Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

25 Απρ 2017


Στην Ελλάδα, σε τρομοκρατικές ενέργειες δεν έχουν λόγο ακόμη να προβούν οι ριζοσπάστες ισλαμιστές, πρωτίστως για δύο λόγους...

Φαίνεται πως η πολιτεία εφησυχάζει από το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν έχουν παρατηρηθεί ακόμη τρομοκρατικές ενέργειες από ριζοσπάστες ισλαμιστές. Δεν γνωρίζω πού το αποδίδει η κυβέρνηση, ανησυχώ όμως από το γεγονός ότι η πολιτική ηγεσία του υπουργείου ΠΡΟ-ΠΟ δείχνει να παρακολουθεί απλώς τα γεγονότα. Αν μάλιστα συμβεί η Αστυνομία να εφαρμόσει τους νόμους, βρίσκεται στο στόχαστρο του ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως της Νεολαίας του, υποστηρίζοντας πάντα τους παρανομούντες.

Στην Ελλάδα, σε τρομοκρατικές ενέργειες δεν έχουν λόγο ακόμη να προβούν οι ισλαμιστές, πρωτίστως για δύο λόγους: Να μη αντιδράσει ο λαός, που τώρα τους ανέχεται αναγκαστικά, και κλείσει τις πύλες εισόδου Αφρικανών και Ασιατών μεταναστών προς την Ευρώπη, και επειδή άλλη επικοινωνιακή βαρύτητα έχει ένα κτύπημα στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, από ό,τι στην Ελλάδα (και ενδεχομένως να μη ενοχληθούν καθόλου οι Ευρωπαίοι που κτυπήθηκαν οι "τεμπέληδες" Έλληνες).
Ασφαλώς και ανοηταίνουν όσοι υποστηρίζουν πως μας συμπαθούν οι ισλαμιστές λόγω Μ. Αλεξάνδρου, λες και οι πνευματικά καθυστερημένοι τρομοκράτες γνωρίζουν τι ήταν ο Αλέξανδρος, ή οι Δυτικοί καθοδηγητές τους εμφορούνται από ηθικές αρχές.

Πριν μεταφέρω τα ενδιαφέροντα συμπεράσματα που εξήχθησαν από συνδιάσκεψη Εκπαιδευτικών στην Βουλγαρία, με θέμα την ριζοσπαστικοποίηση των μουσουλμάνων, να σημειώσω μόνον ένα στοιχείο από τα δεκάδες, που αποδεικνύουν ότι συνειδητά η ελληνική πολιτεία επιτρέπει την ύπαρξη αυτού του φαινομένου στη χώρα μας, με απρόβλεπτες συνέπειες. Ή, γιατί να κρυβόμαστε, με προβλεπόμενες συνέπειες.

Από τους μιναρέδες, πέντε φορές την ημέρα, ο ιμάμης καλεί για προσευχή τους πιστούς από μεγάφωνα, την στιγμή που στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας απαγορεύεται στις ορθόδοξες εκκλησίες κάθε Κυριακή πρωί να χρησιμοποιούν μεγάφωνα για την μετάδοση της Θείας Λειτουργίας. Μάλιστα, με πρωτοβουλία του Γιώργου Παπανδρέου και συνηγορία όλων των "προοδευτικών" στοιχείων κτυπούν και οι καμπάνες με χαμηλότερη ένταση.

Πριν από το Πάσχα διεξήχθη στη Σόφια Συνδιάσκεψη, αφιερωμένη στην ασφάλεια των παιδιών στο βουλγαρικό σχολείο. Η Συνομοσπονδία των Εκπαιδευτικών, σύμφωνα με τα λόγια του Τσαβντάρ Χρίστοφ, αντιπροέδρου της Συνομοσπονδίας, εν όψει της νέας πρόκλησης στην Ευρώπη -δηλαδή της ριζοσπαστικοποίησης νέων από διαφορετικές εθνοτικές ομάδες και εθνικότητες-, γνωστοποίησε περίεργα αποτελέσματα από μακροπρόθεσμη κοινωνιολογική έρευνα.

Σύμφωνα με την Βουλγαρική Ραδιοφωνία, η καθηγήτρια Τατιάνα Ντρόνζινα, επικεφαλής της έρευνας, υπενθύμισε, ότι δεν είναι υποχρεωτικό η ριζοσπαστικοποίηση να οδηγήσει σε τρομοκρατία. Το πρόβλημα είναι, ότι η εικόνα ριζοσπαστικοποίησης στην Βουλγαρία γρήγορα αλλάζει: «Είναι αναμφίβολο, είπε, ότι τα παιδιά από τις παραδοσιακές για τη Βουλγαρία μουσουλμανικές κοινότητες δεν επέτρεψαν τη διείσδυση ριζοσπαστικών τάσεων στη χώρα μας.

» Αλλά τώρα εγκυμονεί κινδύνους ο πρόσφατος εξισλαμισμός ομάδων Ρομά, που δεν έχουν ιστορικά ένστικτα αυτοσυντήρησης. Υπάρχουν σίγουρες ενδείξεις ριζοσπαστικοποίησης των παιδιών και των εφήβων απ’ αυτές τις κοινότητες. Οι πατέρες τέτοιων μαθητών κατηγορηματικά αρνούνται να έρθουν και να συζητήσουν με τον διευθυντή του σχολείου εάν είναι γυναίκα. Τέτοιο πράγμα ποτέ δεν είδα στη μουσουλμανική Κεντρική Ασία».

« (…) Για πρώτη φορά πέρυσι σε χριστουγεννιάτικη γιορτή στο σχολείο, τα παιδιά από οικογένειες, που ασπάστηκαν το ριζοσπαστικό Ισλάμ, έσπασαν τα χριστουγεννιάτικα δένδρα στο σχολείο με την εξήγηση, ότι αυτή η γιορτή δεν έχει καμία σχέση με το Ισλάμ και άρα πρέπει να ματαιωθεί. Κατά τις χριστουγεννιάτικες διακοπές οι μαθητές ήταν σε κατασκήνωση στην Τουρκία για την εκμάθηση του Ισλάμ. Κανείς δεν ξέρει που βρίσκονται αυτές οι κατασκηνώσεις και με τι ακριβώς ασχολούνται τα παιδιά εκεί.

» Οι μαθητές αρνούνται να μάθουν και να μιλούν τα βουλγαρικά. Λόγω του γλωσσικού φράγματος οι καθηγητές αντιμετωπίζουν τεράστια εμπόδια στη δουλειά τους».

Αυτά είναι μερικά από τα ανησυχητικά συμπεράσματα. Οι Βούλγαροι ανησυχούν. Οι Έλληνες συνάδελφοί τους;

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Wolfgang Munchau

Τους επόμενους δύο με τρεις μήνες, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας θα έρθουν αντιμέτωποι με ένα σημαντικό ζήτημα οικονομικής διπλωματίας: τι πρέπει να γίνει με το γερμανικό πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών;

Την προηγούμενη χρονιά άγγιξε το 8,6% του ΑΕΠ, ένα ακραίο νούμερο για την τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Το πλεόνασμα πιθανότατα θα υποχωρήσει λίγο αυτή την χρονιά και την επόμενη, αλλά το μέγεθος και η επιμονή του αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες πηγές ανισορροπιών για την παγκόσμια οικονομία και την ευρωζώνη.

Αν οι υπόλοιπες χώρες αποφασίσουν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα, θα πρέπει να το κάνουν με έξυπνο τρόπο. Μέχρι τώρα, η Γερμανία έχει αγνοήσει τις επικρίσεις. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσιάζει κάθε χρόνο εκθέσεις για τις μακροοικονομικές ανισορροπίες. Το Βερολίνο τις έχει πετάξει όλες στο καλάθι των αχρήστων.

Το πρόβλημα επέλεξαν να μην θίξουν και διαδοχικοί Γάλλοι πρόεδροι. Η προτεραιότητα τους κατά την διάρκεια της κρίσης της ευρωζώνης ήταν να περάσουν απαρατήρητοι και να μην εμφανιστούν στα ραντάρ των επενδυτών ομολόγων. Από την στιγμή που ήταν σε θέση να χρηματοδοτήσουν τον κρατικό δανεισμό, δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας.

Οι ανισορροπίες στην παγκόσμια οικονομία και της Γερμανίας ειδικότερα, δεν προέρχονται από το εμπόριο. Η Γερμανία δεν επιχορηγεί τις εξαγωγές της, ούτε χειραγωγεί το νόμισμα της. Το πρόβλημα είναι το πλεόνασμα των αποταμιεύσεων σε σχέση με τις επενδύσεις. Είναι κάτι που οφείλεται σε λανθασμένες πολιτικές και στη γήρανση του πληθυσμού.

Οι εμπορικές κυρώσεις δεν μπορούν να διορθώσουν μια ανισορροπία στις αποταμιεύσεις. Η υπόθεση μου είναι πως η Γερμανία θα απαντούσε στην επιβολή δασμών με την περαιτέρω μείωση του κόστους παραγωγής, το οποίο θα επιδείνωνε ακόμα περισσότερο το πρόβλημα.

Ο υπόλοιπος κόσμος θα έπρεπε αντίθετα να αναγκάσει τη Γερμανία να αντιμετωπίσει τα αίτια για το πλεόνασμα αποταμιεύσεων: τις υπερβολικά αυστηρές ρυθμίσεις στην αγορά υπηρεσιών, τα χαμηλά επίπεδα ανάπτυξης των επενδύσεων στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα και τα αχρείαστα δημοσιονομικά πλεονάσματα.

Ένα καλό σημείο εκκίνησης θα ήταν η εκμετάλλευση των εσωτερικών αντιφάσεων της υπεράσπισης των πλεονασμάτων από τη Γερμανία. Ενόψει της εαρινής συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Ουάσινγκτον, η κυβέρνηση του Βερολίνου ετοίμασε μια έκθεση που ανέφερε πως οι ΗΠΑ δεν πρέπει να ανησυχούν για τις διμερείς τους σχέσεις με τη Γερμανία, αλλά με την ευρωζώνη.

Το έγγραφο υποστήριζε πως είναι λογικά αδύνατο να χειραγωγεί η Γερμανία το νόμισμά της από την στιγμή που δεν έχει δικό της νόμισμα. Αν το ευρώ είναι υποτιμημένο, δεν είναι λάθος της Γερμανίας, αλλά μια συνέπεια των νομισματικών πολιτικών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Το μήνυμα φαίνεται να είναι: μην απευθύνεστε σε μας, απευθυνθείτε στις Βρυξέλλες ή στη Φρανκφούρτη.

Πρόκειται για μια έκτακτη γραμμή υπεράσπισης. Αν η Γερμανία κατηγορεί την ευρωζώνη, τότε οι ΗΠΑ και οι υπόλοιπες χώρες του ευρώ πρέπει να επιμείνουν ότι το μπλοκ χρειάζεται να αποκτήσει τις εξουσίες για να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά το πρόβλημα.

Την περασμένη χρονιά, η ευρωζώνη είχε πλεόνασμα 3,4% του ΑΕΠ στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, χαμηλότερο από αυτό της Γερμανίας, αλλά και πάλι αρκετά μεγάλο για τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Αυτό σημαίνει πως η ευρωζώνη θα πρέπει να αποκτήσει τουλάχιστον κοινές δημοσιονομικές αρμοδιότητες και το δικαίωμα να επιβάλει στα κράτη μέλη πολιτικές για να επιδρά στη σχέση ανάμεσα στις αποταμιεύσεις και τις επενδύσεις.

Από την στιγμή που η γερμανική κυβέρνηση απορρίπτει τις πολιτικές αυτές, τα επιχειρήματα του Βερολίνου σχετικά με την ευρωζώνη είναι άκυρα. Τα υπόλοιπα κράτη μέλη δεν πρέπει να επιτρέψουν στη Γερμανία να τους κουνάει το δάχτυλο επειδή έχει τεράστιες ανισορροπίες μαζί τους αλλά και με τον υπόλοιπο κόσμο.

Oπότε τι πρέπει να κάνουν; Γράφω τη στήλη αυτή πριν από την ολοκλήρωση του δεύτερου γύρου των γαλλικών προεδρικών εκλογών. Αυτό που γνωρίζω είναι πως η γαλλική πολιτική τάξη θα αποτύχει αν δεν ασκήσει πίεση στη Γερμανία για να αντιμετωπίσει το ζήτημα. Αν η Γερμανία αποδεχθεί πολιτικές για να διορθώσει τις ανισορροπίες ή συμφωνήσει σε μεταρρυθμίσεις στη διακυβέρνηση της ευρωζώνης ή ιδανικά και στα δύο, τότε η πιο έξυπνη στρατηγική για τη Γαλλία θα είναι να επιδιώξει μια στενή συνεργασία με το Βερολίνο και να ετοιμάσει τα επόμενα στάδια της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Αυτό θα ήταν το ιδανικό σενάριο για εμένα. Η επιβίωση του ευρώ καθιστά αναγκαίο ένα τέτοιο βήμα.

Αν η Γερμανία συνεχίσει να αρνείται να αντιμετωπίσει το ζήτημα, τότε ο επόμενος Γάλλος πρόεδρος θα έπρεπε να διαμηνύσει στην Άγκελα Μέρκελ ή στο διάδοχο της στην γερμανική καγκελαρία πως η ευρωζώνη δεν είναι μια βιώσιμη κατασκευή και ότι το ευρώ θα χάσει σταδιακά την στήριξη του κόσμου, ειδικά στη Γαλλία.

Δεν υπάρχει εγγύηση ότι η Γερμανία θα εντυπωσιαστεί από μια τέτοια απειλή. Αλλά μια διάλυση της ευρωζώνης θα συνιστούσε μια τόσο μεγάλη οικονομική καταστροφή για τη Γερμανία που θα ήταν προς το συμφέρον της χώρας να αλλάξει πολιτική, αντί να διακινδυνεύσει μια νέα κρίση με δυνητικά καταστροφικές επιπτώσεις.

Μόνο η Γαλλία είναι σε θέση να ασκήσει πίεση στο εν λόγω ζήτημα γιατί κρατάει το κλειδί για το μέλλον του ευρώ. Οπότε η πιο έξυπνη στρατηγική από την πλευρά των ΗΠΑ θα ήταν να σχηματίσουν μια στρατηγική συμμαχία με τη Γαλλία για να αντιταχθούν στη Γερμανία, αντί να επιδιώξουν διμερείς εμπορικές κυρώσεις, που είναι στην καλύτερη περίπτωση, μια εκτροπή.

Financial Times
Πηγή Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Του Τάσου Χατζηβασιλείου

Αν και η καμπάνια υπέρ του «ναι» κυριάρχησε επί μήνες στα τουρκικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, η διαφορά υπέρ του Erdogan στο δημοψήφισμα απεδείχθη οριακή. Αλλά σε κάθε δημοψήφισμα, καλώς ή κακώς, όσο οριακό κι αν είναι το τελικό αποτέλεσμα, παραμένει τελικό αποτέλεσμα. Και ο Τούρκος Πρόεδρος νίκησε, έστω και στο νήμα, για ακόμη μια φορά, στην εικοσαετή και πλέον πορεία του στο δημόσιο βίο της Τουρκίας.

Όμως τι ακριβώς πέτυχε; Διότι πέρα από τα προφανή περί παντοκρατορίας του και μετατροπής του πολιτεύματος σε προεδρική δημοκρατία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του, τα αποτελέσματα έχουν περαιτέρω προεκτάσεις.

Ο Erdogan πέτυχε τη συνέχιση της αστάθειας. Στόχος του Τούρκου Προέδρου ήταν η εξασφάλιση της σταθερότητας στην Τουρκία. Όμως το αποτέλεσμα δεν προοιωνίζεται κάτι τέτοιο: ένας στους δύο πολίτες διαφωνούν με τη συνταγματική αναθεώρηση και στο μεταξύ η τουρκική κοινωνία απεδείχθη τριχοτομημένη.

Στην πρώτη κατηγορία, ανήκουν οι κάτοικοι των μεγάλων αστικών κέντρων και των δυτικών επαρχιών, οι οποίοι διαθέτουν υψηλότερο μορφωτικό και βιοτικό επίπεδο. Ψήφισαν κατά της πολιτειακής αλλαγής και είναι εκείνοι που πλέον διαδηλώνουν στα κέντρα των πόλεων εναντίον της κυβέρνησης ΑΚΡ. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι κάτοικοι της Ανατολίας που στήριξαν ξεκάθαρα τον Tayyip Erdogan και τις επιλογές του. Πρόκειται για τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων της περιφέρειας που στη διάρκεια των κυβερνήσεων του ΑΚΡ είδαν το εισόδημά τους να αυξάνεται. Η βελτίωση της καθημερινότητάς τους σε συνδυασμό με τη συντηρητική τους ταυτότητα και την ισλαμική ευσέβεια, τους καθιστούν πιστό ακροατήριο του Προέδρου και σταθερούς ψηφοφόρους του. Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν οι Κούρδοι, οι οποίοι καταψήφισαν en bloc τη συνταγματική αναθεώρηση. Εδώ το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι κουρδικοί πληθυσμοί αντιτάχθηκαν σθεναρά στις πιέσεις του ΑΚΡ, αν και η ηγεσία του φιλοκουρδικού κόμματος HDP βρίσκεται στη φυλακή, χωρίς να έχει τη δυνατότητα διοργάνωσης πολιτικής ομιλία.

Ο Erdogan πέτυχε την οπισθοδρόμηση της κοινωνίας. Τα τελευταία χρόνια, ο ίδιος ηγέτης είχε σηματοδοτήσει το σταδιακό εκσυγχρονισμό της τουρκικής κοινωνίας. Είχε μετατρέψει αρχικά το Ισλάμ σε όργανο εξευρωπαϊσμού. Σήμερα, κάνει εντελώς το αντίθετο: με όχημα τη θρησκεία, επιβάλλει μια νέα «θρησκεία», την προσωπολατρία προς τον ίδιο, παραμερίζοντας το κράτος δικαίου και την ελεύθερη έκφραση. Στην ουσία, εφαρμόζει πολιτική «ισλαμικής ευσέβειας», η οποία άρρητα νομιμοποιεί την περιστολή των ατομικών δικαιωμάτων, στο βωμό της προστασίας του έθνους και της θρησκείας του.

Ο Erdogan πέτυχε την υποβάθμιση της δημοκρατίας. Με όχημα τη λαϊκή βούληση, δρομολογεί μια πολιτική που ο ίδιος είχε προδιαγράψει. Ήδη ο Πρωθυπουργός αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο, η Βουλή υπακούει σε κάθε προεδρικό κέλευσμα και η κατάσταση έκτακτης ανάγκης δεν αφήνει περιθώρια έκφρασης διαφορετικών φωνών στο δημόσιο λόγο. Επομένως, η ετυμηγορία των ψηφοφόρων νομιμοποιεί την αυταρχική πολιτική που ασκείται στην Τουρκία εδώ και καιρό.

* Ο Τάσος Χατζηβασιλείου γεννήθηκε στις Σέρρες και είναι Πολιτικός Επιστήμονας με ειδίκευση στις Διεθνείς Σχέσεις και τις Τουρκικές Σπουδές. Σήμερα, ολοκληρώνει τη διδακτορική διατριβή του στην Πολιτική Ιστορία
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Επανεξετάζεται, σήμερα Τρίτη, από το Συμβούλιο Εφετών της Αθήνας το αίτημα - δεύτερο κατά σειρά- των τουρκικών αρχών για έκδοση των Τούρκων αξιωματικών που έφθασαν στη χώρα μας μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στη γείτονα καθώς οι τουρκικές αρχές απέστειλαν και άλλα στοιχεία προς ενίσχυση του αιτήματός τους μετά την αρνητική απόφαση για έκδοση τους που εξέδωσε ο Αρειος Πάγος.

Σήμερα εκδικάζεται το νέο αίτημα μόνο για τρεις από τους οκτώ, ενώ για τους υπόλοιπους πέντε δεν έχει ακόμα προσδιοριστεί ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης. Η Τουρκία εκζητά τους 8 στρατιωτικούς, προκειμένου να δικαστούν για έξι αδικήματα του τουρκικού Ποινικού Κώδικα που αφορούν: απόπειρα δολοφονίας κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας της Τουρκίας, απόπειρα κατάργησης της κυβέρνησης της τουρκικής Δημοκρατίας και εμπόδιση να εκτελέσει την αποστολή της, απόπειρα κατάργησης της τουρκικής συνταγματικής τάξης, απόπειρα κατάργησης της μεγάλης εθνοσυνέλευσης ή εμπόδισης εκτέλεσης της αποστολής της, λεηλασία από κοινού, από περισσότερα από ένα άτομα και πρόκληση ζημιάς στη δημόσια περιουσία της Τουρκίας. Τα δύο τελευταία αδικήματα αφορούν την αρπαγή του ελικοπτέρου με το οποίο ήρθαν οι 8 στην Ελλάδα.

Με το δεύτερο αίτημα έκδοσης, οι τουρκικές Αρχές εκζητούν τους 8 για δυο πρόσθετα, δευτερεύοντα, αδικήματα (πρόκληση ζημιάς κλπ).

Για τους υπόλοιπους πέντε στρατιωτικούς, που είναι χωρισμένοι σε δύο ομάδες των τριών και των δύο ατόμων, δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί η ημερομηνία κατά την οποία θα συζητηθεί το αίτημα της Τουρκίας στο Συμβούλιο Εφετών.

Πάντως ο Άρειος Πάγος αποφάσισε πριν από δύο περίπου μήνες την απόρριψη του αιτήματος των τουρκικών αρχών και για τους οκτώ, κρίνοντας ότι στη γειτονική χώρα δεν διασφαλίζονται οι συνθήκες για δίκαιη δίκη των εκζητουμένων, όπως επιβάλλουν οι ευρωπαϊκές συνθήκες.

Mιλώντας στον ΣΚΑΪ, ο πρώην υπουργός ευρωπαϊκών υποθέσεων Egemen Bagıs διεμήνυσε ότι η βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων εξαρτάται από το «αν η Αθήνα παραδώσει τους οκτώ προδότες στις τουρκικές αρχές» εννοώντας τους Τούρκους αξιωματικούς που έχουν ζητήσει άσυλο από τη χώρα μας.

Είναι προφανές πως η Τουρκία ασκεί πιέσεις στην κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου επειδή έχει αντιληφθεί ένα "κενό" ανασφάλειας στην ελληνική πλευρά, είτε επειδή έχει αποφασίσει να χρησιμοποιήσει την "τετράδα" των μουσουλμάνων -τουρκοφρόνων- βουλευτών των ν. Ξάνθης και Ροδόπης, απειλώντας αυτή καθεαυτή την συνέχιση του κυβερνητικού βίου, μια απειλή ιδιαιτέρως σοβαρή για τον Αλέξη Τσίπρα και τον Πάνο Καμμένο, οι οποίοι υπογράφουν - αποδέχονται τα πάντα προκειμένου να εξασφαλίσουν την παράταση του κυβερνητικού τους "έργου".
Σε κάθε περίπτωση, η επανεξέταση του τουρκικού αιτήματος προσβάλει την Ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία εις βάρος του Ελληνικού Συντάγματος αλλά και του Ευρωπαϊκού Δικαίου επανεξετάζει την υπάρχουσα αθωωτική απόφαση των οκτώ τούρκων στρατιωτικών...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Η τουρκική πολεμική αεροπορία εξαπέλυσε σήμερα πλήγματα εναντίον θέσεων των κουρδικών πολιτοφυλακών στη βορειοανατολική Συρία, σκοτώνοντας πολλούς μαχητές, ανακοίνωσε ένας κουρδικός συνασπισμός και το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

«Τα τουρκικά αεροσκάφη διεξήγαγαν μια ευρεία επιχείρηση εναντίον μιας βάσης στην οποία βρίσκεται ένα κέντρο επικοινωνίας με τα μέσα ενημέρωσης και στρατιωτικές εγκαταστάσεις», διευκρίνισαν οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), ο ένοπλος βραχίονας ενός από τα κουρδικά κόμματα της Συρίας.

«Από αυτή τη δόλια επίθεση σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν μαχητές», πρόσθετε η ανακοίνωση.

Ο τουρκικός βομβαρδισμός σημειώθηκε κοντά στη συριακή πόλη αλ Μαλικίγια που βρίσκεται στην τουρκοσυριακή μεθόριο περίπου στις 02:00 τα ξημερώματα (τοπική ώρα και ώρα Ελλάδας), σύμφωνα με τις YPG.

Η Τουρκία εξαπέλυσε «δεκάδες ταυτόχρονα πλήγματα» εναντίον θέσεων των YPG στην επαρχία Χασακέ, στη βορειοανατολική Τουρκία, και εναντίον ενός κέντρου επικοινωνίας, επεσήμανε το Παρατηρητήριο.

«Τρία μέλη των YPG που εργάζονταν στο κέντρο σκοτώθηκαν», πρόσθεσε ο διευθυντής του Ράμι Άμπντελ Ράχμαν.

Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για τα πρώτα τουρκικά πλήγματα στη Συρία από τον Μάρτιο, οπότε η Άγκυρα είχε ανακοινώσει ότι ολοκληρώθηκε η επιχείρησή της «Ασπίδα του Ευφράτη».



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

24 Απρ 2017


Την προσωρινή αποχώρησή της από την προεδρία του κόμματός της ανακοίνωσε η επικεφαλής της γαλλικής ακροδεξιάς Marine Le Pen, σημειώνοντας πως επιθυμεί να αφοσιωθεί στον αποφασιστικό δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών.

Δεν πρόκειται για πρωτόγνωρη κίνηση στην γαλλική πολιτική σκηνή και ακολουθεί τη νοοτροπία του Charles de Gaulle, ιδρυτή της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, ο οποίος είχε επισημάνει τον υπερκομματικό χαρακτήρα του προεδρικού θώκου.

«Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο πρόεδρος όλων των Γάλλων, πρέπει να τους φέρνει όλους μαζί», είπε η κ. Le Pen, σε τηλεοπτική της εμφάνιση. «Δεν είμαι πλέον παρά μόνο υποψήφια την προεδρία».

Ο αποφασιστικός δεύτερος γύρος των γαλλικών εκλογών θα λάβει χώρα στις 7 Μαΐου και θα θέσει την επικεφαλής του Εθνικού Μετώπου αντιμέτωπη με τον ανεξάρτητο κεντρώο Emmanuel Macron.

Οι έως τώρα δημοσκοπήσεις θέλουν τον 39χρονο Μακρόν να επικρατεί αποσπώντας περίπου το 60% της λαϊκής ψήφου έναντι 40% για την κ. Le Pen.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Σε μια ακόμη πρωτοφανή κίνηση, που δείχνει και πλήρη περιφρόνηση προς τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν σήμερα στο Αιγαίο, η Τουρκία εξέδωσε NOTAM αμφισβητώντας την ελληνική αρμοδιότητα για Έρευνα και Διάσωση εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, τη στιγμή που οι Έλληνες διασώστες έδιναν μάχη για να βρουν επιζώντες.

Με αφορμή το τραγικό ναυάγιο με θύματα τουλάχιστον 16 ανθρώπους, η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία απλώς για να επαναφέρει μια από τις γνωστές διεκδικήσεις της εις βάρος της χώρας μας…

Όλα ξεκίνησαν στις 9.10 πμ όταν οι Ελληνικές Αρχές ενημερώθηκαν για ναυάγιο βάρκας που μετέφερε μετανάστες βορειοδυτικά της Λέσβου εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. Αμέσως εκδόθηκε η NOTAM A0873/17, η οποία ανήγγειλε την έναρξη επιχείρησης Έρευνας και Διάσωσης και καλούσε όλα τα μέσα, που βρίσκονταν στην περιοχή, να αποκαταστήσουν επαφή με τον Σταθμό Συντονισμού στον Πειραιά (PIRAEUS JRCC). Οι ελληνικές Αρχές έχουν δεσμεύσει μέχρι και αύριο το πρωί όλη την περιοχή σε ακτίνα 3 ν.μ. επισημαίνοντας ότι ο συντονισμός ανήκει στον Πειραιά, καθώς όλη η περιοχή βρίσκεται εντός του FIR Αθηνών.

Μία ώρα αργότερα στις 10.09 πμ. οι τουρκικές Αρχές εκδίδουν την ΝΟΤΑΜ Α2015/17, με την οποία δηλώνουν ότι η Τουρκία δεν αποδέχεται τον καθορισμό της περιοχής Έρευνας και Διάσωσης (SAR) σε συνάρτηση με το FIR Αθηνών.

«Η περιοχή, στην οποία αναφέρεται η Ελληνική ΝΟΤΑΜ, εμπίπτει στην τουρκική περιοχή Έρευνας και Διάσωσης (Search and Rescue Region-SRR), όπως έχει δηλωθεί στον ΙΜΟ και περιλαμβάνεται στον Παγκόσμιο Χάρτη του ΙΜΟ», αναφέρει η τουρκική ΝΟΤΑΜ.

Η Τουρκία μάλιστα ζητά όλες οι επιχειρήσεις Έρευνας και Διάσωσης εντός της τουρκικής SRR να συντονίζονται από τις «αρμόδιες» τουρκικές Αρχές.

Η Τουρκία αμφισβητεί πλήρως τις ελληνικές κυριαρχικές αρμοδιότητες μέχρι το μέσο του Αιγαίου και στο πλαίσιο αυτό διεκδικεί και την διεύρυνση της ζώνης ευθύνης για SAR μέχρι το μέσο του Αιγαίου.

Ν.Μ.
Πηγή Liberal

Η Ελληνική ΝΟΤΑΜ

A0873/17 - DUE TO PEOPLE IN WATER SEARCH AND RESCUE ACTIVITIES WILL TAKE PLACE WITHIN AREA RADIUS 3NM CENTERED ON 392300N0261000E LIMITED WITHIN ATHINAI FIR. DUE TO POTENTIAL HIGH RISKS FOR AIR TRAFFIC, INDIVIDUAL UNITS ARE REQUESTED TO ESTABLISH COORDINATION WITH THE PIRAEUS JRCC BEFORE ENTERING THE ABOVE DESCRIBED AREA SITUATED WITHIN THE ATHINAI FIR WHICH FALLS IN ITS COMPETENCE. 00000FT AMSL - 03000FT AMSL, 24 APR 09:00 2017 UNTIL 25 APR 09:00 2017. CREATED: 24 APR 09:10 2017

Η Τουρκική ΝΟΤΑΜ

ΝΟΤΑΜ A2015/17 - NAVIGATIONAL WARNING TO ALL CONCERNED:
THIS NOTAM IS ISSUED TO CLARIFY THE A0873/17 LGGGYNYX NOTAM ISSUED BY GREEK CAA.
AS REGARDS THE GREEK NOTAM A0873/17 LGGG, TURKEY DOES NOT ACCEPT THE DEFINITION OF THE SEARCH AND RESCUE(SAR) AREA WITH REFERENCE TO ATHENS FIR. THE AREA REFERRED TO IN THE SAID GREEK NOTAM FALLS WITHIN TURKEY'S MARITIME SEARCH AND RESCUE REGION(SRR) AS DECLARED TO THE IMO AND INCLUDED IN THE IMO'S GLOBAL SAR PLAN. THEREFORE, ALL SAR EFFORTS/ACTIVITIES WITHIN THE TURKISH SRR MUST BE COORDINATED WITH THE RELEVANT TURKISH AUTHORITIES. 24 APR 10:05 2017 UNTIL 25 APR 09:00 2017. CREATED: 24 APR 10:09 2017


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Βασίλης Νέδος

Με προφανή στόχο τη δημιουργία προσκομμάτων στην ήδη προγραμματισμένη διεξαγωγή σειράς σεισμικών ερευνών και –σε μια περίπτωση– γεωτρήσεων από την Κυπριακή Δημοκρατία, κινείται τις τελευταίες δέκα ημέρες η Αγκυρα. Η αλληλουχία των τουρκικών πρωτοβουλιών ξεκίνησε ρητορικά, με προειδοποιήσεις από τον υπουργό Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου και τον υπουργό Ενέργειας (και γαμπρό του Ταγίπ Ερντογάν) Μπεράτ Αλμπαϊράκ. Την εβδομάδα που πέρασε, οι υδρογραφικές υπηρεσίες της γείτονος εξέδωσαν σειρά από NAVTEX (Οδηγίες προς Ναυτιλλομένους), με τις οποίες δεσμεύθηκαν διαδοχικά περιοχές οι οποίες επί της ουσίας αντιμετώπιζαν την Κύπρο σχεδόν ως ένα νησί το οποίο... επικάθηται στην τουρκική υφαλοκρηπίδα.
Στις τρεις τελευταίες NAVTEX οι οποίες εκδόθηκαν το μεσημέρι της Παρασκευής και αφού το ωκεανογραφικό «Μπαρμπαρός» είχε κινηθεί στον κόλπο της Αμμοχώστου, δεσμεύουν ένα μεγάλο κομμάτι της κυπριακής ΑΟΖ νότια του νησιού.
Με τις NAVTEX 415/17 και 417/17 η Αγκυρα δεσμεύει για σεισμικές έρευνες (εν ολίγοις έργω αμφισβήτηση όχι μόνο της ΑΟΖ αλλά και της υφαλοκρηπίδας) στις 27 και 28 Απριλίου περιοχές οι οποίες περιλαμβάνουν τμήματα εννέα θαλασσίων οικοπέδων της Κυπριακής Δημοκρατίας (1, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 11 και 12).
Με μια τρίτη NAVTEX, (416/17) η Αγκυρα προαναγγέλλει και ασκήσεις με πραγματικά πυρά εντός των περιοχών όπου θα πραγματοποιούνται οι έρευνες.
Ολα αυτά δεν συμβαίνουν σε ουδέτερα νερά. Ηδη, με δύο NAVTEX του Κέντρου Συντονισμού Ερευνας και Διάσωσης της Λάρνακας, η Λευκωσία έχει προαναγγείλει σεισμικές έρευνες με τα πλοία «Ramform Hyperion» και «Global Sentinel» σε τμήματα των οικοπέδων 6, 8, 9 και 11. Οι σεισμικές έρευνες ξεκίνησαν ήδη προ δεκαημέρου και θα συνεχιστούν μέχρι και τις 17 Αυγούστου για λογαριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι τουρκικές NAVTEX πρακτικά διακόπτουν και τον ενιαίο χώρο Ερευνας και Διάσωσης Ελλάδας και Κύπρου, όπου μάλιστα μόλις πριν από λίγες ημέρες ελληνικό πλοίο και κυπριακά μέσα πραγματοποίησαν συνεκπαίδευση. Βέβαια, τα ζητήματα Ερευνας και Διάσωσης (SAR-Search and Rescue), είναι δευτερευούσης σημασίας, καθώς οι Τούρκοι φαίνονται κυρίως επικεντρωμένοι στα ενεργειακά ζητήματα και στις κυπριακές έρευνες.
Το βασικό ερώτημα, ιδιαίτερα έπειτα από την κλιμάκωση η οποία ακολούθησε μετά το δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής, έγκειται στο πού ακριβώς προτίθεται να φτάσει η Αγκυρα προκειμένου να πραγματοποιήσει την απειλή της για ακύρωση οποιασδήποτε ερευνητικής δραστηριότητας στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, προτού λυθεί το Κυπριακό.
Παγίως η Αγκυρα τονίζει ότι οι εν εξελίξει έρευνες δεν λαμβάνουν υπόψη τον έτερο ιδιοκτήτη του νησιού, τους Τουρκοκυπρίους. Με βάση όσα έχουν συμβεί ώς αυτή τη στιγμή, είναι περίπου βέβαιο ότι η Αγκυρα θα συνεχίσει την τακτική αμφισβήτησης της κυπριακής ΑΟΖ. Η πλέον κρίσιμη ημερομηνία είναι εκείνη της 13ης Ιουλίου, όταν και υπολογίζεται ότι με ευθύνη της γαλλικής Total θα πραγματοποιηθεί διερευνητική γεώτρηση στο θαλάσσιο οικόπεδο 11 της κυπριακής ΑΟΖ. Επί τούτου, έμπειροι παρατηρητές και αναλυτές τονίζουν ότι η Τουρκία δεν μπορεί να φτάσει μέχρις εκείνου του σημείου που θα δημιουργήσει κινδύνους τριβών με ενεργειακούς κολοσσούς με τους οποίους και η Αγκυρα φιλοδοξεί να συνεργαστεί.

Το «μεγάλο παιχνίδι»

Εν ολίγοις, η Τουρκία επιθυμεί νασυμμετάσχει στο ενεργειακό «μεγάλο παιχνίδι» που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή στην ανατολική Μεσόγειο και φαίνεται να έχει μείνει πίσω σε σύγκριση όχι μόνο με την Κύπρο, αλλά και δυνάμεις, όπως το Ισραήλ και η Αίγυπτος που ήδη ναυπηγούν στόλους και αναπτύσσουν σημαντικότατες ναυτικές δυνάμεις προκειμένου να διαφυλάξουν τα συμφέροντά τους.

Στην Αθήνα η ανησυχία της μετατροπής της ανατολικής Μεσογείου σε κατεξοχήν εστία πιθανών ελληνοτουρκικών τριβών με πρωταγωνιστή την Τουρκία και σημείο μόχλευσης την Κύπρο, υπάρχει για αρκετά χρόνια. Αν και αρχικά το φυσικό αέριο φαινόταν και αντιμετωπιζόταν –κυρίως από τους Αμερικανούς– ως ένα στοιχείο που θα μπορούσε να βοηθήσει και ενδεχομένως να επιταχύνει την ενοποίηση της Κύπρου, ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται το θέμα η Τουρκία προσθέτει προβλήματα.

Η Αθήνα, πάντως, ώς αυτή τη στιγμή έχει μείνει εκτός της συζήτησης και παρακολουθεί πολύ στενά, αλλά σιωπηρά όσα εκτυλίσσονται στην ανατολική Μεσόγειο. Στο ΥΠΕΞ παρακολουθούν με ενδιαφέρον και τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας. Εμπειροι παρατηρητές εκτιμούν ότι το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα αναμένονται δύο βασικές εξελίξεις που θα διαμορφώσουν το πολιτικό σκηνικό.
Η πρώτη αφορά το ίδιο το ΑΚΡ και την κινητικότητα που ενδέχεται να προέλθει κυρίως από πρόσωπα κύρους όπως οι Αχμέτ Νταβούτογλου, Αμπντουλάχ Γκιουλ και Μπουλέντ Αρίντς.
Η δεύτερη, αφορά το εθνικιστικό κόμμα των Γκρίζων Λύκων ΜΗΡ, οι ψηφοφόροι του οποίου κινήθηκαν σε ποσοστά 73% κόντρα στη γραμμή του «Ναι» από τον ηγέτη του Ντεβλέτ Μπαχτσελί. Η προοπτική δημιουργίας νέου κόμματος από την κοσμική Μεράλ Ακσενέρ δεν θεωρείται κατ’ ανάγκη θετική για τα ελληνοτουρκικά και, γενικά, ενδεχομένως να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη εθνικιστική έξαρση.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Πώς ο Τούρκος κροίσος προωθεί με σειρά επενδύσεων την οικονομική άλωση της Βόρειας Ελλάδας
Ο γιος του εθνικιστή ηγέτη των τουρκοφρόνων της Θράκης Αχμέτ Σαδίκ πρωταγωνιστεί στην αγορά κερασιών και βάμβακος και θέλει να πάρει την Καπνική Μιχαηλίδη

Στο κόκκινο χρώμα, που για κάποιους παραπέμπει στην τουρκική σημαία και για άλλους στα κεράσια, είναι βαμμένο το κτίριο της νέας υπερσύγχρονης μονάδας διαλογής και συσκευασίας κερασιού YAKA IKE, του γνωστού επιχειρηματία Λεβέντ Σαδίκ, στο χωριό Δύμη Ροδόπης.

Η νέα βιομηχανική μονάδα, που θα λειτουργήσει το αμέσως επόμενο διάστημα, αποτελεί μια μεγαλόπνοη τουρκική επένδυση που άγγιξε τα 2,5 εκατ. ευρώ και φέρεται να χρηματοδοτήθηκε από τον άνθρωπο που επιδιώκει να γίνει ο «Ντενκτάς της Θράκης», αυτή τη φορά όμως από άλλη πλευρά – από την οικονομική. Και αυτό διότι ο Λεβέντ Σαδίκ, που τείνει να εξελιχθεί σε απόλυτο οικονομικό παράγοντα στην ευαίσθητη περιοχή της Θράκης, ουδέποτε έκρυψε τη διάθεσή του για «ένωση» της ελληνικής Θράκης, αυτής που προκλητικά οι Τούρκοι αποκαλούν Δυτική Θράκη, με την Τουρκία.

Το περίεργο αυτό «πολιτικό» περισσότερο -όπως εξελίσσεται- παρά επιχειρηματικό εργοστάσιο εκτείνεται σε έκταση 34 στρεμμάτων και ετησίως θα μπορεί να επεξεργάζεται περισσότερους από 1.500 τόνους. Σύμφωνα μάλιστα με όσα έχουν γίνει γνωστά, τα κεράσια δεν θα προέρχονται μόνο από τη Θράκη, αλλά και από άλλες περιοχές της Ελλάδας, όπως η Εδεσσα, η Βέροια, η Λάρισα κ.ά. Πρόκειται δηλαδή για ένα ευρύτερο σχέδιο επικυριαρχίας σε μέρος της εθνικής μας παραγωγής, για το οποίο κανένας δεν μιλάει ή τουλάχιστον λίγοι δείχνουν να έχουν κατανοήσει πλήρως. Η μονάδα είναι εξοπλισμένη με τα πλέον σύγχρονα μηχανήματα και διαθέτει οπτικό καλιμπραδόρο, με 36 «μάτια», ο οποίος χωρίζει το κεράσι ανά μέγεθος και χρώμα, ενώ ταυτόχρονα διακρίνει όσα χτυπήθηκαν από βροχή, χαλάζι ή είναι άρρωστα.

Επισήμως τα σχέδια του επιχειρηματία περιλαμβάνουν εξαγωγές ακόμη και στην Ασία με πτήσεις cargo από τη Θεσσαλονίκη και εναλλακτικά κάποιο αεροδρόμιο της Ρουμανίας, όπου το κόστος είναι χαμηλό.

Μέχρι σήμερα η YAKA IKE έχει πιστοποιήσει 300 παραγωγούς, στους οποίους πραγματοποίησε σεμινάρια, ενώ παρέχεται σε αυτούς η χρήση διχτυών αντιχαλαζικής προστασίας προκειμένου να προστατευτεί το προϊόν.

Εκμεταλλεύεται σε κάθε ευκαιρία το όνομα του πατέρα του, ιδρυτή του DEB Αχμέτ Σαδίκ.Οπως ο ίδιος είχε δηλώσει σε συνέντευξή του, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν του έδωσε την πολιτική ευχή να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αγωνιστεί για τo δίκαιo των «Τούρκων της Δυτικής Θράκης». Προς το παρόν έχει επιλέξει την οικονομική εισβολή

Η YAKA ΙKE έχει πιστοποιήσει πάνω από 300 παραγωγούς όχι μόνο από τη Θράκη, αλλά και από τη Λάρισα, τη Βέροια και άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, ενώ έχει δρομο­λογήσει εξαγωγές ακόμη και στην Ασία

O Τούρκος πρόξενος και το φιάσκο με τους καπνοπαραγωγούς

Στη διάρκεια παρουσίασης του νέου project, τον περασμένο Οκτώβριο, παρουσία του Τούρκου προξένου στην Κομοτηνή Αλή Ριζά Ακιντζή, ο επιχειρηματίας παρουσίασε το όραμά του σχετικά με τη βελτίωση αλλά και τον περαιτέρω εμπλουτισμό με νέες ποικιλίες της τοπικής παραγωγής κερασιού, καθώς και το πλήρες επενδυτικό σχέδιο της μονάδας – από τον μηχανολογικό εξοπλισμό και τις υποδομές της ως και τους προς επίτευξη στόχους των πρώτων χρόνων. Παρουσιάζοντας μάλιστα συμπεράσματα έρευνας που πραγματοποίησε το Ινστιτούτο Αγροτικής Ερευνας τους πρώτους τέσσερις μήνες του 2016 σε 38 χωριά της Θράκης, δήλωσε ότι βασικός του στόχος είναι η αύξηση της παραγωγής κερασιού σε ολόκληρη τη Θράκη, η βελτίωση της ποιότητας και της απόδοσης της υπάρχουσας καλλιέργειας, η επέκτασή της σε πεδινές και ορεινές περιοχές -σήμερα αγγίζει τους 1.500 τόνους- και η προώθηση πιστοποιημένων ποικιλιών στη διεθνή αγορά. Το νέο επιχειρηματικό εγχείρημα του κ. Σαδίκ έρχεται μετά το «φιάσκο», όπως εξελίχθηκε, της συνεργασίας του με τους καπνοπαραγωγούς της Θράκης μέσω της εταιρείας Μπασμά Θράκης Μονοπρόσωπη Α.Ε. της οποίας είχε αναλάβει μάνατζερ για δέκα χρόνια, αλλά τελικά χρειάστηκαν μόλις δέκα μήνες για να παραιτηθεί επικαλούμενος «φόρτο εργασίας» και «διάσταση απόψεων». Η αρχική συμφωνία του Συνεταιρισμού Καπνοπαραγωγών Θράκης, που εκπροσωπεί 6.820 παραγωγούς στην περιοχή με ετήσια παραγωγή 7.500 τόνους καπνού, και του επιχειρηματία, με στόχο την παράκαμψη των μεταποιητικών εταιρειών, ήταν η πώληση του τοπικού καπνού στη Philip Morris και σε ιαπωνικές καπνοβιομηχανίες. Ωστόσο, κύκλοι που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις αναφέρουν ότι ενδέχεται τον κ. Σαδίκ να τον ξαναδούμε σε σχήμα που θα διεκδικήσει κάτι πολύ περισσότερο στα καπνά της χώρας μας, δηλαδή την τύχη της 4ης μεγαλύτερης βιομηχανίας επεξεργασίας του εθνικού μας αυτού πλούτου, της Καπνικής Μιχαηλίδης, για την οποία ήδη τουρκικά συμφέροντα κινούνται και η οποία έπεσε έξω εξαιτίας περίεργων παρεμβάσεων και από την πλευρά των μουσουλμάνων καπνοκαλλιεργητών. Πρόκειται για μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση που ενδέχεται να σημάνει την άλωση από την πίσω πόρτα όχι μόνο της καπνικής εγχώριας βιομηχανίας αλλά και μεγάλου μέρους της οικονομικής ζωής της Βόρειας Ελλάδας ακόμα και πέραν της Θράκης.

Στόχος οι κοινωνικές παραγωγικές ομάδες

Με δηλώσεις του ο Λεβέντ Σαδίκ αποκάλυψε πως επέλεξε τη Ροδόπη για τη νέα του επένδυση επειδή το κλίμα και οι καιρικές συνθήκες ευνοούν την παραγωγή κερασιών. Ωστόσο πολλοί είναι εκείνοι που συνδέουν ευθέως τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες με τη μεθοδική προσπάθεια της Αγκυρας να ελέγξει οικονομικά τη Θράκη μέσω του πλήρους ελέγχου της πρωτογενούς εξαγώγιμης παραγωγής.

Ο κ. Σαδίκ, που σήμερα θεωρείται «βασιλιάς του βαμβακιού» στην Τουρκία και ανά πάσα στιγμή μπορεί να σηκώσει το τηλέφωνο και να μιλήσει απευθείας με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν είναι μόνο ένας πολυσχιδής και κοσμοπολίτης επιχειρηματίας, αλλά ταυτόχρονα και σκιώδης ηγέτης του μειονοτικού εθνικιστικού κόμματος DEB, το οποίο ο πατέρας του Αχμέτ Σαδίκ ίδρυσε στην προσπάθειά του να εξελιχθεί σε… Ντενκτάς της Θράκης.

Σήμερα, για τους σκληροπυρηνικούς της μειονότητας αποτελεί μια χρυσή εφεδρεία που θα κληθεί σύντομα να δραστηριοποιηθεί στα κοινά. Ο ίδιος, το 2006, σε συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα «Τurkiye», είχε αποκαλύψει ότι ο Ερντογάν τού έδωσε την πολιτική ευχή να επιστρέψει στην Ελλάδα και να αγωνιστεί για το δίκιο των «Τούρκων της Δυτικής Θράκης». Ωστόσο για την ώρα φαίνεται πως ο Σαδίκ επέλεξε τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, με αποτέλεσμα η Αγκυρα να τον βάλει σε πάγο μέχρι νεωτέρας.

Οι παρεμβάσεις του κ. Σαδίκ στην οικονομική ζωή της Θράκης στοχεύουν σε κοινωνικές παραγωγικές ομάδες που προσπαθούν να βρουν διέξοδο για την προώθηση των προϊόντων τους στις αγορές και τη βελτίωση των εισοδημάτων τους, ειδικά αυτές τις δύσκολες εποχές. Ο Λεβέντ Σαδίκ είναι εκπρόσωπος της Ελλάδας και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Βαλκανίων του Παγκόσμιου Τουρκικού Επιχειρηματικού Συμβουλίου (DTIK), το οποίο ουσιαστικά αποτελεί ένα εργαλείο στα νεοθωμανικά σχέδια της Αγκυρας.

Η επιχειρηματική του δράση ξεκίνησε σχετικά πρόσφατα. Αξιοποιώντας τις ισχυρές του γνωριμίες και διασυνδέσεις στην κυβέρνηση Ερντογάν, ίδρυσε το 2007 την εταιρεία DCT Trading Ltd, η οποία ασχολείται με το εμπόριο βαμβακιού εντός και εκτός Τουρκίας. Γρήγορα η εταιρεία του απέκτησε αναγνωσιμότητα και δυναμική, πρωτοστατώντας στην εισαγωγή ελληνικού βαμβακιού στη γειτονική χώρα. Σε αυτό βοήθησε και η άριστη γνώση των ελληνικών του.

Σήμερα οι επιχειρηματικές του δραστηριότητες, απλώνονται, εκτός από την Τουρκία και την Ελλάδα, στην Αυστραλία, στην Κίνα, στο Ντουμπάι, στη Βραζιλία και την Ιαπωνία. Ως εκπρόσωπος στα Βαλκάνια της ιαπωνικής εταιρείας Toyoshima, που θεωρείται από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως στο εμπόριο βαμβακιού, κ. Σαδίκ μεσολάβησε πρόσφατα για να κλείσει το σημαντικό deal με μεγάλο εκκοκκιστήριο της Θράκης.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η Toyoshima θα αγοράζει το βαμβάκι των Νομών Ροδόπης και Εβρου έως και το 2025, σημαντική εξέλιξη για τους παραγωγούς της περιοχής. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Τουρκία αποτελεί τον κυριότερο προορισµό των ελληνικών εξαγωγών βαμβακιού, καταλαμβάνοντας το 37% της συνολικής παραγωγής.

Με επένδυση-μαμούθ, ύψους 2,5 εκατ. ευρώ, ο φιλόδοξος Τούρκος επιχειρηματίας με τις πολιτικές βλέψεις έχει βάλει πόδι για τα καλά στην τοπική οικονομία της Βόρειας Ελλάδας δικαιώνοντας όσους συνδέουν ευθέως τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες με τη μεθοδική προσπάθεια της Αγκυρας να ελέγξει οικονομικά τη Θράκη

Στο τελικό στάδιο βρίσκεται η νέα μονάδα, που εκτείνεται σε 34 στρέμματα στο χωριό Δύμη της Ροδόπης

Ο Λεβέντ Σαδίκ δεν χάνει ευκαιρία να ποζάρει επιδεικτικά στα διεθνή επιχειρηματικά συνέδρια μπροστά στα ελληνικά περίπτερα

Ο προτεζέ* (*προστατευόμενος) του Ερντογάν που αλωνίζει στην Ελλάδα

Ο Λεβέντ συνδυάζει δύο αντιφατικούς ρόλους. Από τη μία πλευρά, ως γιος του ιδρυτή του επανασυσταθέντος DEB, κατέχει μια άτυπη αλλά εμβληματική θέση στον σκληρό πυρήνα των εθνικιστών της μουσουλμανικής μειονότητας, και από την άλλη πλασάρεται ως επιχειρηματίας που κάνει επενδύσεις στην Ελλάδα

Σε συχνό φαινόμενο τείνουν να εξελιχθούν στη Θράκη τα περιστατικά εκφοβισμού Ελλήνων πολιτών εκ μέρους της προσωπικής ασφάλειας του μεγαλόσχημου μειονοτικού επιχειρηματία Λεβέντ Σαδίκ, γιου του αποθανόντος ηγέτη των τουρκόφωνων εθνικιστών της Θράκης Αχμέτ Σαδίκ. Σύμφωνα με καταγγελίες, εργαζόμενοι, κούριερ, αλλά και περαστικοί που έχουν την ατυχία να βρεθούν στον δρόμο της πολυμελούς συνοδείας του επιχειρηματία έχουν δεχτεί ύβρεις, σπρωξιές, μέχρι και απειλές για τη ζωή τους.

Οι Τούρκοι φουσκωτοί που τον πλαισιώνουν λέγεται ότι δεν διστάζουν ακόμα και να επιδείξουν τα όπλα τους σε όποιον διαμαρτυρηθεί. Οι τοπικές αρχές βέβαια διαψεύδουν το γεγονός, καθώς βάσει νόμου απαγορεύεται ρητά σε οποιονδήποτε ξένο υπήκοο να οπλοφορεί εντός της ελληνικής επικράτειας. Ωστόσο, κάτοικος της περιοχής που για προφανείς λόγους επιθυμεί να τηρήσει την ανωνυμία του καταγγέλλει ότι ο Λεβέντ Σαδίκ, που είναι και προσωπικός φίλος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, συμπεριφέρεται προκλητικά. «Κυκλοφορεί με ένα τεράστιο μαύρο τζιπ με τούρκικες πινακίδες. Τον συνοδεύουν πάντα από πέντε μέχρι δέκα άτομα, μπορεί και περισσότερα, τα οποία στο πέρασμά τους προκαλούν πανικό. Αν κάποιος τολμήσει να πλησιάσει τον νεαρό επιχειρηματία αντιδρούν. Εχουν δείξει όπλο σε έναν κακόμοιρο ντελιβερά, αλλά γνωρίζω ότι έχουν σπρώξει δύο ακόμα άτομα και έχουν βρίσει περισσότερους».

Λόγω του φόβου για ενδεχόμενα αντίποινα, οι παθόντες έχουν αποφύγει να προβούν σε επίσημη επώνυμη καταγγελία. Λίγο νωρίτερα, όμως, ένα τέτοιο περιστατικό είδε το φως της δημοσιότητας στον τοπικό Τύπο. Ενας διανομέας φαγητού βρέθηκε αντιμέτωπος με τη συνοδεία του επιχειρηματία όταν επιχείρησε να εισέλθει σε κτίριο στο οποίο στεγάζεται και τουρκόφωνη εφημερίδα της περιοχής. Οχι μόνο εμποδίστηκε από τους φρουρούς του επιχειρηματία, αλλά και απειλήθηκε. Ενας από τους φουσκωτούς, ο οποίος του απευθύνθηκε στα τουρκικά, τον απομάκρυνε βιαίως, επιδεικνύοντας μάλιστα το όπλο του. Δεν έχει περάσει, άλλωστε, πολύς καιρός από τότε που ο Λεβέντ Σαδίκ μοίρασε εξώδικα σε ντόπιους δημοσιογράφους που έγραψαν για νταηλίκια των σωματοφυλάκων του κατά τη διάρκεια νυχτερινής εξόδου του στο κέντρο «Ηχοδρόμιο». Θαμώνας του μαγαζιού κατήγγειλε ότι δέχτηκε τραμπουκισμούς από τους σωματοφύλακες μέσα στις τουαλέτες, επειδή είχε την ατυχή, όπως αποδείχτηκε, έμπνευση να φωτογραφίσει τον σωρό από λουλούδια μπροστά και πάνω στο τραπέζι της παρέας του Σαδίκ. Η κίνησή του αυτή έγινε αντιληπτή από τους σωματοφύλακες, οι οποίοι οδηγώντας τον στις τουαλέτες τού ζήτησαν επιτακτικά να διαγράψει οποιαδήποτε φωτογραφία είχε αποθηκεύσει. Ο Λεβέντ Σαδίκ έχει ως έδρα την Κωνσταντινούπολη, αλλά πηγαινοέρχεται στη Θράκη στην οποία δραστηριοποιείται επιχειρηματικά. Η εκτίναξή του είναι εντυπωσιακή. Στην πραγματικότητα, η επιχειρηματική του άνοδος οφείλεται στο γεγονός ότι είναι ο μοναχογιός του Αχμέτ Σαδίκ, ιδρυτή και ηγέτη του ανθελληνικού μειονοτικού κόμματος της Θράκης DEB που διατηρούσε στενές σχέσεις με τους «Γκρίζους Λύκους».

O γιος του «εθνικού ήρωα των Τούρκων» υπό την προστασία του Ερντογάν

Ο πατέρας Σαδίκ σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα τον Ιούλιο του 1995 στον δρόμο Ξάνθης – Κομοτηνής. Το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε ο ίδιος και η οικογένειά του συγκρούστηκε με τρακτέρ που οδηγούσε ένας 62χρονος αγρότης. Η Αγκυρα και κύκλοι της μουσουλμανικής μειονότητας που ελέγχονται από το τουρκικό προξενείο είχαν εκφράσει τότε υποψίες ότι δεν επρόκειτο για απλό δυστύχημα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Αχμέτ Σαδίκ ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας των Τούρκων! Κατόπιν πρόσκλησης της τουρκικής ηγεσίας, η σύζυγος, ο γιος και η κόρη του αποθανόντος, σε άθλια οικονομική κατάσταση, μετακόμισαν στην Κωνσταντινούπολη όπου τους παραχωρήθηκαν προνόμια, με αποτέλεσμα ο Λεβέντ να αποκαλείται «κατασκευασμένος από την Αγκυρα σουλτάνος».

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ερντογάν έγινε προστάτης της οικογένειας Σαδίκ και μέντορας του νεαρού Λεβέντ. Αυτός ήταν που έδωσε το όνομα του φανατικού μειονοτικού εθνικιστή στον δρόμο μπροστά από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στο Φανάρι, καθώς και σε δρόμο μπροστά από το υπουργείο Εξωτερικών στην Αγκυρα. Ενδεικτικό των στενών σχέσεων είναι ότι η σύζυγος του Ερντογάν, Εμινέ, παρευρέθη στην τελετή περιτομής (σουνέτ) του γιου του Λεβέντ Σαδίκ, που έγινε στο πατρικό του σπίτι στη Φιλύρα.

Ο ίδιος και η σύζυγός του, που επίσης έχει γεννηθεί στη Θράκη, είναι σχεδόν που διατηρεί με τον Ερντογάν πάντα καλεσμένοι σε εκδηλώσεις της οικογένειας Τούρκου προέδρου, όπως στους γάμους των παιδιών του Τούρκου προέδρου. Ο Λεβέντ φυσικά έχει ανταποδώσει τη φιλοξενία αυτή. Εκτός από τον Ερντογάν, όμως, διαθέτει και άλλους σημαντικούς φίλους. Εχει επανειλημμένως φιλοξενήσει στην Ελλάδα τον πρώην υπουργό Επικρατείας Εγκεμέν Μπαγίς, με τον οποίο διατηρεί στενές φιλικές σχέσεις.

Χάρη στις σχέσεις, ο γιός του Σαδίκ με το καθεστώς Ερντογάν μετατράπηκε σε χρόνο-ρεκόρ από ορφανό παιδί σε πολυεκατομμυριούχο επιχειρηματία. Ο Λεβέντ συνηθίζει να επισκέπτεται τα πιο ακριβά χειμερινά θέρετρα της Ευρώπης και για τις μετακινήσεις του χρησιμοποιεί το ιδιωτικό αεροσκάφος του. Η μητέρα του, Ισίκ Αχμέτ, η οποία είναι επίτιμη πρόεδρος του ακραίου μειονοτικού κόμματος που ίδρυσε ο άνδρας της, περιοδεύει συχνά στην Τουρκία ως τιμώμενο πρόσωπο, λαμβάνοντας χρηματική υποστήριξη από συλλόγους και συνδέσμους. Μάλιστα ο τουρκικό κράτος, της πρόσφερε τιμής ένεκεν ένα ακίνητο προς εκμετάλλευση σε καθεμία από τις 87 επαρχίες της Τουρκίας!

Οι πολιτικές βλέψεις

Αν και ο Λεβέντ έχει γενικά υιοθετήσει μετριοπαθές προφίλ, τον τελευταίο καιρό ανέβασε τους τόνους υποστηρίζοντας ένθερμα το «ναι» στο δημοψήφισμα του σουλτάνου Ερντογάν. Παράλληλα, όμως έχει ενισχύσει την προσωπική του φρουρά, η οποία ταξιδεύει διαρκώς μαζί του από την Τουρκία στη Θράκη. Εξάλλου θεωρείται άτυπος πολιτικός ηγέτης της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, εργαζόμενος παρασκηνιακά για να αυξήσει σημαντικά τη δυναμική και τους υποστηρικτές του DEB, του εξτρεμιστικού κόμματος των μουσουλμάνων της Θράκης , του οποίου το τιμόνι πρόκειται να αναλάβει. Χάρη στις υψηλές του γνωριμίες στο καθεστώς Ερντογάν, ο υιός Σαδίκ είχε την ευκαιρία να γνωρίσει προσωπικά και να συνομιλήσει με τον Αλέξη Τσίπρα όταν ο πρωθυπουργός είχε επισκεφθεί τη Σμύρνη. Τις συστάσεις είχε κάνει ο ίδιος ο Αχμέτ Νταβούτογλου, αποκαλώντας τον Λεβέντ Σαδίκ «βασιλιά του ελληνικού βαμβακιού».

Πράγματι, ο Λεβέντ συνδυάζει δύο αντιφατικούς ρόλους. Από τη μία πλευρά, ως γιος του ιδρυτή του επανασυσταθέντος DEB, κατέχει μια άτυπη αλλά εμβληματική θέση στον σκληρό πυρήνα των εθνικιστών της μουσουλμανικής μειονότητας, και από την άλλη, πλασάρεται ως επιχειρηματίας που κάνει επενδύσεις στην Ελλάδα. Μεγάλο μέρος της πρωτογενούς εξαγώγιμης παραγωγής στη Θράκη ελέγχεται από αυτόν. Ασχολείται με το βαμβάκι, τα καπνά και πρόσφατα και με τα κεράσια. Ο υιός Σαδίκ έχει εξασφαλίσει σχεδόν το μονοπώλιο της εξαγωγής ελληνικού βαμβακιού στην Τουρκία, αλλά και της εισαγωγής τουρκικού μαρμάρου στην Ελλάδα.

Λόγω του ρόλου του, κατέλαβε θέση στο Δ.Σ. του Συνεταιρισμού Καπνοπαραγωγών Θράκης Μπασμάς Θράκης, που εκπροσωπεί 6.820 παραγωγούς με ετήσια παραγωγή 7.500 τόνους καπνού, αν και η συνεργασία αυτή έληξε άδοξα έναν χρόνο ακριβώς μετά τη σύναψή της.

Η επιχειρηματική του δραστηριότητα, του Λεβέντ Σαδίκ δεν είναι πολιτικά άχρωμη, καθώς δεν διστάζει να διαλαλεί την πίστη του στο πρόσωπο του Ερντογάν. Ο νεαρός επιχειρηματίας όχι μόνο βλέπει «τρομοκράτες» του Φετουλάχ Γκιουλέν να έχουν πλημμυρίσει την Ελλάδα, αλλά ζητά και την εκκαθάρισή τους.

Παράγοντας του γνωστού για τη σκιώδη δράση του τουρκικού προξενείου στην Κομοτηνή έχει δηλώσει ότι «ο Σαδίκ είναι πολύτιμος. Λόγω του ονόματος μπορεί να αναδείξει και να ενώσει τους Τούρκους της Θράκης».

Μέχρι πρότινος μόνιμος συνοδός του και αναπόσπαστο μέλος της φρουράς του ήταν ο τούρκος Σουνισί Μισιρλίογλου. Ο τελευταίος απελάθηκε από την Ελλάδα όταν εισέβαλε στο τζαμί Ιμπραχίμ Πασά και επιτέθηκε στον πρόσφατα διορισθέντα ιμάμη της Ρόδου Χασάν Καράαλι. Ο ιμάμης έχει διοριστεί από τη νόμιμη Μουφτεία του Διδυμοτείχου. Η Αγκυρα, όμως, θέλει να επιβάλει τον Ιλτέρ Μέτσο, ο οποίος έχει σταλεί στο νησί από τον ψευδομουφτή της Ξάνθης Αχμέτ Μετέ. Ο Μισιρλίογλου συνελήφθη και καταδικάστηκε σε 21 μήνες κάθειρξη. «Είναι ενδεικτικό του τι είδους άτομα έχει δίπλα του», σχολιάζει τοπικός επιχειρηματίας :«Σε προσωπικό επίπεδο είναι μειλίχιος και συμπαθής, το περιβάλλον του, όμως, είναι τρομακτικό. Το ίδιο και οι πρακτικές του».

Πληθωρικός στις κοσμικές του εμφανίσεις, είναι σχεδόν πάντα καλεσμένος στις εκδηλώσεις της οικογένειας Ερντογάν, όπως στους γάμους των παιδιών του Τούρκου προέδρου, φυσικά μαζί με τη γυναίκα του, η οποία επίσης έχει γεννηθεί στη Θράκη

Ο Λεβέντ Σαδίκ φωτογραφίζεται με τούρκικο άρμα μάχης την επόμενη ημέρα του πραξικοπήματος! όταν είχε φανεί η νίκη του Ερντογάν – Προκλητικές οι σχέσεις με την Αγκυρα – «Ενοχη ανοχή» ΣΥΡΙΖΑ

Ενδεικτική των στενών σχέσεων με τον Ερντογάν ήταν η παρουσία της συζύγου του Σουλτάνου, Εμινέ, στην τελετή περιτομής του γιου του Λεβέντ Σαδίκ, στο πατρικό του στη Φιλύρα, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία που ανέβασε ο ίδιος στα social media

Νεφέλη Λυγερού
Πηγή Πρώτο Θέμα



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Θα επιτρέψουν οι Ευρωπαίοι Πολίτες την παγίωση της γερμανικής ηγεμονίας στην ήπειρο τους; Θα αδιαφορήσουν οι Η.Π.Α.; Θα αντιδράσει η Ρωσία γνωρίζοντας πως ήταν ανέκαθεν στο στόχαστρο της Γερμανίας, αφού αποτελεί το αντίπαλο δέος στην Ευρώπη; Θα επαναστατήσουν οι Έλληνες;
«Ο Γερμανός δεν καταλαβαίνει και δεν μπορεί να καταλάβει τίποτα, παρά μόνο τον εκφοβισμό – δεν δείχνει καμία απολύτως γενναιοδωρία ή ενδοιασμό στις διαπραγματεύσεις, δεν υπάρχει πλεονέκτημα που δεν θα προσπαθήσει να εκμεταλλευθεί, κανένα σημείο στο οποίο δεν θα ξέπεφτε χάριν του κέρδους, ενώ είναι άνευ τιμής, υπερηφάνειας ή οίκτου» (πηγή).
Ανάλυση

Η Γερμανία κατάφερε να κερδίσει τις γαλλικές εκλογές, στηρίζοντας έναν υποψήφιο που θα συνεχίσει την παράδοση του προηγουμένου προέδρου – όσον αφορά την υποταγή του στις εντολές της καγκελαρίου και του υπουργού οικονομικών της. Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνεται από τις προεκλογικές του δηλώσεις, από τη δημόσια στήριξη του εκ μέρους του κ. Σόιμπλε, καθώς επίσης από το γεγονός ότι, το 50% περίπου των στελεχών και εκλογέων του προέρχονται από την παράταξη του κ. Hollande, θυμίζοντας το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΡΙΖΑ – ενώ η μοναδική κριτική που άσκησε στη Γερμανία είχε σχέση με τα υπερβολικά μεγάλα πλεονάσματα της.

Ως εκ τούτου και υπό την προϋπόθεση ότι η κυρία Merkel θα κερδίσει τις εκλογές στη χώρα της, ο κ. Σόιμπλε θα έχει τη δυνατότητα να εφαρμόσει τα σχέδια του, όσον αφορά την Ευρωζώνη – ξεκινώντας από τη μετατροπή του ESM σε ένα ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο και συνεχίζοντας με την υιοθέτηση της νομοθεσίας που θα αφορά την πτώχευση κρατών (ανάλυση).

Αν και τα παραπάνω έχουν ως βασικό στόχο τις μεγάλες χώρες της νομισματικής ένωσης, τις οποίες ούτε θέλει και ενδεχομένως ούτε μπορεί να διασώσει η Γερμανία, εν πρώτοις δε την υπερχρεωμένη Ιταλία, έχουμε την άποψη πως θα προηγηθεί η Ελλάδα – διαδραματίζοντας ξανά το ρόλο του πειραματόζωου.

Η βασική αιτία της επιλογής της Ελλάδας είναι η υποταγή όλων των κυβερνήσεων της στις γερμανικές εντολές, καθώς επίσης η μη αντίδραση των Πολιτών της στα θηριώδη μέτρα που τους επιβάλλονται – εντυπωσιάζοντας ολόκληρη την υφήλιο με την εκκωφαντική σιωπή και την ανεκτικότητα τους, με αποτέλεσμα να θεωρούνται η ντροπή της Ευρώπης.

Σε κάθε περίπτωση ο κ. Σόιμπλε, με τη σύμφωνη γνώμη του διοικητή της γερμανικής τράπεζας, καθώς επίσης του Γερμανού επικεφαλής του ESM, προετοιμάζεται για την εφαρμογή του διπλού σχεδίου του – με πιθανή αφετηρία τα μέσα του 2018, όπου λήγει το τρίτο ελληνικό μνημόνιο.

Ο στόχος του πάντως ασφαλώς δεν είναι η διάσωση της Ευρωζώνης, όπως δηλώνει, αφού δεν ασχολείται καθόλου με το βασικό της ιδρυτικό ελάττωμα (άρθρο): με το ότι υπάρχει μεν ένα κοινό νόμισμα, αλλά καμία κοινή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική. Βέβαια δεν θα δημιουργούνταν τόσα προβλήματα παρά το λάθος, εάν η Γερμανία δεν εφάρμοζε ήδη από το ξεκίνημα του ευρώ την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα – μέσω του μισθολογικού dumping που είχε αντιγράψει από την Ολλανδία, με αποτέλεσμα να απομυζεί τους εταίρους της, ειδικά μετά το ξέσπασμα της κρίσης (άρθρο).

Σε κάθε περίπτωση, το ιδρυτικό ελάττωμα του ευρώ, σε συνδυασμό με την πολιτική της Γερμανίας, έχουν ως αποτέλεσμα να είναι οι χώρες της Ευρωζώνης επιρρεπείς σε κρίσεις, αφού δεν έχουν ουσιαστικά κανένα νομισματικό εργαλείο στη διάθεση τους – ενώ ιδίως οι υπερχρεωμένες κανένα δημοσιονομικό, όπως είναι η αύξηση των δημοσίων δαπανών και η μείωση των φόρων, λόγω των απαγορεύσεων του Συμφώνου σταθερότητας και του Μάαστριχτ.

Με δεδομένο δε το ότι, τα χρέη πολλών κρατών είναι υψηλά, αρκετές τράπεζες έχουν στα βιβλία τους βουνά επισφαλών δανείων, ενώ οι πολιτικές συνθήκες είναι ασταθείς, οι πραγματικά αναγκαίες μεταρρυθμίσεις καθυστερούν να δρομολογηθούν, δυσχεραίνοντας ακόμη περισσότερο τα προβλήματα τους – οπότε αυξάνονται οι φωνές εναντίον της νομισματικής ένωσης από αυτούς που δεν κατανοούν ότι, το βασικό πρόβλημα της Ευρώπης είναι η επεκτατική και αυταρχική Γερμανία, με ή χωρίς το ευρώ.

Οι στόχοι του Σόιμπλε 

Περαιτέρω στον κ. Σόιμπλε, ο σκοπός του δεν είναι η διόρθωση των ελαττωμάτων της Ευρωζώνης, αφού δεν είναι ανόητος ώστε να σκοτώσει την όρνιθα με τα χρυσά αυγά για τη χώρα του – με την έννοια πως η Γερμανία τρέφεται και ισχυροποιείται από την κρίση χρέους. Στην πραγματικότητα αυτό που θέλει να πετύχει είναι ο περιορισμός των δυσμενών αποτελεσμάτων για τα κράτη-μέλη, έτσι ώστε να παραμένουν μεν υπό τον έλεγχο του, αλλά να μην κινδυνεύουν να καταρρεύσουν – προκαλώντας τεράστιες ζημίες στη χώρα του που, μεταξύ άλλων, είναι ο μεγαλύτερος πιστωτής τους.
Με απλά λόγια, θέλει να βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού (οπότε να υπακούουν στις εντολές του χωρίς πολλές αντιρρήσεις, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις τους όπως στην περίπτωση της Ελλάδας), αλλά να μην πέφτουν – παρασέρνοντας τη Γερμανία μαζί τους, από πολλές διαφορετικές πλευρές.

Για να το πετύχει τώρα θεωρεί απαραίτητη την ύπαρξη αυτόματων μηχανισμών, η ενεργοποίηση των οποίων δεν θα εξαρτάται από τα αποτελέσματα των εκλογών – από τις αριστερές, κεντρώες, δεξιές ή εθνικιστικές κυβερνήσεις δηλαδή που θα ανέρχονται στην εξουσία (περίπου όπως ο «κόφτης» στην Ελλάδα).

Για παράδειγμα, όταν μία χώρα δεν θα είναι σε θέση να εξυπηρετεί τις υποχρεώσεις της κινδυνεύοντας να χρεοκοπήσει, τότε θα ενεργοποιείται αυτόματα ένας μηχανισμός, ο οποίος θα της παρέχει ένα «δάνειο γέφυρα» – με αντάλλαγμα τη λήψη μέτρων εκ μέρους της (μνημόνια), καθώς επίσης τη συμμετοχή των πιστωτών της στην εξυγίανση της.

Στα πλαίσια αυτά έχει προταθεί πέρυσι από τη γερμανική κεντρική τράπεζα μία ειδική ρήτρα για τα ομόλογα των χωρών της Ευρωζώνης – σύμφωνα με την οποία, όλα όσα θα εκδίδονται στο μέλλον θα υποχρεώνουν τους πιστωτές ενός κράτους που υπερχρεώνεται να παραιτούνται από ένα μέρος των κερδών τους (πηγή).

Εάν τώρα μία χώρα μέλος ζητήσει ένα τέτοιο «δάνειο-γέφυρα», τότε η λήξη των ομολόγων της θα επεκτείνεται αυτόματα για τρία χρόνια. Δηλαδή, εάν ένα ομόλογο ύψους 3 δις € ήταν ληξιπρόθεσμο στις 30 Απριλίου του 2017, τότε δεν θα πληρωνόταν, αλλά θα παρατεινόταν αυτόματα έως τις 30 Απριλίου του 2020 – χωρίς να χρεοκοπήσει επίσημα η χώρα και χωρίς να ενεργοποιηθούν τα CDS, αφού θα ήταν προσυμφωνημένο ήδη από την έκδοση τους.

Στην περίπτωση όμως που μετά από τρία χρόνια αποδειχθεί πως η εν λόγω χώρα δεν είχε προβλήματα ρευστότητας αλλά φερεγγυότητας, οπότε είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη, τότε οι δανειστές της θα συμμετέχουν υποχρεωτικά στην ονομαστική διαγραφή των χρεών της, ξανά χωρίς την ενεργοποίηση των CDS – κάτι ανάλογο δηλαδή με το PSI.

Εν προκειμένω εύκολα διαπιστώνει κανείς πως ο Γερμανός χρησιμοποιεί όλες τις εμπειρίες που αποκόμισε από την ελληνική κρίση χρέους – οπότε δεν είναι καθόλου υπερβολικό το συμπέρασμα ότι, η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως ένα δύστυχο πειραματόζωο. Φυσικά τα σχέδια του έχουν προβλήματα, αφού το κόστος (επιτόκια) ομολόγων με τέτοιες ρήτρες θα ήταν πολύ υψηλότερο – αν και ο κ. Σόιμπλε φαίνεται να το προτιμάει, επειδή θα έχει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα για τη δική του χώρα (χαμηλά επιτόκια), η οποία άλλωστε τον ενδιαφέρει περισσότερο.

Το ESM

Συνεχίζοντας ο Γερμανός, ο οποίος έχει ήδη φροντίσει να τοποθετήσει σε όλες τις βασικές ευρωπαϊκές υπηρεσίες είτε συμπατριώτες του, είτε υποχείρια του όπως ο Ολλανδός του Euro Group, ενώ προσπαθεί κάτι ανάλογο με τις κυβερνήσεις των επιμέρους κρατών κατά το παράδειγμα της Γαλλίας, θα ήθελε να μεταφέρει αμέσως την επίβλεψη των προϋπολογισμών όλων των χωρών από την Κομισιόν στο ESM – στο μελλοντικό ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο δηλαδή, το οποίο ελέγχει πλήρως.

Για να το πετύχει όμως θα έπρεπε αφενός μεν να εξασφαλίσει τη συμφωνία των κρατών της Ευρωζώνης, αφετέρου να αλλάξουν οι ευρωπαϊκές Συμφωνίες – κάτι που θεωρεί ως μη ρεαλιστικό. Επομένως προτιμάει σαν πρώτο βήμα την υιοθέτηση ενός πτωχευτικού δικαίου για όλες τις χώρες, την εφαρμογή του οποίου θα αναθέσει στο ESM αφού δεν χρειάζεται τότε καμία αλλαγή των Συμφωνιών, επειδή το ESM είναι ήδη ένας ενεργός διακρατικός μηχανισμός, ο οποίος υφίσταται πέρα από τις ευρωπαϊκές Συμφωνίες.


Μιμούμενος λοιπόν το ΔΝΤ και χρησιμοποιώντας όλες τις εμπειρίες από την κρίση χρέους, ειδικά από την Ελλάδα, ο κ. Σόιμπλε ενεργεί ως ο απόλυτος κυρίαρχος της Ευρωζώνης, αποφασίζοντας και διατάζοντας κατά το δοκούν – ενώ η χώρα του κατέχει επί πλέον την πλειοψηφία στο ESM (γράφημα) όπου, με τη συμφωνία της Γαλλίας και μίας ακόμη χώρας, μπορεί να κάνει κυριολεκτικά ότι θέλει.
 
Οι Η.Π.Α. 

Περαιτέρω, ο κ. Σόιμπλε μπορεί να μην έχει κανένα πρόβλημα με την Ευρώπη, αλλά οι Η.Π.Α. δεν φαίνεται να κοιμούνται – ειδικά ο υπουργός οικονομικών τους, ο οποίος κατά τη διάρκεια της εαρινής σύσκεψης του ΔΝΤ άσκησε αυστηρή κριτική στις μεγάλες χώρες με υπερβολικά υψηλά πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών τους, οπότε έμμεσα στη Γερμανία.

Φυσικά ο Γερμανός προσπάθησε να υποβαθμίσει το θέμα, παρά το ότι ευρίσκεται στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων της αμερικανικής κυβέρνησης – η οποία πολύ σωστά θεωρεί ότι, οι παγκόσμιες ανισορροπίες οφείλονται εν πρώτοις στη Γερμανία και κατά δεύτερο λόγο στην Κίνα, επειδή η τελευταία έχει περιορίσει σημαντικά τα πλεονάσματα της, αν και όχι με τις Η.Π.Α.

Στα πλαίσια αυτά ο αμερικανός υπουργός οικονομικών απαίτησε από το ΔΝΤ, ως το διεθνή ελεγκτή της οικονομικής ισορροπίας στον πλανήτη, να φροντίσει ώστε οι πλεονασματικές χώρες να αναλάβουν τις ευθύνες τους – πριν από όλα η Γερμανία η οποία, αφενός μεν δεν αυξάνει την εσωτερική της ζήτηση και τις δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές, αφετέρου συνεχίζει το μισθολογικό dumping.

Μπορεί λοιπόν ο κ. Σόιμπλε να ήθελε να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ακόμη μία φορά ως προπέτασμα καπνού για να κρύψει τις πραγματικές του προθέσεις, καθώς επίσης για να αποπροσανατολίσει την υπερδύναμη, αλλά μάλλον δεν τα κατάφερε – κρίνοντας από την απαίτηση της κυρίας Lagarde να αυξήσει την εσωτερική ζήτηση στη χώρα του με τη διεξαγωγή κρατικών επενδύσεων, καθώς επίσης με τη διευκόλυνση των εισαγωγών από άλλες χώρες.

Επίλογος 

Το ΔΝΤ έχει τη δυνατότητα να κάνει αυστηρές υποδείξεις στη Γερμανία, αλλά ασφαλώς δεν είναι σε θέση να της επιβάλλει τίποτα – αφού δεν του χρωστάει, είναι ένας από τους βασικούς μετόχους του, ισχυροποιείται συνεχώς και προετοιμάζει τους δικούς της μηχανισμούς. Πόσο μάλλον αφού κέρδισε σχετικά εύκολα τη μάχη τόσο της Ολλανδίας, όσο και της Γαλλίας – ενώ θα φροντίσει έτσι ώστε να υποφέρει τα πάνδεινα η Μ. Βρετανία (άρθρο), για να μην τη μιμηθούν και άλλες χώρες της ΕΕ αποχωρώντας.

Επόμενος μετά τη Βρετανία κίνδυνος είναι η Ελλάδα, ειδικά όσο δεν αποδεσμεύεται το ΔΝΤ από τη «διάσωση» της – ενώ μπορεί μεν οι κυβερνήσεις της να υποκλίνονται στην καγκελάριο, καθώς επίσης να σιωπούν εκκωφαντικά οι Πολίτες, αλλά συνεχίζουν να μην αποδέχονται το γερμανικό ζυγό, έστω παθητικά αμυνόμενοι. Καλύτερα από όλους το γνωρίζει ο κ. Σόιμπλε, ο οποίος προετοιμάζει τη θυσία της, με στόχο τη δημιουργία ενός παραδείγματος προς αποφυγή για όλες τις χώρες της Ευρωζώνης – ειδικά για την Ιταλία, η οποία έχει το μέγεθος που απαιτείται για τη διάλυση της νομισματικής του ένωσης.

Θα επιτρέψουν αλήθεια οι Ευρωπαίοι Πολίτες την παγίωση της γερμανικής ηγεμονίας στην ήπειρο τους; Θα αδιαφορήσουν οι Η.Π.Α., όσον αφορά τη δημιουργία ενός τέταρτου Ράιχ που θα μπορούσε να συνεργασθεί με την Κίνα, απειλώντας την κυριαρχική θέση τους στον πλανήτη; Θα αντιδράσει η Ρωσία γνωρίζοντας πως ήταν ανέκαθεν στο στόχαστρο της Γερμανίας, αφού αποτελεί το αντίπαλο δέος στην Ευρώπη; Θα επαναστατήσουν οι Έλληνες όταν συνειδητοποιήσουν επιτέλους πού οδηγείται η χώρα τους;

Κανένας δεν γνωρίζει τις απαντήσεις, ελπίζοντας μόνο να ισχύει ακόμη το ρητό, σύμφωνα με το οποίο οι Γερμανοί κερδίζουν όλες τις μάχες αλλά χάνουν τον πόλεμο – καθώς επίσης πως έχουν αλλάξει χαρακτήρα οι Πολίτες της χώρας, έχοντας μάθει από τα παθήματα τους στο παρελθόν.

AnalystTeam
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Μπορεί να πήγε η ελληνική κυβέρνηση στην Ουάσινγκτον έχοντας στην τσέπη της ένα πλεόνασμα-ρεκόρ (ασχέτως του πώς αυτό επετεύχθη ), αλλά το βέβαιο είναι ότι η αποστολή μας γυρίζει τρέχοντας για να υπογράψει ένα νέο Μνημόνιο με τους πιστωτές. Και ενώ το πλεόνασμα δεν έφτασε ούτε στους πολίτες ούτε στις αγορές, ώστε να ξεκινήσει η επιδιωκόμενη ανάπτυξη, τα μέτρα που έρχονται θα φτάσουν σε όλους.

Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία θα διαπιστώσουμε προσεχώς και το ερώτημα είναι εάν θα πάρουμε κατιτίς από αυτό το αλισβερίσι με τους δανειστές ή όχι.

Η προηγούμενη εμπειρία έχει δείξει και αποδείξει ότι στις περιβόητες «διαπραγματεύσεις» αυτός που κερδίζει είναι ο ισχυρός ή αυτός που είναι αποφασισμένος για όλα. Δυστυχώς, η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι ισχυρή - όσο για το «αποφασισμένη», ας το αφήσουμε καλύτερα, διότι το μόνο για το οποίο δείχνει ότι δεν διαπραγματεύεται είναι η παραμονή της με κάθε τρόπο και κόστος στην εξουσία.

Παρότι το ζητούμενο της διαπραγμάτευσης ήταν να πάρουμε κάτι για το χρέος, για την ώρα εκείνο που φαίνεται σίγουρο είναι ότι τους δώσαμε τα μέτρα που ήθελαν, τους ακούσαμε να λένε ότι δεν ξεμπερδεύουμε ούτε σε δέκα τέρμινα μαζί τους και πως δεν θα ξεμπλέξουμε με τίποτα από την περιπέτεια στην οποία μας έβαλε σαν χθες ο Γιώργος Παπανδρέου.

Το χειρότερο είναι ότι, αντί να δούμε φως στο τούνελ, ακούσαμε δημόσια τον Τόμσεν και την παρέα του να λένε ότι έδωσαν από την πρώτη στιγμή το λάθος φάρμακο στην Ελλάδα, αλλά δεν σκοπεύουν να το αλλάξουν (αν δεν πεθάνει πρώτα ο ασθενής ή πάει σε άλλον γιατρό, θα προσθέταμε εμείς).

Την Τρίτη, λοιπόν, απ' ό,τι δείχνουν τα πράγματα, οι θεσμοί επιστρέφουν όχι για να μοιράσουν το πλεόνασμα στον λαό (όπως θα περίμεναν κάποιοι), αλλά για να φέρουν το νέο Μνημόνιο προς ψήφιση.

Αυτά για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, κύριοι της κυβέρνησης... Οσο για τους εταίρους, δεν φαίνεται ότι καταλαβαίνουν ούτε το μήνυμα της Γαλλίας. Και αυτό το προσαρμόζουν στη στενόμυαλη προτεσταντική τακτική τους.

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Συμπάσχοντας με τον γαλλικό λαό και την μαλ βλακεία που έκανε χθες, αναρτούμε κι εμείς κατά την νέα μόδα, φωτογραφία με την γαλλική σημαία, ως αλληλέγγυοι για το τρομοκρατικό χτύπημα, που μέσω των εκλογών, η γαλλική κοινωνία κατάφερε στον εαυτό της.

Ένα εκλογικό αποτέλεσμα που οδηγεί τσιφ σε δύο βδομάδες στην εκλογή του πιό συστημικού από τους 11(!) υποψήφιους, της πιό καλής, της πιό πιστής γαλλίδας δουλίτσας του Σόϊμπλε και της Νέας γερμανικής Τάξης ευρωπαϊκών πραγμάτων.
Εξ ου και η ανακούφιση στην Γερμανία και στις Βρυξέλλες
Η Γαλλία με τον Μακρονίπρα (κατά το "Ολαντρέου") θα εξακολουθήσει να είναι υποτακτικός και χωροφύλακας της γερμανικής Ευρωπαϊκής "Ένωσης". 
Αυτό το τρομοκρατικό χτύπημα του αποτελέσματος των εκλογών είναι πολύ πιό δυνατό απ' τις βόμβες, και η Γαλλία, καθώς και η υπόλοιπη Ευρώπη θα το πληρώσει με περισσότερο αίμα.
Άσχετο αν το αίμα αυτό θα είναι μόνον των εργαζόμενων και των μικρών και μεσαίων οικονομικά στρωμάτων της κοινωνίας.

Ένα αποτέλεσμα απολύτως ανάλογο των δικών μας εκλογών του Σεπτέμβρη του 2015, που θα επιτρέψει αύριο-μεθαύριο να βγαίνει ο κάθε γλοιώδης τυχάρπαστος -όπως εδώ- και να δηλώνει πως ο λαός ήξερε τί ψήφιζε όταν ψήφιζε.
Αυτό είναι το κακό για μας -καλό για το σύστημα- των εκλογών: με την πολυδιάσπαση του λαϊκού χώρου, οιονεί αντιμνημονιακού και στην ουσία αντι-ευρωπαϊκού όσον αφορά ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ  "Ένωση", οι στρεβλώσεις στην απεικόνιση της λαϊκής βούλησης είναι αναπόφευκτες.
Κι αυτός είναι ο λόγος που το σύστημα διατηρεί και επιτρέπει ακόμη την διαδικασία των εκλογών.
Σε αντιδιαστολή με τα δημοψηφίσματα που με την στυγνή λογική τους του ΝΑΙ-ΟΧΙ καταφέρνουν να αναδείξουν την πραγματική βούληση και τάση των λαών.
Γι αυτό και αν ξαναδείτε δημοψήφισμα εντός Ευρωπαϊκής "Ένωσης" να μας τρυπήσετε την μύτη με την χοντρή την σακοράφα.
Το σύστημα ήδη τα έχει απαγορεύσει.

Κι ακόμα, αυτός είναι ο λόγος που πολύ σωστά ισχυρίζονται όσοι το ισχυρίζονται πως πολύ δύσκολα έως απίθανο να αλλάξει κάτι με μόνες τις εκλογές.
Με σκέτες εκλογές προκηρυσσόμενες όποτε λέει ο νόμος ή όποτε βολεύει το σύστημα, οι λαοί το πολύ-πολύ να κερδίζουν -όταν κερδίζουν- μία μικρή παράταση στην θανατική τους καταδίκη. 
Θανατική καταδίκη που αφορά την δημοκρατία, την αυτοδιάθεση, την ελευθερία των λαών.

Χρειάζεται και κάτι άλλο:
Χρειάζεται η ασφυκτική, η καταλυτική πίεση των λαών προς τις εξουσίες για να γίνονται εκλογές όχι όποτε το σύστημα θέλει, αλλά όποτε η εξουσία η δοσμένη απ' τον λαό ξεφεύγει, καταχράται, ψεύδεται, αθετεί.

Σήμερα συμπάσχουμε με τον γαλλικό λαό.
Θα περάσει πολύ άσχημα.
Κι εμείς μαζί!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Ο κεντρώος Εμανουέλ Μακρόν και η λαϊκίστρια Μαρίν Λε Πεν περνούν στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας και θα έρθουν αντιμέτωποι στην ψηφοφορία της 7ης Μαΐου. Οι δυο υποψήφιοι νίκησαν τον συντηρητικό Φρανσουά Φιγιόν κα τον αριστερό διεκδικητή Ζαν Λυκ Μελανσόν, σε μια από τις πιο απρόβλεπτες προεδρικές εκλογές στην ιστορία της σύγχρονης Γαλλίας.

Ο Μακρόν και η Λε Πεν έχουν εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις ως προς το πώς θα πρέπει να είναι το μέλλον της Γαλλίας. Στην προεκλογική του εκστρατεία ο Μακρόν υποσχέθηκε μείωση των δημοσίων δαπανών κατά περίπου 60 δισ. ευρώ και επενδύσεις περίπου 50 δισ. ευρώ σε πολιτικές για τον εκσυγχρονισμό της γαλλικής οικονομίας. Θέλει επίσης να μεταρρυθμίσει την εργατική νομοθεσία της Γαλλίας και να απελευθερώσει περαιτέρω ορισμένους τομείς της Γαλλικής οικονομίας. Υπερασπιζόμενος τον ρόλο της Γαλλίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Μακρόν πιστεύει πως το Παρίσι θα πρέπει να συν-ηγείται του μπλοκ μαζί με τη Γερμανία.

Αντιθέτως, η Λε Πεν υπόσχεται μια πολιτική «έξυπνου προστατευτισμού», φορολογώντας ορισμένες ξένες εισαγωγές για να προστατεύσει τις εγχώριες βιομηχανίες από τον ανταγωνισμό. Θέλει επίσης να κλείσει τα σύνορα της Γαλλίας, να μειώσει τη μετανάστευση, να επιστρέψει στο φράγκο ως εθνικού νομίσματος και να διενεργήσει δημοψήφισμα για τη συμμετοχή της Γαλλίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτές οι αντικρουόμενες ιδέες θα έρθουν αντιμέτωπες στις 7 Μαΐου. Το γαλλικό εκλογικό σύστημα των δυο γύρων σχεδιάστηκε ώστε να δυσκολεύει τη νίκη ακραίων κομμάτων στις εκλογές. Το Εθνικό Μέτωπο παραδοσιακά δυσκολεύεται να εξασφαλίσει τη στήριξη άλλων κομμάτων, τα οποία θα μπορούσαν να υπονομεύσουν τις πιθανότητές του να κερδίσει στον δεύτερο γύρο των εκλογών. Αντιθέτως, η κεντρώα πλατφόρμα του Μακρόν θα τον βοηθήσει να εξασφαλίσει στήριξη από ψηφοφόρους που ψήφισαν άλλους υποψήφιους στον πρώτο γύρο. Μετά την ανακοίνωση των πρώτων αποτελεσμάτων, ο Φιγιόν και ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών Μπενουά Αμόν, ζήτησαν από τους ψηφοφόρους τους να στηρίξουν τον Μακρόν στον δεύτερο γύρο.

Αν και ο Μακρόν εκτιμάται πως θα προσπαθήσει να προσελκύσει τόσο κεντροαριστερούς όσο και κεντροδεξιούς ψηφοφόρους, η Λε Πεν εκτιμάται πως θα στοχεύσει στους συντηρητικούς.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως τα δυο παραδοσιακά κόμματα της Γαλλίας, το κεντροδεξιό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και οι κεντροαριστεροί Σοσιαλιστές, αποκλείστηκαν στον πρώτο γύρο των εκλογών. Αυτό δείχνει την έκταση στην οποία οι Γάλλοι ψηφοφόροι έχουν εξαντληθεί από τα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα. Η αποχή από τις εκλογές ήταν περίπου 22,7%, υψηλότερη από το 20,5% στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές, το 2012.

Ωστόσο, τα συστημικά κόμματα θα συνεχίσουν να παίζουν σημαντικό ρόλο στη Γαλλική πολιτική στο μέλλον. Αν και το Γαλλικό σύνταγμα δίνει στον/στην πρόεδρο ευρείες εξουσίες σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, ωστόσο, εξακολουθεί να χρειάζεται τη στήριξη της Εθνοσυνέλευσης για να περάσει κάποιον νόμο.

Οι βουλευτικές εκλογές, που θα διενεργηθούν τον Ιούνιο επίσης σε δυο γύρους, θα αποτελέσουν «κλειδί» για την διακυβέρνηση της χώρας. Λε Πεν και Μακρόν είναι δημοφιλείς ως άτομα, όμως δεν ηγούνται μεγάλων κομμάτων με ισχυρή παρουσία στη χώρα. Επιπλέον, πολλοί ψηφοφόροι που στήριξαν υποψήφιους διαμαρτυρίας στις προεδρικές εκλογές θα μπορούσαν να στραφούν στα συστημικά κόμματα στις βουλευτικές εκλογές. Αν η προεδρία και η Εθνοσυνέλευση ελέγχονται από διαφορετικά κόμματα, τότε η διαδικασία λήψης πολιτικών αποφάσεων θα μπορούσε να γίνει περίπλοκη, καθιστώντας δύσκολη την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων.

Οι χρηματαγορές ανακουφίστηκαν από το αποτέλεσμα της 23ης Απριλίου, καθώς ανησυχούσαν για την πιθανότητα στον δεύτερο γύρο των εκλογών να περάσουν η Λε Πεν και ο Ζαν Λυκ Μελανσόν. Ικανοποιημένη θα είναι και η Γερμανική κυβέρνηση, καθώς τόσο η Λε Πεν όσο και ο Μελανσόν είναι επικριτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ωστόσο, το γεγονός πως ένα μεγάλο κομμάτι του γαλλικού εκλογικού σώματος ψήφισε κόμματα που επικρίνουν το μπλοκ, δεν αφήνει περιθώριο εφησυχασμού. Η προοπτική θεσμικής παράλυσης μεταξύ της Γαλλικής προεδρίας και της Εθνοσυνέλευσης, μαζί με την υψηλή ανεργία και τις κοινωνικές ανησυχίες για τη μετανάστευση και την ασφάλεια, θα δημιουργήσουν ευρωσκεπτικιστικά αισθήματα και αισθήματα κατά της παγκοσμιοποίησης στη Γαλλία. Ακόμα και μια μετριοπαθής κυβέρνηση θα πιεστεί για να υιοθετήσει λαϊκιστικά στοιχεία ώστε να προσπαθήσει να διατηρήσει τη στήριξη του πολωμένου και δυσαρεστημένου εκλογικού σώματος.

Stratfor
Euro2day

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Γράφει ο Μένιος Τασιόπουλος

Σημαντικοί πολιτικοί, πολιτειακοί και οικονομικοί κύκλοι, που δεν σχετίζονται με τα κεντρικά επιτελεία κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, επεξεργάζονται και αρχίζουν να διοχετεύουν ένα στρατηγικό πλάνο για την Ελλάδα που υπερβαίνει την δεκαετία. Οι κύκλοι αυτοί εντάσσονται σε αυτό που χαρακτηρίζεται «ευρωπαϊκό μέτωπο» και υποστηρίζουν ότι η στρατηγική για την ανασυγκρότηση και την επανεκκίνηση της χώρας πρέπει να σχετίζεται αποκλειστικά με τον «πυρήνα» της Ευρωζώνης ακόμη και στην περίπτωση που η Ευρώπη χωρισθεί σε ταχύτητες. Οι κύκλοι αυτοί συζητούν με τις ελίτ του ευρωπαϊσμού και στο Βερολίνο και στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες.

Σύμφωνα με την στρατηγική που επεξεργάζονται, η Ελλάδα τα επόμενα χρόνια δεν είναι αναγκαίο να εξέλθει στις αγορές για δανεισμό, επειδή τα επιτόκια, με τα οποία θα μπορεί να δανειστεί, θα είναι πολύ υψηλότερα από τα επιτόκια του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητα (ESM), ακόμη και από τα επιτόκια του ΔΝΤ. Η Ελλάδα, λοιπόν, στο τέλος του 3ου Μνημονίου (Αύγουστος 2018), δεν πρέπει να επιδιώξει να δανειστεί από τις αγορές, αλλά να διαπραγματευθεί ένα νέο πρόγραμμα δεκαετούς διάρκειας (2019-2029) με τον ESM και χωρίς την συμμετοχή του ΔΝΤ.

Στην περίπτωση αυτή, η Ελλάδα θα μείνει υπό την επιτήρηση των μηχανισμών της Ευρωζώνης, αφού πρώτα ορισθούν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα για την αναδιάρθρωση του χρέους της. Άρα η χώρα θα μείνει στην «πρώτη ταχύτητα» όχι ως ανεξάρτητο κράτος (με αυτόβουλη κυριαρχία) αλλά ως «αποτυχημένο κράτος» (failed state), εξαρτημένο από τον ΕSM για την χρηματοδότηση του. Το σύνολο των κρατικών υποδομών και δικτύων, των ενεργειακών αποθεμάτων, καθώς και το τραπεζικό σύστημα θα είναι υπό τον αποκλειστικό έλεγχο της Ευρωζώνης, δηλαδή του Βερολίνου και των Βρυξελλών.

Το σενάριο αυτό συνδέεται με τα διαδραματιζόμενα στο Βερολίνο και με τις άτυπες διαπραγματεύσεις στο περιθώριο της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον. Οι δηλώσεις Σόιμπλε ότι οι εκτιμήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων αποδεικνύονται πιο ακριβείς από αυτές του ΔΝΤ, την ώρα που ανακοινώνονται το πολλαπλάσιο του στόχου πρωτογενές πλεόνασμα για το 2016, έχουν ως στόχο να ενθαρρύνουν και να εμπεδώσουν κλίμα που θα ευνοήσει το προαναφερθέν σενάριο. Την ίδια σκοπιμότητα εξυπηρετούν και οι δηλώσεις του Ρέγκλινγκ για το όφελος της Ελλάδας από τα χαμηλά επιτόκια του ESM, σσυγκριτικά με τα επιτόκια του ΔΝΤ και πολύ περισσότερο με τα επιτόκια των αγορών. Η ακριβής έκφρασή του είναι ότι η Ελλάδα δανείζεται πιο φθηνά από τη Γαλλία.

Όπως διαφαίνεται και από τις διαβουλεύσεις στο περιθώριο της συνόδου του ΔΝΤ, ο βασικός πυρήνας του γερμανικού οικονομικού κατεστημένου, που εκπροσωπείται από τον υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε προωθεί την αποσύνδεση του «ευρωπαϊκού πυρήνα» από τις ΗΠΑ. Στο σενάριο αυτό, η Ελλάδα «προσφέρεται» -όπως και στην περίπτωση της συγκρότησης του ESM το 2010- να παραμείνει στον σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης ως «αποικία χρέους», χωρίς εθνική κυριαρχία και δημόσια περιουσία, σε ένα μετέωρο εγχείρημα «ομοσπονδοποίησης» της Ευρώπης υπό γερμανική ηγεμονία, το οποίο θα προωθηθεί ατύπως και χωρίς διαπραγματεύσεις με τα κράτη-μέλη.

Πηγή "Σταύρος Λυγερός"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου

Erdogan’s high hopes for Trump
Amberin Zaman reports that US President Donald Trump’s congratulatory call to Turkish President Recep Tayyip Erdogan following the April 16 referendum to give Turkey's presidency greater powers may have only served to heighten differences over US support for the Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG).
The US State Department had been hesitant to congratulate Erdogan on the referendum, according to Zaman, based upon reporting from an observer group from the Organization of Security and Cooperation in Europe (OSCE) and Council of Europe. The group's statement said “fundamental freedoms essential to a genuinely democratic process were curtailed. The dismissal or detention of thousands of citizens negatively affected the political environment.” The head of the delegation from the Parliamentary Assembly of the Council of Europe said, “The referendum did not live up to Council of Europe standards. The legal framework was inadequate for the holding of a genuinely democratic process.”
The Turkish Foreign Ministry slammed the OSCE report as “politically motivated and accusatory” and reflecting a “biased and prejudiced approach.” 
Zaman writes, “The prevailing consensus within the administration was that knowing how badly Erdogan wanted Washington’s seal of approval, some concessions could be wrested in exchange, particularly over the bitter differences between Turkey and the United States in the US-led coalition’s campaign in Syria. … But such calculations came to naught when Trump placed the phone call without seeking the State Department’s advice, though Al-Monitor learned from sources familiar with details of the exchange that [US Secretary of State Rex] Tillerson was in the room when the call took place.”
Zaman adds, “A Turkish official speaking to Al-Monitor on strict condition of anonymity denied speculation that Trump’s business partners in Turkey had helped arrange the phone call. Rather, Erdogan’s office had sought the conversation with Trump prior to the referendum and it was agreed in advance that it would take place. … The official described the conversation as ‘very very good’ and confirmed that it was mostly focused on Syria. The official said Erdogan had repeated Turkey’s concerns over the US alliance with the Syrian Kurdish People’s Protection Units (YPG) and had urged they be excluded from a planned offensive to liberate Raqqa.”
In an interview on Al Jazeera two days after the call, Erdogan was optimistic about an improvement in US-Turkey relations under Trump, implying the United States would back off its support for the YPG. “We previously had an agreement on the issue of the PKK [Kurdistan Workers Party],” Erdogan said, according to his official website. “There was also an agreement during Obama’s tenure but Obama unfortunately deceived us over the PYD/YPG. But I don’t believe the current administration will do the same.” The PYD is the Syrian Kurdish Democratic Union Party.
This column in February noted that Erdogan’s hopes for a US turnaround on the YPG may be misguided, given the position of US military leaders. Zaman observes that Erdogan’s hopes may again be misplaced. US Central Command commander Gen. Joseph “Votel and other senior administration officials are said to be pushing Trump to sign an executive dispensation that would authorize the Pentagon to directly arm the YPG and its Arab affiliates who fight under the banner of the Syrian Defense Forces (SDF),” she writes. “While Trump is believed to already be on board with this action, the White House delayed announcing that it was proceeding with the plan until after the Turkish referendum, reportedly because it didn’t want Erdogan to use the issue to whip up anti-Americanism during the campaign. … It remains unclear whether the White House will now wait until Erdogan’s visit before signing. Many analysts say all the prevaricating points to the conflicting goals of defeating IS with the help of the Syrian Kurds without alienating Turkey, a key NATO ally.”
Iran limits Iraq-Saudi rapprochement
Ibrahim al-Hatlani writes, “Riyadh appears not to have high expectations about rapidly improving ties with Baghdad. A Saudi diplomatic source in Riyadh who spoke to Al-Monitor on condition of anonymity said that the appointment of a new Saudi ambassador to Baghdad is the best that can be expected in the short run. Other issues, such as opening the border, investments and cancellation of debt, cannot be seriously looked at before the Iraqi government gains control over the sectarian militias and their arms and shows that it has the ability to circumscribe Iran's influence in the country.”
Ali Mamouri has written on Iraqi Prime Minister Haider al-Abadi’s efforts to improve ties with Turkey and Saudi Arabia, and this column noted in January that improved Iraqi-Saudi ties “could provide a much-needed spark for an Iran-Saudi dialogue on regional issues.”

Hatlani observes that “the Saudi and Iraqi governments are aware that normal bilateral ties would serve both their interests beyond any advantage to placating the United States’ desire for better relations between its allies. Yet there is not much trust between the two countries. Riyadh, which has no military or political influence in Iraq, is not ready to deal with Baghdad in light of Iraq's sectarian issues and the potential of armed groups smuggling arms to Shiites in Qatif or facilitating the movement of extremists from and into the kingdom to Iran's advantage. That said, Baghdad cannot provide Saudi Arabia the assurances it seeks at the expense of losing its Iranian ally.”
Al-Bab returns to life
Mohammad al-Khatieb reports that al-Bab “has come back to life” after the defeat of the Islamic State by Turkish-backed armed groups, including the Free Syrian Army, in February.
“The sounds of motorbikes, a frequently used means of transportation in the city center, are a constant as civil defense members remove rubble from the roads,” Khatieb writes. “As the regime has been cutting off the Euphrates River flow to the city ever since it took control of al-Khafsa station March 8, residents have been forced to rely on water tanks filled from wells. … While many shops in city markets had reopened their doors — including wholesale stores, shops selling gas cylinders, pharmacies and bakeries — activity was limited in comparison with the usual commercial and industrial activity, considering that al-Bab is one of the most populous cities in Aleppo province.”
“Turkey believes that al-Bab can serve as a haven for displaced Syrians due to the large residential areas stretching from the city and the towns liberated by Operation Euphrates Shield over an area of 30 square kilometers,” Khatieb reports. “In this regard, Turkey’s Gaziantep Mayor Fatma Sahin said in a statement April 6 that she was optimistic that al-Bab would be “cleaned up” from IS, which, she added, would lead to a win-win situation.”



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου