σύμπλεγμα σαφώς επικράτησε, στην αρχική πρόθεση του Τραμπ να εξομαλύνει τις σχέσεις μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας και το αντι-ρωσικό δηλητήριο συνεχίζει να χύνεται από τα ευρωπαϊκά υποτελή κράτη του ΝΑΤΟ και της Ουάσιγκτον. Η πλειοψηφία του αμερικανικού λαού φαίνεται να έχει δεχθεί την προπαγάνδα ότι η Ρωσία είναι η νούμερο ένα απειλή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Με την προπαγάνδα να ελέγχει την λογική εξήγηση, οι επιθετικές ενέργειες της Ουάσιγκτον εξηγούνται ως άμυνα ενάντια σε κάποια απειλή και όχι ως μια πολιτική που θα τερματίσει την ζωή στον πλανήτη γη.

Οι πιθανότητες είναι υψηλές ότι η ζωή στην γη πλησιάζει στο τέλος της. Η ευθύνη βαρύνει τον αμερικανικό λαό, του οποίου η επιτυχία, λόγω των λαθών άλλων, έκανε τους Αμερικανούς να πιστεύουν ότι είναι εξαίρετοι και προνομιούχοι. Μη έχοντας επίγνωση της απάνθρωπης απειλής για όλη την ζωή που ενσωματώνεται στον νεο-συντηρητικό ισχυρισμό ότι οι Αμερικανοί είναι εξαίρετοι και απαραίτητοι, το αυτό-ικανοποιούμενο αμερικανικό κοινό δεν γνωρίζει τις συνέπειες μιας τέτοιας υπερηφάνειας.
Ο νεοσυντηρητικός ισχυρισμός της αμερικανικής εξαιρετικότητας είναι ο ίδιος ισχυρισμός που έκαναν οι Γερμανοί επί Χίτλερ. Εάν οι Αμερικανοί είναι απαραίτητοι, όλοι οι άλλοι είναι αναλώσιμοι και μπορούν να "βομβαρδιστούν έως της λίθινης εποχής", όπως το έθεσε ένας κυβερνητικός αξιωματούχος των ΗΠΑ, ή να χτυπηθούν με πυρηνικά όπλα, όπως σκοπεύει να κάνει η Ουάσιγκτον στην Ρωσία και την Κίνα. Η απαίτηση αμερικανικής εξαιρετικότητας δεν γίνεται αποδεκτή από την Ρωσία και την Κίνα. Ως εκ τούτου, τα τρελά, παρανοϊκά τέρατα που κυβερνούν τη Δύση στην Ουάσιγκτον, φέρνουν την ζωή στη γη στο τέλος της.

Και δεν υπάρχουν διαμαρτυρίες. Οι ηλίθιοι Βρετανοί, οι ηλίθιοι Γερμανοί, οι ηλίθιοι Γάλλοι, Ιταλοί, Καναδοί, Αυστραλοί, Βέλγοι, Έλληνες, Πορτογάλοι, Ισπανοί, Ιαπωνέζοι, τρέχουν ομαδικώς πίσω από την παραφροσύνη της Ουάσιγκτον.

Και προφανώς έτσι κάνει και ο αμερικανικός λαός, ένας πληθυσμός τόσο ηλίθιος που ξεπερνά κάθε φαντασία.

Πηγή Paul Craig Roberts
Μετάφραση - Απόδοση «Ελλήνων Ευθύνη»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Της Μαρίας Νεγρεπόντη - Δελιβάνη

Σε πείσμα της κυβερνητικής αισιοδοξίας, και των διαβεβαιώσεων ότι αισίως τελειώνει η δεύτερη αξιολόγηση, και ότι στη συνέχεια δεν θα έχουμε πρόβλημα, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Καθώς το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο χωρίς μια γενναία ελάφρυνση, και καθώς αυτή η ελάφρυνση δεν είναι ορατή, ο τρόπος αντιμετώπισής του τα επτά τελευταία χρόνια, συνοψίζεται στη λήψη καθαρά βραχυχρόνιων, ή ορθότερα "πυροσβεστικών μέτρων". Αναβάλλεται, έτσι, συνεχώς, η μακροχρόνια, και οριστική λύση του, που ανατίθεται σε ένα αδιευκρίνιστο μέλλον.

Το ΔΝΤ προσπάθησε, μέχρι σήμερα, να δικαιολογήσει τη συμμετοχή του στο πρόβλημα του ελληνικού χρέους, ρίχνοντας το βάρος του, ολοκληρωτικά, στη μία από τις δύο υποχρεώσεις του, δηλαδή στην ανάγκη παροχής δανείων σε οικονομίες που τα χρειάζονται, προκειμένου να μη διασαλευθεί η παγκόσμια δημοσιονομική ισορροπία. Η άρνηση, όμως, της ΕΕ να λάβει αποτελεσματικά μέτρα για τη διασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, καθιστά εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι πια αδύνατη την παραμονή του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Και τούτο, εξαιτίας της δεύτερης υποχρέωσής του, αυτής που του επιτρέπει παρέμβαση μόνο σε περίπτωση χωρών, των οποίων το χρέος είναι αντιμετωπίσιμο. Η αγωνία, εξάλλου, του ΔΝΤ ενισχύθηκε πρόσφατα, και εξαιτίας του υπερβολικά υψηλού πρωτογενούς πλεονάσματος που εξασφάλισε η Ελλάδα το 2016. Παρότι, αυτό, εμφανίστηκε ως θρίαμβος από τους κυβερνώντες, στην πραγματικότητα επιβάρυνε τη μακροχρόνια προοπτική του χρέους. Πράγματι, ενώ ο στόχος που συμφωνήθηκε με τους δανειστές ήταν 0,5% του ΑΕΠ για το 2016, αυτό έφθασε στο 3,9% (ή στο 4,2% σύμφωνα με ελληνικούς υπολογισμούς), αντίστοιχα. Η τεραστίων διαστάσεων αυτή διαφορά, που επιπλέον αφορά μέτρο κατεξοχήν οδυνηρό για τους Έλληνες, εκλαμβάνεται, και δικαιολογημένα, ως απόδειξη της αδυναμίας των αρμοδίων να ελέγξουν στοιχειωδώς τις μακροοικονομικές εξελίξεις. Επιπλέον, το μη αναμενόμενο αυτό πρωτογενές πλεόνασμα, που άγγιξε τόσο δυσθεώρητο ύψος, δημιουργεί εύλογη αβεβαιότητα για τη δυνατότητα ομαλής συνέχισής του (παρότι, τα απαιτούμενα από τους δανειστές, υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα αποτελούν την ελπίδα, έστω και πολύ αμυδρή, βιωσιμότητας του χρέους). Τέλος, δημιουργείται και φαύλος κύκλος, δεδομένου ότι τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα αναιρούν τη δυνατότητα βιωσιμότητας του χρέους, καθώς συνεπάγονται αφαίμαξη της πραγματικής οικονομίας, που με τη σειρά της αποκλείει την ανάπτυξη.

Με τις συνθήκες αυτές, και εφόσον, φυσικά, δεν υπάρχει περίπτωση η ΕΕ να πειστεί να βοηθήσει, ουσιαστικά, την Ελλάδα, για λόγους κυρίως πολιτικούς και όχι μόνο, το ΔΝΤ εμφανίζεται μη διατεθειμένο να συνεχίσει την παρουσία του. Εκτός από τις συνεχείς σχετικές δηλώσεις του, του τελευταίου έτους, η πρόθεση του μη συμμετοχής στο ελληνικό πρόγραμμα προκύπτει ακόμη και από τις αλλεπάλληλες πρόσφατες συναντήσεις, που είχε ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, με αξιωματούχους της ΕΕ. Παρότι, το περιεχόμενο των συζητήσεων που έλαβαν χώρα στις συναντήσεις αυτές δεν έγινε επίσημα γνωστό, ωστόσο διέρρευσαν τα κυριότερα σημεία τους.
Έστω, όμως και αν υποτεθεί ότι τελικά το ΔΝΤ θα πειστεί να παραμείνει στο ελληνικό πρόβλημα, είναι βέβαιο ότι δεν θα συμμετάσχει στην παροχή δανείων.

Το πόσο χαώδης είναι η απόσταση ανάμεσα στα καθησυχαστικά, και συχνά ενθουσιώδη σχόλια των κυβερνώντων και στην πραγματικότητα (ή ανάμεσα στη βραχυχρόνια/επιπόλαιη και τη μακροχρόνια θεώρηση του προβλήματος του ελληνικού χρέους) προβάλλει μέσα από πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Διεθνούς Οικονομίας Petersen, που εκπονήθηκε από τον ειδικευμένο σε θέματα δημοσίου χρέους, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ και πρόσφατα σύμβουλο του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Jeromin Zettelmeyer. Την έρευνα αυτή, που περιλαμβάνει 53 σελίδες, συμβουλεύονται ήδη όλοι όσοι έχουν κάποια σχέση με την πορεία και την αντιμετώπιση του ελληνικού χρέους.

Πιο συγκεκριμένα, το βασικό ερώτημα, που ζητήθηκε να απαντηθεί από τον Jeromin Zettelmeyer και το επιτελείο του, ήταν το ακόλουθο: "τι ποσό ελάφρυνσης χρέους θα απαιτηθεί για την Ελλάδα;". Και η απάντηση είναι: "100 δισεκατομμύρια Ευρώ, για να παραμείνει η Ελλάδα στην επιφάνεια", δεδομένου ότι τώρα είναι ήδη ουσιαστικά χρεοκοπημένη. Στο ίδιο αυτό συμπέρασμα κατέληξαν και όλες οι προηγούμενες σχετικές μελέτες, που συνοψίζεται στη διαπίστωση ότι "δεν υπάρχει εύκολη έξοδος από το ελληνικό αδιέξοδο".

Επειδή πρέπει να είναι πέρα για πέρα ξεκάθαρο, ότι η ΕΕ δεν πρόκειται να μας χορηγήσει 100 δισεκατομμύρια Ευρώ, το χρέος μας θα παραμείνει, στους αιώνες, μη βιώσιμο, με αποτέλεσμα, το τρίτο μνημόνιο να το διαδεχθεί το τέταρτο, και το τέταρτο το πέμπτο, κ.ο. κ. Και στο μεταξύ, η όποιας μορφής βελτίωση της πραγματικής οικονομίας, η διενέργεια πραγματικών επενδύσεων (σε αντίθεση με τις κερδοσκοπικές και αυτές του ξεπουλήματος της χώρας), η απορρόφηση της τεράστιας ανεργίας, και με μια λέξη η ανάπτυξη, θα αποτελεί την ουτοπία ενός πλανήτη που θα απομακρύνεται ολοένα περισσότερο από την Ελλάδα. Στα επτά αυτά χρόνια, από την αρχή της κρίσης και μέχρι σήμερα, οι υποτιθέμενες "νίκες" των μνημονίων αφορούν ψυχρούς αριθμούς, ενόσω η πραγματική οικονομία καταποντίζεται και η χώρα αλύπητα εκποιείται. Ακριβώς επειδή δεν υπάρχει δυνατότητα λύσης με τα μνημόνια, με τις δήθεν μεταρρυθμίσεις που δεν πρόκειται περί μεταρρυθμίσεων και με τις προσπάθειες εμφάνισης των πάντοτε δυσμενών διαθέσεων των δανειστών απέναντί μας, ως δήθεν ευνοϊκές, οι κυβερνώντες μονίμως απασχολούνται και μονίμως απασχολούν και το λαό:
* με ανούσιες διαπραγματεύσεις και αξιολογήσεις,
* με ισοδύναμα και αντίμετρα,
* καθώς και με άλλες θλιβερά αναποτελεσματικές επινοήσεις,
που όχι απλώς οδηγούν στο πουθενά, αλλά επιπλέον επιδεινώνουν κάθε φορά και περισσότερο τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης που σταδιακά επιβάλλονται σε ολοένα μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού λαού.

Διαπραγματεύσεις και αξιολογήσεις αποτελούν, έτσι, το άλλοθι της μη αναζήτησης αποτελεσματικής λύσης στο πρόβλημα του ελληνικού χρέους.

Το πρόβλημα του χρέους είναι μακροχρόνιο και μόνον έτσι οφείλει να αντιμετωπιστεί. Η λύση του ελληνικού προβλήματος απαιτεί συνεχή και ταχύρρυθμη ανάπτυξη. Η διαιώνιση άρνησης της προσπάθειας για εξασφάλιση αυτής της μοναδικής λύσης (που είναι αδύνατη εντός μνημονίων και ευρώ) απειλεί να την εξαφανίσει, εξαιτίας επέκτασης και εντατικοποίησης της εξαθλίωσης, εξαιτίας μαζικής φυγής των νέων στο εξωτερικό, εξαιτίας υπογεννητικότητας, εξαιτίας τέλος, της απώλειας του πλούτου της χώρας, που με επιταχυνόμενο πια ρυθμό περνά σε ξένα χέρια.

Είναι, λοιπόν, κατεπείγουσα η ανάγκη να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας, με όσες θυσίες και αν συνεπάγεται αυτή η απόφαση. 
Είναι κατεπείγουσα η ανάγκη να βάλουμε τέλος στο δράμα των επτά τελευταίων ετών. 
Είναι κατεπείγουσα η ανάγκη να επανακτήσουμε την πολύ σημαντική ισχύ που εξασφαλίζει ένα εθνικό νόμισμα, και να αρχίσουμε να ξανακτίζουμε την καταστραμμένη πατρίδα μας. 
Είναι κατεπείγουσα η ανάγκη να αποβάλλουμε τον τρόμο, που εν πολλοίς μας υποβάλλεται, για το τι θα μας συμβεί αν βγούμε εκτός μνημονίων, ενόσω μας συμβαίνει ότι χειρότερο υπάρχει, με την παραμονή μας εντός αυτών. 
Και πάνω από όλα είναι κατεπείγουσα η ανάγκη να παύσουμε να βαυκαλιζόμαστε με αυταπάτες του τύπου: "η ευρωπαϊκή μας πορεία είναι αδιαπραγμάτευτη". Γιατί, ακριβώς αυτή η πορεία θα πρέπει θεωρηθεί απολύτως διαπραγματεύσιμη, αν υπάρχουν ακόμη κάποιες πιθανότητες για να σωθούμε.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα χρησιμοποιήσει το εμπόριο ως όπλο επιβολής των θέσεων των ΗΠΑ, γεγονός που θέτει απέναντί του τόσο τη Γερμανία όσο και την Κίνα

Οι πρώτες 100 μέρες του Προέδρου των ΗΠΑ, για τις οποίες δήλωσε ότι τον ικανοποιεί το έργο που επιτέλεσε, δεν μας έδωσαν την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ποια είναι τελικά η πολιτική των ΗΠΑ, δεδομένου ότι ο Ντ. Τραμπ αναιρεί μία προς μία τις προεκλογικές εξαγγελίες του.

Και όχι μόνον αυτό, αλλά αναιρεί και τις υπ’ αυτόν ληφθείσες αποφάσεις, με αποτέλεσμα να υποστηρίζουν κάποιοι αναλυτές ότι αποφασίζει με το ένστικτο, δηλώνοντας μάλιστα πως δεν φανταζόταν ότι το έργο που επιτελεί τώρα είναι δυσκολότερο από την διοίκηση των επιχειρήσεών του!

Επομένως, κάθε ανάλυση θα στηρίζεται εξ ανάγκης αφενός σε δεδομένα της στιγμής, αφετέρου στις εξαγγελίες του Τραμπ, όσες δεν αναιρέθησαν. Θα μπορούσαμε όμως να πούμε ότι ένα βέβαιο στοιχείο είναι πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ως επιχειρηματίας, θα χρησιμοποιήσει το εμπόριο για όπλο επιβολής των θέσεων των ΗΠΑ, γεγονός που θέτει απέναντί του την Γερμανία και την Κίνα, καθόλου ευκαταφρόνητους αντιπάλους. Θα έλεγα μάλιστα, ότι με την διαφαινόμενη αναβάθμιση της Μ. Βρετανίας, η Γερμανία μάλλον πρέπει να ανησυχεί περισσότερο από ό,τι η Κίνα.

Η δύναμη της Γερμανίας, μπορεί να αποδειχθεί και το αδύνατο σημείο της, και το οποίο τόνισε ο Τραμπ κατά τη συνάντησή του με την Μέρκελ, καταγγέλλοντας τα υψηλά πλεονάσματα που παρουσιάζει η γερμανική οικονομία στις εξαγωγές της, με αποτέλεσμα το Βερολίνο να φοβάται μήπως οι Αμερικανοί υλοποιήσουν την εξαγγελία τους -προς την Κίνα- βάζοντας δασμούς στα γερμανικά προϊόντα που εξάγονται στις ΗΠΑ.

Το όπλο του εμπορίου από τις ΗΠΑ έγινε αντικείμενο ανάλυσης από το αμερικανικό κέντρο στρατηγικών μελετών Stratfor, υποστηρίζοντας ότι η Ουάσιγκτον θα εργαστεί ώστε να αποσαφηνίσει την στρατηγική της για την πάταξη της χειραγώγησης νομισμάτων στο εξωτερικό, την αυστηροποίηση της επιβολής των υφιστάμενων εμπορικών νόμων και την προετοιμασία επαναδιαπραγμάτευσης της NAFTA.

Έως ότου όμως αποφασίσει η Ουάσιγκτον να υλοποιήσει τις εξαγγελίες της, οι μεγαλύτεροι εμπορικοί εταίροι της αναζητούν ήδη νέους οικονομικούς εταίρους, και θα ετοιμάσουν την αντεπίθεσή τους. Η Κίνα θα είναι μια από αυτές τις χώρες καθώς θα χρησιμοποιήσει την οικονομική επιρροή της στην Βόρεια Κορέα και την αυξανόμενη αίσθηση του επείγοντος σε ότι αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα αυτής, προς όφελός της, στις τεταμένες εμπορικές διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ.

Ήδη προ ημερών, σε σημείωμα σ’ αυτήν την στήλη, αναφέρθηκα στην δυσαρέσκεια της Ρωσίας η οποία διέβλεψε προσέγγιση ΗΠΑ-Κίνας, μετά την συνάντηση των δύο προέδρων της. Δεν αποκλείεται επομένως, να αλλάξει ο συσχετισμός των δυνάμεων, όπως αυτός είχε διαφανεί προ μηνών, και αντί της επαναπροσέγγισης ΗΠΑ-Ρωσίας, να υπάρξει αυτή των ΗΠΑ-Κίνας. Αυτό θα φανεί με την στάση της Κίνας έναντι της Β. Κορέας, αν η επιβολή εμπάργκο στο βορειοκορεατικό κάρβουνο περάσει και στην πράξη.

Να σημειωθεί, ότι η κινεζική βιομηχανία χάλυβα έχει μπει στο στόχαστρο του Ντ.Τραμπ. Όπως έγραψε η «Καθημερινή», φαίνεται ότι ο χάλυβας θα εξακολουθήσει να αποτελεί προτεραιότητα της Κίνας, επιδεινώνοντας τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, αν δεν βρεθεί λύση. Το χαλυβουργείο της Χαντζού ήταν ένα από τα πιο φιλόδοξα σχέδια του Μάο Τσετούνγκ, και κάποτε απασχολούσε 25.000 εργάτες. Η μόλυνση και η ραγδαία οικονομική εξέλιξη της χώρας έδειξαν, ότι το χαλυβουργείο ήταν πια βάρος.

Πλην όμως, το κλείσιμό του θα οδηγήσει στην απώλεια πολλών καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας. Αυτός είναι ο λόγος, εξάλλου, που η Κίνα διατηρεί εν λειτουργία χαλυβουργεία τα οποία παράγουν χάλυβα που πια δεν χρειάζεται ο κόσμος. Όταν οι Αρχές βάλουν λουκέτο σε ένα εργοστάσιο, θα επιβαρυνθούν με τεράστιες δαπάνες, όπως φάνηκε και από την ιστορία της Χαντζού.

Επικαλούμενος έναν ασαφή εμπορικό νόμο, ο Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα στις 20 Απριλίου, για να εξετασθεί αν οι εισαγωγές χάλυβα στις ΗΠΑ πλήττουν την εθνική ασφάλεια της χώρας. Η έκθεση θα πρέπει να έχει ολοκληρωθεί σε 270 ημέρες. Αν το υπουργείο Εμπορίου καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ζημιώνεται η εθνική ασφάλεια της χώρας, ο κ. Τραμπ έχει προθεσμία 90 ημερών για να αποφασίσει εάν θα επιβάλει περιορισμούς στις εισαγωγές χάλυβα.

Ενώ μόνο το 2% των άμεσων εισαγωγών χάλυβα στις ΗΠΑ προέρχεται από την Κίνα, χαλυβουργίες και ειδήμονες του κλάδου κατηγορούν το Πεκίνο ότι πουλάει όλον τον χάλυβα που περισσεύει σε άλλες χώρες, με αποτέλεσμα να πέφτουν δραματικά οι τιμές. Κατά συνέπεια, οι χώρες όπου καταλήγει όλο το πλεόνασμα του κινεζικού χάλυβα τον χρησιμοποιούν για την παραγωγή προϊόντων που πωλούνται, τελικά, στις ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση Τραμπ, η οποία έχει ξεκαθαρίσει ότι θα υιοθετήσει πολύ πιο επιθετική στάση σε αυτό το θέμα, έχει υπονοήσει ότι θα λάβει μέτρα ακόμη και εις βάρος των χωρών που χρησιμοποιούν κινεζικό χάλυβα για την παραγωγή των προϊόντων τους. Δεν είναι προφανώς μόνον αυτό το πρόβλημα που έχουν να επιλύσουν οι δύο χώρες, όμως για τον επιχειρηματία-πρόεδρο των ΗΠΑ είναι κυρίαρχο.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Υπάρχει ένα ορισμένο «επίπεδο ανεντιμότητας» στην κοινή ανάγνωση της ιστορίας από τους ανθρώπους – άρρηκτα συνδεδεμένο με τη χώρα, με τον πολιτισμό, με την εισοδηματική τάξη των πολιτών, με τα συμφέροντα, με την ωριμότητα, με τη γνώση, με την καλλιέργεια και με την ιδιοσυγκρασία τους.
Στα πλαίσια αυτά πολλοί, κοιτάζοντας πίσω στις αποκρουστικές τυραννίες του παρελθόντος, στις τερατώδεις κυβερνήσεις, στους καταστροφικούς πολέμους, στα απίστευτα εγκλήματα, καθώς επίσης στις οδυνηρές χρεοκοπίες και στις εξ αυτών γενοκτονίες, αναρωτιούνται πώς μπόρεσαν να συμβούν.
Πώς ήταν δυνατόν οι άνθρωποι της συγκεκριμένης γενιάς να επέτρεψαν τέτοιες «ανισορροπίες»; Γιατί δεν έκαναν κάτι για να τις αποφύγουν; Γιατί δεν αντέδρασαν; Γιατί δεν διαμαρτυρήθηκαν; Γιατί παρέμειναν ουδέτεροι παρατηρητές της ίδιας τους της καταστροφής; Γιατί δεν διδάχθηκαν από την ιστορία και τις εμπειρίες των προγόνων τους; 
Χωρίς καμία αμφιβολία, πολλές κοινωνίες απέτυχαν, όσον αφορά την ενεργητική αντιμετώπιση των προβλημάτων τους, επειδή είχαν ξεχάσει τη δική τους ιστορία – βιώνοντας σταδιακά την εξαφάνιση του πολιτισμού τους. Κάποιες προκάλεσαν ακόμη και την «αποτέφρωση» του Έθνους τους, επειδή έκαναν τόσο μεγάλα λάθη, η μελέτη των οποίων σήμερα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι, είχαν προσβληθεί από μία ανεξήγητη, μαζική σχιζοφρένεια”.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Με κριτήριο τα παραπάνω είμαστε σίγουροι πως κάποια στιγμή στο μέλλον, τα παιδιά μας θα αναρωτηθούν γιατί επιτρέψαμε στη σκιώδη εξουσία της Τρόικας να αναλάβει τα ηνία της Ελλάδας – να τη θέσει αμαχητί υπό την κατοχή των δανειστών της και να μετατρέψει πολλές γενιές Ελλήνων σε σκλάβους χρέους. Γιατί ανεχθήκαμε πρωθυπουργούς-πιόνια, ορισμένους ανεπάγγελτους και καθυστερημένους διανοητικά, η μοναδική ικανότητα των οποίων ήταν να λένε ψέματα – καθώς επίσης να προδίδουν ανερυθρίαστα το κόμμα τους, την ιδεολογία τους, τους εκλογείς και την πατρίδα τους.

Οι μελλοντικές γενιές θα αναρωτηθούν επίσης γιατί δεν αντιδράσαμε στην απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας και της ελευθερίας μας, γιατί αποδεχθήκαμε αναντίρρητα τη μεθοδική καταστροφή της οικονομίας της Ελλάδας, την επαίσχυντη καταπάτηση του ελληνικού συντάγματος, την κοινοβουλευτική δικτατορία, καθώς επίσης την αποδυνάμωση του Κράτους Δικαίου.

Τέλος, τα παιδιά μας δεν θα λύσουν εύκολα τις απορίες τους, όσον αφορά το γιατί μείναμε απαθείς απέναντι στην καταδίκη εκατοντάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων στη χρεοκοπία, στην τρομακτική ανεργία, στη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας, στις διεθνείς προσβολές, στην εξαθλίωση καθώς επίσης στην άδικη ποινή της εξορίας, η οποία επιβλήθηκε σε χιλιάδες Έλληνες.

Προφανώς, εάν μπορούσαμε τότε να απαντήσουμε θα λέγαμε ότι, δεν υπήρχαν εναλλακτικές δυνατότητες, αφού τα χρέη της πατρίδας μας ήταν αδύνατον να εξυπηρετηθούν – ενδεχομένως ότι έφταιξε το ευρώ, ότι δεν διαθέταμε τους κατάλληλους ηγέτες, ότι η διαφθορά είχε σαπίσει σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, καθώς επίσης ότι είχαμε οδηγηθεί «ενδοτικά» σε έναν μονόδρομο, από τον οποίο δεν υπήρχε διέξοδος.

Η απάντηση των απογόνων μας τότε είναι κάτι περισσότερο από εύλογη – ενώ καμία μελλοντική γενιά δεν πρόκειται να πιστέψει πως ένας ολόκληρος λαός είναι δυνατόν να οδηγηθεί στο «ικρίωμα», από μία μικρή ενδοτική, διεφθαρμένη ομάδα ή από ένα νόμισμα, όσο ελαττώματα και αν έχει.

Δεν θα πιστέψει ούτε πως η γενιά μας δεν είχε τα μέσα να αντιδράσει απέναντι στο σύστημα. Πόσο μάλλον όταν γνώριζε ότι η ίδια το συντηρούσε, με την ανοχή και με τη γενικότερα φοβισμένη, δειλή συμπεριφορά της – επειδή τρόμαζε στην ιδέα πως δεν θα υπήρχαν γάζες στα νοσοκομεία ή χαρτί υγείας στα Σούπερ Μάρκετ.

Τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα μας πουν λοιπόν καταρχήν ότι, μία χώρα με ιδιωτικές αποταμιεύσεις της τάξης των 500 δις €, συμπεριλαμβανομένων αυτών σε τράπεζες του εξωτερικού, μεγάλο μέρος των οποίων διώξαμε μόνοι μας, είχε τα μέσα για να εξυπηρετήσει τα χρέη της (ανάλυση) – μεταξύ άλλων, αυτοχρηματοδοτούμενη με εθνικά ομόλογα.

Πολύ περισσότερο όταν η Ελλάδα είχε στην ιδιοκτησία της μία δημόσια περιουσία που υπερέβαινε τα 300 δις €, έναν ανυπολόγιστο υπόγειο πλούτο, καθώς επίσης απαιτήσεις απέναντι στη Γερμανία αρκετά υψηλότερες των 150 δις €. Εκτός αυτού, αφού είχε επί πλέον τη δυνατότητα να ζητήσει αποζημιώσεις από όλες εκείνες τις εταιρείες που της πούλησαν πολεμικό εξοπλισμό, διαφθείροντας τους πολιτικούς με δισεκατομμύρια μίζες, δεν έπρεπε να ισχυρίζεται αδυναμία εξόφλησης των οφειλών της.

Στη συνέχεια, οι απόγονοι μας θα μας πουν πως ένα Έθνος, με ιδιωτική ακίνητη περιουσία άνω του 1 τρις €, με εξαιρετικά κερδοφόρους οικονομικούς πυλώνες (τουρισμός, γεωργία, ναυτιλία), στην καλύτερη εποχή της ιστορίας του από γεωπολιτικής πλευράς, δεν θα έπρεπε να επιμένει στο ότι, αδυνατεί να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις του – τόκους περί τα 6 δις € ετήσια ουσιαστικά, αφού τα χρεολύσια «ανακυκλώνονται».

Προφανώς, τα παιδιά μας δεν θα πιστέψουν πως οι γονείς τους ήταν τόσο ηλίθιοι, ώστε να χάσουν σχεδόν 1 τρις € (μείωση της αξίας των ακινήτων, πτώση των εισοδημάτων, κατάρρευση του χρηματιστηρίου κλπ.), απλά και μόνο επειδή δεν ήθελαν να πληρώσουν τα 300 δις € που όφειλαν.

Σίγουρα δεν θα καταλάβουν γιατί οι γονείς τους δεν ζήτησαν αποζημιώσεις από όλες εκείνες τις εταιρείες και τους διεθνείς τοκογλύφους, οι οποίοι κέρδισαν τεράστια ποσά στοιχηματίζοντας στη χρεοκοπία της χώρας – καταθέτοντας αγωγές του κράτους εναντίον τους. Μία χρεοκοπία την οποία οι ίδιοι οι τοκογλύφοι προκάλεσαν, επιλέγοντας όχι τον αδύνατο, αλλά τον ανόητο κρίκο της Ευρωζώνης – χρησιμοποιώντας τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS), καθώς επίσης πολλά άλλα χρηματοπιστωτικά προϊόντα μαζικής καταστροφής.

Ενδεχομένως οι απόγονοί μας θα συμπληρώσουν ότι, σε εκείνες τις χώρες που βασιλεύει η αυτοκαταστροφικότητα, η μισαλλοδοξία, η διχόνοια και η εμφύλια «καταγγελιομανία», δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον – αφού παύουν να λειτουργούν τα πάντα. Πως στις πολιτισμένες δημοκρατίες δεν υπάρχουν μονόδρομοι, ότι δεν ζητήσαμε καν τη συμμετοχή μας στην ψήφιση των νόμων και στον έλεγχο της εξουσίας (άμεση δημοκρατία), πως δεν υπάρχουν προβλήματα χωρίς λύσεις, καθώς επίσης ότι πάντοτε οι εναλλακτικές δυνατότητες είναι πολύ περισσότερες από δύο.

Τέλος, τα παιδιά ή τα εγγόνια μας θα συμπληρώσουν πως παραδοθήκαμε χωρίς να δώσουμε έστω μία μάχη – καθώς επίσης ότι εμείς είμαστε οι προδότες αυτής της πανέμορφης, πάμπλουτης, ευλογημένης από το Θεό χώρας και κανένας άλλος, οπότε το λιγότερο που οφείλουμε να κάνουμε είναι να ντραπούμε για τις πράξεις μας, χωρίς να κατηγορούμε κανέναν άλλο.

Υστερόγραφο: Πού θα καταλήξουμε; Εκεί που κατέληξαν οι πάμπλουτες χώρες της Λατινικής Αμερικής την πρώτη αποικιοκρατική εποχή: όπου οι νέοι ιδιοκτήτες τους έβαζαν τους ιθαγενείς να εργάζονται μέρα-νύχτα έναντι πινακίου φακής, παρακολουθώντας τους με τα μαστίγια για να παράγουν όσο το δυνατόν περισσότερο πλούτο για τους ίδιους.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Καιρός είναι νομίζω να ασχοληθούμε με τον κ George Soros και τις «αγαθοεργίες» του κάπως πιο ολοκληρωμένα από τον τρόπο που συνήθως γίνεται. Ο κ. G. Soros είναι ένας μεσαίου μεγέθους σπεκουλαδόρος στην Αμερική που με τις διάφορες NGO του, λειτουργεί ως «μακρύ χέρι» του Αμερικάνικου πολιτικού κατεστημένου και του State Department, κυρίως στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Η δημιουργία του «G. SOROS’ Complex» δεν είναι τίποτε άλλο από την υλοποίηση του δόγματος που εισήγαγε στην αμερικανική εξωτερική πολιτική ο Zbigniew Brzezinski ως πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των Αμερικανών προέδρων L. Johnson και J. Carter. Ο Brzezinski γεννημένος το 1928 στην Βαρσοβία της Πολωνίας, διακατέχεται όπως κάθε καλός Πολωνός από ιερό μίσος έναντι της Ρωσίας και κάθε τι το ρωσικό.

Αυτός λοιπόν ο Πολωνός εμιγκρές που έφτασε στα ανώτατα πολιτικά κλιμάκια των Ηνωμένων Πολιτειών, δημιούργησε τη στρατηγική σχολή σκέψης στους Δημοκρατικούς (την οποία όμως συμμερίστηκαν και εν συνεχεία ασπάστηκαν εν πολλοίς και οι Ρεπουμπλικάνοι), ότι η Ρωσία εκπροσωπεί το απόλυτο κακό για την Αμερική και πρέπει να καταστραφεί ή να περιοριστεί με κάθε μέσο.

Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και τη διαδοχή της από μία διαμελισμένη και αποδυναμωμένη Ρωσία, τα διπλωματικά και στρατιωτικά εργαλεία των ΗΠΑ δεν ήταν εύκολο να εξακολουθούν να είναι σε πρώτη χρήση και έπρεπε να αντικατασταθούν από κάτι πιο έμμεσο, το οποίο δεν θα συνδεόταν άμεσα με την επίσημη Αμερική.

Ο αχυράνθρωπος λοιπόν που ανέλαβε να δημιουργήσει το μακρύ χέρι της αμερικάνικης κυβέρνησης χωρίς αυτή να εκτίθεται, είναι ο κ. George Soros, ένας Ούγγρος εμιγκρές πρώτης γενιάς που δεν είχε ενδοιασμούς να επωφεληθεί και να παίξει το παιχνίδι αυτό.

Το ότι ο Σόρος και τα ιδρύματα του οι NGO, λειτούργησαν αποσταθεροποιητικά στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη είναι κοινό μυστικό. Ο Σόρος άρχισε να έχει ισχυρή διεθνή παρουσία κατά την πρώτη προεδρία του Bill Clinton με υπουργό Εξωτερικών την Madeline Albright.

Ο στόχος ήταν να καταστραφούν όλα τα πολιτικά και στρατηγικά ερείσματα της Ρωσίας στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, είτε με στρατιωτικά μέσα, είτε με πολιτικό ακτιβισμό. Τα ιδρύματα του Τζορτζ Σόρος άρχισαν να χρηματοδοτούνται αφειδώς από ιδιώτες (βλ. Δημοκρατικό Κόμμα) αλλά και την αμερικάνικη κυβέρνηση.

Ο Σόρος όμως και τα ιδρύματα του λειτούργησαν και ως «πλυντήριο» χρημάτων για το κόμμα των Δημοκρατικών, καθώς από τη μια μεριά εισέπραττε εκατομμύρια δολάριά από το αμερικανικό κράτος και ιδιωτικούς φορείς και από την άλλη ήταν από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες για την προεκλογική εκστρατεία του Μπιλ Κλίντον, του Μπάρακ Ομπάμα και της Χίλαρι Κλίντον.

Αν δούμε απλώς τα περιουσιακά στοιχεία του Σόρος, θα καταλήξουμε πολύ εύκολα στο συμπέρασμα, ότι είναι απλώς αδύνατον να χρηματοδοτεί ένα πλέγμα ιδρυμάτων που έχουν προϋπολογισμό κοντά στο 1 δισεκατομμύριο δολάρια ετησίως. Επομένως, ο Σόρος λειτουργεί ως ένα αμφίδρομο εργαλείο, που άλλες φορές εξυπηρετεί την αμερικάνικη εξωτερική πολιτική και άλλες την εσωτερική!

Ο Σόρος δεν είναι ο ίδιος ούτε δαιμονικός, ούτε ιδιοφυής, είναι απλά ένας αχυράνθρωπος που εκπροσωπεί πολύ ισχυρά συμφέροντα και γι αυτό βγαίνει πάντα αλώβητος από όλες τις κατά καιρούς περιπέτειές του κι επειδή είναι προχωρημένης ηλικίας οπότε δεν θα αργήσει να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο, σίγουρα θα βρεθεί αμέσως ο αντικαταστάτης του για να συνεχιστεί το θεάρεστο – όπως είπαμε – έργο. Καλό τριήμερο σε όλους και όλες.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δύο Ιρανοί σκοτώθηκαν χθες βράδυ στην Κωνσταντινούπολη από τις σφαίρες μασκοφόρων ανδρών που άνοιξαν πυρ εναντίον του αυτοκινήτου τους, όπως μετέδωσαν τουρκικά ΜΜΕ.

Οι δύο άνδρες, μόνο τα αρχικά των οποίων δόθηκαν στη δημοσιότητα (Σ. Κ. και Μ. Μ.), επέβαιναν σε ένα πολυτελές αυτοκίνητο στη συνοικία Μασλάκ, στην ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης, όταν ένα τζιπ τους έκλεισε το δρόμο, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Doğan.

Οι δράστες βγήκαν από το αυτοκίνητό τους και άνοιξαν πυρ.

Ο Σ. Κ. σκοτώθηκε επιτόπου, ενώ ο Μ. Μ. απεβίωσε στο νοσοκομείο όπου διακομίστηκε. Οι δράστες διέφυγαν.





Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νίκου Μελέτη

Η ΠΓΔΜ εχει μπει σε ένα θανάσιμο σπιράλ, όπου όλα αυτά που συνέβαλαν στην συγκρότηση της ως ανεξάρτητης κρατικής οντότητας, η τεχνητή δημιουργία «μακεδονικής ταυτότητας» και η υποχρέωση της αλβανικής μειονότητας να υποταχθεί σε αυτήν, κλείνοντας τα αυτιά στις σειρήνες του Αλβανικού Μεγαλοϊδεατισμού, δοκιμάζονται σκληρά.

Τα διλήμματα και οι προκλήσεις για την Ελλάδα είναι πολλά.

Είναι προφανές ότι για την χώρα μας αποτελεί στρατηγική επιλογή η διάτρηση της κρατικής οντότητας στα βόρεια σύνορα μας, όπου παρά τα προβλήματα που προκαλεί η διαφορά για το όνομα, οι σχέσεις των δυο χωρών κινούνται σε καλό επίπεδο, ενώ η ΠΓΔΜ έχει λειτουργήσει ως ένα αποτελεσματικός μηχανισμός απορρόφησης των κραδασμών που προκαλεί η αντιπαλότητα των εθνικισμών στα Βαλκάνια.

Η ΠΓΔΜ αποτέλεσε το ανάχωμα μιας αντιπαράθεσης του αλβανικού με τον σερβικό και τον βουλγαρικό εθνικισμό με λάφυρο την γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας (που έμεινε εκτός του «κορμού» της Ελληνικής Μακεδονίας), κάτι που είχε ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα καθώς η χώρα μας που δεν είχε τουλάχιστον μετά την Ενδιάμεση Συμφωνία, την οποιαδήποτε εδαφική βλέψη εις βάρος της ΠΓΔΜ.

Το θέμα της ονομασίας έχει φθάσει στα όρια του. Δεν υπάρχουν νέες ιδέες, ούτε νέες προτάσεις. Έχουν όλα εξαντληθεί. Η Ελλάδα έχει περιορίσει στο ελάχιστον τις απαιτήσεις της: να βρεθεί μια λύση που θα εξασφαλίσει τουλάχιστον μια αξιοπρεπή για την χώρα διέξοδο που δεν θα υπονομεύσει την διπλωματική και πολίτικη αξιοπιστία της ως μιας σημαντικής δύναμης στα Βαλκάνια, και κυρίως να βρεθεί μια ονομασία με την οποία θα υπάρχει σαφής διάκριση με τον κορμό της γεωγραφικής ενότητας της Μακεδονίας που ανήκει στην Ελλάδα.

Και αυτό είναι αναγκαίο ώστε να αποτραπούν αλυτρωτισμοί και αιτήματα «επανένωσης» της γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας.

Όλα αυτά τα χρόνια και ειδικά μετά τον πόλεμο του Κοσσόβου, όταν άρχισε η αφύπνιση του αλβανικού αλυτρωτισμού, το θέμα της ονομασίας απέκτησε μια ακόμη σημαντική διάσταση: η ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και η επιβολή «μακεδονικής» ταυτότητας και γλώσσας, ακύρωνε τον διεθνοτικό χαρακτήρα της ΠΓΔΜ, όπου οι Αλβανοί αποτελούν τουλάχιστον το 23% του πληθυσμού.

Ο Νίκολα Γκρουέφσκι επιβίωσε πολιτικά κτίζοντας ένα καθεστώς, που στα τελευταία χρόνια διολίσθησε στον αυταρχισμό και στην διαφθορά, στα θεμέλια ότι «Μακεδονισμού» και ενός καταδικασμένου εκ προοιμίου σε αποτυχία αλυτρωτισμού, εις βάρος κυρίως της Ελλάδας.

Με βασικό όπλο σε αυτή την πολιτική, το θέμα της ονομασίας συνέβαλλε ουσιαστικά στο να παραμένει η χώρα του στάσιμη στην ευρωατλαντική πορεία της ,να σπαταλά διπλωματικό και οικονομικό κεφάλαιο στην διαρκή σύγκρουση της με την Ελλάδα και τελικά να προσφέρει την ευκαιρία στον αλβανικό παράγοντα να απαιτήσει πλέον όχι απλώς κάποια δικαιώματα αλλά την επιβολή ενός δικοινοτικού κράτους.

Έτσι η ΠΓΔΜ βρέθηκε στην τρομερή θέση η επιβίωση της να εξαρτάται από την εξεύρεση modus vivendi με την αλβανική μειονότητα (που έχει την στήριξη της γειτονικής Αλβανίας και του Κοσσόβου) και από την υπέρβαση της «μακεδονικής» ταυτότητας ως αποκλειστικής ταυτότητας του κράτους, ώστε πλέον να μπορεί να χωρέσει κάτω από την νέα ομπρέλα και η αλβανική οντότητα.

Ο αλβανικός εθνικισμός και αναθεωρητισμός αποτελεί σημαντική απειλή για τα Βαλκάνια, όχι μόνο γιατί αλληλοτροφοδοτείται από ένα σύστημα που έχει εύκολη πρόσβαση σε όπλα και συνδέεται με ιδιαίτερα επικερδή κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων και ναρκωτικών. Η στήριξη που προσφέρθηκε από την δεκαετία του ’90 στον Αλβανικό παράγοντα ως ανάχωμα στην ρωσική διείσδυση στα Βαλκάνια αποθράσυνε τελικά τον αλβανικό εθνικισμό που λειτουργεί διαλυτικά για τα Βαλκάνια καθώς κινητοποιεί έναν δυναμικό και νέο σε ηλικία πληθυσμό και διατηρεί βλέψεις εναντίον τουλάχιστον πέντε βαλκανικών χωρών.

Το εμπόδιο για την άρση του αδιέξοδου στην ΠΓΔΜ είναι ο ίδιος ο Γκρουέφσκι που ως εκφραστής του σκληρού «Μακεδονισμού» τροφοδοτεί τελικά τον Αλβανικό Μεγαλοϊδεατισμό.

Η όποια πρωτοβουλία αναπτυχθεί θα πρέπει να εχει σαν άξονα ,την συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας με την αναλογική συμμέτοχη και των αλβανοφώνων, Συμφωνία για την υιοθέτηση νέας ονομασίας του κράτους που θα ξεμπλοκάρει την ευρωατλαντική πορεία του και πλήρη προστασία όλων των δικαιωμάτων των αλβανόφωνων υπό την εγγύηση των ευρωπαϊκών θεσμών κι αρχών και όχι της Αλβανίας. Ένα ξεκάθαρο μήνυμα απαιτείται να σταλεί και στα Τίρανα, ότι δεν θα επιτραπεί καμία απολύτως ανάμειξη στα εσωτερικά της ΠΓΔΜ, και ότι θα αποτραπεί με κάθε τρόπο κάθε νέα προσπάθεια δια της βίας αλλαγή των συνόρων στα Βαλκάνια.

Τα οξυμένα πάθη στην γειτονική χώρα ίσως δεν επιτρέπουν άμεσα την ανάληψη τέτοιων τολμηρών πρωτοβουλιών καθώς οι κινήσεις τόσο για την αλλαγή της ονομασίας όσο και για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων των αλβανόφωνων θα στοχοποιηθούν από τους εθνικιστές.

Όμως θα πρέπει να καταστεί σαφές στον κ. Γκρουέφσκι ότι πλέον δεν διακυβεύεται η προσωπική πολιτική του καριέρα αλλά η τύχη και η επιβίωση της χώρας του. Και να μπορέσουν έτσι και οι πολίτες της ΠΓΔΜ να αντιληφθούν ότι η επιβίωση τους και η ευημερία τους κάθε άλλο παρά ταυτίζονται με τα παιγνίδια του Ν. Γκρουέφσκι και τον τυφλό εθνικισμό του. Η τελευταία «σανίδα σωτηρίας» δεν θα είναι για πολύ ακόμη διαθέσιμη.

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Στους στραβούς, βασιλεύει ο μονόφθαλμος

Το κράτος έχει πάθει αμόκ κατασχέσεων ως και 5.000 λογαριασμών ημερησίως, χωρίς δικαστική απόφαση μάλιστα για κάθε μπλοκάρισμα λογαριασμών ιδιώτη ή εταιρίας.

Σε 200 ημέρες θα έχουν κλείσει όλοι οι τραπεζικοί λογαριασμοί στη χώρα, πλην εκείνων των ΔΥ/συνταξιούχων.
Μετά θα δούμε αν όντως πληρώνει φόρους όποιος πληρώνεται από τα κρατικά ταμεία, καθώς θα κληθούν να πληρώσουν τους μισθούς τους με τους φόρους τους...

Προετοιμαστείτε για αναταράξεις, λαϊκά δικαστήρια, πιθανόν κρεμάλες στο Σύνταγμα, και γενικά πεινασμένους στους δρόμους. Σκηνές Βενεζουέλας.

Ελπίζω η επόμενη κυβέρνηση να επενδύσει επαρκώς σε σωφρονιστικά καταστήματα τουλάχιστον για τα επόμενα 30 χρόνια, για να φιλοξενηθούν όσοι παραβαίνουν το Σύνταγμα.

Θυμίζω πως οι αντισυνταγματικοί νόμοι δεν επαρκούν για να δικαιολογήσουν αντισυνταγματική συμπεριφορά καμιάς κυβέρνησης, αλλιώς δεν θα υπήρχε Σύνταγμα.
Νομίζω μια μεγάλη πλειοψηφία από τους θύτες της κοινωνίας δεν αντιλαμβάνεται πως δεν υπάρχουν ελαφρυντικά για την διά νόμων κατάργηση των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών μιας δημοκρατίας.

Καλή αντάμωση στα δικαστήρια.

Αγης Βερούτης

Σχόλιο: Μπλέξαμε όχι με τους …πρώτη φορά αριστερά, αλλά ….δεύτερη φορά ΠΑΣΟΚ.
Σε ένα κράτος που βρίθουν οι βλαμμένοι πολιτικοί χρειάζονται σταλινικά ψυχιατρεία, η λύση τύπου Τσαουσεσκου, και όχι φυλακές.
Το άλλο μεγάλο θέμα είναι τα περιβόητα pos.
Δεν καταλαβαίνουν οι ηλίθιοι πως αφού πάνω από τους μισούς επαγγελματίες είναι εκτός τραπεζών η έχουν κατασχεμένους λογαριασμούς, (μέχρι στιγμής) δεν μπορεί να εφαρμοστεί;
Δεν καταλαβαίνουν ότι καταστρέφουν την όποια εναπομένουσα αγορά;
Mονο οι πολυεθνικές και τα μεγάλα υπερκαταστήματα θα απομείνουν, που έχουν μηδενική φοροδοσία.
Η φτωχοποίηση των πολιτών, με την παράλληλη παραβίαση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων του συνόλου των κατοίκων της χώρας, που σε κατάσταση σοκ παρατηρούν την καθημερινή παραβίαση του Ελληνικού Συντάγματος, αλλά και του Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Δικαίου, προτρέπει σε μια και μόνη λύση την επομένη ημέρα πτώσης του καθεστώτος των πρωτο-δεύτερη φορά αριστερών: την άμεση προφυλάκισή τους (τόσο των ίδιων όσο και των συγγενικών τους προσώπων πρώτου βαθμού), την άμεση δήμευση του συνόλου της περιουσίας τους και την καταδίκη τους (από την Δικαιοσύνη) σε εφ όρου ζωής κάθειρξη φυλάκισης σε ειδική υπόγεια φυλακή...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

29 Απρ 2017


Ακροδεξιοί διαδηλωτές, οπαδοί του Γκρούεφσκι, εισέβαλαν στο κοινοβούλιο των Σκοπίων, όταν οι βουλευτές του κυβερνώντος Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και των κομμάτων της αλβανικής μειονότητας εξέλεξαν, για πρώτη φορά, έναν Αλβανό πρόεδρο της Βουλής, τον Ταλάτ Τζαφέρι. Ο ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ζόραν Ζάεφ γρονθοκοπήθηκε και τραυματίστηκε, όπως και άλλοι 9 βουλευτές.

Οι βιαιότητες ήσαν αποτέλεσμα του αντιπραξικοπήματος του σοσιαλδημοκρατικού και αλβανικού κόμματος στο πραξικόπημα που διέπραξε ο Πρόεδρος των Σκοπίων. Γκ. Ιβάνοφ, ο οποίος αρνήθηκε την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στο δεύτερο κόμμα, αφ’ ής στιγμής το πρώτο -του Γκρούεφσκι- δεν κατόρθωσε να υποστηριχθεί από την πλειοψηφία των βουλευτών. Και σ’ αυτήν την συνταγματική παραβίαση από πλευράς Προέδρου, ήλθε η επίσης αντισυνταγματική στάση της μέχρι χθες αντιπολίτευσης, η οποία παρέκαμψε τον Πρόεδρο, και συνήλθε στην Βουλή, εκλέγοντας και πρόεδρο της.

Αυτή η πράξη, ίσως από μόνη της να μη αποτελούσε το έναυσμα για τα βίαια επεισόδια που ακολούθησαν, αν δεν συνοδευόταν και από την εκλογή Αλβανού, ως προέδρου της Βουλής. Μία ενέργεια δηλαδή, που ουσιαστικά αποδεικνύει ότι είναι βάσιμοι οι φόβοι των Σλάβων, που εκφράσθηκαν από τον Πρόεδρο Ιβάνοφ, ότι με την συγκυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών και Αλβανών (Ζόραν Ζάεφ και Αλί Αχμέτι, οι αρχηγοί) δίνονται υπερβολικά προνόμια στους Αλβανούς, και υπάρχει κίνδυνος για την σταθερότητα του κράτους.

Παρεμπιπτόντως, δεν υπήρξαν μόνον αντιαλβανικές ενέργειες από τους συγκεντρωμένους, αλλά και αντιτουρκικές. Ξυλοκόπησαν, και κράτησαν «αιχμάλωτο» επί έξη ώρες τον εικονολήπτη του επίσημου τουρκικού πρακτορείου ειδήσεων Anadolu, οργισμένοι Σλάβοι διαδηλωτές που είχαν εισβάλει στην σκοπιανή Βουλή. Τον κατηγορούσαν ότι μετέδιδε εικόνες που ευνοούσαν τους Αλβανούς εθνικιστές. Αυτό το επεισόδιο είναι συνέχεια ενός άλλου που συνέβη προ ημερών, όταν νεαροί Σλάβοι αφαίρεσαν το σημαιάκι από το αυτοκίνητο του Τούρκου πρέσβη, απειλώντας τον Τούρκο οδηγό και φωνάζοντας «Εδώ είναι "Μακεδονία"».

Οι Σλάβοι έχουν στόχο και την τουρκική παρουσία στην περιοχή, θεωρώντας ότι η Τουρκία υποκινεί και βρίσκεται πίσω από τις αλβανικές επεκτατικές κινήσεις. Ιδιαίτερα προβάλλονται οι στενές σχέσεις του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα με τον Ερντογάν. Δημοσιοποιήθηκε άλλωστε η πώληση και δωρεά τουρκικού οπλισμού στην Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο, που αποτελεί απόδειξη των εχθρικών διαθέσεων των Τούρκων, προς κάθε μη μουσουλμάνο εξαρτώμενο από αυτούς.

Θέλω να μεταφέρω ένα απόσπασμα από άρθρο του έγκυρου δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου, προς επιβεβαίωση των όσων έγραψα προ καιρού για τον ανθελληνικό ρόλο των Ιδρυμάτων του Σόρος. Αναφερόμενος στην έχθρα Αλβανών και Σλάβων, έγραψε:

«Δύο διαφορετικοί λαοί και κόσμοι. Αλλά και οι δύο κυριαρχημένοι από τον εθνικισμό. Ανάμεσά τους ο περίφημος Τζόρτζ Σόρος. Δεν πρόκειται για συνωμοσιολογία. Πιστέψτε με. Είναι η αλήθεια, η πραγματικότητα, σας ομιλώ για ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Όλα όσα συμβαίνουν στα Σκόπια και εννοώ τη βία και τις συγκρούσεις, υποκινήθηκαν από αυτόν τον δαιμόνιο άνθρωπο. Και δεν προσπάθησε πολύ. Απλά εκμεταλλεύθηκε τον αρρωστημένο εθνικισμό των Σκοπιανών και των Αλβανών. Και οδηγεί τα Σκόπια στη διάλυση. Φαντάζομαι για ένα …στοίχημα. Τα σχετικά δημοσιεύματα στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης είναι πολλά και αποκαλυπτικά».

Επανερχόμενος στο θέμα, μπορεί προχθές να ήσαν μόνον οι Σλάβοι που βιαιοπράγησαν, αυτό δεν σημαίνει πως η ενέργειά τους θα μείνει αναπάντητη. Ο Σύνδεσμος Βετεράνων του UCK, σε συνάντησή ορισμένων αξιωματικών και υπαξιωματικών που συμμετείχαν στις τάξεις του UCK στην ενδοσκοπιανή σύρραξη του 2001, αντέδρασαν δημοσίως στα αρμόδια όργανα της χώρας, για να λάβουν τα κατάλληλα μέτρα κατά προσώπων στην παρακρατική ομάδα του Γκρούεφσκι που επονομάστηκε «Λιοντάρια» και επικαλούνται πολιτική ανυπακοή, δημιουργώντας παραστρατιωτικούς σχηματισμούς.
Είναι περιττό να τονίσω, πως αν πάρει φωτιά του γείτονα το σπίτι, προφύλαξε το δικό σου.

Μακεδών
Πηγή Voria




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Οι τουρκικές αρχές απέπεμψαν σχεδόν 4.000 λειτουργούς από τις δημόσιες υπηρεσίες, τον στρατό και τη χωροφυλακή, σύμφωνα με έκτακτο διάταγμα που δημοσιεύει σήμερα η Επίσημη Εφημερίδα της Κυβέρνησης, σε ένα νέο κύμα εκκαθαρίσεων που έχει σχέση με την απόπειρα πραξικοπήματος του περασμένου Ιουλίου.

Μεταξύ αυτών που εκδιώχθηκαν, 1.127 είναι υπάλληλοι του υπουργείου Δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένων δεσμοφυλάκων και διοικητικών υπαλλήλων, 484 ακαδημαϊκοί και 201 υπάλληλοι του υπουργείου Θρησκευτικών Υποθέσεων, σύμφωνα με το διάταγμα που κατονομάζει όλους τους δημοσίους λειτουργούς τους οποίους αφορά το μέτρο.

Περίπου 120.000 άνθρωποι έχουν ήδη παυθεί από θέσεις εργασίας σε δημόσιες υπηρεσίες και στον ιδιωτικό τομέα και περισσότεροι από 40.000 έχουν συλληφθεί, μετά το αποτυχημένο στρατιωτικό πραξικόπημα.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δριμεία επίθεση στον αυτό-προσδιορισμένο ως «φιλάνθρωπο», διεθνή σπεκουλαδόρο Τζορτζ Σόρος, εξαπολύει ο επικεφαλής του οργανισμού Judicial Watch, με πλούσια δράση από το 1994, μέσω κατάθεσης στη αμερικανική Δικαιοσύνη αιτημάτων αποχαρακτηρισμού επίσημων κρατικών εγγράφων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Τα έγγραφα πιστεύεται ότι θα αποκαλύπτουν κακή διαχείριση κονδυλίων της αμερικανικής κυβέρνησης που χρησιμοποιήθηκαν στα Σκόπια. Η κατηγορία αφορά την ενίσχυση των δραστηριοτήτων του Σόρος στα Σκόπια από τα χρήματα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, τα οποία φέρεται να δόθηκαν από την κυβέρνηση του Μπάρακ Ομπάμα.

Το πιο ενδιαφέρον όμως δεδομένο, είναι αφενός η δημοσίευση της παρέμβασης του επικεφαλής της οργάνωσης Judicial Watch, Τομ Φίτον στον ιστοχώρο «The Hill», που καλύπτει τις εξελίξεις στο Κογκρέσο, δίνοντας την αίσθηση ότι τα πυρά ίσως είναι περισσότερο συντονισμένα από όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται και αφετέρου ότι ο «ακτιβισμός» του δισεκατομμυριούχου φιλάνθρωπου αφορά τα γειτονικά μας Σκόπια, τα οποία βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, με τους οπαδούς του προέδρου Ιβανόφ και του εθνικιστή Νίκολα Γκρουέφσκι να πιστεύουν επικαλούμενοι έγγραφα και άλλες αποδείξεις ότι πίσω από τα γεγονότα που βρίσκονται σε εξέλιξη βρίσκεται ο Σόρος.

Στις κατηγορίες εντάσσεται και η πληρωμή κονδυλίων ύψους 5 περίπου εκατομμυρίων δολαρίων προς το Open Society Foundation του Τζορτζ Σόρος από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και την Αμερικανική Υπηρεσία για τη Διεθνή Ανάπτυξη (USAID: U.S. Agency for International Development), με αποτέλεσμα να έχουν κατατεθεί τα σχετικά νομικά έγγραφα και οι προσφυγές, ζητώντας τον αποχαρακτηρισμό όλων των δεδομένων που αφορούν τη σχέση του Τζορτζ Σόρος με το κρατικό αμερικανικό χρήμα.

Στις οργανώσεις του «φιλανθρώπου» ανήκει και αυτή που πήρε την πρωτοβουλία μετάφρασης του περίφημου βιβλίου του Σαούλ Αλίνσκι «Κανόνες Εξτρεμιστών» (Rules for Radicals) στην ανύπαρκτη «μακεδονική» γλώσσα! Πρόκειται για βιβλίο το οποίο δεν είναι τίποτα λιγότερο από τη «βίβλο» διαφόρων περιθωριακών ομάδων, καθώς θεωρείται τακτικό εγχειρίδιο ανατρεπτικής δράσης. Οι κατηγορίες στα Σκόπια εναντιον του Σόρος δίνουν και παίρνουν και οι ομάδες κρούσης του Ιβανοφ και του Γκρουέφσκι ισχυρίζονται ότι ο Αμερικανός «φιλάνθρωπος» πληρώνει τους αντιπάλους τους.


Το θέμα είναι ότι σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, ο κύριος Σόρος συνδέεται με συγκεκριμένη ομάδα του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ και δεν ήταν λίγες οι φορές που έχει χρηματοδοτήσει πλουσιοπάροχα πολιτικούς, με τελευταίο παράδειγμα τη Χίλαρι Κλίντον. Ο παγκόσμιος προϋπολογισμός του Open Society Foundation πλησιάζει το ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε ετήσια βάση!!!

Σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στα Σκόπια, που κινδυνεύουν με εμφύλιο πόλεμο μεταξύ Αλβανών και Σκοπιανών που αποκαλούνται «Μακεδόνες», την εικόνα οφείλει να ξεκαθαρίσει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ώστε να αντιληφθεί ο αμερικανικός λαός εάν ο νέος υπουργός Ρεξ Τίλερσον, συμμερίζεται τις πολιτικές πρωτοβουλίες προκατόχων του, κάτι που θα διαφανεί στη μεθαυριανή επίσκεψη Αμερικανού κυβερνητικού αξιωματούχου στην περιοχή. Οι Σκοπιανοί κατηγορούν και τους Αμερικανούς ότι μαζί με το Σόρος βρίσκονται πίσω από το κοινοβουλευτικό «πραξικόπημα», όπως χαρακτηρίζουν τη συνεργασία των Αλβανών των Σκοπίων με την αντιπολίτευση.

Η αγαθοεργός διάθεση του Τζορτζ Σόρος και ο ρόλος του σε κάθε λογής «χρωματιστές» επαναστάσεις στις χώρες που κάποτε αποτελούσαν μέλη της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, ή στις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, περιοχή από την οποία και ο ίδιος κατάγεται, είναι επαρκώς τεκμηριωμένα, ισχυρίζονται οι αντίπαλοί του.

Εάν και σήμερα ο λόγος είναι η επιθυμία αποσταθεροποίησης λόγω των σχέσεων που έχουν αναπτύξει τα τελευταία χρόνια τα Σκόπια με τη Μόσχα, θα έχει τεράστιο ενδιαφέρον να διαπιστωθεί ποια θα είναι η επίσημη στάση του Λευκού Οίκου… Μέχρι στιγμής καταγράφουμε την αναγνώριση της αμφιλεγόμενης -κατά τον πρόεδρο Ιβανόφ- εκλογής του νέου προέδρου του Κοινοβουλίου και την κατεπείγουσα αποστολή του Αμερικανού αξιωματούχου την Πρωτομαγιά στην σκοπιανή πρωτεύουσα.

Οι κατήγοροί του καταγγέλλουν ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Τζόρτζ Σόρος μπόρεσε να είναι τόσο δραστήριος στην πολιτική σκηνή είναι ότι έχει λάβει ένα σημαντικό ποσό των φορολογικών δολαρίων των Αμερικανών για να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές του. Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζουμε την πλήρη έκταση αυτής της χρηματοδότησης, αναφέρει ο Τομ Φίτον, του Judicial Watch.


Η οργάνωση του Φίτον είναι γνωστή για την πολεμική της εναντίον της διαφθοράς Αμεςρικανών αξιωματούχων και αυτοχαρακτηρίζεται συντηρητική watchdog ομάδα, που ασχολείται με τον αποχαρακτηρισμό επίσημων αμερικανικών εγγράφων μέσω του νόμου Freedom of Information Act.
Τόσο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ όσο και η USAID παρέλειψαν να απαντήσουν σε αίτημα FOIA, που κατέθεσε ο Φίτον στις 16 Φεβρουαρίου 2017 που ζητούσε:
  • Όλα τα αρχεία που σχετίζονται με τυχόν επιχορηγήσεις, συμβάσεις ή εκταμιεύσεις κεφαλαίων από το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών στο Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας-«Μακεδονία» ή / και σε οποιαδήποτε από τις θυγατρικές του Ιδρύματος του Σόρος.
    Αυτή η αίτηση περιλαμβάνει όλες τις σχετικές αιτήσεις χρηματοδότησης, τις εξουσιοδοτήσεις πληρωμής ή παρόμοιες εγγραφές, καθώς και όλα τα σχετικά αρχεία επικοινωνίας μεταξύ υπαλλήλων, ή αντιπροσώπων του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών και οποιουδήποτε υπαλλήλου, ή αντιπροσώπου της USAID.
  • Επίσης ζητούν κάθε αρχείο επικοινωνίας μεταξύ οποιουδήποτε υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του αμερικανικού κράτους και οποιουδήποτε υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας-«Μακεδονίας» και / ή κάποιας από τις συνδεδεμένες οργανώσεις του Ιδρύματος. Το αίτημα αυτό περιλαμβάνει τα τηλεγραφήματα που αποστέλλονται ή απευθύνονται στον πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Σκόπια Jess L. Baily.
Αναφέρεται ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Τζόρτζς Σόρος μπόρεσε να είναι τόσο δραστήριος στην πολιτική σκηνή είναι ότι έχει λάβει ένα σημαντικό ποσό των χρημάτων των Αμερικανών φορολογουμένων για να χρηματοδοτήσει τις δραστηριότητές του. Θα ήταν ενδιαφέρον να γνωρίζουμε την πλήρη έκταση αυτής της χρηματοδότησης, τονίζεται στο αίτημα.

Το Judicial Watch υπέβαλε πρόσφατα αγωγή κατά του αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών και της Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ (USAID) σχετικά με τις ανακοινώσεις σχετικά με τις χρηματοδοτήσεις και τις πολιτικές δραστηριότητες του Ιδρύματος «Ανοικτή Κοινωνία – “Μακεδονία”». Η Judicial Watch θέλει να μάθει γιατί ο οργανισμός αυτός, που είναι μέρος των Ιδρυμάτων της Ανοιχτής Κοινωνίας του George Soros, έλαβε περίπου 5 εκατομμύρια δολάρια από την USAID από το 2012 έως το 2016. Η αγωγή κατατέθηκε στο αμερικανικό Επαρχιακό Δικαστήριο της Ουάσιγκτον (Judicial Watch v. Υπουργείου Εξωτερικών και Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ).

Τόσο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ όσο και η USAID παρέλειψαν να απαντήσουν σε αίτημα FOIA της 16ης Φεβρουαρίου 2017 που ζητούσε:
  • Όλα τα αρχεία που σχετίζονται με τυχόν επιχορηγήσεις, συμβάσεις ή εκταμιεύσεις κεφαλαίων από το Υπουργείο Εξωτερικών στο Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας – Μακεδονία ή / και σε οποιαδήποτε από τις θυγατρικές του Ιδρύματος. Αυτή η αίτηση περιλαμβάνει όλες τις σχετικές αιτήσεις χρηματοδότησης, τις εξουσιοδοτήσεις πληρωμής ή παρόμοιες εγγραφές, καθώς και όλα τα σχετικά αρχεία επικοινωνίας μεταξύ υπαλλήλου, υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Υπουργείου Εξωτερικών και οποιουδήποτε υπαλλήλου, υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Οργανισμού των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Ανάπτυξη (USAID).
  • Κάθε αρχείο επικοινωνίας μεταξύ οποιουδήποτε υπαλλήλου, υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Κρατικού Τμήματος και οποιουδήποτε υπαλλήλου, υπαλλήλου ή αντιπροσώπου του Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας – Μακεδονίας και / ή κάποιας από τις συνδεδεμένες οργανώσεις του Ιδρύματος. Το αίτημα αυτό περιλαμβάνει ανταποκρινόμενα αρχεία επικοινωνίας που αποστέλλονται ή απευθύνονται στον πρεσβευτή των ΗΠΑ στα Σκόπια Jess L. Baily.
Ο ιστότοπος της USAID αναφέρει ότι μεταξύ 27 Φεβρουαρίου 2012 και 31 Αυγούστου 2016 έδωσε χρηματικό ποσό 4,819,125 δολ. σε χρήματα φορολογουμένων στο Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας του Σόρος-«Μακεδονίας» (FOSM), σε συνεργασία με τέσσερις τοπικούς οργανισμούς της «κοινωνίας των πολιτών». Ο ιστότοπος του USAID συνδέεται με την ιστοσελίδα www.soros.org.mk και αναφέρει ότι το πρόγραμμα εκπαιδεύει εκατοντάδες νέους «Μακεδόνες» σε θέματα όπως «η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι, οι πολιτικές για τη νεολαία, οι πρωτοβουλίες των πολιτών, η πειστική επιχειρηματολογία και η χρήση νέων μέσων”.

Ζητούν επίσης:
  • Όλα τα μηνύματα που μεταδίδονται μέσω του συστήματος SMART του Υπουργείου Εξωτερικών και αποστέλλονται από οποιονδήποτε κυβερνητικό υπάλληλο ή εργολήπτη της αμερικανικής κυβέρνησης που λειτουργεί υπό την εποπτεία του αρχηγού αποστολής στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στα Σκόπια και αφορά το Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας – “Μακεδονία” ή / και οποιαδήποτε από τις συνδεδεμένες οργανώσεις του Ιδρύματος.
  • Το Φεβρουάριο, τα Χρονικά της Διαφθοράς του Judicial Watch ανέφεραν:
    “Η αμερικανική κυβέρνηση έχει ξοδέψει αθόρυβα εκατομμύρια δολάρια φορολογουμένων για να αποσταθεροποιήσει τη δημοκρατικά εκλεγμένη κεντροδεξιά κυβέρνηση της “Μακεδονίας” με συνεννόηση με τον αριστερό δισεκατομμυριούχο φιλανθρωπο Τζόρτζ, (Η κυβέρνηση) εργάστηκε πίσω από το παρασκήνιο με το Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας του Soros για τη διοχέτευση μεγάλων ποσών αμερικανικών δολαρίων, συνιστώντας παρέμβαση του αμερικανικού πρεσβευτή στις εγχώριες πολιτικές υποθέσεις κατά παραβίαση της Σύμβασης της Βιέννης για τις Διπλωματικές Σχέσεις.
Η εν λόγω  οργάνωση φαίνεται ότι έχει πρόσβαση σε αρχεία των Σκοπίων και των ΗΠΑ.

Κατηγορεί την οργάνωση του Σόρος «Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας» ότι έχει ιδρύσει και χρηματοδοτήσει δεκάδες αριστερές, μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) στα Σκόπια για την ανατροπή της συντηρητικής κυβέρνησης.

Ένας κυβερνητικός αξιωματούχος των Σκοπίων σε συζήτηση που ειχε με την Judicial Watch στην Ουάσινγκτον, αποκάλεσε τις εν λόγω ΜΚΟ το «πεζικό του Σόρος». Καταγγέλλεται ότι οι ομάδες οργανώνουν κινήματα για τη νεολαία, δημιουργούν επιρροή στα μέσα ενημέρωσης και οργανώνουν βίαιες διαδηλώσεις για να υπονομεύσουν τα θεσμικά όργανα και τις πολιτικές που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση.

Υποστηρίζεται επίσης ότι οι δραστηριότητες του Πρεσβευτή Bailey και της χρηματοδότησης του Οργανισμού Ανοικτής Κοινωνίας των ΗΠΑ από την USAID υποβλήθηκαν πρόσφατα σε έλεγχο του Κογκρέσου.

Στις 17 Ιανουαρίου, ο γερουσιαστής Mike Lee (R-Utah) απέστειλε επιστολή στον Baily ζητώντας του να εξηγήσει τη σχέση του υπουργείου Εξωτερικών με το Ίδρυμα Ανοικτής Κοινωνίας του Σόρος.
Στις 24 Φεβρουαρίου οι κ. Chris Smith (RN.J.), Louie Gohmert (R-Texas) και άλλοι κάλεσαν το Γραφείο Κυβερνητικής Λογονομίας να διενεργήσει έρευνα και έλεγχο του Υπουργείου Εξωτερικών και των δραστηριοτήτων της USAID στα Σκόπια, των οντοτήτων του Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας και την πιθανή παρέμβαση στις εγχώριες πολιτικές υποθέσεις των Σκοπίων σε ενδεχόμενη παραβίαση της Σύμβασης της Βιέννης για τις διπλωματικές σχέσεις.

Είναι σαφές, αναφέρει η οργάνωση, από αυτά που έχουμε ήδη πληροφορηθει ότι η κυβέρνηση Ομπάμα χρησιμοποίησε ελεύθερα τα χρήματα των φορολογουμένων για πολιτικούς σκοπούς, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης της επιχείρησης του Σόρος.

Ας ελπίσουμε, αναφέρει ο κ. Φίτον ότι η κυβέρνηση του κ. Τραμπ και η USAID «θα αποκαλύψουν τις λεπτομέρειες του πηγαδιού» μεταξύ του κ. Ομπάμα και του κ. Σόρος.

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου