Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

17 Αυγ 2017


Του Νίκου Ιγγλέση

Κυβέρνηση και αντιπολίτευση τσακώνονται πάνω στις στάχτες  της Ελλάδας ποιος μπορεί να κάνει καλύτερη πρόβλεψη των πυρκαγιών ή ποιος μπορεί να επιτύχει καλύτερα συντονισμό πυρόσβεσης. Για την ουσία του προβλήματος, δηλαδή για τα πυροσβεστικά μέσα, ιδιαίτερα τα εναέρια, κανένας δε λέει κουβέντα.

Η χώρα μας διαθέτει, τυπικά, 18 αεροσκάφη Canadair, από αυτά τα 11 είναι CL-215 ηλικίας περίπου 40 ετών και τα 7 είναι CL-415 νεότερης ηλικίας περίπου 15 ετών. Από το σύνολο αυτό στις τελευταίες πυρκαγιές, του Αυγούστου, μπορούσαν  να επιχειρήσουν μόνο 6 αεροσκάφη. Τα υπόλοιπα βρίσκονταν σε συντήρηση ή μακροχρόνια επισκευή.

Γιατί κανείς από τους πολιτικούς που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια δε σκέφτηκε να αγοράσουμε π.χ. 40 έως 50 Canadair, ώστε να «βομβαρδίζουμε»  ανελέητα και συνεχώς  κάθε μέτωπο πυρκαγιάς; Σημειώνουμε ότι κάθε ρίψη ενός Canadair είναι 6 τόνοι νερού.

Εναλλακτικά και συμπληρωματικά θα μπορούσαμε να είχαμε αγοράσει και μια δεκάδα του μεγαλύτερου αμφίβιου πυροσβεστικού, του ρωσικού Be-200 που ρίχνει διπλάσια ποσότητα νερού από ένα Canadair, δηλαδή, 12 τόνους νερού.

Επίσης απαραίτητη θα ήταν η προμήθεια και 2 έως 3 από τα θηριώδη ρωσικά  Ιλιούσιν-76  που δεν είναι αμφίβια (εφοδιάζονται σε αεροδρόμιο)  αλλά σε κάθε έξοδό τους ρίχνουν 40 τόνους νερού και μπορούν να επιχειρούν ανεξάρτητα της έντασης των ανέμων και κατά τη διάρκεια της νύκτας, οπότε αναζωπυρώνονται οι μεγάλες πυρκαγιές. Το θηριώδες αυτό αεροσκάφος μπορεί να επιχειρεί σε ύψος μόλις 50 μέτρων από το έδαφος.

Τέλος, ο εναέριος στόλος πυρόσβεσης θα έπρεπε να ενισχυθεί με π.χ. 20 ελικόπτερα  EricssonS-64E  κάθε ένα από τα οποία μεταφέρει 10 τόνους νερό και είναι πολύ χρήσιμα σε στοχευμένες ρίψεις.

Είναι βέβαιο ότι μ’ ένα τέτοιο ή παραπλήσιο δυναμικό καμιά πυρκαγιά σε βλάστηση – δάσος ή καλλιέργειες – δε θα διαρκούσε περισσότερο από μια ώρα. Η οικονομική και οικολογική καταστροφή θα είχε αποφευχθεί.


Ακούω ήδη τους πολιτικούς δωσίλογους να κραυγάζουν γεμάτοι αγανάκτηση:
  • «Χρειάζονται πολλά λεφτά για τόσα αεροπλάνα, πού θα τα βρούμε;»
    και
  • «Όλα αυτά τα αεροσκάφη και οι πιλότοι τους θα «κάθονται» 8 μήνες το χρόνο και θα δουλεύουν μόνο 4;»
Ναι, χρειάζονται λεφτά που τα έχουμε (πρωτογενές πλεόνασμα) αλλά τα δίνουμε στον κύριο Μάριο Ντράγκι, στον κύριο Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε και την κυρία Κριστίν Λαγκάρντ. Μόνο τον περασμένο Ιούλιο τους πληρώσαμε περίπου 7 δις. ευρώ. Με τα λεφτά αυτά θα μπορούσαμε να προμηθευτούμε όλα τα εναέρια μέσα που περιγράψαμε προηγουμένως. Όμως οι δωσίλογοι πολιτικοί προτιμούν να γίνει η Ελλάδα «στάχτη και μπούλμπερη» παρά να δυσαρεστήσουν τους δανειστές.

Ναι, όλο αυτό το δυναμικό θα «κάθεται» τους χειμερινούς μήνες για να σώζει κάθε καλοκαίρι τη χώρα. Όπως ακριβώς διατηρούμε στρατό, κανόνια, τάνκς, πυραύλους κλπ. μήπως απαιτηθεί σε δέκα, είκοσι ή πενήντα χρόνια να υπερασπιστούμε την εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της πατρίδας μας. Για τον ίδιο λόγο που χρηματοδοτούμε τις  ένοπλες δυνάμεις πρέπει να χρηματοδοτούμε τα διαθέσιμα μέσα. Της πυρόσβεσης.

Ας σταματήσει επιτέλους η απάτη και η σπέκουλα των δωσιλόγων πάνω στις στάχτες της Ελλάδας!

Πηγή GreekAttack


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, χωρίς άγχος επανεκλογής (με αντίπαλο τον -αποτυχημένο στην Ευρωβουλή- σοσιαλδημοκράτη Μάρτιν Σουλτς) και χωρίς να ρωτήσει κανέναν στην Ε.Ε., ανατρέπει για πολλοστή φορά την κοινή πολιτική στο Μεταναστευτικό, εκφράζοντας την ετοιμότητα της Ευρώπης να δεχθεί ακόμα 40.000 άτομα από τη Μέση Ανατολή.

Η καγκελάριος κάλυψε τη νέα παλινωδία της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, προσθέτοντας τη λογικοφανή δικαιολογία ότι μερικές ακόμα χιλιάδες άνθρωποι δεν θα επιβαρύνουν υπερβολικά μια ήπειρο που έχει περισσότερους από 500.000.000 κατοίκους. Η, εκ πρώτης (μόνον) όψεως, ανθρωπιστική πρωτοβουλία της κυρίας Μέρκελ έχει προκαλέσει ήδη ρίγη στα υπουργεία Εξωτερικών και στις αρχές ασφαλείας πολλών μελών της Ε.Ε., καθώς θα έχει πολλαπλώς αρνητικά αποτελέσματα:

Πρώτον, οδηγεί στη δυσλειτουργία της Ε.Ε., καθώς η εξαγγελία δεν έχει καμία σχέση με την Κοινή Δήλωση του Μαρτίου 2016 με την Άγκυρα, η οποία προβλέπει εγκλωβισμό των παρανόμων στα ελληνικά νησιά και επιστροφές-επανεισδοχές στην Τουρκία μαζί με παράλληλο σχέδιο κατανομής προσφύγων, από την Ελλάδα και την Ιταλία, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ούτε, επίσης, η δήλωση Μέρκελ έχει σχέση με τις προτάσεις απώθησης των παρανόμων από τα χωρικά ύδατα της Γαλλίας και της Ιταλίας προς hot spots στη Λιβύη. Ενώ επί ενάμιση χρόνο καταβάλλεται προσπάθεια να διορθωθούν τα λάθη προηγούμενων ετών, να επικρατήσει τάξη στα σύνορα της Ε.Ε. και όλοι οι εταίροι να απορροφήσουν τα βάρη βάσει σχεδίου, η Γερμανία δρα εκτός των συμφωνηθέντων.

Δεύτερον, το πράσινο φως προς τουλάχιστον 40.000 πρόσφυγες και μετανάστες εύκολα παρερμηνεύεται από δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες άλλους ταλαιπωρημένους ανθρώπους, που θα το εκλάβουν σαν ανοιχτή πρόσκληση προς σχεδόν όλους. Η καγκελάριος μερίμνησε να μην επαναλάβει τις εξαγγελίες ανοιχτών θυρών του 2014-15, αλλά λίγοι μπορούν ή θέλουν να καταλάβουν τη διαφορά. Και, ασφαλώς, προβάδισμα στη δημιουργία σύγχυσης και προσδοκιών έχουν τα κυκλώματα διακίνησης, που θησαυρίζουν εδώ και χρόνια.

Τρίτον, αν και η εξαγγελία θεωρητικά συνδέεται με το αίτημα του ΟΗΕ να δοθεί παράταση στο, εν εξελίξει, διετές σχέδιο παροχής ασύλου σε 22.000 Σύρους που βρίσκονται σε στρατόπεδα προσφύγων στην Τουρκία, στον Λίβανο και στην Ιορδανία, δεν εισάγεται, επί του πρακτέου, κανένα κριτήριο. Η κυρία Μέρκελ δήλωσε ότι το θέμα θα συζητηθεί κατά την προεκλογική περίοδο ως την αναμέτρηση της 24ης Σεπτεμβρίου, αλλά εκφράζονται φόβοι ότι, λόγω των αυξημένων μεταναστευτικών ροών κυρίως προς την Ιταλία και δευτερευόντως προς το Αιγαίο, το σχέδιο θα συμπεριλάβει κάθε Μεσανατολίτη και Βορειοαφρικανό ενδιαφερόμενο. Και, ως συνήθως, το αρχικό σχέδιο θα αποκτήσει σύντομα πολλές παραλλαγές ως προς τους αριθμούς, τις χώρες προέλευσης και τα κριτήρια επιλεξιμότητας.

Τέταρτον, η κυρία Μέρκελ δεν μίλησε εξ ονόματος της χώρας της και δεν εξέφρασε ετοιμότητα υποδοχής 40.000 ανθρώπων στη Γερμανία, αλλά στο σύνολο της Ευρώπης! Έσπευσε να προκαταλάβει και ημιδεσμεύσει τις άλλες κυβερνήσεις της Ε.Ε. και αρκέστηκε να συμπληρώσει ότι «η Γερμανία είναι έτοιμη να πάρει το δικό της μερίδιο». Σαν να μη γνωρίζει πως έχει αποτύχει το σχέδιο κατανομής-μετεγκατάστασης 160.000 προσφύγων από την Ελλάδα και την Ιταλία σε όλα τα μέλη της Ε.Ε., αφού έχουν μεταφερθεί λιγότεροι από 25.000.

Οι αιφνιδιασμοί Μέρκελ δεν περιορίζονται στο Μεταναστευτικό. Εν όψει της μετεκλογικής επανεξέτασης των σχέσεων με την Άγκυρα, Γερμανοί διπλωμάτες στην έδρα της Ε.Ε. κάνουν λόγο για λήψη οικονομικών μέτρων κατά της Τουρκίας και μη σύγκληση συνόδου κορυφής με τον πρόεδρο Ερντογάν εντός του 2017. Συναισθηματικά κανείς στην Ελλάδα δεν δυσαρεστείται με μέτρα της Ε.Ε. κατά της Τουρκίας, αλλά η διπλωματική λογική λέει ότι όσο απομακρύνεται από τις Βρυξέλλες ο Ερντογάν τόσο μεγαλύτερο είναι το κόστος για τη χώρα μας στις διμερείς σχέσεις και στο Μεταναστευτικό.

Aλέξανδρος Τάρκας
* Εκδότης του περιοδικού «Αμυνα & Διπλωματία» και σύμβουλος ξένων εταιριών μελέτης επιχειρηματικού ρίσκου για τη ΝΑ Ευρώπη
Πηγή "Δημοκρατία"




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ρεπορτάζ του Politico, αναφερόμενο σε πολιτικούς "σκληροπυρηνικούς οπαδούς του Μαδούρο", όπως αναφέρει, εντάσσοντας και τον πρωθυπουργό, έπρεπε να εμβάλλει σε ανησυχία την ελληνική κυβέρνηση, η οποία κατ’ αυτόν τον τρόπο περιθωριοποιείται από τις ισχυρές χώρες της Δύσης, φοβάμαι όμως πως μάλλον της προσέδωσε κύμα ευφορίας.

Είναι αλήθεια ότι το Politico, τουλάχιστον η ευρωπαϊκή του έκδοση των Βρυξελλών, δεν έχει δείξει φιλικές διαθέσεις έναντι της Ελλάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, θεωρείται έγκυρο έντυπο και επηρεάζει καταστάσεις. Κι αυτό είναι το ανησυχητικό.

Πώς είναι δυνατόν να θεωρηθεί τίτλος τιμής για τον Α. Τσίπρα, που σχεδίαζε να αλλάξει την Ευρώπη και με επηρμένο ύφος πραγματοποιούσε τις πρώτες του εμφανίσεις στα δυτικά σαλόνια, αντικαθιστάμενο στη συνέχεια από αύθεις, όταν τοποθετείται ομού με τον Πάμπλο Ιγκλέσιας, ηγέτη του ισπανικού αριστερού κόμματος των Podemos, ή τον Ζαν Λουκ Μελανσόν, ηγέτη του γαλλικού αριστερού κόμματος La France Insoumise, και με το ιταλικό κίνημα των 5 αστέρων;

Και ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την επιθυμία να εμφανίζεται ως σημαντική προσωπικότητα στο παγκόσμιο στερέωμα, φρόντιζε όμως να συνδιαλέγεται με ηγέτες που δεν ήσαν στο περιθώριο, ούτε ανυπόληπτοι. Θυμίζω την "Κίνηση των 6", στην οποία συμμετείχαν: Οι πρόεδροι της Αργεντινής Ραούλ Αλφανσίν, του Μεξικού Μιγκέλ Ντελαμαντρίτ, της Τανζανίας Τζούλιους Νιερέρε, και οι πρωθυπουργοί της Σουηδίας Ούλοφ Πάλμε και της Ινδίας Ίντιρα Γκάντι (μετά τη δολοφονία της το 1984 την διαδέχτηκε ο Ρατζίβ Γκάντι).

Όταν ο Α. Τσίπρας, ως μοναδικός ηγέτης χώρας του δυτικού κόσμου παρέστη στην κηδεία του Κάστρο, όπου και εκφώνησε λόγο, υπουργός της κυβέρνησης με ενθουσιασμό απάντησε σε όσους κατέκριναν την εν λόγω ενέργεια, ότι «100 εκατομμύρια Νοτιοαμερικανοί εκτίμησαν την ενέργεια του πρωθυπουργού». Αν υπάρξει πρόβλημα με τους Τούρκους, θα αποταθούμε στα 100 εκατομμύρια Νοτιοαμερικανών, ή σε έναν (1) Βορειομερικανό, που είναι πρόεδρος των ΗΠΑ;

Και πως θα αιτηθεί βοήθεια από αυτόν, καθ’ ην στιγμή ό Έλληνας πρωθυπουργός κατά την προεκλογική περίοδο στις ΗΠΑ και στην προοπτική να εκλεγεί ο Τραμπ, ανεφώνησε «Θεός φυλάξοι»; Αυτές τις "μαγκιές" θα τις ξεχάσει ο Τραμπ; Και μη πει κάποιος σοβιετικός από την κυβέρνηση ότι δεν έχουμε ανάγκη τις ΗΠΑ, επειδή τα φιλοκυβερνητικά φύλλα μετέδωσαν την παρακάτω είδηση:

«Η κυβέρνηση εμφανίζεται διατεθειμένη να υπογράψει στο μέλλον πολυετή συμφωνία για την αξιοποίηση της βάσης της Σούδας από τις ΗΠΑ, υπό την προϋπόθεση ότι η Exxon θα κάνει έρευνες εξόρυξης υδρογονανθράκων στην ελληνική ΑΟΖ και πως η αμερικανική κυβέρνηση θα στηρίξει αποφασιστικά τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μέσω της ανανέωσης του εξοπλισμού τους». Και φυσικά, όταν η Exxon ερευνήσει περιοχές που αμφισβητεί η Τουρκία την ελληνική κυριότητα, ο Ερντογάν θα μείνει με τις απειλές, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Κύπρο.

Και για να καταλάβουμε ποιο κλίμα επικρατεί στην Βενεζουέλα, το οποίο υποστηρίζουμε και θέλουμε να μιμηθούμε, στην αναίτια και απαράδεκτη δήλωση του Τραμπ, περί στρατιωτικής επεμβάσεως, ο γιος του προέδρου της Βενεζουέλας... ξεσπάθωσε! Ο Νικολάς Ερνέστο Μαδούρο, πήρε το μικρόφωνο και απευθυνόμενος στο φακό, έστειλε το δικό του μήνυμα στον Ντόναλντ Τραμπ. Μεταξύ άλλων τον κάλεσε να λύσει τα δικά του προβλήματα και απείλησε ότι αλλιώς, τα όπλα θα φτάσουν στη Νέα Υόρκη. «Θα φτάσουμε να πάρουμε τον Λευκό Οίκο. Το Βιετνάμ θα φαίνεται μικρό σε σύγκριση με αυτό που θα γίνει», είπε μεταξύ άλλων.

Πώς θα αποκτήσει αξιοπιστία η χώρα μας, όταν η ελληνική κυβέρνηση δίνει δείγματα αναξιοπιστίας, τα οποία εκμεταλλεύονται όσοι μας επιβουλεύονται; Έχει προσεχθεί, ότι οι τρεις Έλληνες, που βρίσκονταν δίπλα στον πρόεδρο Τραμπ, δεν είναι πια εκεί;

Μέσα σε λίγες μέρες εγκατέλειψαν τον Λευκό Οίκο οι δύο Ελληνοαμερικανοί στους οποίους βάσιζαν πολλές ελπίδες κυβερνώντες στην Αθήνα και ορισμένα μέλη της ομογένειας. Ο Ρέινς Πρίμπους εξεδιώχθη με τον πιο υποτιμητικό τρόπο από τη θέση του προσωπάρχη. Ο Τζορτζ Τζιτζίκος, ο άνθρωπος που ξόδεψε τις περισσότερες ώρες δίπλα στον Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, άφησε και εκείνος τη θέση του στον Λευκό Οίκο. Υπ’ ατμόν είναι και ο Παπαδόπουλος, σύμβουλος για θέματα ενέργειας, κατηγορούμενος ότι πίεζε τον Τραμπ να συναντηθεί με Ρώσους.
Τα χάλασε η κυβέρνηση με τους Ρώσους, επειδή παραδόθηκε στους Αμερικανούς. Να τα χαλάσουμε τώρα και με τους Αμερικανούς, επειδή η αραχνιασμένη ιδεολογία του Τσίπρα τον φέρει θαυμαστή του Μαδούρο και του Τσάβες. Ίσως επειδή είχαν κοινά γενέθλια.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Με Trump και Kim αντί για Kennedy και Castro

Είναι ευρέως διαδεδομένη – και ιστορικά αποδεδειγμένη, επί της ουσίας – η άποψη ότι οι συσχετισμοί ανάμεσα στις παγκόσμιες υπερδυνάμεις κρίνονται, σε τελική ανάλυση, στρατιωτικά. Είτε μέσω ενός πολέμου, όπως συνέβη στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο με τις αυτοκρατορίες της εποχής και στον Δεύτερο με τη Χιτλερική Γερμανία, είτε μέσω της απειλής ενός πολέμου ή, έστω, κάποιων χαμηλής έντασης περιφερειακών συγκρούσεων μέσω αντιπροσώπων.

Η δεύτερη εκδοχή μοιάζει και είναι η κυρίαρχη τις τελευταίες δεκαετίες, για έναν απλό λόγο: Διότι η ισχύς πυρός που διαθέτουν αυτές ακριβώς οι υπερδυνάμεις, με τις χιλιάδες πυρηνικές κεφαλές στο οπλοστάσιό τους, επαρκούν για να αφανίσουν ολόκληρο τον πλανήτη και να τον καταστήσουν ακατοίκητο εις τον αιώνα τον άπαντα.

Αυτός, ακριβώς, είναι ο λόγος για τον οποίο Ηνωμένες Πολιτείες και Σοβιετική Ένωση δεν σήκωσαν ποτέ τα όπλα η μία ενάντια στην άλλη στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Περιορίστηκαν δε στον εμφύλιο διαρκείας στο Αφγανιστάν (κάτι αντίστοιχο με τα όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στη Συρία), του οποίου είχε προηγηθεί η περίφημη «Κρίση των Πυραύλων» στην Κούβα, το 1962. Μια κρίση η οποία διήρκεσε 13 ημέρες και έμεινε στην ιστορία και ως η «Κρίση του Οκτώβρη».

Τότε, όπως ίσως θα θυμούνται αρκετοί, αφορμή ήταν η απόφαση για μεταφορά σοβιετικών βαλλιστικών στο έδαφος της Κούβας που έλαβε ο ηγέτης της ΕΣΣΔ εκείνη την περίοδο, Nikita Khrushchev, ως απάντηση στην εγκατάσταση αμερικανικών πυραύλων με δυνατότητα να μεταφέρουν πυρηνικές κεφαλές στην Τουρκία και την Ιταλία.

Ωστόσο, η αντίδραση του John Kennedy, τότε προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, υπήρξε σφοδρή και αποφασιστική. Η Κούβα τέθηκε σε πλήρη αποκλεισμό από τις αμερικανικές δυνάμεις, ενώ η Ουάσινγκτον απαίτησε να απομακρυνθούν άμεσα όλες οι συστοιχίες και οι πυρηνικές κεφαλές που είχαν ήδη μεταφερθεί στο νησί, λίγες δεκάδες μίλια μακριά από τη Φλόριντα.

Η σφοδρότητα των δηλώσεων και της διπλωματικής αντιπαράθεσης ήταν τέτοια ώστε, σε συνδυασμό με τη φημολογία, ο κόσμος κυριολεκτικά κρατούσε την ανάσα του για το ενδεχόμενο κάποια από τις δύο πλευρές να αποφασίσει να «πατήσει το κουμπί», προκαλώντας πυρηνικό ολοκαύτωμα. Τελικώς, ο κίνδυνος αποφεύχθηκε με συμφωνία Kennedy και Khrushchev, η οποία – επισήμως τουλάχιστον – περιείχε αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Σήμερα, 55 χρόνια αργότερα και παρά τη διαφαινόμενη -και προσωρινή- εκτόνωση της κρίσης, αρκετοί κάνουν λόγο για επανάληψη της ιστορίας, αυτή τη φορά στον Ειρηνικό και με διαφορετικούς τους δύο στους τρεις πρωταγωνιστές: Αντί της Κούβας στο «κάδρο» υπάρχει η Βόρειος Κορέα, ενώ την ΕΣΣΔ έχει αντικαταστήσει η ανερχόμενη υπερδύναμη του 21ου αιώνα, η Κίνα.

Με τι θα ισοδυναμεί, όμως, αυτή η επανάληψη – με τραγωδία ή με φάρσα;

Η αλήθεια είναι, δυστυχώς, ότι εάν κρίνουμε από το πρόσωπο που κρατά το τιμόνι της μοναδικής σταθεράς στη νέα γεωπολιτική εξίσωση, των ΗΠΑ, είναι πιθανά και τα δύο ενδεχόμενα. Διότι ο Donald Trump όχι απλώς δεν είναι John Kennedy, αλλά από πολλούς, ακόμη και συνεργάτες του, θεωρείται απρόβλεπτος και ικανός για όλα. Πολύ περισσότερο δε καθώς απέναντί του δεν έχει έναν Fidel Castro – την αξία του οποίου αναγνώρισαν πρόσφατα, μετά τον θάνατό του, φίλοι και αντίπαλοι – αλλά έναν κατά τα φαινόμενα παρανοϊκό δικτάτορα, τον Kim Yong-un.

Το κλειδί σε αυτές τις περιπτώσεις – όπως έχει αναλύσει ο μεγάλος κινέζος φιλόσοφος Sun Tzu – είναι να γνωρίζει κανείς τα όρια της ισχύος του, ποιο μπορεί να είναι το πιθανό όφελος σε σύγκριση με το κόστος, να έχει συνείδηση μέχρι ποιου σημείου έχει τη δυνατότητα να μπλοφάρει και, φυσικά, να μην ανατινάζει όλες τις γέφυρες, αφήνοντας πάντοτε στον αντίπαλό του περιθώρια συμβιβασμού ή αξιοπρεπούς υποχώρησης.

Πάνω από όλα, όμως, πρέπει κάθε ηγέτης να γνωρίζει ποιος είναι ο αντίπαλός του και τι δυνατότητες έχει. Προφανώς, τόσο ο Trump όσο και οι σύμβουλοί του οφείλουν να γνωρίζουν καλά ότι απέναντί τους δεν έχουν την Πιονγιάνγκ, αλλά το Πεκίνο. Και γι’ αυτό, ένας πόλεμος με την Κίνα σήμερα θα είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο ολέθριος από ένα πόλεμο ΗΠΑ-ΕΣΣΔ πριν μισό και πλέον αιώνα.

Εξάλλου, η οριοθέτηση των συμφερόντων και των ζωνών επιρροής μπορεί να γίνει χωρίς άμεση πολεμική αντιπαράθεση, όπως επίσης έχει αποδείξει η ιστορία – συμπεριλαμβανομένης της «Κρίσης των Πυραύλων» του 1962.

Ακόμη, λοιπόν, κι αν δεν το καταλάβει τελικά ο Trump από μόνος του, θα του το επιβάλλει το επιτελείο του – σε μια αντιστροφή των όσων είχαν συμβεί το 1962, όταν ήταν οι δύο Kennedy, o πρόεδρος John και ο αδελφός του Robert (αμφότεροι δολοφονημένοι…), αυτοί που τόλμησαν και πήγαν κόντρα στις εισηγήσεις επιτελών και «γερακιών».

Σε κάθε περίπτωση, εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο, θα αποδειχθεί μοιραίο για τον πρόεδρο των έξι μηνών, ο οποίος αμφισβητείται ήδη έντονα, για πολλούς ακόμη λόγους.

Επιμέλεια: Γιώργος Παυλόπουλος
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Νίκου Κασκαβέλη

Πρόσφατα είχα την άμεση εμπειρία της διαβίωσης, για ικανό χρονικό διάστημα, σε γειτονική χώρα. Από εκείνες που είχαμε ως κοινωνία συνηθίσει να "υποτιμούμε". Σαν να είναι δήθεν προορισμένες να ζουν σε επίπεδο χαμηλότερο από το δικό μας. Συγκεκριμένα στη Σόφια της γειτονικής Βουλγαρίας. Θα ήθελα να μοιραστώ χρήσιμα συμπεράσματα, σε μια προσπάθεια συμβολής στην αναστροφή της πορείας που ακολουθούμε.

Έως χθες, ελάχιστες γνώσεις διέθετε πλήθος από εμάς για τους συγκεκριμένους γείτονες. Το βλέμμα μας, σταθερά στους άλλους, τους "προηγμένους". Και η άποψή μας για τους άμεσους γείτονες, της Βαλκανικής, φευγαλέα. Σαν κολλημένη στη δεκαετία του ΄90, τότε που μιλούσαμε για την ηγετική παρουσία της χώρας μας στην περιοχή, την "ατμομηχανή" που έσερνε τις υπόλοιπες χώρες στον παράδεισο της ανάπτυξης. Της Ευρώπης και των λοιπών Οργανισμών. Προίκα από εκείνη την εποχή και η υποτιμητική έκφραση "μισθοί Βουλγαρίας". Ότι δηλ. εμείς δεν θα ανεχθούμε ποτέ τέτοιους μισθούς και ότι κάποιοι, αυτό είχαν ως σχέδιο.

Έως εδώ καλά. Το πρόβλημα ξεκινά στο ότι αυτή η παραδοχή δεν είχε συνέχεια. Δεν εξηγούσε δηλαδή, πώς ακριβώς θα κρατούσαμε το συγκεκριμένο βιοτικό μας επίπεδο. Το είχε δεδομένο, ως αξίωμα. Εμείς, ως περιούσιος λαός κάποιου είδους, δεν είναι δυνατό να φτάσουμε ποτέ σε αυτό το "ταπεινό" επίπεδο άλλων, όπως πχ των Βούλγαρων γειτόνων. Καμία συζήτηση εις βάθος, σε επίπεδο κοινωνίας. Για την παραγωγικότητα, την εκπαίδευση, το δημογραφικό, την ανεργία, τις επενδύσεις. Και για τα "δευτερεύοντα", υποδόρια χαρακτηριστικά, που όμως είναι τόσο κρίσιμα σε μια κοινωνία. Το κοινωνικό κλίμα, τη συνεργασία, τους δείκτες αισιοδοξίας και τη δίψα για εξέλιξη και κοινωνική άνοδο. Όλα αυτά, για εμάς τουλάχιστον, αποτελούσαν ήσσονος σημασία λεπτομέρεια.

Γιατί, αν το δούμε προσεκτικά και δίκαια, το υψηλό σχετικά βιοτικό επίπεδο της χώρας μας (και το χαμηλό αντίστοιχα πολλών από τους γείτονες) σε μέγιστο βαθμό οφειλόταν για δεκαετίες, στις καίριες ιστορικά στρατηγικές επιλογές της χώρας και ιδίως κορυφαίων της προσωπικοτήτων. Βασικά στην κατάταξη της Ελλάδας στη σφαίρα των "δυτικών" χωρών, που για καιρό ήταν ταυτόσημο με την ανάπτυξη και την πρόοδο, μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Και αργότερα με την επιλογή της ένταξης στην τότε ΕΟΚ, αλλά και στους υπόλοιπους οικονομικούς και στρατιωτικούς Οργανισμούς, στους οποίους επιδιώκουν ακόμη να ενταχθούν οι γείτονες.

Όσο και αν κάποιοι, επηρεασμένοι από τη μακρά και βαθιά κρίση, ακόμη αμφισβητούν τις ευεργεσίες που απόλαυσε η χώρα μας από τη συμπερίληψή της στους "ισχυρούς", αρκεί να δει τις επίσημες στατιστικές των διεθνών οργανισμών. Ακόμη και σήμερα, με την πτώση ρεκόρ του ΑΕΠ μας, η Ελλάδα συνεχίζει να συγκαταλέγεται στις πιο ισχυρές οικονομικά χώρες παγκοσμίως (κατά κεφαλήν ΑΕΠ και άλλοι δείκτες). Αυτό φυσικά δε σημαίνει πως δεν υπολειπόμαστε σοβαρά από τους πάνω από εμάς, ούτε πως δεν χάσαμε σημαντικό έδαφος. Δίνει όμως ένα μέτρο, για να γνωρίζουμε πού είμαστε, για ποιο λόγο και πού θα μπορούσαμε να είμαστε.

Το θέμα είναι πως τα οφέλη αυτά, τα οποία γευτήκαμε για δεκαετίες και τα οποία συνδυάστηκαν και με γενναίες κατά καιρούς προσπάθειες της κοινωνίας, δεν ήταν δεδομένο πως θα διατηρούνταν επ’ άπειρο, έτσι για τα "ωραία μας μάτια". Η κρίση ήρθε και γκρέμισε πεποιθήσεις και παρεξηγήσεις. Επειδή όμως, παρότι πέρασε ήδη σχεδόν μία δεκαετία και πολλοί ακόμη αρνούνται να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, οφείλουμε και πάλι να υποδείξουμε καταστάσεις και να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου. Για να παραμείνουμε στο επίπεδο που συνηθίσαμε για τόσον καιρό, πόσο μάλλον για να ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος και να προσεγγίσουμε εκ νέου τις πιο αναπτυγμένες χώρες, χρειάζεται προσπάθεια. Δουλειά πολύ. Τίποτε δεν είναι δεδομένο, σε έναν τόσο ασταθή κόσμο και με τόσο αυξημένο διεθνή ανταγωνισμό. Όταν όλοι γνωρίζουν πια τι μπορεί να προσφέρει η σύγχρονη οικονομία της γνώσης και της τεχνολογίας και το επιδιώκουν με σφρίγος και καλπασμό, δεν μπορείς να επαναπαύεσαι σε κανενός είδους "δάφνες" και να περιμένεις αενάως το "μάννα" εξ ουρανού.

Και εξηγούμαι, επειδή οι έννοιες αυτές έχουν κακοποιηθεί και παρεξηγηθεί. Με τον όρο "προσπάθεια και δουλειά" δεν εννοώ πια και άλλες "θυσίες". Παθητικές και μη παραγωγικές. Το είδαμε αυτό, το ζήσαμε και εξαντλήθηκε. Όχι. Αναφέρομαι ιδίως στην ευθύνη των ηγέτιδων δυνάμεων της κοινωνίας. Στην πολιτική, την οικονομία, τη διανόηση. Στον τρόπο συντονισμού των παραγωγικών μονάδων και δυνάμεων. Στη συνειδητοποίηση του τρόπου λειτουργίας του σύγχρονου κόσμου και την αξιοποίηση καινοτόμων ιδεών. Πέρα και πάνω απ’ όλα, γιατί από συνταγές έχουμε χορτάσει, δόξα το Θεό υπάρχουν πολλές και σε αφθονία, στο γενικότερο κοινωνικό κλίμα! Στην εν γένει ατμόσφαιρα. Που μπορεί είτε να δηλητηριάζει τα πάντα, όπως σήμερα, είτε να καλλιεργεί μια αίσθηση αισιοδοξίας κι ευφορίας. Ότι ένα καλύτερο αύριο είναι εφικτό. Όχι "μαγικά" ή επειδή μας το "χρωστάνε", αλλά βασισμένο σε αυθεντική πίστη στις δυνατότητές μας! Στις δυνάμεις μας, σήμερα!

Αυτά, καταγράφονται υπό την επιρροή ισχυρών εικόνων από τη γείτονα. Που, ανάμεσα στα κατάλοιπα ενός πιο "γκρίζου" πρόσφατου παρελθόντος (επιρροή κομμουνισμού, εύγλωττα αποτυπωμένη σε σκυθρωπά, απρόσωπα και ογκώδη κτίρια ανύπαρκτης αισθητικής), μπορεί κανείς να διακρίνει ανάγλυφη μια νέα αισιοδοξία και έναν εφηβικό δυναμισμό. Κτίρια που θυμίζουν έντονα τις πιο αναπτυγμένες συνοικίες της Δύσης, υποδομές κατά σημεία ζηλευτές (όχι τόσο στα "βαριά" χαρακτηριστικά, αλλά σε έξυπνες εφαρμογές που αναρωτιέσαι αλήθεια γιατί δεν υπάρχουν εδώ), αλλά και στην εν γένει κρατική λειτουργία, στα απλά και καθημερινά. Αστυνόμευση, παρκάρισμα, οδική συμπεριφορά.

Και το πιο εντυπωσιακό, στο βαθμό που το διέκρινα. Μια άλλη κοινωνική δυναμική. Με πολίτες πρόθυμους για εξέλιξη και διψασμένους γι’ αυτή. Με διάθεση συνεργασίας και δημιουργίας δικτύων σε όλα τα επίπεδα. Το τελευταίο χαρακτηριστικό ήταν αυτό που περισσότερο με κινητοποίησε για το συγκεκριμένο κείμενο. Η παρουσία δικτύων συνεργασίας που όλο και αυξάνεται, είναι ένα σημείο που θα πρέπει να μελετηθεί στα προσεχή χρόνια. Χωρίς να έχω επίσημα στοιχεία, προχωρώ στην εκτίμηση πως αυτό, από μόνο του, θα οδηγήσει σε σημαντική αυξητική τάση τους κυριότερους δείκτες της χώρας, στα προσεχή χρόνια.

Φυσικά, δεν είναι όλα ρόδινα και εκεί. Και φυσικά, η χώρα μας, ακόμη διαθέτει συγκριτικά πλεονεκτήματα. Από τη "φύση" και τη θέση της, αλλά και από την κεκτημένη δεκαετιών. Ναι, σε πολλούς τομείς, η τεχνογνωσία και οι υποδομές μας, ακόμη υπερτερούν και μάλιστα δια γυμνού οφθαλμού (οδικό δίκτυο, τράπεζες κλπ). Ναι, οι υπηρεσίες που παρέχουμε ακόμη υπερτερούν και ναι το ανθρώπινο δυναμικό εδώ (όσο απομένει στην πατρίδα και δεν αναχωρεί για να βρει την τύχη του αλλού) είναι περισσότερο εξειδικευμένο και ενσωματωμένο στη διεθνή οικονομία (γνώση γλωσσών και πολλά). Πλην όμως, η τάση που διακρίνεται είναι αυτή της ραγδαίας μείωσης της απόστασης. Και αυτό δεν καταγράφεται με καμία τάση φοβική ή μνησικακία. Το αντίθετο. Το κλίμα που συνάντησα και τα κοινά χαρακτηριστικά νοοτροπίας, για ένα λαό που ελάχιστα γνώριζα, μου δημιούργησαν ζεστή διάθεση και αισθήματα "ζήλιας" για τη ζωτικότητά τους. Τους ευχαριστώ για το πρότυπο και τη νέα διάθεση μαχητικότητας, το κίνητρο που μου έδωσαν, για το δικό μου τόπο.

Η χώρα μας οφείλει, επιτέλους, να αποκτήσει πλήρη και αντικειμενική εικόνα της κατάστασης. Της δικής της και της διεθνούς. Να αντιληφθεί, ουσιαστικά και όχι ρητορικά, τα πλεονεκτήματά της και τις ευεργεσίες της και να επενδύσει σε αυτά. Να παραμερίσει, σήμερα, τις μεμψιμοιρίες και ιδίως τις παραινέσεις για διχασμό και αλληλοσπαραγμό. Επιτέλους, να δώσει τέλος στο αξίωμα του "να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα". Της ήσσονος προσπάθειας και της μετριοκρατίας. Της αναξιοκρατίας και του "ωχ αδερφέ". Της προχειρότητας και του σχεδιασμού στο γόνατο και μόνο κατόπιν καταστροφής. Δυνατότητες πάντοτε είχαμε. Η ιστορία, και εννοώ την πρόσφατη, το έχει αποδείξει.

Η συγκυριακή μας πτώση δεν πρέπει να μας εμπεδώνει την καταστροφολογία. Οι πρόσφατες ενδείξεις δεν είναι θετικές. Αν συνεχίσουμε σε αυτό το δρόμο και επιμένω στον "ψυχολογικό" και κοινωνικό παράγοντα, η οπισθοδρόμηση δεν θα έχει όριο. Οι έως πρόσφατα υστερούντες γείτονες, σύντομα θα γίνουν οδηγοί. Αν μείνουμε σε αυτά. Αν συνεχίσουμε να ενισχύουμε εκείνους που τοκίζουν στα αρνητικά μας για να ευημερούν οι ίδιοι. Τα ζήσαμε, δε θέλουμε άλλο. Ψάχνουμε πια εκείνον που θα πιστέψει στη χώρα, θα ηγηθεί και θα εμπνεύσει. Κι έχουμε άξιους ανάμεσά μας. Το δείχνουν στην πρώτη ευκαιρία. Από την επιστήμη και τον αθλητισμό, έως τον εθελοντισμό και γενικά τους τομείς προσφοράς. Ως πότε κάποιο "σύστημα" θα τους κρατά καθηλωμένους και θα παρουσιάζονται μόνο ως "εξαίρεση";

Επιτέλους, μπορούμε και αξίζουμε καλύτερα! Το κάναμε ξανά. Χρωστάμε στους εαυτούς και τα παιδιά μας να το αρχίσουμε πάλι. Να δείξουμε πως η Ελλάδα των "δυστυχών γερόντων", της ανεργίας και της εγκατάλειψης, της καμένης γης και της ανομίας, της ταλαιπωρίας και της υστέρησης, υπήρξε μόνο ως νοσηρό σενάριο, μιας αρνητικής συγκυρίας. Και η Ελλάδα της προκοπής και της αξιοσύνης, του προτύπου θεσμών, ανάπτυξης και δημοκρατίας για την περιοχή, έχει ακόμη ζωή και προοπτική. Ακούεται ωραίο, κάποιοι θα πουν ουτοπικό. Πιστεύω είναι ο μόνος στόχος για τον οποίο αξίζει να παλέψουμε, παραμένοντας ενεργοί, ακατάβλητοι και αισιόδοξοι στη γενέθλια γη.

* Νίκος Κασκαβέλης, Δικηγόρος (ΜΔΕ, Msc)
Πηγή Capital



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Κάθε χρόνο το ίδιο βιολί, από τον Ιούνιο ως και τον Σεπτέμβριο, ο ευρωπαϊκός Νότος, από την Πορτογαλία ως την Ελλάδα, φλέγεται. Κατά τους ειδικούς, η ευθύνη για τις πυρκαγιές είναι γνωστή και είναι η Μεσογειακή Πεύκη, η μορφολογία του εδάφους και οι υψηλές θερμοκρασίες που είναι η «εμπρηστική βόμβα» που πυροδοτείτε κάθε καλοκαίρι, είτε εκ προθέσεως είτε τυχαία.

Γράφει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Όλες οι ευρωπαϊκές μεσογειακές χώρες έχουν τα δικά τους εναέρια και επίγεια πυροσβεστικά μέσα, τα οποία σε πολλές ακραίες περιπτώσεις αποδεικνύονται ανεπαρκή. Κάτι που είναι φυσικό, γιατί είναι αδύνατον να διαθέτεις και να συντηρείς τα απαραίτητα μέσα που απαιτούνται για ακραίες καταστάσεις που πιθανόν να αντιμετωπίσεις, μια στο τόσο.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, πότε η Ευρώπη θα αρχίσει να λειτουργεί σαν σύνολο και σε άλλους τομείς πέραν της οικονομίας. Ο Νότος συνήθως υποφέρει από τις εποχιακές φωτιές αλλά δεν είναι μόνο αυτές, είναι και οι σεισμοί, οι πλημύρες και τόσες άλλου είδους θεομηνίες, που πλήττουν κάθε χρόνο διάφορες χώρες τις Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ενώ λοιπόν στον στρατιωτικό τομέα υπάρχουν κάποιες ενδείξεις για μια -καταρχήν- πολιτική διάθεση υπερεθνικής συνεννόησης, κοινής πολιτικής και οργάνωσης, ενώ ακόμη και στα οπλικά συστήματα υπάρχει μία τάση ομογενοποίησης του υλικού, στην πολιτική άμυνα όλα κινούνται σε επίπεδο «μικρομάγαζου».

Πόσο δύσκολο θα ήταν να δημιουργηθεί ένα Ευρωπαϊκό Κέντρο Εκτάκτων Καταστάσεων πού αρχικά θα έχει καταγεγραμμένα σε ένα κεντρικό υπολογιστή που θα είναι συνδεδεμένος με όλα τα Εθνικά Ευρωπαϊκά Συστήματα Πολιτικής Προστασίας, όλα τα υλικά και τις διαθέσιμες δυνάμεις;

Το οποίο θα είναι συνδεδεμένο με ένα Πανευρωπαϊκό Μετεωρολογικό Σύστημα, θα μπορεί να έχει ακριβή εικόνα στο έδαφος μέσω δορυφόρων παρατήρησης, ώστε να έχει πλήρη εικόνα του τι ακριβώς συμβαίνει σε όλη την Ευρωπαϊκή επικράτεια, με την ευθύνη να στέλνει ενισχύσεις σε όποια χώρα το έχει ανάγκη;

Σε μία δεύτερη φάση μπορεί να προχωρήσει σε σταδιακή ομογενοποίηση προδιαγραφών υλικού, εκπαίδευσης, αποθέματος κοινών ανταλλακτικών και μέσων, μέχρι και την δημιουργία μικτής ομάδας που θα είναι έτοιμη να παρέμβει ενισχυτικά σε όποια χώρα το χρειάζεται.

Όπως καταλαβαίνετε τη φιλοσοφία και την κεντρική ιδέα περιγράφουμε εδώ, όχι έναν επιτελικό σχεδιασμό. Είναι όμως καιρός πια η Ευρώπη να αρχίσει να έχει έναν ενισχυτικό ρόλο αντί μόνο παρεμβατικού, όπου ο πολίτης θα έχει θετική εμπειρία από πρώτο χέρι για τα οφέλη της ύπαρξης της ΕΕ.

Η δε ελληνική κυβέρνηση, καλά θα κάνει να κινητοποιηθεί στην κατεύθυνση εκπόνησης μιας σχετικής πρότασης η οποία θα τεκμηριωθεί και θα υποβληθεί προς συζήτηση στους εταίρους της. Ακόμα κι αν δεν γίνει τίποτα για τον οποιονδήποτε λόγο, η Ελλάδα θα έχει για ακόμα μια φορά προσπαθήσει. Η συγκυρία είναι ευνοϊκή. Υπάρχουν και ισχυροί Έλληνες παράγοντες στην Ένωση αυτή την εποχή που θα μπορούσαν να παίξουν θετικό ρόλο.

Πηγή Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Ανδρέα Λιούμπα

Η κρίση των πυραύλων – μια σύνοψη

Στις 4 Ιουλίου 2017, ημέρα εορτασμού της ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη δοκιμή διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου με δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικής κεφαλής. Λίγες μέρες αργότερα, στις 28 Ιουλίου, πραγματοποιήθηκε δεύτερη επιτυχημένη δοκιμή. Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών ο δεύτερος πύραυλος έχει βεληνεκές που επαρκεί προκειμένου να πλήξει μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ.

Από την ημερομηνία της δεύτερης δοκιμής και μέχρι σήμερα οι πρόεδροι των ΛΔΚ και ΗΠΑ έχουν επιδοθεί σε μια δημόσια λεκτική αντιπαράθεση η οποία κλιμακώθηκε εντός του Αυγούστου ξεκινώντας από την δήλωση του Προέδρου Trump ότι οι προκλήσεις «θα τύχουν απάντησης με φωτιά και οργή (τέτοια που) μέχρι σήμερα δεν έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα». Η ΛΔΚ απάντησε ότι θα πλήξει αμερικάνικη βάση στη νήσο Γκουάμ στον Ειρηνικό ωκεανό.

Η τελευταία, κρίσιμη, εξέλιξη στο πεδίο της διπλωματίας των δημόσιων δηλώσεων ήρθε από την Κίνα. Στις 10 Αυγούστου η αγγλόφωνη εφημερίδα του Πεκίνου «The Global Times», η οποία συνδέεται έμμεσα με το Κομουνιστικό Κόμμα Κίνας μέσω του ομίλου της People's Daily στον οποίο ανήκει, δημοσίευσε άρθρο της σύνταξης. Το υπόψη άρθρο εκτιμάται βάσιμα ότι πρακτικά αποτελεί ένα non paper που διατυπώνει την – ανεπίσημη μέχρι σήμερα - θέση του Πεκίνου. 
Στην προτελευταία παράγραφο του άρθρου αναφέρεται ότι: «Η Κίνα πρέπει να καταστήσει σαφές ότι στην περίπτωση που η Βόρεια Κορέα εκτοξεύσει πρώτη πύραυλο που θα απειλήσει αμερικανικό έδαφος και οι ΗΠΑ απαντήσουν τότε η Κίνα θα παραμείνει ουδέτερη. Στην περίπτωση που οι ΗΠΑ και η Νότια Κορέα εξαπολύσουν πλήγματα εναντίον της Βόρειας Κορέας και προσπαθήσουν να ανατρέψουν το καθεστώς ή να αλλάξουν τον πολιτικό χάρτη της κορεατικής χερσονήσου τότε η Κίνα θα τους εμποδίσει να το πράξουν».

Τα παραπάνω είναι μια πολύ αδρή περίληψη της μεγαλύτερης μετά το 2013 κρίσης. Στο παρόν άρθρο ελέγχονται ορισμένα βασικά δεδομένα και γίνεται μια εκτίμηση για το πιθανό ρόλο της Κίνας στην αποκλιμάκωση της.

Εξετάζοντας την απειλή: Έχει η Βόρεια Κορέα τη δυνατότητα να επιφέρει πυρηνικό πλήγμα στις ΗΠΑ;

Η δυνατότητα της ΛΔΚ να επιφέρει πλήγμα στις ΗΠΑ εξαρτάται, κυρίως,  από 3 παράγοντες: κατοχή πυρηνικών όπλων, τεχνολογία που επιτρέπει την σμίκρυνση των όπλων σε μέγεθος τέτοιο που να καθιστά δυνατή την τοποθέτηση τους στους πυραύλους και φυσικά τις δυνατότητες (βεληνεκές και ακρίβεια) των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων.

Σε ό,τι αφορά την πρόοδο της ΛΔΚ στο πεδίο των πυρηνικών όπλων τα μόνα αναμφισβήτητα στοιχεία είναι οι 5 καταγεγραμμένες υπόγειες δοκιμές με την ισχυρότερη να υπολογίζεται μεταξύ 10 και 20 κιλοτόνων. Περισσότερες τεχνικές λεπτομέρειες δεν έχουν γίνει γνωστές. Δηλώσεις της ΛΔΚ σχετικά με την κατοχή τεχνολογίας που επιτρέπει την τοποθέτηση πυρηνικών σε βαλλιστικό πύραυλο φαίνεται να επιβεβαιώνονται από πρόσφατη διαρροή έκθεσης υπηρεσίας πληροφοριών σε εφημερίδα των ΗΠΑ. Αμφισβητούμενη ωστόσο παραμένει η κατοχή θερμοπυρηνικών όπλων που η ΛΔΚ έχει δηλώσει ότι διαθέτει από το 2015. Ο διαθέσιμος αριθμός όπλων εκτιμάται μεταξύ 14 και 60.

Σχετικά με την πρόοδο στην εξέλιξη των διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων μετά την τελευταία δοκιμή γνωρίζουμε πλέον ότι η ΛΔΚ διαθέτει εξαιρετικά αυξημένες δυνατότητες. Μένουν όμως αναπάντητα τα εξής ερωτήματα: α) ποια είναι η ακρίβεια του κορεάτικου διηπειρωτικού πυραύλου και β) ποιο το πραγματικό του βεληνεκές μετά την τοποθέτηση πυρηνικής κεφαλής; Η πιο αποδεκτή εκτίμηση των ειδικών είναι μια σύνθεση απόψεων η οποία θεωρεί πως η ΛΔΚ έχει ή θα αποκτήσει άμεσα, εντός του 2017, την δυνατότητα να επιφέρει πλήγμα ακόμη και στο ηπειρωτικό έδαφος των ΗΠΑ.

Η Βόρεια Κορέα μπορεί να θεωρείται συνεπώς de facto μέλος της λέσχης των χωρών με πυρηνικά όπλα. Το ερώτημα είναι πως θα αποκλιμακωθεί η κρίση που προέκυψε από την απρόσκλητη είσοδο της στη λέσχη. Οποιαδήποτε σχετική εκτίμηση απαιτεί να εξετάσουμε την λειτουργία της ΛΔΚ ως δρώντα και τον ειδικό ρόλο της Κίνας.

Η ΛΔΚ: Ακροβασία μεταξύ παράνοιας και ορθολογισμού

Η Βόρεια Κορέα μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου βρέθηκε σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Η εξέταση του διεθνούς περιβάλλοντος έδειχνε ότι το καθεστώς των Κιμ, που είχε εδραιώσει το 1948 η ΕΣΣΔ και είχε διασώσει το 1950 η Κίνα, δεν είχε πολλές ελπίδες επιβίωσης. Η ΕΣΣΔ, ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος σύμμαχος της ΛΔΚ, είχε περάσει στην ιστορία. Η Κίνα είχε στραμμένη την προσοχή της στο εσωτερικό. Οι ΗΠΑ, ο μεγαλύτερος εχθρός σύμφωνα με την ηγεσία, ήταν πλέον μοναδική υπερδύναμη. Η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία ήταν μέρος του Δυτικού συστήματος. Υπήρχε συνεπώς ανάγκη μιας στρατηγικής επιβίωσης.

Η ΛΔΚ φαίνεται πως έκανε μια ανάλυση με κριτήριο την επιβίωση του καθεστώτος. Προφανώς αυτό προϋπέθετε: α) να μεγιστοποιήσει την δυνατότητα αποτροπής έναντι κυρίως της μεγαλύτερης απειλής (ΗΠΑ) β) να αποκτήσει τη μέγιστη δυνατή αυτάρκεια προκειμένου να ελαχιστοποιήσει την εξάρτηση της από αστάθμητους παράγοντες. Και οι δυο στόχοι ήταν ανέφικτοι με συμβατικές μεθόδους. Η χώρα δεν διέθετε στρατιωτική ισχύ για να αντισταθμίσει την ισχύ των ΗΠΑ (ακόμη και αν η απειλή ήταν μόνο στο φαντασιακό των ηγετών της καθώς οι ΗΠΑ δεν είχαν καμία πρόθεση να ανατρέψουν την υφιστάμενη κατάσταση στη χερσόνησο). Επίσης, εξαιτίας των επιλογών της ΕΣΣΔ και της Κίνας μεταξύ 1953 – 1989, είχε παραμείνει μια προβιομηχανική χώρα. Παράλληλα όμως η ανάλυση της συμπεριέλαβε την απροθυμία των ΗΠΑ να εμπλακούν στρατιωτικά σε περιοχή χωρίς στρατηγική σημασία για τις ίδιες, την ανάγκη της Κίνας να διατηρήσει το status qvo, την σχετικά αδυναμία της Ρωσίας και τον φόβο της Νότιας Κορέας και της Ιαπωνίας.

Τα συμπεράσματα της ανάλυσης φαίνεται πως την οδήγησαν στην κύρια παράδοση της ασιατικής στρατηγικής σκέψης: εξαπάτηση και ψυχολογικές επιχειρήσεις. Εκτιμάται πως ο κύριος σκοπός της στρατηγικής ήταν να παρουσιαστεί η Βόρεια Κορέα ως ένα κράτος με το οποίο κανείς δεν θα επιθυμούσε να ασχοληθεί ή να ενοχλήσει. Ο πρώτος πυλώνας της στρατηγικής ήταν να παρουσιαστεί ως «άγριο» κράτος φανατικών πολεμιστών – υπηκόων. Με τη Σεούλ σε απόσταση βολής πυροβολικού, ένα εκατομμύριο άνδρες υπό τα όπλα και με συνεχείς υπενθυμίσεις σχετικά με το μαχητικό ηθικό της ΛΔΚ αυτό ήταν σχετικά εύκολο. Ο δεύτερος πυλώνας αντλεί κατευθείαν από τον Σουν Τζου: να φαίνεσαι αδύναμος όταν είσαι δυνατός. Εκμεταλλευόμενο την απομόνωση και την έλλειψη πληροφόρησης των Δυτικών το καθεστώς άφηνε να διακινείται κατά καιρούς μια εικόνα κατάρρευσης. Σκοπός ήταν να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είναι ανορθολογική επιλογή η εμπλοκή με ένα καθεστώς σε διάλυση. Ο τελευταίος και πιο κρίσιμος παράγοντας ήταν η μεταμφίεση της ΛΔΚ σε ανορθολογικό δρώντα προκειμένου να εμπνέει το φόβο της απρόβλεπτης ενέργειας. Τα παραπάνω προϋπέθεταν ασφυκτικό έλεγχο στο εσωτερικό, απόλυτη απομόνωση από το εξωτερικό και την ανοχή του μοναδικού συμμάχου προκειμένου να υπάρχει μια ανοιχτή γραμμή εφοδιασμού της χώρας. Η διατήρηση ενός προγράμματος εξέλιξης πυρηνικών όπλων δρούσε ως πολλαπλασιαστής ισχύος καθώς ήταν ταυτόχρονα αποτρεπτική δύναμη, διαπραγματευτικός μοχλός και παράγοντας ενίσχυσης του καθεστώτος στο εσωτερικό.

Η στρατηγική είχε επιτυχία ενδεικτική της οποίας είναι όχι μόνο η επιβίωση του καθεστώτος αλλά το γεγονός ότι κατόρθωσε να παρουσιάζεται ως ισότιμο μέλος σε διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ, την Ρωσία, την Κίνα, την Ιαπωνία ή και όλους μαζί ταυτόχρονα. Επιπλέον εκμεταλλευομένη το σύστημα ποινών και επιβράβευσης με το οποίο την αξιολογούσαν ισορροπούσε μεταξύ κυρώσεων και εκβιασμού για να αντλεί πόρους από τη διεθνή κοινότητα.

Τα παραπάνω λειτούργησαν ικανοποιητικά μέχρι την στιγμή που αναβαθμίστηκε από εν δυνάμει πυρηνική δύναμη σε μέλος της λέσχης των πυρηνικών δυνάμεων ενώ, ταυτόχρονα, στις ΗΠΑ εξελέγη Πρόεδρος ο πιο παρορμητικός και λιγότερο ορθολογιστής υποψήφιος. Το ξέσπασμα της κρίσης ήταν σχεδόν αναμενόμενο.

Η Κίνα: Ο απρόθυμος Δράκος

Η Κίνα είναι ο τελευταίος στυλοβάτης της Βόρειας Κορέας. Είναι η ύστατη γραμμή ζωής της χώρας και ο μόνος σύμμαχος της. Σύμφωνα με την Συνθήκη του 1961 αν η ΛΔΚ δεχτεί επίθεση η Κίνα οφείλει να την υπερασπιστεί. Η σχέση φαίνεται, καταρχήν, αμοιβαία επωφελής: η οικονομική υποστήριξη της Κίνας  εξασφαλίζει την επιβίωση της ΛΔΚ ενώ παρέχει στο Πεκίνο την πολυτέλεια ενός «φιλικού» κράτος και μιας ουδέτερη ζώνη μεταξύ της Κίνας και των περίπου σαράντα χιλιάδων Αμερικανών πεζοναυτών που εδρεύουν στην Νότια Κορέα.

Η πολιτική της Κίνας έναντι της ΛΔΚ αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της  πολιτικής για την κορεατική χερσόνησο. Συχνά αποκαλούμενη και ως η «πολιτική των τριών όχι» (όχι πόλεμος, όχι χάος, όχι πυρηνικά)  αντανακλά τη βασική προτεραιότητα του Πεκίνου: σταθερότητα. Τα τελευταία χρόνια η σχέση Πεκίνου – Πιονγιανγκ παρουσιάζει περιπλοκές. Είναι γεγονός ότι οι  Κινέζοι δεν τρέφουν καμία ιδιαίτερη συμπάθεια για το καθεστώς της ΛΔΚ, ούτε φαίνεται να επιθυμούν μια πυρηνική Βόρεια Κορέα. Η ειλικρίνεια των προθέσεων του Πεκίνου (και η δυσκολία ισορρόπησης μεταξύ των προτεραιοτήτων του ) αντανακλάται εν μέρει στην αλλαγή στάσης του Πεκίνου σε ό,τι αφορά στις κυρώσεις που ψηφίζονται στον ΟΗΕ ενάντια στη ΛΔΚ (από το 2006 μέχρι σήμερα η Κίνα υπερψήφισε τις αποφάσεις 1718, 1874, 2094, 2270, 2321 του Συμβουλίου Ασφαλείας). Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η φημολογούμενη προσπάθεια αναθεώρησης του Άρθρου 2 της Συνθήκης του 1961 που δεσμεύει την Κίνα να παράσχει συνδρομή σε περίπτωση στρατιωτικής επίθεσης. Μολονότι η επιθυμία του Πεκίνου για αποπυρηνικοποίηση της ΛΔΚ φαίνεται να είναι ειλικρινής δεν  απουσιάζουν αναλύσεις που θεωρούν ότι πρόκειται για τακτικές κινήσεις. Σε κάθε περίπτωση το μόνο αναμφισβήτητο γεγονός είναι ότι η υψηλότερη προτεραιότητα του Πεκίνου είναι η σταθερότητα και η αποφυγή του πολέμου.

Οι κατά καιρούς ελιγμοί της ΛΔΚ ήταν γνωστοί στο Πεκίνο που επέλεγε να αγνοεί τους λεονταρισμούς της ηγεσίας της και να λειτουργεί πυροσβεστικά στις εξάρσεις των κρίσεων. Αυτό που άλλαξε το επίπεδο της κρίσης είναι η ποιότητα των απειλών: η ΛΔΚ είναι πυρηνική δύναμη. Η απειλή που χρησιμοποιούσε ως δυνητικό φόβητρο στην στρατηγική της τώρα έχει υλοποιηθεί.

Εκτιμήσεις

Αν υπάρχει κάτι νέο στο παιχνίδι της διπλωματίας των ανακοινώσεων είναι το γεγονός ότι πλέον το Πεκίνο προβάλλει την εικόνα του σοβαρού δρώντα την στιγμή που οι ΗΠΑ μιλούν με τέσσερις φωνές εκ των οποίων η ισχυρότερη φαίνεται να ασκεί προσωπική και όχι εθνική πολιτική. Βέβαια η νέα ανάγκη του Πεκίνου να εδραιώσει την εικόνα της αξιόπιστης διεθνούς δύναμης που μάχεται για την σταθερότητα και την ειρήνη περιορίζει τις  επιλογές της Κίνας σε αυτή την κρίση. Η ανακοίνωση της Global Times  αντανακλά αυτή τη δυσκολία. Η Κίνα θα σταθεί στο πλευρό της Β. Κορέας, τιμώντας την αξιοπιστία του λόγου της, εφόσον αυτό απαιτηθεί, αλλά κάτι τέτοιο δεν εγγυάται ότι θα σταθεί και στο πλευρό του καθεστώτος. Δεδομένης της μέχρι σήμερα προτεραιότητας της στρατηγικής της ΛΔΚ ίσως αυτός ο ύστατος διπλωματικός ελιγμός της Κίνας οδηγήσει σε αποκλιμάκωση της κρίσης. Αλλά αυτό προϋποθέτει ότι οι συνομιλητές της στις ΗΠΑ δεν ασκούν παγκόσμια πολιτική μέσω Twitter.
(Διευκρίνηση: Ένα πλήρες ιστορικό της ανάπτυξης του πυρηνικού προγράμματος της ΛΔΚ είναι εκτός των σκοπών και των δυνατοτήτων ενός σύντομου ενημερωτικού άρθρου. Οι ενδιαφερόμενοι για περισσότερες πληροφορίες μπορούν να ακολουθήσουν τον υπερσύνδεσμο.)

*Ο κ.  Ανδρέας Λιούμπας είναι υποψήφιος διδάκτορας Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ειδικευόμενος στην κινέζικη στρατηγική, ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων και Αρωγό Μέλος της Ακαδημίας Στρατηγικών Αναλύσεων.
Πλήρες βιογραφικό: https://www.linkedin.com/in/andreaslioumpas/
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

16 Αυγ 2017


Σε ιδιαίτερα αυστηρούς τόνους το υπουργείο Εξωτερικών στην ανακοίνωσή του επιπλήττει την κυβέρνηση των Σκοπίων τονίζοντας ότι παρά τις δηλώσεις περί του αντιθέτου και τις αλλαγές προσώπων, «φαίνεται ότι ο αλυτρωτισμός εξακολουθεί να παραμένει η κυρίαρχη κρατική ιδεολογία και η καθημερινή πολιτική πρακτική στη γειτονική χώρα».

Αφορμή για την ανακοίνωση έδωσε η πιο πρόσφατη προκλητική συμπεριφορά των Σκοπίων και είχε να κάνει με τη συμμετοχή του γενικού προξένου της πΓΔΜ στο Τορόντο, Jovica Palacevski, σε αλυτρωτική εκδήλωση με την οποία παραβιάζεται για άλλη μία φορά από την πΓΔΜ η Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία επιτάσσει την αποχή από κάθε ενέργεια υποστήριξης εδαφικών διεκδικήσεων.

Ο κ. Palacevski έλαμψε δια της παρουσίας του εκπροσωπώντας την κυβέρνηση των Σκοπίων σε αλυτρωτική εκδήλωση συμπατριωτών του απεθύνοντας χαιρετισμό από εξέδρα με πίσω φόντο έναν μεγάλο χάρτη της πΓΔΜ, η οποία «εξαπλώνεται» μέχρι τον Θερμαϊκό, την Καβάλα και τη Φλώρινα, χωρίς να απουσιάζει φυσικά και ένας τεράστιος ήλιος της Βεργίνας

Η ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών υπενθυμίζει με σαφήνεια ότι «απαραίτητες προϋποθέσεις για την ευόδωση των ευρωατλαντικών φιλοδοξιών της πΓΔΜ» είναι «η εγκατάλειψη του αλυτρωτισμού, ο σεβασμός των συνόρων και η έμπρακτη τήρηση των αρχών της καλής γειτονίας».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Δημήτρη Τσαϊλά 

Μέχρι την πρώτη συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας (1958) το δικαίωμα της αλιείας των παρακτίων κρατών μπορούσε να ασκηθεί μόνο εντός των χωρικών υδάτων το οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να επεκταθεί πέραν των 12 ν.μ. Λόγω αυτού του γεγονότος προέκυψε η ανάγκη δημιουργίας μίας οικονομικής ζώνης εντός της οποίας τα παράκτια κράτη θα είχαν τη δυνατότητα εκμετάλλευσης των πηγών τους, ενώ τα τρίτα κράτη δεν θα αποκλείονταν από την άσκηση των βασικών δικαιωμάτων που απορρέουν από τον θεσμό της ελευθερίας των θαλασσών. Υπό μία έννοια λοιπόν η αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) εμφανίστηκε προκειμένου να αντισταθμίσει τις οικονομικές ανάγκες των παρακτίων κρατών χωρίς, από την άλλη πλευρά, να αυξήσει το εύρος των χωρικών υδάτων.

Ορισμένα γνωστά παραδείγματα των διαφορών για την ΑΟΖ περιλαμβάνονται στον «πόλεμο του βακαλάου» μεταξύ της Βρετανίας και της Ισλανδίας. Μια σειρά από συγκρούσεις της δεκαετίας 1950 και της δεκαετίας του 70 μεταξύ των δύο χωρών κατά τη διάρκεια αλιευτικών δικαιωμάτων στο Βόρειο Ατλαντικό.

Επίσης η Νορβηγία και η Ρωσία αμφισβητούν τόσο τα χωρικά ύδατα όσο και την ΑΟΖ, σε σχέση με το αρχιπέλαγος των Spitsbergen. Τον Απρίλιο του 2010, καταρχήν επετεύχθη συμφωνία μεταξύ των δύο κρατών που υπόσχεται να επιλύσουν τη διαφορά τους. Η θάλασσα της Νότιας Κίνας είναι μια τοποθεσία όπου υφίσταται μια συνεχιζόμενη διαμάχη μεταξύ πολλών γειτονικών παρακτίων κρατών.

Έτσι οι σύγχρονες εξελίξεις, οδήγησαν στη διεθνή καθιέρωση της ΑΟΖ κατά την τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας το 1982. Στο κεφάλαιο V, στο άρθρο 55 της σύμβασης αναφέρεται, ότι η ΑΟΖ είναι μια θαλάσσια ζώνη, η οποία μπορεί να επεκταθεί μέχρι το εύρος των 200 ν.μ. (370 χλμ.) πέραν των χωρικών υδάτων στην οποία το παράκτιο κράτος έχει ειδικά δικαιώματα στην έρευνα και εκμετάλλευση των θαλάσσιων πόρων, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής ενέργειας από τη θαλάσσια στήλη, τα θαλάσσια ρεύματα και τον υπερκείμενο αέρα (αιολική ενέργεια). Επιπλέον τα παράκτια κράτη επέτυχαν και άλλα δικαιώματα εντός της ΑΟΖ που αφορούν στη δικαιοδοσία ή αποκλειστική αρμοδιότητα, στην τοποθέτηση και χρησιμοποίηση τεχνητών νήσων και άλλων εγκαταστάσεων, στη διεξαγωγή επιστημονικής έρευνας και στην προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος από τη ρύπανση.

Υπάρχει μια συνεχιζόμενη «διαμάχη» μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας που αφορά την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και κατ’ επέκταση θα λέγαμε και στην ΑΟΖ που η κάθε χώρα μπορεί να διεκδικήσει. Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας. Αλλά στο τέλος του 1986 διακήρυξε ΑΟΖ στη Μαύρη Θάλασσα και σύναψε συμφωνία με τη Σοβιετική Ένωση και ορισμένα παράκτια κράτη, με τη μέθοδο της «μέσης γραμμής». Αργότερα η Τουρκία ήρθε σε συμφωνίες με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, με παρόμοιο τρόπο, όπως με τη Σοβιετική Ένωση.

Προκειμένου για τη Μεσόγειο και το Αιγαίο, η κατάσταση περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από τη «στενότητα» της θάλασσας καθότι είναι φανερό το πρόβλημα από την «επικάλυψη» μεταξύ των ΑΟΖ 200 ν.μ. των ομόρων παρακτίων κρατών και η ανάγκη καθορισμού των ΑΟΖ στην βάση της «μέσης γραμμής», σε σχέση με την απόσταση από την ακτογραμμή των ενδιαφερομένων κρατών. Υπό το πρίσμα λοιπόν αυτό πρέπει να εξετάσουμε τον ακραίο ρεαλισμό και την προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας, καθώς και τη συνολική της αναθεωρητική στάση ως προς τις διεθνείς συνθήκες οι οποίες κατοχυρώνουν εν τοις πράγμασι τις Ελληνικές θέσεις.

Η γεωγραφία δεν ευνοεί τη Τουρκία, ειδικά στην περιοχή του συμπλέγματος της Μεγίστης (Καστελλόριζου) οι Τούρκοι δεν μπορούν με τίποτε να δεχθούν μέρος ελληνικής ΑΟΖ, η οποία μαζί με τμήμα της ΑΟΖ της Κύπρου περιορίζουν τη δική τους εκεί ακριβώς που διαφαίνεται η ύπαρξη πετρελαιοφόρων κοιτασμάτων. Το ζήτημα λοιπόν της ΑΟΖ εμπλέκεται άμεσα με τα ενεργειακά και με τις νέο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Τουρκίας, που έχουσα πλήρη αντίληψη των απαιτήσεων έχει φροντίσει και φροντίζει για το αμυντικό σκέλος προβολής ισχύος  καθώς και για το διπλωματικό που στην παρούσα φάση συνίσταται στην δημιουργία τετελεσμένων και  την αμφισβήτηση  του status quo.

Το πρόβλημα της Ελλάδος και των εκφραστών της εξωτερικής πολιτικής είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής ρεαλισμού που θα οδηγήσει στην παρουσία της χώρας στον φυσικό γεωπολιτικό χώρο της, στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Δεν νοείται μια ναυτική δύναμη σαν την χώρα μας σε μια περιοχή σημαντικότατη για την παγκόσμια ναυσιπλοΐα και εμπόριο να είναι απούσα ειδικά όταν κανείς άλλος στην περιοχή δεν έχει τις ίδιες δυνατότητες σε ναυτική ισχύ.

Αυτό το γεωστρατηγικό χώρο προσπαθεί η Τουρκία να καλύψει προσπαθώντας κατ’ επέκταση, σε συνδυασμό με τον έλεγχο των Βαλκανίων με εργαλείο τους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς, να προχωρήσει στον πλήρη έλεγχο της Ευρασίας έχοντας σχεδόν αποκλειστικά την διαχείριση των δρόμων του πετρελαίου.

Ο έλεγχος των Βαλκανίων με την υιοθέτηση Κοσσόβου, Μουσουλμάνων Βοσνίας, Σκοπίων και Αλβανίας και τα προβλήματα στην Βουλγαρία από την εκεί τουρκική μειονότητα, έχει μπει σε στάδιο υλοποίησης. Η παρουσία τους στην Αδριατική ήδη αρχίζει να γίνεται αισθητή με την μόνιμη παρουσία ναυτικής μοίρας στην Αλβανία. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, σχεδιάζονται χρόνια και τηρούνται με ευλάβεια.

Η κρίση στις σχέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ έχει να κάνει, κατά πρώτον, με το θαλάσσιο χώρο νοτίως της Κύπρου και βέβαια τα εκεί κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου  για τα οποία ήδη Κύπρος και Ισραήλ έχουν προχωρήσει σε συμφωνίες για την ΑΟΖ. Κατά δεύτερο έχει να κάνει με την προσέγγιση του Ιράν.

Όταν η Τουρκία θα πιστέψει ότι έχει ολοκληρώσει το στρατηγικό της σχεδιασμό, τότε εκτιμάται ότι, θα προχωρήσει στην απαραίτητη κρίση στο Αιγαίο ή την Ανατολική Μεσόγειο στην Ελληνική και Κυπριακή ΑΟΖ μέσω της οποίας θα επιδιώξει την πλήρη αναθεώρηση του «status quo» της περιοχής με την διχοτόμηση του και τον έλεγχο των θαλασσίων δρόμων.

Για τους παραπάνω λόγους η ένταση και η προκλητικότητα θα βαίνουν  αυξανόμενες καθώς οι Τούρκοι θα χρησιμοποιούν την πολεμική τους ισχύ, για τη «διόρθωση» αυτού που θεωρούν ως ιστορική και γεωγραφική  αδικία.

Υπάρχουν αντικειμενικοί λόγοι για τους οποίους η εθνική μας στρατηγική είναι σήμερα υποχρεωμένη να έχει προ οφθαλμών ένα ευρύτατο φάσμα πιθανών εξελίξεων, εντελώς απλοϊκά πρέπει να γίνει απώτερος σκοπός της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ο πλήρης έλεγχος των θαλάσσιων δρόμων της ευρύτερης νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Στο πλαίσιο αυτής της κατεύθυνσης είναι αναπόφευκτο πως θα υπάρξουν στιγμές έντασης από τους βασικότερους παίκτες στη περιοχή δράσης. Ως εκ τούτου ποτέ πριν δεν είχαν οι ναυτικές δυνάμεις της Πατρίδας μας— το Πολεμικό Ναυτικό, Πεζοναύτες και Λιμενικό Σώμα — στα πλαίσια της διακλαδικότητας, την κατάλληλη ευκαιρία μαζί, να δημιουργήσουν μια ενοποιημένη θαλάσσια στρατηγική.  Αυτή η στρατηγική που θα τονίζει μια προσέγγιση και θα ενσωματώνει την θαλάσσια ισχύ με όλα τα άλλα στοιχεία της εθνικής ισχύος, καθώς και εκείνες των φίλων και συμμάχων μας. 
 Αυτές οι συγκυρίες δίδουν κατεύθυνση ώστε η θαλάσσια ισχύς να εφαρμοστεί σε όλο γεωστρατηγικό πεδίο συμφερόντων μας για την προστασία μας.  Η δέσμευσή μας για την προστασία της πατρίδας και νίκης του έθνους μας σε πιθανούς πολέμους συνδυάζεται με μια αντίστοιχη δέσμευση για την πρόληψη ή αν επιθυμείτε την αποτροπή του πολέμου.

* Ο κ. Δημήτρης Τσαϊλάς είναι Υποναύαρχος ε.α. ΠΝ.
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το σκάνδαλο με τα μολυσμένα αβγά έχει εκδηλωθεί προ εβδομάδων, αλλά κάθε ημέρα που περνάει οι διαστάσεις του αποδεικνύονται μεγαλύτερες. Και, παρά την αρχική προσπάθεια να διατηρηθεί σε «ελεγχόμενο» πλαίσιο η ανησυχία, κατέστη εμφανές ότι πρόκειται περί σοβαρότατης απειλής!

Μέχρι στιγμής υπολογίζεται ότι δεκάδες εκατομμύρια είναι τα αβγά που έχουν μολυνθεί με το επιβλαβές εντομοκτόνο και διακινούνται ανά την Ευρώπη. Η λίστα των «μολυσμένων» χωρών μεγαλώνει και αυτή καθημερινώς, ενώ έχουν γίνει και οι πρώτες συλλήψεις. Από τη Γερμανία, την Ολλανδία και τη Γαλλία έως την Ισπανία, τη Βρετανία, την Πολωνία και την Ελβετία ο διατροφικός εφιάλτης ταξιδεύει μέχρι και στο μακρινό Χονγκ Κονγκ...

Εν όψει αυτής της κατάστασης, η οποία απειλεί να επεκταθεί -όπως φαίνεται- και πέραν της ευρωπαϊκής ηπείρου, θα περίμενε κανείς να σημάνει πραγματικός συναγερμός. Αν τις πρώτες ημέρες είχαν γίνει λανθασμένες εκτιμήσεις για το μέγεθος του προβλήματος, αυτό δεν ισχύει πλέον. Επομένως, αυτή η ολιγωρία θα έπρεπε ήδη να έχει δώσει τη θέση της σε μια γιγάντια κινητοποίηση.

Δυστυχώς και περιέργως, όμως, δεν συμβαίνει αυτό. Με τεράστια έκπληξη πληροφορούμαστε ότι αρχικά η Κομισιόν ανακοίνωσε πως θα πραγματοποιήσει «έκτακτη σύσκεψη» για την αντιμετώπιση του σκανδάλου στις... 26 Σεπτεμβρίου, την οποία τελικώς όρισε για τις αρχές του μήνα!

Ακόμη και έτσι, η καθυστέρηση αυτή -αφού πρώτα τελειώσουν τις διακοπές τους οι πάσης φύσεως αξιωματούχοι- είναι απαράδεκτη και ύποπτη. Η δικαιολογία ότι πρέπει να συγκεντρωθούν προηγουμένως όλα τα απαραίτητα στοιχεία είναι φαιδρή. Μάλιστα, αν συνδυαστεί με την παρατηρούμενη προσπάθεια εφησυχασμού και υποβάθμισης του κινδύνου για την υγεία των πολιτών, τότε βγαίνουν άλλα συμπεράσματα.

Αναρωτιέται κανείς τι θα συνέβαινε αν στο επίκεντρο ενός τέτοιου σκανδάλου, αντί της Γερμανίας και της Ολλανδίας με τα τεράστια οικονομικά συμφέροντα και σε αυτόν τον τομέα, βρισκόταν η Ελλάδα. Δεν υπάρχει προφανώς καμιά αμφιβολία για τη σπουδή που θα επιδεικνυόταν και την αυστηρότητα με την οποία θα αντιμετωπιζόταν! Η Ευρωπαϊκή Ενωση, όμως, που σε κάθε ευκαιρία χρησιμοποιεί πολλά μέτρα και σταθμά, δεν μπορεί να έχει μέλλον...

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Παρά την υποστήριξη που παρέχει η Τουρκία στην Αλβανία, ο Ερντογάν ανησυχεί για τα δείγματα νεποτισμού που παρατηρεί στον «μαθητή» του

Το μεγάλο λάθος που διαπράττει ο Ερντογάν, φαίνεται ότι ακολουθεί και ο Ράμα. Να μη λαμβάνουν δηλαδή υπόψη τα όρια ανοχής των λαών, τους οποίους προκαλούν. Ακόμη και οι έμφοβοι ηγέτες, που ανέχονται προσβολές προκειμένου να μη διακινδυνεύσουν απώλεια της εξουσίας τους, υποχρεώνονται από την πίεση του λαού να αντιμετωπίσουν δυναμικά τον προπετή αντίπαλο.

Όσο και αν φαίνεται παράδοξο, και παρ’ όλη την υποστήριξη που παρέχει η Τουρκία στην Αλβανία, ο Ερντογάν ανησυχεί για τα δείγματα νεποτισμού που παρατηρεί στον μαθητή του - χριστιανό μεν, αλλά με ιδιαίτερη αγάπη στο μουσουλμανικό χρήμα. Προ δύο μηνών, ο Ερντογάν σε συνέντευξή του στον αλβανικό τηλεοπτικό σταθμό Top Channel, και με αφορμή τα όσα λέγονται για την Μεγάλη Αλβανία, είχε δηλώσει:

«Οι ιδέες ορισμένων (σ.σ. του ίδιου δηλαδή του Έντι Ράμα!) για ενοποίηση Αλβανίας, "Μακεδονίας" και Κοσόβου σε μια Μεγάλη Αλβανία είναι πολύ κακές και απαράδεκτες για εμάς». Και κατέληξε: «Βλέπετε τι γίνεται στη Μέση Ανατολή, στο Ιράκ, στη Συρία… Δεν θέλουμε να ξεσπάσουν τέτοιες κρίσεις στα Βαλκάνια. Υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να σχεδιάσουν τέτοιες εξελίξεις, αλλά δεν πρέπει να τους αφήσουμε».

Η πρώτη εντύπωση είναι προφανώς ότι ο Ερντογάν δεν θέλει ταραχές στα Βαλκάνια, προκειμένου απερίσπαστος να συνεχίσει την προσπάθεια προσεταιρισμού των μουσουλμάνων, γιατί όχι και τουρκοποίησή τους. Κανείς δεν γνωρίζει τι μπορεί να συμβεί από την αναταραχή που θα προκύψει, μετά την βίαιη ενοποίηση των Αλβανών, που θα προέλθει από διαίρεση κρατών. Είναι λογικό, επομένως, να επιθυμεί ο Ερντογάν την ηρεμία στα Βαλκάνια, που εξυπηρετεί τους σκοπούς του.

Όμως, θεωρώ πως δεν είναι μόνον αυτός ο λόγος της αντίθεσης του Ερντογάν στην προοπτική δημιουργίας της Μεγάλης Αλβανίας. Αλλά και ότι ο Έντι Ράμα με την κλιμάκωση του αλυτρωτισμού του και τις φαντασιώσεις του για τη "Μεγάλη Αλβανία", ακόμη και αν αυτή δεν επιτευχθεί, θα παίξει ηγετικό ρόλο στο "Μουσουλμανικό Τόξο" των Βαλκανίων, στο οποίο θέλει να ηγεμονεύσει ο Ερντογάν και θα έχει τον μαθητή του αντίπαλο. Εξ ου και η αντίθεση.

Ο Έντι Ράμα όμως, έχει κι άλλο δίλημμα, το οποίο θα του δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα, αν δεν αποκατασταθούν πλήρως οι σχέσεις Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας, δεδομένου ότι εισπράττει και από τις δύο πλευρές.

Η μεν Σαουδική Αραβία δεν ενδιαφέρεται για οικονομική επέκταση στην Αλβανία, αλλά για την επικράτηση του "Ουαχαμπισμού", που αποτελεί θρησκευτικό κίνημα ή κλάδο του σουνιτικού ισλάμ. Πρόκειται για ένα φονταμενταλιστικό κίνημα, με σκοπό την αποκατάσταση της καθαρής μονοθεϊστικής λατρείας (οι υποστηρικές του κινήματος δεν συμπαθούν τον όρο «Ουαχαμπισμός», θεωρώντας τον υποτιμητικό και προτιμούν να αποκαλούνται Σαλαφιστές). Άφθονο χρήμα έχει εισρεύσει στην Αλβανία, ακόμη και για ίδρυση τεμενών σε χριστιανικά χωριά της Βορείου Ηπείρου, όπου δεν υπάρχουν μουσουλμάνοι.

Ο Ερντογάν εξ αντιθέτου, χρησιμοποιεί τον μουσουλμανισμό ως εργαλείο, προκειμένου να υποδουλώσει οικονομικά τις βαλκανικές χώρες. Δωροδοκώντας τον Ράμα -και όχι μόνον αυτόν- έχει αποκτήσει την κυριότητα επιχειρήσεων σε πολλούς τομείς της Αλβανίας (από αεροδρόμια έως υδροηλεκτρικά έργα), αλλά έβαλε το πόδι του και σε στρατιωτικής σημασίας εγκαταστάσεις. Αν, επομένως, συνεχίσουν διαταραγμένες οι σχέσεις Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας, πολύ περισσότερο δε αν εκτραχυνθούν, ο Ράμα πρέπει να επιλέξει μεταξύ δύο κυρίων, αντιμετωπίζοντας την μήνι του περιθωριοποιηθέντος.

Ως προς την Ελλάδα, φαίνεται πως γίνονται κάποια δειλά βήματα, αντιμετώπισης της ανθελληνικής στάσης του Έντι Ράμα, με την υφαρπαγή περιουσιών Ελλήνων, τους διωγμούς εις βάρους τους και την καταστροφή ή δήμευση εκκλησιών.

Ένα από αυτά είναι η αφαίρεση της ελληνικής υπηκοότητας από ομογενείς, που συνεργάζονται στενά με τις αλβανικές Αρχές κατά της ελληνικής μειονότητας. Το Υπουργείο Εσωτερικών, έχει καταρτίσει κατάλογο με ονόματα ομογενών της Χειμάρρας, από τους οποίους θα αφαιρεθεί η ελληνική υπηκοότητα, όπως συνέβη και με τον δήμαρχο Χειμάρρας, Γκιόργκι Γκόρο, στενό συνεργάτη του Αλβανού πρωθυπουργού Έντι Ράμα, στα σχέδια του για πλήρη αφελληνισμό της περιοχής που εφαρμόζει τα τελευταία χρόνια.

Ο Γκιόργκι Γκόρο, είχε λάβει ελληνική ταυτότητα το 2014 από την Αστυνομική Διεύθυνση Ιωαννίνων, δηλώνοντας ψευδώς ως τόπο μόνιμης διαμονής τα Ιωάννινα και συνεργαζόταν με πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ, όταν ο Γ. Παπανδρέου μετέβη προσωπικώς στα Τίρανα προκειμένου να ενισχύσει την προεκλογική εκστρατεία του Έντι Ράμα, όπως και ο τότε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Πύρρος Δήμας. Η αφαίρεση της ελληνικής υπηκοότητας και από άλλους, όπως θα συμβεί εντός των ημερών, είναι ένα καλό μήνυμα, και θα ήταν επωφελές, αν ενεργοποιούνταν και στην Θράκη.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Έχουν εξουσίες να σταματούν και να αναζητούν, να αμφισβητούν τον καθένα «ύποπτο» και – στις πιο σοβαρές περιπτώσεις – καλούνται από τον αρχηγό της αστυνομίας της Κωνσταντινούπολης, να πυροβολήσουν και ενδεχομένως να σκοτώσουν.

Αλλά οι «Αετοί» της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι άρχισαν περιπολίες τη Δευτέρα, δεν είναι αστυνομικοί, ούτε εκπαιδεύονται με αστυνομικούς κανόνες. Είναι «νυχτερινοί αετοί» και η εμφάνισή τους στους δρόμους, ενώ χαιρετίστηκε από μερικούς, έχει προκαλέσει φόβους για αυξανόμενο κρατικό εκφοβισμό των πολιτών.

Οι Αετοί είναι μια σύγχρονη μάρκα για τις παλιές περιπολίες που είδαν για τελευταία φορά στη μητρόπολη πριν από 28 χρόνια. Αντίθετα όμως με τους πρόγονοί τους, οι οποίοι περπατούσαν στους δρόμους με σφυρίχτρα και σκυτάλη και ονομάζονταν συχνά «θείος», η νέα γενιά φέρει όπλα – τα οποία ο αρχηγός της αστυνομίας της Κωνσταντινούπολης δήλωσε ότι δεν πρέπει να «διστάζουν να χρησιμοποιούν».

Η μόνη ομοιότητα με τους «θείους» του παρελθόντος είναι η απαλή καφέ στολή.

Σε ένα πλαίσιο έκτακτης ανάγκης και μετά από τη σκληρή αντιμετώπιση των αντιπάλων του κυβερνώντος κόμματος, του AKP, πολλοί στην Κωνσταντινούπολη βλέπουν τους αετούς ως ένα ακόμη βήμα στο δρόμο προς την κυρίαρχη κρατική κυριαρχία. Μερικοί, έχουν συγκρίνει ακόμη και τους «αετούς» με την καθεστωτική πολιτοφυλακή Basij του Ιράν.

Ενώ πληρώνονται από την κυβέρνηση, οι «αετοί» δεν υποβάλλονται σε πλήρη αστυνομική εκπαίδευση και τα κριτήρια επιλογής τους δεν είναι τόσο σκληρά. Ωστόσο, λαμβάνουν κάποια θεωρία και πρακτική κατάρτιση – συμπεριλαμβανομένων των τακτικών, των ειδικών δυνάμεων για το πώς να σταματήσουν τα οχήματα και πώς να χρησιμοποιούν τα πυροβόλα όπλα.

Δυστοπικά οράματα

Για την Χατίσε, ο οποίος δεν ήθελε να δώσει το πλήρες όνομά του από φόβο αντίποινων, οι «αετοί» προκαλούν μια δυστοπική αίσθηση deja vu.

«Στο παρελθόν, οι αστυνομικοί ήταν απλοί άνθρωποι από τη γειτονιά και κανείς τους δεν ενοχλούσε», δήλωσε η επαγγελματίας πληροφορικής, στα 40 της.

«Ο καθένας αισθάνθηκε καθησυχασμένος καθώς πήγαιναν στις περιπολίες τους, φυσώντας σφυρίχτρες, για να ενημερώσουν τους ανθρώπους ότι ήταν παρόντες, κρατώντας την περιοχή ασφαλή από τους διαρρήκτες και άλλους μικροαστικούς εγκληματίες.

«Όμως, αυτό που συμβαίνει τώρα δεν είναι καθόλου καθησυχαστικό, νομίζω ότι αυτό είναι απλώς ένας πιο ενοχλητικός τρόπος να προσπαθούμε να κατασκοπεύουμε τον τρόπο ζωής των λαών και να ασκούμε παράνομες ενέργειες εναντίον τους, στην καλύτερη περίπτωση είναι μια προσπάθεια εκφοβισμού ανθρώπων που είναι διαφορετικοί από τους οπαδούς του ΑΚΡ », είπε.

Άλλοι δήλωσαν ότι τέτοιες περιπολίες είναι περιττές, δεδομένης της τεχνολογικής εξέλιξης από τη δεκαετία του 1990.

Ο Γιουσέλ Σαιμάν, εξέχων νομικός και πρώην επικεφαλής του δικηγορικού συλλόγου της Κωνσταντινούπολης, δήλωσε ότι η επανεμφάνισή τους, δεν ήταν πειστική από κοινωνική άποψη.

«Ζούμε σε μια εποχή που κυριαρχείται από την τεχνολογία, υπάρχουν παντού ηλεκτρονικές κάμερες παρακολούθησης, η επανεμφάνιση αυτών των φρουρών δεν έχει νόημα με αυτόν τον τρόπο», δήλωσε. «Η σχετική επιτυχία ή αποτυχία αυτού του συστήματος στο παρελθόν, είναι επίσης αμφισβητήσιμη.»

Από τους θείους στον Big Brother;

Το σύστημα νυχτερινής παρακολούθησης, έχει μια μακρά ιστορία στην Τουρκία, και υπάρχει σε κάποια μορφή από την εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας καθώς πρωταρχικά δημιουργήθηκε ως άμυνα ενάντια στους διαρρήκτες και άλλους μικροαστικούς εγκληματίες.

Αυτό που θυμάται η Χατίσε καταργήθηκε το 1991. Οι αστυνομικοί θεωρούνταν αναπόσπαστο μέρος της γειτονιάς. Και κανείς δεν τους αισθάνθηκε απειλούμενος, διότι η Τουρκία δεν ήταν τόσο πολωμένη και οι άνθρωποι δεν ήταν τόσο επιπόλαια εκτεθειμένοι για τις προσωπικές τους επιλογές, σύμφωνα με την ίδια.

Οι «θείοι» απεικονίστηκαν επίσης ως καλοδεχούμενοι κωμικοί χαρακτήρες στον τουρκικό κινηματογράφο.

Αλλά οι σκέψεις για τη νέα φυλή των «αετών» δεν είναι τόσο θετικές.

Στους επικριτές τους και τους επικριτές του AKP, η εμφάνισή τους αποτελεί μέρος των κινήσεων κατά του κοσμικού χαρακτήρα – συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στο σχολικό πρόγραμμα για να εξαλειφθεί πλήρως ή δραστικά η αναφορά των κοσμικών πυλώνων της δημοκρατίας και οι αναφορές στον σύγχρονο ιδρυτή της Τουρκίας, Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Περιλαμβάνουν επίσης αύξηση των σωματικών και λεκτικών επιθέσεων στις γυναίκες για την επιλογή των ενδυμάτων τους. Τα συμβάντα που αφορούν την καταστροφή ή μετακίνησηη των αγαλμάτων του Ατατούρκ είναι επίσης σε άνοδο.

Άλλοι θεώρησαν ότι η κίνηση αυτή αποτελεί μέρος μιας «ταχείας επίλυσης» των ελλείψεων του ανθρώπινου δυναμικού λόγω της απολύσεως 8.000 αστυνομικών που κατηγορούνται για συνδέσμους με τον Φετουλάχ Γκιουλέν, τον ιεροκήρυκα, τον οποίο οι τουρκικές αρχές κατηγορούν για ενορχήστρωση της απόπειρας πραξικοπήματος πέρυσι.

Ποιος παρακολουθεί τους αστυνομικούς;

Οι αξιωματούχοι φαίνεται να γνωρίζουν ότι η εισαγωγή των «αετών» μπορεί να μην χαιρετιστεί με ανοιχτές αγκάλες.

Σε μια ομιλία στην πρώτη παρτίδα 386 αστυνομικών, ο αστυνομικός διευθυντής της Κωνσταντινούπολης, Μουσταφά Τσαλισκάν, τους προειδοποίησε για την ανάγκη καλύτερης συμπεριφοράς τους και δήλωσε ότι το κοινό θα τους παρακολουθεί στενά.

Οι κυβερνητικές τηλεοπτικές εκπομπές αναφέρουν ότι οι τοπικοί έμποροι εκφράζουν την ευχαρίστησή τους στις περιπολίες, μετά την πρώτη νύχτα της εργασίας τους.

«Μη διστάσετε να χρησιμοποιήσετε τα όπλα σας», δήλωσε ο Τσαλισκάν. «Μην διστάσετε να χρησιμοποιήσετε τα νόμιμα χορηγούμενα δικαιώματα και τις εξουσίες σας», τόνισε.

«Εάν είστε καλοπροαίρετοι, θα είστε σε θέση να διεκπεραιώσετε τα καθήκοντά σας χωρίς κανένα πρόβλημα. Θυμηθείτε τα μαθήματά σας, τον ομοιόμορφο τρόπο αντιμετώπισης πολύ καλά, αυτή τη στιγμή όλοι θα σας παρακολουθούν και θα σας παρακολουθούν εκ του σύνεγγυς».

«Θέλουμε να αξίζετε το όνομα αετοί της νύχτας, το όνομα αυτό επιλέχθηκε με προσεκτική σκέψη.

«Θα ξεκινήσουμε πολύ καλά. Οι άνθρωποι θα αισθανθούν τη διαφορά μόλις ξεκινήσετε».

Οι αετοί θα συνοδεύονται από την αστυνομία κατά τα αρχικά στάδια της εγκατάστασής τους και το σχέδιο θα επεκταθεί σε εθνικό επίπεδο μετά την λειτουργία του στην Κωνσταντινούπολη.

Ηθική δυστυχία

Αλλά οι διαβεβαιώσεις δεν μετέτρεψαν όσους πιστεύουν ότι οι αετοί θα μπορούσαν εύκολα να γίνουν ένα αντίγραφο της πολιτοφυλακής Basij του Ιράν – μια εθελοντική δύναμη πιστή μόνο στον ανώτατο ηγέτη, που υποτάσσει τους πολίτες με ξυλοδαρμούς και εκφοβισμούς για «ηθικές» παραβάσεις κι οτιδήποτε άλλο δεν αρέσει στο εκάστοτε θρησκευτικό αφεντικό.

Στη Τουρκία πριν ακόμη εμφανιστούν στους δρόμους έχουν προκαλέσει ένα αρνητικό κλίμα σε βάρος τους καθώς, ιδιαίτερα στην Κωνσταντινούπολη, θεωρούνται οι εκπρόσωποι της κρατικής βίας και οι χαφιέδες του ΑΚΡ. Αυτή η άποψη δεν θα τους διευκολύνει στο έργο τους ενώ, η πιθανή εμπλοκή τους σε διαφορές πολιτικής φύσης, θα προκαλέσουν τη οργή εκείνων που ήδη έχουν φτάσει στο όριό τους με τις πολιτικές του Ταγίπ Ερντογάν.

Ιωάννης Δημητριάδης
Πηγή "Σημειώσεις"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Το ποσό είναι "κλειδωμένο" στον προϋπολογισμό και απαιτείται το πράσινο φως του γερμανικού κοινοβουλίου για να εκταμιευθεί, αναφέρει η γερμανική εφημερίδα

«416,7 εκατομμύρια ευρώ προτίθεται να επιστρέψει το Βερολίνο στην Ελλάδα», αναφέρει σε άρθρο της η εφημερίδα Bild και επισημαίνει: «Η Αθήνα μπορεί να ελπίζει σε εκατοντάδες εκάτ. ευρώ από κέρδη επιτοκίων ελληνικών ομολόγων που βρίσκονται στην κατοχή της γερμανικής κεντρικής τράπεζας (Bundesbank).

Ωστόσο – συνεχίζει το δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας - το ποσό είναι "κλειδωμένο" στον προϋπολογισμό και απαιτείται το πράσινο φως του γερμανικού κοινοβουλίου για να εκταμιευθεί».

Σύμφωνα πάντα με την Bild: «Προϋπόθεση για την εκταμίευση είναι η επιτυχής ολοκλήρωση του τρίτου προγράμματος προσαρμογής, καθώς και η ανάγκη για περαιτέρω οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μετά τις απειλές της λιβυκής ακτοφυλακής, τρεις οργανώσεις αρωγής, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, η Sea Eye και η Save the Children, ανέστειλαν τελικά τις επιχειρήσεις διάσωσης μεταναστών και προσφύγων στη Μεσόγειο.

Προηγουμένως η ακτοφυλακή της Λιβύης είχε προαναγγείλει τη διεύρυνση των χωρικών της υδάτων κατά μερικές δεκάδες ναυτικά μίλια, απειλώντας να αποτρέπει τις επιχειρήσεις διάσωσης οργανώσεων αρωγής ακόμη και με τη χρήση βίας.

Ο συνιδρυτής και εκπρόσωπος της γερμανικής Sea Watch Ρούμπεν Νοϊγκεμπάουερ πιστεύει ότι οι απειλές αυτές πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. "Το διαπιστώσαμε κάθε τόσο. Ως εκ τούτου αναμένουμε τώρα την αντίδραση της γερμανικής κυβέρνησης, του υπουργού Εξωτερικών και τον τερματισμό της συνεργασίας με τη λιβυκή ακτοφυλακή μέχρις ότου η τελευταία αποδείξει ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο και αποσύρει την απειλή της".

"Εάν φύγουμε αφήνουμε θανάσιμο κενό"

Ο ίδιος δεν μπορεί πάντως να κρίνει ακόμη εάν η οργάνωσή του αποσυρθεί οριστικά από τις επιχειρήσεις διάσωσης διότι "εάν φύγουμε θα αφήσουμε ένα θανάσιμο κενό", όπως χαρακτηριστικά λέει.

Οι οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο καταγγέλλουν ότι η αποστολή της λιβυκής ακτοφυλακής δεν περιορίζεται πλέον στο να εμποδίζει την ανεξέλεγκτη δράση των διακινητών και να πραγματοποιεί και να συντονίζει επιχειρήσεις διάσωσης. Όπως επισήμανε προς το ARD η διευθύντρια του ευρωπαϊκού παραρτήματος της Human Rights Watch Λότε Λάιχτ, "η λιβυκή ακτοφυλακή κάνει τη βρώμικη δουλειά για την Ευρώπη αφού κανένα ευρωπαϊκό πλοίο δεν επιτρέπεται να μεταφέρει ανθρώπους σε μέρη όπου τους περιμένουν βασανιστήρια και κακοποιήσεις. Οι Ευρωπαίοι πληρώνουν τη λιβυκή ακτοφυλακή προκειμένου αυτή να κάνει κάτι που τα ευρωπαϊκά πλοία δεν επιτρέπεται να κάνουν βάσει ευρωπαϊκού δικαίου".

Ένα τείχος υψώνεται στη Μεσόγειο

Ο Άξελ Στάιερ, συνιδρυτής της γερμανικής οργάνωσης αρωγής Mission Lifeline, συγκρίνει τη δράση των Λίβυων με την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου: "Για τους ανθρώπους (σσ. πρόσφυγες και μετανάστες) η δράση της ακτοφυλακής ισοδυναμεί με τη στρατικοποίηση του διαδρόμου εξόδου τους. Μπορεί να συγκριθεί με την κατασκευή του Τείχους. Παλαιότερα μπορούσες τουλάχιστον να αποδράσεις. Τώρα ενδέχεται να σε πυροβολήσουν εάν το προσπαθήσεις".

Από τις αρχές του χρόνου περισσότεροι από 2.400 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στον λεγόμενο Μεσογειακό Διάδρομο μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας. Την ίδια ώρα έχουν διασωθεί περίπου 118.000 πρόσφυγες και μετανάστες. Τι θα γίνει όμως εάν σύντομα εκλείψουν οι εθελοντές διασώστες; Η ΕΕ φαίνεται να προετοιμάζεται γι΄ αυτό το ενδεχόμενο αφού μόλις τη Δευτέρα ανακοινώθηκε ότι μελλοντικά θα μπορούσαν να αποσταλούν στην περιοχή περισσότερα ευρωπαϊκά πλοία. Εντούτοις, όπως σημειώνει και ο Ρούμπεν Νοϊγκεμπάουερ, η λύση του προβλήματος δεν έγκειται στις επιχειρήσεις διάσωσης, αλλά στην αναζήτηση και δημιουργία νόμιμων μεταναστευτικών οδών.

Ναστάζια Στράουχλερ / Κώστας Συμεωνίδης
Πηγή DW



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Δεν πρέπει να ξεχαστεί το ζήτημα

Του Πέτρου Μηλιαράκη

Την παρούσα βραχεία ανάλυση επικαιροποιεί η σημαντική ομιλία-τοποθέτηση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κυρίου Προκόπη Παυλόπουλου στις 13 Αυγούστου στα Ανώγεια (Κρήτη). Ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας μεταξύ των άλλων απολύτως καίριων παρεμβάσεων του στην ομιλία του αυτή, έθεσε και πάλι το διαρκώς ενεστώς ζήτημα των ματεπολεμικών ευθυνών της Γερμανίας έναντι της Ελλάδας.

Έτσι το Ανώτατο Πολιτειακό Όργανο της Ελληνικής Δημοκρατίας επεσήμανε και πάλι τις απαράγραπτες ευθύνες της ενωμένης (πλέον) Γερμανίας έναντι του Διεθνούς Δικαίου και της ιστορίας, αναφορικώς τόσο με τα του κατοχικού (πολεμικού) δανείου όσο και με τα των πολεμικών επανορθώσεων (αποζημιώσεων) που αφορούν δικαιώματα-έννομες αξιώσεις της Ελλάδας. Επίσης, το παρόν κείμενο σαφώς απευθύνεται και σε κάθε εγκρατή νομικό αλλά και ορθολογιστή πολιτικό της σύγχρονης Γερμανίας που μπορεί να αντικρούσει παν ό,τι υποστηρίζεται ενταύθα! Άλλωστε ο δημόσιος λόγος-αντίλογος είναι ελεύθερος και αναγκαίος! Έτσι μέσω της παρούσας ιστοσελίδας κύρους Mignatiou.com ,τίθενται υπ´όψιν τα παρακάτω: Οι εμπόλεμες ευθύνες Όταν η Γερμανία κήρυξε το πόλεμο κατά της Ελλάδας, η Σύμβαση της Χάγης της 18ης Οκτωβρίου 1907 αναφερόταν με βάση το άρθρο 3, τόσο στις αξιώσεις αποζημίωσης λόγω των εχθροπραξιών, όσο και στην ευθύνη «δια πάσας τας υπό των συμμετεχόντων της στρατιωτικής δυνάμεως ενεργεθείσας πράξεις».

Παραλλήλως, ειδικότερα για τις εχθροπραξίες, με βάση το άρθρο 22 της προαναφερόμενης Σύμβασης της Χάγης, καθιερωνόταν η Αρχή Δικαίου, και για τη Γερμανία που ήταν άλλωστε η επιτιθέμενη, ότι ο εμπόλεμος: «δεν έχει απεριόριστο δικαίωμα περί την εκλογή των μέσων προς βλάβην του εχθρού». Επίσης, με βάση το άρθρο 25 της προαναφερόμενης Σύμβασης της Χάγης, ρητώς υπήρχε ο κανόνας της απαγόρευσης της «προσβολής ή βομβαρδισμού ανυπεράσπιστων πόλεων, χωρίων, κατοικιών ή κτηρίων». Υπ’ όψιν δε ότι η Ελλάδα μέχρι την κήρυξη του πολέμου δεν ήταν εχθρός της Γερμανίας, δεν απείλησε ποτέ τη Γερμανία, ούτε δε κατ’ υπαινιγμό εκδήλωσε την παραμικρή απειλή βίας η πρόθεση διεξαγωγής εχθροπραξιών εναντίον της.

Ωστόσο η κήρυξη του πολέμου από τη Γερμανία επιβάλει την εφαρμογή του Δικαίου του Πολέμου. Το Δίκαιο του Πολέμου Αντικείμενο του Δικαίου του Πολέμου είναι πάντοτε η θέσπιση περιορισμών στη χρησιμοποιούμενη ισχύ από τους εμπόλεμους. Βεβαίως, επικρατεί και η «θέση» ότι το Δίκαιο του Πολέμου αφορά μια «χωρίς αξία» ρύθμιση, καθόσον η πείρα έχει διδάξει ότι οι κανόνες του Δικαίου του Πολέμου παραβιάζονται συνεχώς από τους εμπόλεμους και ότι ο δικαιϊκός αυτός κλάδος αφορά διατάξεις οι οποίες δεν είναι αντικείμενο σεβασμού. Δηλαδή το Δίκαιο του Πολέμου συγκροτείται από διατάξεις οι οποίες δεν λαμβάνονται καν υπ’ όψιν κατά την περίοδο των εχθροπραξιών. Ωστόσο, ένας τέτοιος ισχυρισμός ακυρώνεται με βάση την ιστορία, τον πολιτισμό, αλλά και την κοινή πείρα.

Και τούτο γιατί θα πρέπει να θεωρούνται (με βάση την κοινή πείρα) «χωρίς αξία» και οι διατάξεις του Ποινικού Δικαίου, καθόσον αφορούν κανόνες που παραβιάζονται αφορήτως και μάλιστα σε ακραίες εκδοχές λόγω της καθημερινής εγκληματικότητας των ατόμων. Ωστόσο όμως και το Δίκαιο του Πολέμου και το Ποινικό Δίκαιο, στο πλαίσιο της έννομης τάξης διαθέτουν αποτελεσματικότητα και ως εκ τούτου κυρωτικές συνέπειες. Τις συνέπειες δε αυτές επιβάλλει η πολιτισμένη και δημοκρατική εσωτερική και διεθνής έννομη τάξη.

Για την ταυτότητα δε του νομικού λόγου αξιοσημείωτο είναι ότι σε συνθήκες «διεθνούς ειρήνης» (δηλαδή μη γενικευμένων έστω συράξεων) η διεθνής έννομη τάξη έχει ιδρύσει και λειτουργεί αποφασιστικώς (ad hoc) Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που προβλέπει και τιμωρεί εγκλήματα πολέμου με ειδικότερες αναφορές α) στη γενοκτονία και β) εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ενταύθα ας επιτραπούν μερικές αναφορές, γύρω από το Δίκαιο του Πολέμου:

Η Διεθνής Νομική Επιστήμη αλλά και τα πολιτισμένα Κράτη, παραμέλησαν κατ’ αρχήν την προαγωγή του Δικαίου του Πολέμου. Κατ’ εξαίρεση όμως Κυβερνήσεις, Διεθνείς Οργανισμοί και Νομομαθείς ασχολήθηκαν με το αντικείμενο αυτό. Και τούτο γιατί η κυρίως μέριμνα και πρόνοια αφορούσε στους κανόνες πρόληψης του πολέμου(!) και όχι στους κανόνες της διεξαγωγής του πολέμου!

(1). Το Δίκαιο του Πολέμου εστιάζει ειδικώς στα πολεμικά εγκλήματα (war crimes). Σύμφωνα με το άρθρο 6 του Κανονισμού του Διεθνούς Στρατοδικείου (γνωστού υπό την ονομασία και ως Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης), τα εγκλήματα πολέμου αφορούν όχι μόνο εγκλήματα κατά της ειρήνης γενικώς, αλλά και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στις ειδικές τους εκδηλώσεις. Η Γερμανία σήμερα –και οι ευθύνες της

(2) Η Γερμανία σήμερα, είναι Χώρα που ανήκει στο Συμβούλιο της Ευρώπης

(3) και έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση του Ευρωπαϊκού Δικαίου που αφορά στη Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Θεμελιωδών Ελευθεριών. Συνεπώς η Γερμανία έχει προσχωρήσει και υπάγεται σε κανόνες δικαίου του σύγχρονου νομικού και πολιτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού εφόσον έχει προσχωρήσει στις πρόνοιες και αξιώσεις της ΕΣΔΑ

(4). Οφείλει συνεπώς να πολιτεύεται συμμορφούμενη με τις διατάξεις της ΕΣΔΑ και όχι να παρεκκλίνει από τις υποχρεώσεις που καθορίζονται δεσμευτικώς. Ήδη η Ευρωπαϊκή Ένωση της οποίας σημαντικότατος εταίρος και Κράτος-Μέλος είναι η Γερμανία, έχει προβεί σε κατευθυντήριες γραμμές για την προώθηση του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση που θεμελιώνεται (5) πάνω στις Αρχές της Ελευθερίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του Κράτους Δικαίου, έχει ως στόχο την διαφύλαξη και υπεράσπιση των κανόνων του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Συνεπώς η ενωμένη Γερμανία δεν μπορεί να πολιτεύεται αγνοώντας τις μεταπολεμικές υποχρεώσεις της, αρνούμενη ουσιαστικώς τις εμπόλεμες ευθύνες της. Άλλως, δεν έχει δικαίωμα να επικαλείται τις Αρχές και Αξίες του «ενωσιακού κεκτημένου» ούτε τις Αξιώσεις της ΕΣΔΑ. Πολλώ δε μάλλον δεν μπορεί να επικυρώνει και να κυρώνει το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου

(6). Δηλαδή, αντί πολλών, η Γερμανία δεν μπορεί να είναι υπερασπιστής των σύγχρονων ευρωπαϊκών Αρχών και Αξιών, αλλά ούτε και τιμωρός των σύγχρονων εγκληματιών πολέμου, χωρίς την προηγούμενη και λυσιτελή ανάληψη των δικών της απαράγραπτων νομικών και ιστορικών ευθυνών. •ειδικώτερα Ειδικώς πρέπει να διευκρινισθεί ότι «άλλο ζήτημα» αφορούν οι επανορθώσεις συνεπεία του πολέμου και «άλλο ζήτημα» αφορά το Κατοχικό Δάνειο.

Υπ´όψιν δε τα παρακάτω: Ήδη από το 1942 στη Ρώμη, σε Δημοσιονομική Διάσκεψη μεταξύ των Κατοχικών Δυνάμεων Ιταλίας και Γερμανίας αποφασίστηκε από καθέδρας να καταβάλει η Ελληνική Κυβέρνηση και στις δύο δυνάμεις κατοχής ισόποσο δάνειο ύψους 1.500 δις δραχμών ανά μήνα. Υπ’ όψιν επίσης ότι πέραν των προαναφερομένων δανειακών καταβολών, υπήρξαν και αυθαίρετες αναλήψεις από τις Κατοχικές Δυνάμεις σε βάρος της Τράπεζας της Ελλάδος.

Μόλις δε το Μάρτιο του 1943 τα ποσά ήδη που είχαν καταβληθεί από πλευράς της Ελλάδας είχαν εκτοξευθεί στα 420 δις δραχμές, ενώ είχαν καταβληθεί περαιτέρω και 163 εκατ. δολάρια στην Γερμανία και 65 εκατ. δολάρια στην Ιταλία. Υπ’ όψιν τέλος, ότι μόλις οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα προέβηκαν σε επίταξη όλων των αποθεμάτων τροφίμων, ενδυμάτων, φαρμακευτικού υλικού και μέσων συγκοινωνίας.

Η επίταξη των μέσων συγκοινωνίας απέκοψε την επικοινωνία των πόλεων με πηγές εφοδιασμού. Σ’ αυτό δε συνυπολογίζεται και ο ναυτικός αποκλεισμός. Τούτα όλα ήταν η προϋπόθεση και αιτία του υποσιτισμού (ορθότερα πείνας) που έπληξε ιδιαιτέρως την πρωτεύουσα της Ελλάδας (Αθήνα). Η προαναφερόμενη ληστρική συμπεριφορά των Κατοχικών Δυνάμεων αφορούσε όχι μόνο τη διατήρηση των στρατευμάτων Κατοχής στην Ελλάδα, αλλά αφορούσε και τα στρατεύματα εκτός Ελλάδας -ιδιαίτερα τα στρατεύματα της Βόρειας Αφρικής, τη στρατιά του Ρόμελ).

Με βάση τα προεκτεθέντα εγείρεται ζήτημα της νομικής υφής συνολικώς του δανείου λόγω των συνθηκών που το επέβαλαν. Υπό το σημερινό κράτος του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου μια τέτοια «σύμβαση» είναι απολύτως παράνομη σύμφωνα με τις πρόνοιες του Δικαίου των Διεθνών Συνθηκών (της Βιέννης του 1969). Αυτο είναι προφανές!
Οι πρώτες διαδικασίες
Με το τέλος του πολέμου αναδείχθησαν οι υποχρεώσεις της Γερμανίας αφενός ως προς την αποκατάσταση των αποζημιώσεων –επανορθώσεων και αφετέρου ως προς την επιστροφή των δανεισθέντων. Το ζήτημα δε εστιάζει κυρίως στη Γερμανία (οι οφειλές υπέρ της Ιταλίας έχουν αποσβεσθεί με την Συνθήκη Ειρήνης. Η Γερμανία παρέμεινε εχθρική χώρα, ενώ η Ιταλία είχε την ιδιαιτερότητα να εισέλθει στον πόλεμο ως εχθρική Χώρα, αλλά να εμφανισθεί φιλική με τη λήξη του -με την ήττα του φασισμού).

Ως προς τα προαναφερόμενα ζητήματα και αναφορικώς με τη Γερμανία υφίσταται φιλολογία νομική και πολιτική.
Η Διάσκεψη του Πότσνταμ
Στη σχετική φιλολογία γίνεται αναφορά ακόμη και στη Διάσκεψη του Πότσνταμ. Στη Διάσκεψη αυτή η Σοβιετική Ένωση θα έπρεπε να λάβει το 50% των επανορθώσεων, οι ΗΠΑ και η Μ.Βρετανία το 22% των επανορθώσεων (συνολικώς το 44%) ενώ οι υπόλοιπες Συμμαχικές Δυνάμεις μόλις το 6%. Η προσέγγιση αυτή (που αφορά στα διαμειφθέντα στο Πότσνταμ), είναι αλυσιτελής ως προς τις επανορθώσεις και μη βάσιμη ως προς τις δανειακές υποχρεώσεις ως προς την Ελλάδα.

Σε κάθε περίπτωση δε η Ελλάδα δεν δεσμεύεται, εφόσον δεν συμμετείχε στη συγκεκριμένη Διάσκεψη. Ωστόσο τίθεται ζήτημα με τις Συμφωνίες της Βόνης του 1952 και του Λονδίνου του 1953. Ιδιαιτέρως η Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 που αφορούσε δέσμευση μεταξύ της (τότε) Δυτικής Γερμανίας και των Συνασπισμένων Δυνάμεων, αφορά ουσιαστικό κανόνα που έχει ενταχθεί στις εσωτερικές έννομες τάξεις και δεσμεύει τόσο την (τότε) Δυτική Γερμανία όσο και την Ελλάδα.

Στην Ελλάδα η Συμφωνία αυτή έχει κυρωθεί με το Ν.3480/1956. Η δέσμευση όμως αυτή αφορούσε την (τότε) Δυτική Γερμανία. Συνεπώς η όλη δέσμευση τελούσε υπό την «άγραφη» αίρεση του κρίσιμου νομικού ζητήματος που οφειλόταν στο κατά πόσον η Δυτική Γερμανία ήταν συνέχεια της Νομικής Προσωπικότητας του Τρίτου Ράϊχ.
Η ένωση των δύο Γερμανιών
Το ζήτημα τούτο λύθηκε αμετακλήτως με τη συνένωση των δύο Γερμανιών η οποία έλαβε χώρα στις 31 Αυγούστου 1990. Ζήτημα επίσης είχε τεθεί (κατά καιρούς) και περί την παραγραφή των αξιώσεων λόγω του μακρού χρόνου και της ενδεχόμενης αποδυνάμωσης δικαιώματος διεκδίκησης τόσο των επανορθώσεων όσο και των δανειακών αξιώσεων.

Ενταύθα υποστηρίζονται τα εξής τρία δεδομένα: α) το πρώτο σφορά ότι ουδεμία παραγραφή υφίσταται για ποινικές και αστικές αξιώσεις που αφορούν εγκλήματα πολέμου και εχθροπραξίες κατά της ανθρωπότητας. β) το δεύτερο αφορά ότι η Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 ουδένα περιθώριο αφήνει για οποιαδήποτε παραγραφή.

Άλλωστε με το Ν.2023/1952 με τον οποίο τερματίζεται η εμπόλεμη κατάσταση της Ελλάδας με τη Γερμανία, ρητώς δηλώνεται απο πλευράς της Ελλάδας η επιφύλαξη των δικαιωμάτων της επι των εκ του πολέμου προκυψάντων ζητημάτων και υφισταμένων διαφορών. γ) το τρίτο αφορά ότι σε κάθε περίπτωση υφίσταται Διεθνής Ευθύνη της ενωμένης πλέον Γερμανίας.

Και η Διεθνής Ευθύνη της Γερμανίας αφορά στην άρνηση της να αποδώσει τα δι’ αρπαγής λεηλατηθέντα χρήματα του Ελληνικού Λαού, να αποκαταστήσει και να επανορθώσει τις ζημίες που προκάλεσε, καθώς και να αποζημιώσει για ηθική βλάβη τα θύματα και τις οικογένειές τους. Οι προαναφερόμενες όμως αρνήσεις της Γερμανίας συνιστούν παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου «δια παραλείψεως». Προδήλως δε είναι παραδεκτό στη θεωρία, στην πράξη και στη Νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου ότι παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου λαμβάνει χώρα με πράξη ή με παράλειψη.
Νόμιμες οι αξιώσεις
Σαφές είναι οτι η Διεθνής Ευθύνη συνεπάγεται δικαιώματα και υποχρεώσεις ασχέτως εάν τα δικαιώματα αυτά ιδρύονται σε ειρηνική περίοδο ή σε εμπόλεμη περίοδο λόγω εχθροπραξιών. Σε κάθε περίπτωση όμως ο άδικος πόλεμος έχει μεταπολεμικές συνέπειες και γεννά Διεθνή Ευθύνη. Η διεθνής έννομη τάξη εξασφαλίζει στην Ελλάδα όλες τις νόμιμες προϋποθέσεις να αξιώσει από τη μεταπολεμική Γερμανία την ικανοποίηση των δικαιωμάτων της. Σαφές είναι επίσης οτι η Ελλάδα μπορεί νομικά και πολιτικά αξιοπρεπώς να θέσει επισήμως στη Γερμανία το ζήτημα τόσο των επανορθώσεων όσο και των “δανειακών-κατοχικών υποχρεώσεων”.

Η διαδικασία των αξιώσεων αυτών είναι ζήτημα που αφορά στην Ελλάδα. Απο πλευράς Γερμανίας όμως το ζήτημα δεν εστιάζει μόνο στο σεβασμό “των του Διεθνούς αγαθών”, αλλά και στο κατά πόσον θέλει να είναι υπόδειγμα συνέπειας έναντι των απαράγραπτων νομικών και ιστορικών ευθυνών και υποχρεώσεων της!..

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ (1) Βλ. Προς την κατεύθυνση αυτή η Ελληνική έννομη τάξη έχει συνταγματικές δεσμεύσεις. Πρβλ. Π.Μηλιαράκης, Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο και Ελληνικό Σύνταγμα, Public International Law and Hellenic Constitution, 2008, σελ. 39 και επ. καθώς και 79 και επ.) (2) Βλ. R.M.M. Wallace-O.MartinOrtega, InternationalLaw, 2009 σελ. 194 και επ., I.Brownlie, Principles ofPublicInternationalLaw, 1979, σελ. 431 και επ., G.Amador-L.B.Sohn-R.Baxter,RecentCodificationoftheLawofStateResponsibilityforInjuriestoAliens, Leyden 1974 καθώς και Ε.Ρούκουνας, Διεθνές Δίκαιο, ΙΙΙ, 1983, σελ. 113 και επ., Κ.Ευσταθιάδης, Διεθνές Δίκαιον, ΙΙΙ, 1963, σελ. 69. (3) Π.Μηλιαράκης, Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου –The European Court in Strasbourg, 2000. (4) Παρ’ ημίν η Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει τη συντομογραφία ΕΣΔΑ. (5) Βλ. Π.Μηλιαράκης,Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα μεταξύ νομικού δόγματος και πολιτικής, 2005, κυρίως από σελ. 84 και επ. (6) Κυρώθηκε στην Ελλάδα με το Ν.3003/2002 (ΦΕΚ 75/τ.Α/8.4.2002). Επίσης βλ. και Ν.3948/2011 (ΦΕΚ 71/τ.Α/5.4.2011) που αφορά: Προσαρμογή των διατάξεων του εσωτερικού δικαίου προς τις διατάξεις του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

* Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου.
Πηγή Μικρομέτοχος


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου