Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Δεκ 2017


Έκθεση χρηματοδοτούμενη από την Ε.Ε. λέει στους δημοσιογράφους να μη κάνουν αρνητικά ρεπορτάζ για τους μετανάστες

Ένας νέος δημοσιογραφικός κώδικας πρακτικής χρηματοδοτούμενος από την Ε.Ε. καλεί τους δημοσιογράφους να αποφεύγουν αρνητικές αναφορές για την μεταναστευτική κρίση και να αποφεύγουν να αναφέρουν εάν ένας εγκληματίας μετανάστης βρίσκεται παράνομα στη χώρα. Η κατευθυντήρια γραμμή καλεί τους δημοσιογράφους ακόμη και να καταγγέλουν τους συναδέλφους τους στις αρχές για “ρητορική μίσους” εάν το πράξουν.

Ο κώδικας, ο οποίος χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα δικαιώματα, την ισότητα και την υπηκοότητα του πολίτη, ορίζει την έκφραση μίσους ως εκφράσεις που «προάγουν ή δικαιολογούν ξενοφοβία» συμπεριλαμβανομένης της «μισαλλοδοξίας που εκφράζεται από επιθετικό εθνικισμό».

Η έκθεση αναφέρει ότι αν και η δημοσιογραφία δεν μπορεί να «επιλύσει μόνη της το πρόβλημα της ομιλίας μίσους … η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να ενισχύσει τους υφιστάμενους μηχανισμούς και να υποστηρίξει νέα εργαλεία για την καταπολέμηση την ρητορική μίσους».

Για να γίνει αυτό, η έκθεση καλεί τους δημοσιογράφους να δίνουν τους συναδέλφους τους στην αστυνομία, καθώς και τους ανθρώπους που σχολιάζουν τα άρθρα τους, με το αιτιολογικό ότι έχουν διαπράξει αδίκημα ρητορικής μίσους.


Οι νέες κατευθυντήριες γραμμές ζητούν από τους ρεπόρτερ να μην αναφέρουν ότι οι «μετανάστες έχουν αποκλειστικά αρνητικό αντίκτυπο στην κοινωνία» και ξεχωρίζουν «αναφορές που παρουσιάζουν τη μετανάστευση ως κόστος για το δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας» και να αναφέρουν την εθνοτική καταγωγή ή τη θρησκεία των μεταναστών «μόνο όταν είναι απαραίτητο για το κοινό να κατανοήσει τις ειδήσεις».

Ο κώδικας καλεί τους δημοσιογράφους να μην επικεντρωθούν σε «ζητήματα όπως το εάν τα αιτήματα των αιτούντων άσυλο είναι αυθεντικά», κάτι που είναι περίεργο, διότι οι στατιστικές της ΕΕ δείχνουν ότι οι περισσότεροι από αυτούς που έρχονται είναι οικονομικοί μετανάστες που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για καθεστώς προστατευόμενου πρόσφυγα.


Ζητά επίσης από τους δημοσιογράφους να μην αναφέρουν τα εγκλήματα που διαπράττονται από μετανάστες, εκτός εάν περιλαμβάνουν «στατιστικές που διαψεύδουν υποθέσεις ότι η μετανάστευση οδηγεί σε αυξανόμενα επίπεδα εγκληματικότητας».

«Μην πέσετε στην παγίδα της εστίασης μόνο στις πιθανές αρνητικές πτυχές της μεγάλης κλίμακας μετανάστευσης. Είναι επίσης σημαντικό να τονίσουμε τη θετική συμβολή της μετανάστευσης και των μεμονωμένων μεταναστών», λένε.

Ο συγγραφέας της έκθεσης δηλώνει: «Όταν παρατηρούνται προβλήματα στο εσωτερικό του συστήματος ασύλου – π.χ., εξεγέρσεις μεταναστών ή αύξηση της εγκληματικότητας μικρής διάρκειας – ψάξτε κριτικά για τη βασική αιτία» – που στην προηγούμενη σελίδα οι συγγραφείς λένε ότι περιλαμβάνει «την φτώχεια και την κλιματική αλλαγή».


Η έκθεση συνιστά στους δημοσιογράφους να μην χρησιμοποιούν το επίθετο «παράνομοι» όταν αναφέρονται σε μετανάστες.

Στα ρεπορτάζ σχετικά με το Ισλάμ, οι δημοσιογράφοι καλούνται να μην αναφέρουν τον ισλαμικό πολιτισμό ως «βάρβαρο, παράλογο, πρωτόγονο, επιθετικό, απειλητικό ή επιρρεπή στην τρομοκρατία» και όταν μεταδίδουν αρνητικά ή «σχόλια μίσους» για τους μουσουλμάνους, οι δημοσιογράφοι θα πρέπει «να αμφισβητήσουν τυχόν ψευδείς περιστάσεις στις οποίες βασίζονται τα σχόλια αυτά».


Επιπλέον, η ομάδα λέει ότι οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να παραθέτουν πολιτικά ή άλλα δημόσια πρόσωπα που μιλούν για τη μετανάστευση «χωρίς να αμφισβητούν τις δηλώσεις τους» και συνιστά να προσεγγίσουν ομάδες υπέρ των μεταναστών για σχόλια που μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον αντιμεταναστευτικών αφηγήσεων.

Με λίγα λόγια, η έκθεση αυτή ζητά από κανονικά ουδέτερους ή αντικειμενικούς δημοσιογράφους να γίνουν υποστηρικτές των μεταναστών μέσα στα μέσα ενημέρωσης είτε αυτό θα έχει βάση αλήθειας είτε όχι, ανεξαρτήτως των συνθηκών και της όποιας πραγματικότητας.

OffTheRecordNet


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η Ελλάδα πλέον πρέπει να κρίνεται από τις θετικές επιδόσεις του προϋπολογισμού κι όχι από το ύψος ενός χρέους που υπολογίστηκε με λανθασμένο τρόπο, τονίζει στο Capital T.V o κ. Paul Kazarian, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Japonica Partners.

Θεωρεί ότι οι θετικές επιδόσεις του προϋπολογισμού θα αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη προς την ελληνική οικονομία και εμμένει στην ανάγκη επέκτασης των ηλεκτρονικών πληρωμών και λελογισμένων περικοπών στις δαπάνες. Πάνω από όλα θεωρεί ότι η χώρα πρέπει να ξεπεράσει τον αρνητισμό δεκαετίας και να περάσει σε μια περίοδο αισιοδοξίας.



Capital


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Είτε το παραδέχονται τώρα είτε όχι οι πολιτικοί, η πόλη βιώνει αναταραχές και λεηλασίες από ξένους μετανάστες ανά τακτά χρονικά διαστήματα, παρά το ότι υπάρχει έντονη στρατιωτική παρουσία στους δρόμους της

Γράφει η Σερένα Νομικού

Ακούμε συνέχεια για την Ελλάδα, για τις ταραχές στα Εξάρχεια και για το ρατσισμό των Ελλήνων επειδή εξανίστανται για την εισβολή μεταναστών στη χρεοκοπημένη χώρα τους που είναι βυθισμένη στην ύφεση και στην ανεργία, ενώ την εγκαταλείπουν μαζικά οι νέοι της λόγω του ότι δεν μπορούν πια να επιβιώσουν. Δεν ακούμε όμως σχεδόν τίποτα για τις Βρυξέλες, η οποία έχει μετατραπεί σε κόλαση από τη μαζική μετανάστευση.

Όταν δε το είπε ο πρόεδρος Trump το 2016, οι Ευρωπαίοι και οι Βέλγοι πολιτικοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα, ισχυριζόμενοι πως είχε το θράσος να κατηγορεί άδικα την πρωτεύουσα της ΕΕ, την πεμπτουσία του μεταμοντέρνου κόσμου και την εκκολαπτόμενη ηγέτιδα του νέου πολιτισμού του πλανήτη! Ανέφεραν βέβαια πως η αφομοίωση των μεταναστών δεν είναι εύκολη υπόθεση και πως είναι λογικό να υπάρχουν πιέσεις και «τριβές» κάποιες στιγμές, αλλά δεν πρόκειται να προκληθεί το χάος και η αναρχία που προέβλεπε.

Εν τούτοις, ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά τη δήλωση του Αμερικανού, οι Βρυξέλες βίωσαν μία ισλαμική τρομοκρατική επίθεση με 32 νεκρούς και 340 τραυματίες. Η επίθεση αυτή ήταν η κορυφή του τερατώδους παγόβουνου που έχει δημιουργηθεί στην πόλη και στη χώρα, ενώ τον περασμένο μήνα διαπιστώθηκαν τρεις μεγάλες εστίες ταραχών και λεηλασιών, τις οποίες δεν συναντά κανείς πουθενά αλλού (εκτός ίσως από τη Σουηδία).

Η πρώτη ήταν ο «εορτασμός» για την πρόκριση της μαροκινής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου (εικόνα), όπου σχεδόν 500 «νέοι» ξένης καταγωγής λεηλάτησαν δεκάδες καταστήματα στο ιστορικό κέντρο των Βρυξελών, κατέστρεψαν λεωφόρους και τραυμάτισαν 22 αστυνομικούς (βίντεο).

Τρεις ημέρες αργότερα, όταν ένας αστέρας της ραπ μουσικής οργάνωσε μία γιορτή στο κέντρο της πόλης, καταστράφηκαν ξανά καταστήματα και οι Βέλγοι πολίτες δέχθηκαν ακόμη μία φορά επιθέσεις. Οι ταραχές μεταδόθηκαν κυρίως από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και λιγότερο από τα καθεστωτικά ΜΜΕ που ελέγχονται με επιδοτήσεις από τους πολιτικούς που επιμένουν να κρύβουν τα πραγματικά γεγονότα (πηγή). Τέλος στις 25 Νοεμβρίου, όπου επετράπη από τις σοσιαλιστικές αρχές των Βρυξελών μία διαδήλωση εναντίον της δουλείας στη Λιβύη, καταστράφηκαν ξανά καταστήματα, πυρπολήθηκαν αυτοκίνητα και συνελήφθηκαν πάνω από 70 άτομα (πηγή: D. Godefridi).

Είτε το παραδέχονται τώρα είτε όχι οι πολιτικοί των Βρυξελών, η πόλη βιώνει αναταραχές και λεηλασίες από ξένους μετανάστες ανά τακτά χρονικά διαστήματα, παρά το ότι υπάρχει έντονη στρατιωτική παρουσία στους δρόμους της. Εάν αναρωτηθεί δε κανείς γιατί οι στρατιώτες δεν μπορούν να επιβάλλουν την τάξη, η απάντηση είναι πολύ απλή: επειδή κάτι τέτοιο δεν είναι εντός των αρμοδιοτήτων τους, ενώ κινδυνεύουν να τιμωρηθούν ποινικά εάν βλάψουν κάποιον, καθώς επίσης να αντιμετωπίσουν την οργή των ΜΜΕ.

Συνεχίζοντας, μετά τις δύο πρώτες αναταραχές η βελγική κρατική τηλεόραση διοργάνωσε μία συζήτηση με πολιτικούς και ειδικούς της πόλης για το συγκεκριμένο θέμα. Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν ο κ. A. Destexhe από το κεντροδεξιό κόμμα του πρωθυπουργού του Βελγίου, ο οποίος ανέφερε ότι, τα γεγονότα έχουν σχέση με τη μη «ένταξη» πολλών ξένων στις Βρυξέλες και με τη μαζική μετανάστευση των τελευταίων δεκαετιών.

Αμέσως μετά δέχθηκε την έντονη φραστική επίθεση του συντονιστή της τηλεοπτικής εκπομπής, ο οποίος του φώναξε πως η μετανάστευση δεν είναι το θέμα και το αντικείμενο της συζήτησης, οπότε έπρεπε να σταματήσει (πηγή). Ακολούθησε μία νέα κυρία, η οποία ισχυρίσθηκε πως το πρόβλημα ήταν το ότι οι γυναίκες που φορούν το ισλαμικό πέπλο δεν αισθάνονται ευπρόσδεκτες στις Βρυξέλες! Όταν τελείωσε δε την παρέμβαση της, το κοινό κλήθηκε να χειροκροτήσει για να δηλώσει τη συμφωνία του!

Είναι πάντως σκόπιμο να γνωρίζει κανείς εδώ πως η ανεργία στις Βρυξέλες τοποθετείται στο 16,9% (πηγή), ότι το 90% αυτών που λαμβάνουν κοινωνικά επιδόματα έχουν ξένες καταβολές (πηγή), πως οι φόροι είναι μεταξύ των υψηλοτέρων στον πλανήτη και ότι, παρά τους υψηλούς φόρους, τα δημόσια ταμεία είναι ελλειμματικά.

Επίσης πως δεν υπάρχουν μόνο στο Molenbeek, στο γκέτο των Βρυξελών και στην τζιχάντ πρωτεύουσα της Ευρώπης οι πιο επικίνδυνοι ισλαμιστές τρομοκράτες της Δύσης, αλλά σε πολλές άλλες πόλεις. Τέλος, πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα στην πόλη, ούτε στα άλλα κράτη, εάν οι απλοί πολίτες δεν το επιβάλλουν, αφού η παγκόσμια ελίτ σχεδιάζει να μεταβάλλει πάση θυσία την Ευρώπη σε μία πολυπολιτισμική περιοχή. Ο στόχος της είναι  να ελέγχονται καλύτερα οι κοινωνίες και να εργάζονται οι άνθρωποι με μισθούς πείνας, οπότε να απολαμβάνει η ίδια πολύ μεγαλύτερα προνόμια.

Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Οι αποκαλύψεις για τη δράση του πρώην συμβούλου εθνικής ασφάλειας Michael Flynn στο πλαίσιο της έρευνας του ειδικού εισαγγελέα Robert Mueller για ρωσική ανάμιξη στις αμερικανικές εκλογές θα μπορούσε να πλήξει καίρια και τον αντιπαθέστατο – ως ανθέλληνα – πρώην υπουργό Εξωτερικών της Σουηδίας, Carl Bildt, ο οποίος διατηρεί ειδική σχέση με τον «σουλτάνο» Ερντογάν όπως άλλωστε και με τους κεμαλιστές, προ της έλευσης των ισλαμιστών. Ό,τι να ‘ναι, αρκεί να ‘ναι τουρκικό.

Όπως αναφέρει ο υπό δίωξη – και απειλή δολοφονίας πρόσφατα από «πρωτοπαλίκαρο του Ερντογάν – αντικαθεστωτικός δημοσιογράφος της Τουρκίας, Αμπντουλάχ Μποζκούρτ, «μου δημιουργούσε πάντα αμηχανία να βλέπω τον Bildt να ενεργεί ως απολογητής για έναν άνθρωπο που έχει φυλακίσει πάνω από 250 δημοσιογράφους, παγκόσμιο ρεκόρ με οποιοδήποτε μέτρο και φυλάκισε πάνω από 50.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένων δικαστών, δικηγόρων, δασκάλων, ιατρών και συνδικαλιστών, μόνο το τελευταίο έτος».

Για κάποιο λόγο, ο Bildt κέρδισε την εμπιστοσύνη του αυταρχικού ηγέτη της Τουρκίας Ευρώπης, ο οποίος μνημονεύει το όνομα του Σουηδού επιδιώκοντας τη νομιμοποίηση για ό, τι κάνει ενώ με όσους ηγέτες τον επικρίνουν για μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους επιφυλάσσει «bullying».

Οι φήμες για τον Bildt στη Στοκχόλμη, εδώ και χρόνια, αναφέρει ο Μποζκούρτ, θέλουν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων (ECFR), ένα think tank του οποίου ηγείται ο Bildt, μεταξύ άλλων, υποστηρίζεται (βλ. χρηματοδοτείται, αν και για να μην έχει προβλήματα, αναφέρει «έστω και έμμεσα) από το τουρκικό καθεστώς του Ερντογάν.

Άλλοι «ψιθύριζαν» ότι ο Bildt μπορεί να έχει επενδύσεις, περιουσιακά στοιχεία και εταιρικά συμφέροντα στην Τουρκία (έχουμε γράψει κι εμείς για τη δράση του στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου…) αν και σε αυτό το θέμα αναφέρει ότι δεν έχουν υπάρξει αποδείξεις. Τον τρέχει το σύστημα Ερντογάν, καιρός είναι να εισπράξει καμιά μήνυση από τον αδίστακτο Σουηδό πρώην κυβερνητικό αξιωματούχο και να τρέχει.

Τα ίδια όμως ακούγονται κάθε φορά που ο Σουηδός υπογράφει κάποιο άρθρο γνώμης «λιβανίζοντας» τον Εντογάν, όπως έκανε και με προηγούμενες ηγέτες της Τουρκίας. Η υπόθεση Flynn στις ΗΠΑ όμως και οι αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα της οικογένειας και του περιβάλλοντος του διεφθαρμένου Τούρκου ηγέτη, μπορεί να προκαλέσουν «πονοκέφαλο» στο EFCR του Bildt.

Την ημέρα του πραξικοπήματος ο Flynn μιλούσε στο Κλίβελαντ των ΗΠΑ και αναφερόμενος την είδηση του πραξικοπήματος στην Τουρκία, τάχθηκε υπέρ, ενώ όταν τον χειροκρότησε το ακροατήριο, ανέφερε πως η εξέλιξη αξίζει χειροκρότημα…

Λίγο αργότερα έμπλεκε με τους Τούρκους επιχειρηματίες, φίλους του Ερντογάν και υπέγραφε συμβόλαιο 600.000 για να απαξιώσει στην αμερικανική κοινή γνώμη τον Gülen και στις 8 Νοεμβρίου έγραφε άρθρο εναντίον του σε ιστοχώρο του αμερικανικού Κογκρέσου και συζητούσε με Τούρκους υπουργούς ακόμα και την απαγωγή του Gülen και μεταφορά του στην Τουρκία, έναντι 15 εκατομμυρίων δολαρίων. Τέτοια ηθική.

Κάπου εκεί μπήκε στο παιχνίδι και ο πολύς Bildt με το EFCR. Επιχειρηματίας που «λάδωσε» τον Flynn είναι μέλος του ECFR Council. Η πρώην γυναίκα του επιχειρηματία Asli Aydintasbas, δούλευε στο ECFR γράφοντας αστείες αναλύσεις για την Τουρκία, αντιμετωπίζοντας με καταφανή προκατάληψη τον Gülen.

Στα δικά του άρθρα, ο Bildt συνεχώς υποστήριζε ότι ο Gülen ήταν πίσω από το πραξικόπημα στην Τουρκία, ενώ στο τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Anadolu δεν άφηνε κανένα περιθώριο να κρύβεται οτιδήποτε άλλο. Μάλλον ανέπτυξε «έκτη αίσθηση» ο Σουηδός, ανέφερε ο Μποζκούρτ.

Όλως τυχαίως στο συμβούλιο του ECFR βρίσκει κανείς και το «δεξί χέρι» του Ερντογάν, τον ισλαμιστή İbrahim Kalın, εκεί είναι και ο Ahmet Davutoğlu, υπεύθυνος για την πολιτική ενίσχυσης τζιχαντιστών στη Συρία για να ανατρέψουν τον Άσαντ και δικαιολογούσε μέχρι το ISIS. Σήμερα δεν ξέρουν τίποτα οι Τούρκοι για το έγκλημα και τους 300.000 νεκρούς του εμφυλίου.

Μπορεί να μην έχει επίσημο αξίωμα ο Bildt, στην Τουρκία όμως τον υποδέχονται ως αρχηγό κράτους. Στις 10 Οκτωβρίου 2013 ο Bildt, ως υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας πήγε στην Άγκυρα να δει τον Ερντογάν και στη συνέχεια έπρεπε να πάει στο Μπόντρουμ. Ο «σουλτάνος» επέμεινε να μεταβεί εκεί με το κυβερνητικό αεροσκάφος και όχι με πτήση της γραμμής, διατάζοντας τον Egemen Bağış, τότε υπουργό Ευρωπαϊκών Υποθέσεων να τον συνοδεύσει.

Ο εν λόγω προσπάθησε να το αποφύγει, διότι όπως προκύπτει από συνομιλία που είχε υποκλαπεί και ήρθε στη δημοσιότητα αργότερα, είχε κανονίσει με τον Zarrab να πάρει μισό εκατομμυριάκι για τη γνωστή υπόθεση που εκδικάζεται στις ΗΠΑ. Προσπάθησε να δικαιολογηθεί και να το αποφύγει, όμως ο Ερντογάν «του έχωσε γκάζια» και βάζοντας «την ουρά στα σκέλια» υπάκουσε και συνόδευσε τον Bildt στο Μπόντρουμ.

Το χρήμα το παρέλαβε η… Μαρία, η μολδαβικής καταγωγής οικιακή βοηθός του «καλικάντζαρου» (εμείς έχουμε βαφτίσει έτσι το Μπαγκίς, αφού αυτό μας έφερνε πάντα στο μυαλό όταν τον βλέπαμε) στο σπίτι του στην Κωνσταντινούπολη, ήταν η τρίτη συνολικά παραλαβή, άρα σύνολο 1,5 εκατ. δολάρια. Όλη η συμμορία «στη σέντρα» και ο Σουηδός πρώην πρωθυπουργός και ΥΠΕΞ πάντα μαζί.

Defence-Point


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Tης Νεφέλης Λυγερού

Ο 63χρονος Τούρκος ηγέτης ξεπέρασε κάθε προσδοκία του όταν από ένα φτωχόπαιδο έφθασε να γίνει “πρωθυπουργός του λαού” και μετά από αλλεπάλληλες εκλογικές νίκες να καταλήξει υπερπρόεδρος της νεοοθωμανικής Τουρκίας. Ο ίδιος δείχνει να θεωρεί ότι αποτελεί τη «μετενσάρκωση» ή του Μωάμεθ του Πορθητή ή του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς. Υπό τη σκιά σκανδάλων, διώξεων, διεθνούς περιθωριοποίησης και απώλειας του μέτρου μένει να αποδειχθεί αν θα ολοκληρώσει τη διαδικασία μετασχηματισμού της Τουρκίας, στηριζόμενος στις μάζες της Ανατολίας.

Το νεαρό αγόρι πουλούσε κουλούρια στις υποβαθμισμένες γειτονιές της Κωνσταντινούπολης, αλλά ονειρευόταν να φθάσει στην κορυφή. Ως ένα από τα πέντε παιδιά μίας φτωχικής οικογένειας, έμοιαζε καταδικασμένος να παραμείνει εκεί που γεννήθηκε: στην αφάνεια του κοινωνικού περιθωρίου. Κι αυτό θα συνέβαινε αν, παρά τα ελλείμματά του, δεν είχε ένα τεράστιο προσόν: να μετατρέπει κάθε μειονέκτημά του σε πλεονέκτημα.

Από νωρίς αποφάσισε ότι δεν πρέπει να παραστήσει ότι ήταν κάτι άλλο και να απαρνηθεί το παρελθόν του, αλλά να αντλήσει δύναμη από αυτό. Κάθε ταπεινωτική και δραματική εμπειρία που συνάντησε στο διάβα του, κάθε ένα από τα βράδια που έπεφτε νηστικός στο κρεβάτι, κάθε φορά που κάποιος τον απέρριπτε, αυτός ατσάλωνε το πνεύμα του και ενίσχυε τη θέλησή του να πλησιάσει τον στόχο του.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν προσβλήθηκε σταδιακά από το ανίατο σύνδρομο εξουσίας. Από τον πάτο ακόμα στόχευε στην κορυφή, σε μία εξουσία που παρέπεμπε στους -ελέω Προφήτη- ηγεμόνες παρελθόντων αιώνων. Ακολουθώντας τον δρόμο της πολιτικής έπρεπε να κάνει σειρά συμβιβασμών για να ανοίξει τον δρόμο μπροστά του.

Από δήμαρχος σουλτάνος

Από νωρίς στρατεύτηκε στις γραμμές του πολιτικού Ισλάμ και ως ανερχόμενο στέλεχός του κατάφερε το 1994 να εκλεγεί δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης με τις ψήφους των λαϊκών στρωμάτων που είχαν έρθει στην Πόλη από τα βάθη της Ανατολίας. Αυτή η εκλογή του αποτέλεσε και το εφαλτήριο για την μεταπήδησή του στην κεντρική πολιτική σκηνή της Τουρκίας. Χρειάσθηκε μαζί με τρεις νέους συντρόφους του να έρθει σε ρήξη με τον πολιτικό πατέρα του Ερμπακάν, να αποχωρήσει από το κόμμα του και να ιδρύσει το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Πάντα στον χώρο του πολιτικού Ισλάμ, αλλά με ευρωπαϊκό προσανατολισμό και με θέση υπέρ της φιλελεύθερης οικονομίας.

Οι Αμερικανοί τον ξεχώρισαν γρήγορα και σύντομα έδειξαν ανοικτά την προτίμησή του στον φιλόδοξο και δραστήριο δήμαρχο. Χρειάσθηκε, όμως, να μεσολαβήσει η καταλυτική οικονομική κρίση το 2000 που απαξίωσε τα τρία από τα τέσσερα κόμματα εξουσίας για να κερδίσει το κόμμα του Ερντογάν τις εκλογές και ο ίδιος να βρεθεί με μία καθυστέρηση μηνών στην πρωθυπουργία. Από τότε και για 10 χρόνια χρειάστηκε να δώσει αλλεπάλληλες νικηφόρες εκλογικές μάχες και να επιβιώσει σειράς συνωμοσιών για να φθάσει στον στόχο του: να μετατραπεί σε σύγχρονο σουλτάνο.

Φρόντισε, μάλιστα, να δημιουργήσει και τα σύμβολα της υπερεξουσίας του. Η ανέγερση του προεδρικού παλατιού, γνωστού ως «Λευκό Σαράι», σηματοδοτεί την μετάλλαξή του. Δεν διστάζει να σπάσει μία παράδοση 91 ετών, που θέλει τον εκάστοτε Πρόεδρο της Τουρκίας να κατοικεί στο μέγαρο Τσάνκαγια. Ο Ερντογάν αναβαπτίζεται. Δεν είναι πλέον ένας απλός πρόεδρος. Παραμένει λαϊκότροπος, διατηρεί την προνομιακή σχέση του με τις λαϊκές μάζες, αλλά με όρους νεοσουλτάνου.

Το ανάκτορό του έχει 1.000 δωμάτια, μεταξύ των οποίων υπάρχουν αίθουσες εκδηλώσεων, συναντήσεων, ψυχαγωγίας και φιλοξενίας επισήμων. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης αναφέρουν ότι εντός των 300.000 τετραγωνικών μέτρων που καλύπτει το σύμπλεγμα κτιρίων υπάρχουν ξενώνες, κήποι, και πάρκα γι’ αυτόν, για την οικογένειά του και τους στενούς συνεργάτες του.

Το γραφείο του φτιάχνεται στα πρότυπα του Οβάλ Γραφείου. Τόσο αυτό όσο και οι χώροι που φιλοξενούν την οικογένειά του είναι απροσπέλαστοι από κοριούς μέχρι πυραύλους. Το κόστος της κατασκευής ξεπέρασε τα 250 εκατ. ευρώ, ενώ η ανέγερσή του προκάλεσε σάλο αντιδράσεων για το γεγονός ότι αποψιλώθηκε ένα ολόκληρο δάσος για να χτιστεί.

Η όχι και τόσο χαμηλών τόνων Εμινέ

Κι όλα αυτά, όταν η Τουρκία είχε αρχίσει να παρουσιάζει οικονομική επιβράδυνση και σοβαρά ποσοστά φτώχειας και με ανέργους που αγγίζουν τα 3 εκατομμύρια. Η χαμηλών τόνων σύζυγός του εμφανίζεται μετρημένη και απολύτως συμβιβασμένη με τα μουσουλμανικά ήθη. Η Εμινέ μπορεί δημοσίως να βρίσκεται ένα βήμα πίσω του, αλλά η ζωή της πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας δεν είναι ούτε τόσο λιτή, ούτε τόσο πατροπαράδοτη όσο δείχνει.

Λέγεται ότι είναι υπέρμετρα φιλόδοξη, όσο και ο σύζυγός της, παρεμβατική, φιλοχρήματη, με παραγοντίστικες τάσεις, πανάκριβα γούστα και αλαζονική στάση. Επηρεάζει πολύ τον σύζυγό της, παρεμβαίνοντας ουσιαστικά στο πολιτικό προφίλ του. Λέγεται, μάλιστα, ότι έχει τον ρόλο του «ταμία» της οικογένειας, καθώς τα τέσσερα παιδιά τους έχουν εμπλακεί σε πολλά σκάνδαλα.

Σύμφωνα με πολύ συντηρητικούς υπολογισμούς, ο πλούτος του Ερντογάν σύμφωνα με το Forbes, ξεπερνά τα 51 εκατ. ευρώ. Φαίνεται πως προέρχεται από επενδύσεις και περιλαμβάνει ένα σημαντικό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Στην κατοχή του έχει ακόμη μία ποδοσφαιρική ομάδα, δεκάδες εστιατόρια και μία εταιρεία βότκας.

Off shore και καταθέσεις στη νήσο Μαν

Εκτός, όμως, από τις νόμιμες δραστηριότητές του, έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα ο αρχηγός της τουρκικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου αποκαλύπτουν μεγάλων διαστάσεων σκάνδαλο. Τα παιδιά του Ερντογάν, συγγενείς και συνεργάτες του φαίνεται να διατηρούν offshore και λογαριασμούς στη Νήσο Μαν της Μεγάλης Βρετανίας.

Συγκεκριμένα, ο συγγενής Ζιγιά Ιλγκέν, ο αδελφός Μουσταφά Ερντογάν, ο υιός Μπουράκ Ερντογάν, ο συμπέθερος Οσμάν Κεφεντζί και ο γραμματέας του Μουσταφά Γκιούντογαν έχουν στείλει εμβάσματα εκατομμυρίων δολαρίων σε τραπεζικά ιδρύματα της Νήσου Μαν. Δόθηκαν, μάλιστα, στη δημοσιότητα τα έγγραφα που αποδεικνύουν τις συναλλαγές αυτές.

Παράλληλα, ο κατηγορούμενος Ιρανός έμπορος χρυσού Ζαράμπ, ο οποίος έκλεισε συμφωνία με τους Αμερικανούς εισαγγελείς, έχει μετατραπεί σε μάρτυρα κατηγορίας στη δίκη που διεξάγεται στη Νέα Υόρκη για υπόθεση παραβίασης των αμερικανικών κυρώσεων σε βάρος του Ιράν. Έχει καταθέσει ότι κορυφαία στελέχη της τουρκικής κυβέρνησης δωροδοκήθηκαν από τον ίδιο για να τον βοηθήσουν στο ξέπλυμα χρήματος του Ιράν. Έχει καταθέσει, μάλιστα, ότι την εντολή γι’ αυτές τις δραστηριότητες είχε δώσει ο ίδιος ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Ο Ερντογάν έχει δηλώσει πολλές φορές ότι οι γυναίκες οφείλουν να κάνουν τουλάχιστον τρία παιδιά για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Ο ίδιος έχει τέσσερα. Ο δευτερότοκος γιος του Μπιλάλ είχε πιαστεί στα δίχτυα της Δικαιοσύνης με κατηγορίες για οικονομική διαφθορά, ξέπλυμα μαύρου χρήματος, παρεμβάσεις στη λειτουργία των ΜΜΕ, παράνομες μεταβιβάσεις κρατικής γης, διώξεις δημοσιογράφων, δικαστών, εισαγγελέων και αστυνομικών, δεσμούς με χρηματοδότες τρομοκρατικών οργανώσεων και πολλά ακόμα.

Είναι ο άνθρωπος που είχε υπό τον έλεγχό του το λαθρεμπόριο πετρελαίου με το Ισλαμικό Κράτος, όταν αυτό έλεγχε πολλές πετρελαιοπηγές σε Ιράκ και Συρία. Στα τέλη του 2013, η τουρκική εισαγγελία είχε στην κατοχή της μία μαγνητοφωνημένη συνομιλία του Μπιλάλ με τον πατέρα του Ταγίπ, ο οποίος του έδινε εντολή να «ξεφορτωθεί όλα τα χρήματα από το σπίτι».

Σκάνδαλα διεθνών διαστάσεων

Ο μικρός γιος του Τούρκου προέδρου, ο Αχμέτ Μπουράκ άφησε στα 19 του χρόνια αιμόφυρτη στο οδόστρωμα μία νεαρή τραγουδίστρια. Δεν διέθετε δίπλωμα οδήγησης, είχε παραβιάσει τον ερυθρό σηματοδότη και δεν δίστασε να εγκαταλείψει το θύμα. Γλύτωσε, πληρώνοντας 35.000 λίρες για να εξαγοράσει την ποινή φυλάκισης που του επιβλήθηκε.

Το 2006, έχοντας αφήσει πίσω του αυτό το περιστατικό, συστήνει με συνεργάτες του ναυτιλιακή εταιρεία με μετοχικό κεφάλαιο ένα εκατ. τουρκικές λίρες. Μόλις έξι μήνες μετά, η εταιρεία αγοράζει γραφεία αξίας 1,7 εκατ. δολαρίων και ύστερα από αντίστοιχο χρονικό διάστημα, τα κεφάλαιά της έχουν πολλαπλασιασθεί. Η εντυπωσιακή επιχειρηματική πορεία του Μπουράκ Ερντογάν συνεχίζεται βέβαια μέχρι τις μέρες μας!

Αλλά και ο γαμπρός του προέδρου της Τουρκίας Μπεράτ Άλμπαϊρακ εμπλέκεται σε σκάνδαλο διεθνών διαστάσεων. Όταν παντρεύτηκε την κόρη του Ερντογάν Έρσα, έντεκα χρόνια νωρίτερα, ήταν ένας νέος οικονομολόγος. Οι συγγενικοί δεσμοί που απέκτησε με την οικογένεια Ερντογάν, απέκτησαν οικονομική και πολιτική διάσταση. Λίγο μετά τον γάμο χρίστηκε σύμβουλός του. Στη συνέχεια ανέλαβε το υπουργείο Ενέργειας.

Δημοσιεύματα κατήγγειλαν ότι συγκαταλέγεται στα Malta Files, τα οποία εμπεριέχουν φακέλους διαφθοράς και φοροδιαφυγής. Κάποια χρόνια νωρίτερα, ο γαμπρός του Ερντογάν μετέφερε από το Ντουμπάι στην Τουρκία μεγάλα χρηματικά ποσά, δίχως την καταβολή φόρου της τάξης του 20%. Επιπλέον, την περίοδο που εργαζόταν στην τουρκική εταιρία Τσαλίκ, διαμεσολάβησε για την μεταφορά μεγάλων χρηματικών ποσών στην Τουρκία δια μέσου της Μάλτας και της Σουηδίας.

Η κόρη του Ερντογάν, Σουμεϊγιέ, που λέγεται ότι διαθέτει το τετραπέρατο μυαλό του πατέρα της, παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Σελτζούκ Μπαϊρακτάρ. Κατά πολλούς, θεωρείται η διάδοχος του σουλτάνου, ο οποίος της έχει ιδιαίτερη αδυναμία. Στο γάμο της έφτασε με ελικόπτερο, ενώ ένα ακόμα την ακολουθούσε με επιβάτη τον πατέρα της.

Νοοτροπία σουλτάνου

Ο Ερντογάν δεν άργησε να γίνει ιδιαίτερα καχύποπτος με το περιβάλλον του, ακόμα και με στενούς του συνεργάτες και φίλους. Αφιερώθηκε σ’ ένα λυσσαλέο κυνήγι όσων τόλμησαν να αμφισβητήσουν την “ελέω θεού” εξουσία του. Τα τελευταία χρόνια οι διώξεις έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις και μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2012, οι εκκαθαρίσεις έγιναν σαρωτικές και επεκτάθηκαν σε όλους τους νευραλγικούς τομείς του κράτους, στη Δικαιοσύνη, στον στρατό, στην αστυνομία, στις μυστικές υπηρεσίες, ακόμα και στα πανεπιστήμια και στα σχολεία.

Προηγουμένως είχε καταφέρει να εξουδετερώσει τους κεμαλικούς αντιπάλους του στο γενικό Επιτελείο με τις υποθέσεις Βαριοπούλα και Εργκένεκον. Στη συνέχεια αποψίλωσε τους δικαστικούς λειτουργούς και το κίνημα Χιζμέτ, ηγέτης του οποίου ήταν ο πρώην σύμμαχος του Φετουλάχ Γκιουλέν. Δεν δίστασε, όμως, να «φάει» και πολλούς συνοδοιπόρους του. «Πήρε τα κεφάλια» δημάρχων και τοπικών αξιωματούχων, πολλοί από τους οποίους μάλιστα φημίζονταν ότι ήταν ερντογανικότεροι του Ερντογάν, όπως ο Μελίχ Γκιοκτσέκ στην Άγκυρα.

Θύμα του έπεσε μέχρι και ο Αχμέτ Νταβούτογλου, πάλαι ποτέ υπουργός Εξωτερικών, πρωθυπουργός και στενός του φίλος. Αμάρτημά του; Είχε διαφωνήσει με τον Ερντογάν σε μια σειρά από θέματα όπως ήταν: η αναθεώρηση του τουρκικού Συντάγματος και οι λίστες με τους υποψήφιους βουλευτές στις εκλογές του Νοεμβρίου του 2015.

Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, η εθνικιστική ρητορική του οξύνθηκε, στρεφόμενος εναντίον της Δύσης και προσεγγίζοντας ακόμα περισσότερο τη Μόσχα. Οι διώξεις έγιναν μέρος της καθημερινότητας. Οι σχέσεις με τις ΗΠΑ είναι στην κόψη του ξυραφιού. Το θέμα των Κούρδων της Συρίας είναι αυτό που φέρνει τις δύο χώρες σε αντιπαράθεση.

Παρά τη διάθεση της Ουάσιγκτον να τα βρουν, ο σουλτάνος επέμεινε να βάζει τους όρους του. Η όλο και περισσότερο αλαζονική στάση του και οι δημόσιες κατηγορίες του έσπρωξε πολλούς Αμερικανούς αξιωματούχους να θεωρούν τον Ταγίπ Ερντογάν εμπόδιο που πρέπει να φύγει από τη μέση. Χαρακτηρίζουν τον ίδιο απρόβλεπτο και την υπό την ηγεσία του Τουρκία αναξιόπιστη και επικίνδυνη σύμμαχο. Αν και ακόμα ο κύβος δείχνει να μην έχει ριφθεί η στιγμή που αυτό θα γίνει μοιάζει να μην είναι πολύ μακριά.

SLPress


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ενα «φάντασμα» που ταλαιπωρεί εδώ και 25 χρόνια το πολιτικό σύστημα ανεβοκατεβάζοντας καριέρες και τέμνοντας οριζοντίως τα κόμματα του πάλαι ποτέ δικομματισμού, θα κάνει την επανεμφάνισή του το επόμενο διάστημα. Η ονομασία των Σκοπίων.

Μέσα στις επόμενες ώρες ο ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς αναμένεται να ανοίξει, από τις Βρυξέλλες, νέο γύρο συζητήσεων για την ονομασία, στη συνάντηση που θα έχει με τους διαπραγματευτές Ελλάδας-ΠΓΔΜ.

Ελληνικές πηγές εκτιμούν ότι δεν θα παρουσιάσει «με το καλημέρα» πρόταση για ονομασία, ώστε αυτή να εμφανισθεί ως προϊόν των διαπραγματεύσεων. Σε μία τέτοια περίπτωση θα δοθεί χρόνος για ζυμώσεις και αποφάσεις, χωρίς επικίνδυνες αναταράξεις.

Ενδεικτική της προετοιμασίας που γίνεται στο κυβερνητικό επιτελείο είναι η εκτενής αναφορά του Αλέξη Τσίπρα στο θέμα χθες από το Βελιγράδι, μετά το πέρας της τετραμερούς Συνόδου Ελλάδας - Βουλγαρίας - Σερβίας - Ρουμανίας.

«Ίσως το 2018 να είναι ένα έτος όπου θα μπορούσαμε να έχουμε μια θετική εξέλιξη σε ένα χρόνιο πρόβλημα, αν η νέα κυβέρνηση των Σκοπίων αποφασίσει να κάνει ουσιαστικά βήματα προς τα μπρος. Αν σταματήσει μια, κατά την άποψή μου, αχρείαστη ρητορική, ότι αποτελούν τους μοναδικούς απογόνους των Μακεδόνων και του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αν σταματήσει μια αλυτρωτική ρητορική και ταυτόχρονα αποδεχτεί μια λύση στην ονομασία, αμοιβαία αποδεκτή με τους γείτονες. Σε αυτή την προοπτική, βεβαίως, εγώ πρώτος θα είμαι που θα σπεύσω, ώστε η Ελλάδα να εγγυηθεί την αναπτυξιακή προοπτική και την ασφάλεια αυτής της γείτονος χώρας», είπε.

Η επιλογή του πρωθυπουργού να εστιάσει στον αλυτρωτισμό και να αποφύγει να φωτογραφίσει αποδεκτή ή απορριπτέα σύνθετη ονομασία, δείχνει τον προσανατολισμό του Μαξίμου.

Κυβερνητικό στέλεχος δε, με γνώση του θέματος, σημειώνει πως η ελληνική πλευρά «δεν θα ανοίξει τα χαρτιά της για το όνομα» πριν προχωρήσουν οι συζητήσεις.

Μόλις τον Ιούλιο που μας πέρασε ο κ. Τσίπρας, στη διάρκεια συνάντησής του με τον Σέρβο πρόεδρο, σε ερώτηση για την ευρωπαϊκή προοπτική της ΠΓΔΜ, υπερνθύμισε την πάγια ελληνική θέση ότι «για την ενταξιακή προοπτική της χώρας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ, υπάρχουν αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Συνόδου του ΝΑΤΟ που αναφέρουν ότι πρώτα πρέπει να επιλυθεί με αμοιβαίο τρόπο το θέμα την ονομασίας».

Από την άλλη όχθη, της ΠΓΔΜ, παρατηρήθηκαν «ανοίγματα και αυτοκριτική» το τελευταίο διάστημα, από τον νέο πρωθυπουργό Ζόραν Ζάεφ, τα οποία εκτιμήθηκαν ως θετικά από την Αθήνα.

Μεταξύ άλλων, ο κ.Ζάεφ προέβη στην παραδοχή ότι η χώρα του «προκαλούσε» την Ελλάδα επί πολλά χρόνια με τα μνημεία που ανήγειρε ή το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου που έδωσε στο αεροδρόμιό της κλπ, για να διαβεβαιώσει ότι η χώρα του θα κινηθεί πλέον σε ενωτική κατεύθυνση.

«Μέχρι την άνοιξη η λύση»

Το «πότε» πρέπει να κλείσει ο νέος γύρος διαπραγματεύσεων είναι γνωστό: μέχρι τα τέλη της ερχόμενης άνοιξης. Επισήμως, διότι το μεθεπόμενο έτος θα είναι εκλογικό και για τις δύο χώρες, οπότε καμία συζήτηση δεν πρόκειται να (ξανα)γίνει στην πορεία προς τις κάλπες.

Ουσιαστικά, υπάρχει έντονη πίεση «για λύση» από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, προκειμένου να ανοίξει η ενταξιακή συζήτηση για τη γείτονα στη Γενική Συνέλευση του ΝΑΤΟ που θα γίνει στις αρχές του καλοκαιριού.

Το θέμα άλλωστε τέθηκε κατά τη συνάντηση του Αλέξη Τσίπρα με τον Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, στη συνάντηση του Οκτωβρίου. «Επί τάπητος τέθηκε και η ανάγκη να υπάρξει αμοιβαία αποδεκτή λύση στο ονοματολογικό, προκειμένου να προχωρήσει η ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, ενώ επιβεβαιώθηκε η στήριξη των ΗΠΑ και της Ελλάδας στον ευρωατλαντικό δρόμο της ΠΓΔΜ εφόσον το επιθυμεί και ο λαός της», ήταν η διαρροή από τη συζήτηση κορυφής.

Η… ελπίδα της αντιπολίτευσης

Το ενδιαφέρον εστιάζεται …στο «πώς». Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, η αντιπολίτευση στρέφει την προσοχή στις διαφορετικές απόψεις που αναμένει ότι “θα εκφραστούν” επί του θέματος από τους συγκυβερνώντες ΑΝΕΛ, χωρίς να κρύβει και… την ελπίδα της ότι θα αντιταχθεί στον συμβιβασμό και ο Νίκος Κοτζιάς.

Μία τέτοια εξέλιξη θα δώσει, λένε, «πανηγυρική και καθοριστική» συνέχεια στο μέτωπο που έχει ήδη ανοίξει η ΝΔ με τους υπουργούς Εξωτερικών και Άμυνας με αφορμή την υπόθεση της (μη) πώλησης πολεμικού υλικού στη Σαουδική Αραβία.

Είναι ενδεικτική η δήλωση που έσπευσε να κάνει σε ουδέτερο χρόνο, τον Ιούνιο, ο τότε «γαλάζιος» τομεάρχης Άμυνας Βασίλης Κικίλιας: «Βλέπω ότι εδώ πέρα γίνεται ένα μείζον θέμα γιατί σε αυτό το κορυφαίο ζήτημα εξωτερικής πολιτικής (σ.σ. το Σοπιανό) ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, ο Εξωτερικών και ο πρωθυπουργός έχουν διαφορετική άποψη», είπε, θέτοντας προκαταβολικά θέμα «δεδηλωμένης».

«Παραθυράκι» Κοτζιά, ερώτημα για ΑΝΕΛ

Οι «μυημένοι» γνωρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, από την εποχή που ήταν Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου, είναι θετικός σε μία συμβιβαστική ονομασία, υπό την προϋπόθεση ότι αυτή δεν θα υποκρύπτει-ενθαρρύνει αλυτρωτικές τάσεις στους εθνικιστικούς κύκλους της γείτονος.

Γνωρίζουν επίσης, ωστόσο, ότι ο Πάνος Καμμένος, κατά τις συζητήσεις για κυβερνητική συνεργασία μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, είχε κρατήσει ανοικτό το ενδεχόμενο διαφωνίας όταν και όποτε θα ερχόταν η ώρα «του Σκοπιανού».

Το… πολύ νερό που έχει κυλήσει στο αυλάκι αυτά τα σχεδόν τρία χρόνια δεν επιτρέπει βεβαιότητες για τη στάση του κ. Καμμένου, με το ερώτημα να παραμένει ανοικτό για τη στάση του συνόλου των βουλευτών του κόμματός του.

Από την πλευρά του ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς τάχθηκε προσφάτως υπέρ ενός «έντιμου συμβιβασμού». Ενώ τον Σεπτέμβριο, στη συνάντησή του με τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες (παρόντος του κ.Νίμιτς), επισήμανε ότι «υπάρχει ένα παράθυρο δυνατότητας εφόσον χτυπηθεί ο αλυτρωτισμός».

Μαρίνα Μάνη
Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η κυβέρνηση είτε μας παραπλανά σκοπίμως, είτε βρίσκεται σε μεγάλη σύγχυση, και ο κάθε αρμόδιος πράττει κατά το δοκούν...

Παραμένει το ερώτημα περί του πραγματικού σκοπού της επίσκεψης Ερντογάν στην Αθήνα. Αδυνατώ να πιστέψω ότι διακρίνεται από τόσο μεγάλο ερασιτεχνισμό το ελληνικό ΥΠΕΞ.

Αντιληπτή βεβαίως η προσπάθεια του Ν. Κοτζιά να κλείσει σε λίγο διάστημα όλα τα ανοικτά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, πιστεύω όμως πως δεν του χρειάζονται περισσότερα πιστοποιητικά για μια λαμπρή καριέρα σε μεγάλο αμερικανικό Πανεπιστήμιο, από εκείνα που αποφοιτούν οι μελλοντικοί ηγέτες πολλών χωρών. Το απαιτούμενο κύρος το απέκτησε με την ενασχόλησή του στο Κυπριακό. Ένα λάθος, και θα παραμείνει στα ταπεινά ελληνικά Πανεπιστήμια.

Τείνω πάντως να πλησιάσω την άποψη άσπονδων φίλων της κυβέρνησης, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι το ταυτόχρονο άνοιγμα όλων των θεμάτων (ελληνοτουρκικά, ελληνοαλβανικά, σκοπιανό) υπαγορεύεται από την προσπάθεια συνταύτισης με τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή, έναντι των δεσμεύσεων του Ντ. Τραμπ και της κυβέρνησής του για την αναβάθμιση του ρόλου της Ελλάδας και της στήριξης της κυβέρνησης στο θέμα του χρέους.

Το θέμα είναι να κλείσει κανείς τα θέματα. Το άνοιγμα είναι εύκολο. Και έγινε μεγαλύτερο με την πρόσκληση του Ερντογάν στην Αθήνα, όχι μόνον για όσα κατά της Ελλάδας εκστόμισε, αλλά και επειδή ειπώθηκαν από την πλευρά μας πολλά που εκπλήσσουν. Με πρώτο χρονολογικά την καινοφανή άποψη του Π. Παυλόπουλου, καθηγητή Δικαίου, ότι «οι συνθήκες δεν χρειάζονται αναθεώρηση, οι μέθοδοι ερμηνείας του δικαίου είναι εκείνες που προσαρμόζουν τη Συνθήκη στα εκάστοτε δεδομένα».

Δεν είμαι καθηγητής Δικαίου, αλλά από όσα θυμάμαι από το μάθημα του Διεθνούς Δικαίου, δεν υπάρχει ανάλογο προηγούμενο της διατυπωθείσας θεωρίας του Προέδρου, περί προσαρμογής Συνθήκης. Εκτός και αν εννοούσε πως η μη αντιμετώπιση της παραβατικότητας των Τούρκων, δημιουργεί εθιμικό δίκαιο, που σιωπηρώς και με την ανοχή της Ελλάδας, καταργείται μέρος ή όλη η Συνθήκη.

Εκεί που δημιουργείται μεγάλο πρόβλημα, είναι η διαβεβαίωση του πρωθυπουργού ότι θα «ξανασυζητήσουμε για την υφαλοκρηπίδα», αφιστάμενοι πλήρως της μέχρι τώρα πολιτικής μας, ότι αυτό είναι ζήτημα του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, όπως έγραψα προχθές. Εξακολουθεί δηλαδή να κυριαρχεί η άποψη του Ροζάκη, ότι δεν μπορούμε να οριοθετήσουμε την ΑΟΖ μας, αν προηγουμένως δεν μας το επιτρέψει η Τουρκία.

Και να εγκαταλείψουμε ουσιαστικά αυτήν την προοπτική, ασχολούμενοι μόνον με την ΑΟΖ. Όπου ο Ροζάκης, με τον περίεργο πάντα ρόλο του ΕΛΙΑΜΕΠ, θέλει να ασχοληθούμε με ένα θέμα, για το οποίο επί 15 χρόνια και μετά από 60 συναντήσεις των τεχνοκρατών μας με τους Τούρκους ομολόγους τους, βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή. Και μάλιστα, εγκαταλείποντας την κυρίαρχη θέση μας, ότι η επίλυση της ΑΟΖ αποτελεί αρμοδιότητα του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης. Πλέον του ότι η οριοθέτηση της ΑΟΖ, υπερκαλύπτει την υφαλοκρηπίδα. Περίεργα και ανεξήγητα συμβαίνουν, όπου η κυβέρνηση είτε μας παραπλανά σκοπίμως, είτε βρίσκεται σε μεγάλη σύγχυση, και ο κάθε αρμόδιος πράττει κατά το δοκούν.

Ο Υπουργός Ενέργειας Γιώργος Σταθάκης μας διαβεβαίωσε για την ΑΟΖ, ότι: «Η οριστική και τελική οριοθέτηση των ΑΟΖ είναι επιβεβλημένη και νομίζω θα προχωρήσουμε πολύ σύντομα. Είναι μικρές κατά τη γνώμη μου οι διαφορές και σίγουρα μπορούμε να ολοκληρώσουμε την οριοθέτηση πολύ σύντομα».

Άρα, προς τι οι συζητήσεις για υφαλοκρηπίδα; Σ’ αυτές όμως ρίχνει το βάρος η κυβέρνηση, αδιαφορώντας για όσα λέγει ο Σταθάκης, όπου με non paper και σύμφωνα με όσα είπε ο πρωθυπουργός για επανεκκίνηση των συνομιλιών για την ΑΟΖ, αναφέρεται: Συμφωνήθηκε η -υπό την υψηλή εποπτεία των δύο ηγετών- επανέναρξη των συνομιλιών ΜΟΕΑ (με ενεργή συμμετοχή της στρατιωτικής ηγεσίας και της υπηρεσιακής ηγεσίας του ΥΠΕΞ) και η επανέναρξη των διερευνητικών συνομιλιών για την υφαλοκρηπίδα».

Όποιος έχει καταλάβει τι συμβαίνει, ας ενημερώσει κι εμένα. Αν είχα εμπιστοσύνη στην διαπραγματευτική ικανότητα της κυβέρνησης, δεν θα απέρριπτα το ενδεχόμενο οι συζητήσεις περί ΑΟΖ να είναι προσχηματικές ώστε να καταληφθεί εξ απροόπτου η Τουρκία με την οριοθέτηση της ΑΟΖ. Ναι, αλλά αφού ο Σταθάκης μίλησε για μικρές λεπτομέρειες που μένουν, πώς θα αιφνιδιαστεί η Τουρκία;

Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Αναλόγως των συμφωνιών που θα υπογράψουμε με τις δύο γειτονικές μας χώρες, θα εξαρτηθεί η βασιμότητα των διεκδικήσεών τους

Προφανώς και γνωρίζει το ελληνικό ΥΠΕΞ ότι σύλλογοι Σλάβων αυτοαποκαλουμένων "Μακεδόνων" και Αλβανοτσάμηδων (απογόνων των συνεργατών των χιτλερικών στρατευμάτων), διεκδικούν στα διεθνή φόρα περιουσίες από την Ελλάδα.

Αναλόγως των συμφωνιών που θα υπογράψουμε με τους δύο γείτονες, θα εξαρτηθεί η βασιμότητα των διεκδικήσεών τους. Σημειώνω απλώς με ανησυχία, ότι ο αλβανικός Τύπος δημοσίευσε πως ο Ν. Κοτζιάς διαβεβαίωσε τον ομόλογό του Ν. Μπουσάτι, ότι το ζήτημα των Αλβανοτσάμηδων θα το συζητήσει. Ελπίζω να μη είναι αληθές το δημοσίευμα, και να μη εντάσσεται στην τακτική Ν. Κοτζιά να ανοίγει διάλογο εφ’ όλων των θεμάτων.

Δεν μπορώ να κατανοήσω αυτήν την πολιτική, παρ’ όλο που η κυβέρνηση θα μπορούσε να αποκληθεί ως η κυβέρνηση των εκπλήξεων και των ανατροπών, ενώ οι συνεχείς αποτυχίες ως προς τις διαφορές μας με τους γείτονες δεν την πτοούν και επιδιώκει να αυξήσει τον αριθμό τους. Η ευτυχής κατάληξη των συνομιλιών στην Ελβετία για το Κυπριακό, αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα.

Είναι ευτύχημα πάντως, πως οι συγγενείς των παιδιών του Παιδομαζώματος, και των συνεργατών των Ναζί που κατέφυγαν στην Αλβανία, ανησυχούν για πιθανή ανατροπή της υφιστάμενης κατάστασης, επειδή αυτοί κυρίως καρπούνται περισσότερα από 60 χρόνια τις διεκδικούμενες περιουσίες.

Είχα παλαιότερα δημοσιεύσει τις συνομιλίες εκπροσώπων του "Ουράνιου Τόξου" και του Τσάμικου Κόμματος της Αλβανίας, περί συνεργασίας στο θέμα αυτό. Όπως και την ύπαρξη γραφείου στα Σκόπια, που συγκεντρώνει αιτήσεις των "θιγομένων". Στα διεθνή φόρα ακούγονται μόνον οι απόψεις τους, ενώ απουσιάζουν οι αντίστοιχες ελληνικές. Δεν μας εκπλήσσει το γεγονός. Θα το βρούμε όμως κι αυτό μπροστά μας, και θα τρέχουμε.

Θυμίζω ότι προ καιρού, περίπου 40 Σκοπιανοί κατέφθασαν με λεωφορείο στο Δημαρχείο της Αριδαίας με σκοπό να ζητήσουν πιστοποιητικά γέννησης. Οι αιτήσεις τους παραπέμφθηκαν στο αρμόδιο υπουργείο, ενώ λίγο έλειψε να σημειωθεί επεισόδιο μεταξύ αυτών και κατοίκων του Λουτρακίου που έφτασαν στο σημείο. Ο σκοπός τους βέβαια ήταν η διεκδίκηση περιουσιών στην ευρύτερη περιοχή της Αλμωπίας.

Το ερώτημα με τι είδους διαβατήρια μπήκαν στο ελληνικό έδαφος, αφού χρησιμοποιούν τη "μακεδονική εθνότητα", δεν το απευθύνω γιατί δεν περιμένω από κανέναν πειστική απάντηση. Τα ίδια συμβαίνουν και στη Θεσπρωτία, όπου επίσης προκλητικά επιχειρούν να εισέλθουν στο ελληνικό έδαφος Αλβανοί, στων οποίων τα παραστατικά αναγράφεται ως κράτος γέννησης η… Θεσπρωτία!

Στο θολό τοπίο της πολυπολιτισμικότητας, έχουν ιδρύσει οι εμπνευστές της πλήθος διεθνών φορέων, που βλέπουν με θετικό μάτι κάθε διεκδίκηση μειονότητας, που σκοπό έχει την αποδυνάμωση των κρατών. Γι’ αυτό και δεν έπρεπε να απουσιάζει η πολιτεία από τα δρώμενα.

Υπήρξε εισήγηση στο Συμβούλιο της Ευρώπης (υπογεγραμμένη από τους κ.κ. Γκόραν Λίντμπλαντ, Έρικ Γιούγκερς, Μπλάγκοϊ Ζάζοφ, Ίβαν Ποπέσκου και Μπόρις Τσίλεβιτς - για να θυμούμαστε τα ονόματά τους, διότι τους βρίσκουμε τακτικά εναντίον μας), που θεωρεί θύτη την Ελλάδα.

Με αυτήν ζήτησαν την κατάργηση του νόμου 1540/1985 του Α. Παπανδρέου, ο οποίος επέτρεπε στους πολιτικούς πρόσφυγες να επιστρέψουν στην Ελλάδα και να διεκδικήσουν τις δημευμένες περιουσίες τους. Απέκλειε όμως, όσους δεν ήσαν Έλληνες το γένος. Ήταν μια ευφυής κίνηση, με δεδομένο ότι οι Σλάβοι θεωρούν εαυτούς ανήκοντες στο… μακεδονικό έθνος, οι δε τσάμηδες στο αλβανικό, και αποκλείονται εξ αντικειμένου.

Είχε γίνει συζήτηση, από τους ανωτέρω κυρίους στο Συμβούλιο της Ευρώπης, οι οποίοι ζήτησαν με την εισήγησή τους να τροποποιηθεί ο ελληνικός νόμος και να επιτραπεί «στους εθνικά Μακεδόνες και τους άλλους, που είναι αποκλεισμένοι, να απολαύσουν τα δικαιώματα κατοχυρωμένα από αυτούς του νόμους». Οι Έλληνες βουλευτές, που πήραν το λόγο, ανέτρεψαν τα επιχειρήματα των ευαίσθητων βουλευτών του Συμβουλίου της Ευρώπης και η εισήγηση απορρίφθηκε.

Αμέσως μετά, οι ίδιοι κύριοι, υπέβαλαν τροποποιημένη την εισήγησή τους: «να καλέσουμε τις Ελληνικές αρχές να αναθεωρήσουν γρήγορα τους νόμους 106841/1982 και 1540/1985 με πρόθεση να τερματίσουν την διάκριση που απορρέει από αυτούς, έτσι ώστε οι εθνικά Μακεδόνες και οι άλλοι να απολαύσουν τα πλήρη ωφελήματα αυτών των νόμων». Κατά τον ίδιο τρόπο απερρίφθη και η δεύτερη εισήγηση.

Θα επανέλθουν. Τα λόμπι τους στις δυτικές χώρες δραστηριοποιούνται, ενώ τα δικά μας αναζητούνται. Με σκόρπιες υποστηρίξεις επιφανών Ελλήνων, αναλόγως των γνωριμιών του εκάστοτε ΥΠΕΞ, και με την Αρχιεπισκοπή Αμερικής ευρισκόμενη αντιμέτωπη συνεχώς με σκάνδαλα, και χωρίς το κύρος του μακαριστού Ιακώβου, τον οποίοι γελοίοι πολιτικοί αποκαλούσαν CIAκωβο, οι απόδημοι δεν προσφέρουν όσα δύνανται. Τα κόμματα είχαν φροντίσει να τους χωρίσουν σε γαλάζιους και πράσινους.

Μακεδών
Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Πιέσεις για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες νωρίς την άνοιξη δέχεται από μερίδα κυβερνητικών και κομματικών στελεχών ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Ο σχεδιασμός του ιδίου, ωστόσο, δείχνει να είναι για την ώρα διαφορετικός και ο προσανατολισμός του άμεσου επιτελείου είναι η επόμενη εκλογική αναμέτρηση να γίνει είτε τον Νοέμβριο του 2018 είτε, στην έσχατη περίπτωση, τον Ιούνιο του 2019.

Σε κυβέρνηση και κόμμα υπάρχουν στελέχη που εκφράζουν την ανησυχία ότι η ολοκλήρωση του μνημονίου, τον Αύγουστο του 2018, δεν θα συνοδευθεί από «καθαρή έξοδο», θα έχει σημαντικούς περιορισμούς που θα ακυρώσουν το αφήγημα της ολοκλήρωσης της μνημονιακής περιόδου. Σχετικές δημόσιες τοποθετήσεις έχουν γίνει από τους κ. Πάνο Σκουρλέτη και Νίκο Φίλη. Ενας επιπλέον προβληματισμός είναι ότι η τέταρτη και τελευταία αξιολόγηση, στην οποία έχουν «στριμωχθεί» αρκετά δύσκολα ζητήματα, ακριβώς στη λογική μεταφοράς και του συνακόλουθου πολιτικού κόστους, μπορεί να σωρεύσει περαιτέρω φθορά στην κυβέρνηση. Υπάρχει σε μερίδα στελεχών και η λογική της «δεξιάς παρένθεσης», να γίνουν, δηλαδή, νωρίς την άνοιξη εκλογές, προκειμένου να εισπράξει το κόστος της τελευταίας κρίσιμης και δύσκολης αξιολόγησης η επόμενη κυβέρνηση, όπως και το όποιο κόστος από ένα δυσμενές πλαίσιο εξόδου της χώρας από το μνημόνιο.

Για την ώρα, αναφέρουν καλά ενημερωμένες πηγές, ο κ. Τσίπρας δεν συμμερίζεται το σκεπτικό αυτό. Μάλιστα, στο στενό επιτελείο του επικρατεί η άποψη ότι το μοναδικό επιχείρημα με το οποίο θα μπορούσε να λάβει μια τέτοια απόφαση θα ήταν αυτό της αναζήτησης νωπής εντολής για την τελική διαπραγμάτευση της επόμενης μέρας, κάτι που δεν θεωρείται απαραίτητο στη δεδομένη συγκυρία.

Οι δύο σταθμοί

Εφόσον δεν προκύψει κάποια έκτακτη κρίση, που θα υποχρεώσει την κυβέρνηση σε αλλαγή του σχεδιασμού, ο πρώτος πιθανός εκλογικός σταθμός στις πρωθυπουργικές επιλογές είναι ο Νοέμβριος του 2018. Εκεί, η κυβέρνηση μπορεί να διαμορφώσει, ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2018, το αφήγημα της επιτυχίας εξόδου της χώρας από τα μνημόνια και, παράλληλα, να υποσχεθεί, με βάση ένα αναμενόμενο θετικό αποτέλεσμα της οικονομίας, εκ νέου τη διανομή μερίσματος, για τρίτη συνεχή χρονιά. Η επιλογή αυτή έχει αρκετούς οπαδούς στην κυβέρνηση και στο κόμμα. Εχει διατυπωθεί, ωστόσο, μια ένσταση και αυτή αφορά τον προβληματισμό ότι η επιλογή προσφυγής στις κάλπες εκείνη τη χρονική περίοδο θα βοηθήσει τη Ν.Δ. να οικοδομήσει ένα εύκολο προεκλογικό αφήγημα, ότι η κυβέρνηση δραπετεύει από την έναρξη υλοποίησης των συμφωνηθέντων μέτρων στις αρχές του 2019. Ο άγνωστος Χ σε όλη αυτή τη συζήτηση, που πιθανότατα θα γείρει την πλάστιγγα προς τη μία ή προς την άλλη πλευρά, είναι το ενδεχόμενο αποχώρησης του Ταμείου από το ελληνικό πρόγραμμα, εξέλιξη που θα μπορούσε να συμπαρασύρει και τα μέτρα που έχουν συμφωνηθεί για τη διετία 2019-2020.

Το σενάριο παράτασης του κυβερνητικού βίου μέχρι τον Ιούνιο του 2019 δείχνει να συμμερίζεται ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος. Εφόσον επιβεβαιωθούν ορισμένες εκτιμήσεις, είναι πιθανόν μέχρι τότε να εισέλθει η οικονομία σε φάση έντονης ανάπτυξης, που θα δώσει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να διεκδικήσει εκ νέου την εξουσία παρουσιάζοντας μια συνολική αποτίμηση ολοκλήρωσης του προγράμματος, αλλά και του επιτεύγματος μιας οικονομίας σε άνθηση. Ως μειονέκτημα στην επιλογή αυτού του χρόνου θεωρείται η ισχυρή πιθανότητα διάψευσης των μεταμνημονιακών ελπίδων. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι όσο καλή και να είναι η πορεία της οικονομίας και των δημοσιονομικών μεγεθών, η μεταβολή στην απτή καθημερινότητα των πολιτών θα αργήσει να επέλθει. Ετσι, ελλοχεύει ο κίνδυνος της απογοήτευσης από τη διάψευση των προσδοκιών για την επομένη της ολοκλήρωσης του μνημονίου.

Τις τελικές αποφάσεις, πάντως, όσον αφορά τον χρόνο των εκλογών, θα επηρεάσουν δύο παράγοντες, εν μέρει αλληλένδετοι: ο πρώτος είναι η κυβέρνηση που θα σχηματισθεί τελικά στη Γερμανία. Στο Μέγαρο Μαξίμου περιμένουν να αποτιμήσουν, με βάση το τελικό κυβερνητικό σχήμα, ποια θα είναι η επιρροή των Σοσιαλδημοκρατών, που μπορεί να επηρεάσει συνολικά τις ισορροπίες στην Ευρώπη. Ο δεύτερος παράγων είναι οι ενδείξεις που θα διαμορφωθούν σταδιακά για το πλαίσιο της εξόδου από τη μνημονιακή περίοδο. Αν, δηλαδή, θα επιλεγεί για την Ελλάδα ένα διαφορετικό πρόγραμμα, που θα σημαίνει ότι η χώρα εξακολουθεί να αποτελεί ιδιαιτερότητα στην Ευρώπη, ή θα επιλεγεί η λύση εφαρμογής της συνταγής που ακολουθήθηκε σε Πορτογαλία ή Κύπρο και θα σημαίνει επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα.

Δώρα Αντωνίου
"Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Οκτώ ερωτήσεις-απαντήσεις για το «ναυάγιο» της επίσκεψης Ερντογάν στην Ελλάδα
Πώς ο Τούρκος πρόεδρος αυτοπροσκλήθηκε στην Ελλάδα και γιατί παραβιάστηκαν οι φόρμες της κλασικής διπλωματίας 
Ποιος ήταν αρχικά ο στόχος και σε τι αποσκοπούσε η κυβέρνηση

Η επίσκεψη Ερντογάν είχε χαρακτηριστεί ιστορική επειδή η τελευταία Τούρκου προέδρου πραγματοποιήθηκε πριν από 65 χρόνια. Βέβαια θα μείνει πράγματι στην Ιστορία, αλλά για άλλους λόγους.

Αποδείχθηκε απρόβλεπτη λόγω του γεγονότος ότι παραβιάστηκαν οι παραδοσιακές φόρμες της διπλωματίας. Ο κεντρικός στόχος της ελληνικής κυβέρνησης ήταν να διαμορφώσει ένα πλαίσιο διμερούς συνεννόησης το οποίο να εξασφαλίζει την αποφυγή εντάσεων και, πολύ περισσότερο, επεισοδίων. Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Nίκος Κοτζιάς είχε εκ των προτέρων την άποψη ότι λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και λόγω του χαρακτήρα του, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει μετατρέψει την Τουρκία σε «νευρική δύναμη».
To «διπλωματικό» ερώτημα του Έλληνα υπουργού προς τον Τούρκο πρόεδρο, με το που πάτησε το πόδι του σε Ελληνικό έδαφος «good diplomacy, ε;» αποδείχθηκε ιδιαίτερα εύστοχο. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να βρίσκεται σε συνεχή διάλογο μαζί της και, κυρίως, να παραμείνει έξω από τις τριβές και αντιπαραθέσεις που εξελίσσονται στις σχέσεις της Άγκυρας με την Ουάσινγκτον και την Ευρώπη. Η επίσκεψη Ερντογάν, ωστόσο, εξελίχθηκε διαφορετικά, με αποτέλεσμα δύο 24ωρα μετά την ολοκλήρωσή της να μετράμε κέρδη και ζημιές.

1. Πώς και πότε δρομολογήθηκε η επίσκεψη;

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα ο Ερντογάν αυτοπροσκλήθηκε στην Ελλάδα για να σπάσει την άτυπη απομόνωσή του. Το πρώτο βήμα για την επίσκεψή του έγινε με την επίσκεψη του πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ στην Αθήνα τον περασμένο Ιούνιο. Ο Έλληνας Πρόεδρος Προκόπης Παυλόπουλος είχε τότε απευθύνει μία γενική και μάλλον τυπική προφορική πρόσκληση στον Τούρκο ομόλογό του, καθώς δεν ήταν ένθερμος υποστηρικτής μιας επίσκεψης τη δεδομένη στιγμή. Το δεύτερο και καθοριστικό βήμα πραγματοποιήθηκε με την επίσκεψη του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στην Άγκυρα. Στη συνάντησή τους ο Ερντογάν αποδέχθηκε την πρόσκληση, και μάλιστα εξέφρασε την επιθυμία αυτή να πραγματοποιηθεί το ταχύτερο δυνατόν, εντός του Δεκεμβρίου.

Ήθελε να αποδείξει στο εσωτερικό της χώρας του ότι δεν είναι περιθωριοποιημένος όπως τον κατηγορεί η αντιπολίτευση. Εξ ου και ζητήθηκε από την Ελλάδα η επίσκεψη να προηγηθεί του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας που είχε προγραμματιστεί για τον Φεβρουάριο στη Θεσσαλονίκη.

Τις συνεννοήσεις εκ μέρους του πρωθυπουργού έκανε ο διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του Βαγγέλης Καλπαδάκης. Από την πλευρά της Προεδρίας της Δημοκρατίας την υπόθεση χειρίστηκε ο γενικός γραμματέας της και πρέσβης ε.τ. Γιώργος Γεννηματάς, ο οποίος είχε κεντρικό ρόλο (τότε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών) όταν ο Ερντογάν είχε επισκεφθεί τη Θράκη το 2004. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο κ. Κοτζιάς απέφυγε την άμεση εμπλοκή, αν και είχε συνεχή εποπτεία των συνεννοήσεων.

2. Γιατί η ελληνική πλευρά προσκάλεσε τον Ερντογάν;

Η άποψη που κυριάρχησε στις συζητήσεις που πραγματοποιήθηκαν κεκλεισμένων των θυρών ήταν ότι η Ελλάδα θα ωφεληθεί από την επίσκεψη αυτή, παίζοντας έναν καθοριστικό ρόλο και λειτουργώντας ως ενδιάμεσος. Από κορυφαίο κυβερνητικό αξιωματούχο ειπώθηκε ότι δεν πρέπει να χαθεί η ευκαιρία να μετατραπεί η Ελλάδα στον απαραίτητο κρίκο για τη διατήρηση των ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή. Τέλος, το Μέγαρο Μαξίμου πίστεψε ότι θα αποδείκνυε με την πρόσκληση αυτή ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν μένει στη θεωρία όταν επικαλείται την ενδυνάμωση των διμερών σχέσεων με όλους τους γείτονες, ανεξαρτήτως προβλημάτων ή ζητημάτων που παραμένουν σε εκκρεμότητα.

3. Θα μπορούσαμε να την έχουμε αποφύγει;

Κανείς δεν υποχρέωσε την Ελλάδα να προσκαλέσει τον Ερντογάν. Κάποια κυβερνητικά στελέχη εξέφρασαν ατύπως επιφύλαξη για το τάιμινγκ της επίσκεψης, αλλά ούτε οι ΗΠΑ άσκησαν πίεση, ούτε η Ε.Ε. τη συνέστησε, ούτε η Συνθήκη της Λωζάννης επέβαλε την επίσκεψη αυτή. Ήταν επιλογή-στοίχημα της ελληνικής κυβέρνησης. Όσα ακούστηκαν για ασφυκτικές πιέσεις της Ουάσινγκτον και για συμφωνία που αναγκάστηκε να κάνει ο Έλληνας πρωθυπουργός κατά τη συνάντησή του με τον Αμερικανό πρόεδρο κάποιες εβδομάδες νωρίτερα δεν επιβεβαιώνονται. Οι Αμερικανοί δεν έφεραν αντίρρηση, αλλά σίγουρα δεν επέβαλαν την επίσκεψη αυτή.

4. Ποιο είναι το παρασκήνιο της περίφημης συνέντευξης;

Η συνέντευξη του Τούρκου προέδρου στον ΣΚΑΪ προκάλεσε μεγάλο εκνευρισμό στην Αθήνα. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, αρχικά η συνέντευξη ήταν να δοθεί σε δημοσιογράφο του ΑΠΕ, όπως και ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε στο Τουρκικό Πρακτορείο Ειδήσεων «Ανατολού». Κατά τις ίδιες πληροφορίες, όμως, παρενέβη παράγοντας που σύστησε ως καλύτερη λύση τη συνέντευξη να πάρει ο Αλέξης Παπαχελάς. Η ελληνική πλευρά θεώρησε ότι με τα όσα είπε ο Ερντογάν παραβίασε τα συμφωνηθέντα. Η τουρκική πλευρά όμως θεωρεί ότι προηγήθηκαν προκλήσεις από την ελληνική πλευρά, όπως η δήλωση του υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο. Κάπως έτσι, η συμφωνία να κρατήσουν και οι δύο ηγέτες χαμηλό προφίλ τινάχθηκε στον αέρα.

5. Έδρασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αυτοβούλως;

Είναι χαρακτηριστικό ότι η δημόσια αντιπαράθεση του Ερντογάν με τον Προκόπη Παυλόπουλο προκάλεσε εντύπωση. Αντιμετωπίστηκε μάλιστα σχεδόν από το σύνολο των διεθνών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ως αιφνίδια αλλαγή κλίματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Υπήρξαν αναλυτικές αναφορές στην επιθετικότητα του Ερντογάν και την αντίδραση της Αθήνας, η οποία στην αρχή έδειξε να αιφνιδιάζεται και μετά να σηκώνει το γάντι.

Στόχος της κυβέρνησης ήταν να μη σηκωθούν οι τόνοι. Αυτό ήταν το μότο που κυριαρχούσε κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε ειδοποιήσει ότι θα κάνει μία αναφορά, δίνοντας ουσιαστικά πάσα στον Έλληνα πρωθυπουργό. Κανείς δεν ανέμενε ότι θα πάρει την μπάλα και θα τρέξει μόνος του προς τα τουρκικά δίχτυα. Ο δημόσιος διαπληκτισμός του με τον Τούρκο ομόλογό του προκάλεσε εκνευρισμό και στο Μέγαρο Μαξίμου και στο υπουργείο Εξωτερικών.

6. Η ελληνική πλευρά αποκόμισε οφέλη από την επίσκεψη;

Το Μέγαρο Μαξίμου υποστηρίζει ότι από επικοινωνιακής πλευράς η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις και να περάσει ένα σαφές μήνυμα τόσο προς τον Τούρκο πρόεδρο όσο και προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ: τα μείζονα διμερή ζητήματα θα τίθενται και πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά και δημοσίως. Στέλεχος του Μαξίμου λέει στο «ΘΕΜΑ» ότι «η διεθνής κοινότητα άκουσε τις θέσεις των δύο πλευρών και αναφορικά με την τουρκική απαίτηση για αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης τοποθετήθηκε ξεκάθαρα, διαμορφώνοντας ιδιαίτερα θετικό κλίμα για την Ελλάδα».

7. Πού χάθηκε ο Πάνος Καμμένος;

Παρά το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι κορυφαίοι υπουργοί βρίσκονταν στο πλευρό του Έλληνα πρωθυπουργού, έλειπε ο υπουργός Άμυνας. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, οι κατά καιρούς σκληρές δηλώσεις του χρησιμοποιήθηκαν από την Άγκυρα ως επιχείρημα για να μην παρίσταται. Για να διευκολυνθούν μάλιστα τα πράγματα, στη συνοδεία του Ερντογάν δεν ήταν ο Τούρκος υπουργός Άμυνας. Δεν παρέστη βέβαια ούτε στο επίσημο δείπνο που παρέθεσε ο κ. Παυλόπουλος στο Προεδρικό Μέγαρο, τη στιγμή που παραβρέθηκαν 15 Έλληνες υπουργοί και οι Τούρκοι ομόλογοί τους, καθώς και ο πρόεδρος της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης με τη σύζυγό του Μαρέβα.

8. Θα μπορούσε η κυβέρνηση να έχει απαγορεύσει την επίσκεψη Ερντογάν στη Θράκη;

Η κυβέρνηση είχε δικαίωμα να μην επιτρέψει την επίσκεψη του Τούρκου προέδρου στην Θράκη, ειδικά από τη στιγμή που είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλες προκλήσεις κατά τη διάρκεια της περιοδείας του αντιπροέδρου της τουρκικής κυβέρνησης Χακάν Τσαβούσουγλου πριν από λίγο καιρό στην περιοχή. Τότε είχε μιλήσει για τουρκική μειονότητα και είχε αναφέρει τα Σκόπια ως «Μακεδονία» για να υποστηρίξει ότι και εκεί υπάρχει «τουρκική μειονότητα», όπως επίσης στη Βουλγαρία και στο Κόσοβο. Σύμφωνα με πληροφορίες μάλιστα, ο ίδιος είχε ζητήσει να μεταφερθεί μαζικά κόσμος από την Τουρκία στην Κομοτηνή με σκοπό να διοργανωθεί μεγάλη συγκέντρωση, αλλά η εισήγησή του απορρίφθηκε από τον Ερντογάν, μετά και από τη σύσταση του υπουργού Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου.

"Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης VMRO-DPMNE, ο Νίκολα Γκρούεφσκι, υπέβαλε αμετάκλητη παραίτηση από το αξίωμα αυτό, στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος το βράδυ της Κυριακής στα Σκόπια.

Παράλληλα, η Κεντρική Επιτροπή του VMRO-DPMNE αποφάσισε τη διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου του κόμματος, την 22α και 23η Δεκεμβρίου, στο οποίο θα εκλεγεί ο νέος αρχηγός του VMRO-DPMNE.

Ο Γκρούεφσκι πριν από μερικές ημέρες είχε αναγγείλει ότι θα παραιτηθεί από αρχηγός του VMRO-DPMNE, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την βαριά ήττα του κόμματος στις δημοτικές εκλογές τον Οκτώβριο.

Κανένα στέλεχος του VMRO-DPMNE δεν έχει εκδηλώσει ακόμη δημόσια πρόθεση να διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος. Ωστόσο, σύμφωνα με κομματικές πηγές, ως επικρατέστεροι διάδοχοι του Νίκολα Γκρούεφσκι φέρονται ο γενικός γραμματέας του κόμματος Χρίστιαν Μίτσκοσκι, για τον οποίο λέγεται ότι έχει την εύνοια του Γκρούεφσκι, οι πρώην υπουργοί Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Αντόνιο Μιλόσοσκι και Νίκολα Πόποσκι, ο βουλευτής του VMRO-DPMNE Ιλίγια Ντίμοφσκι και ο πρώην υπουργός Υγείας Νίκολα Τοντόροφ.

Ο Γκρούεφσκι βρίσκεται στην ηγεσία του δεξιού, εθνικιστικού VMRO-DPMNE από το 2003, ενώ το διάστημα 2006-2016 διετέλεσε πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ.

Μετά την απώλεια της εξουσίας αλλά και την βαριά ήττα του VMRO-DPMNE στις δημοτικές εκλογές, ο Γκρούεφσκι αμφισβητήθηκε έντονα στο εσωτερικό του κόμματός του και η εσωκομματική αντιπολίτευση ζητούσε επιμόνως την παραίτησή του.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Η ελληνική πολιτική και πολιτειακή ηγεσία «έχουν κοινό μέτωπο και κοινή εμμονή» με τη μη τροποποίηση της Συνθήκης, ανέφερε σε Τούρκους δημοσιογράφους

«Εμμονή» χρεώνει στην ελληνική πολιτική και πολιτειακή ηγεσία για το θέμα της συνθήκης της Λωζάνης ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος πρόσθεσε ότι «έκανε κάποιους να ανησυχήσουν στην Ελλάδα».

Όπως μετέδωσε η ανταποκρίτρια του ΑΝΤ1 στην Τουρκία, Μαρία Ζαχαράκη, ο κ. Ερντογάν, κατά την επιστροφή του με αεροπλάνο στην Τουρκία από τη Δυτική Θράκη, που ήταν και ο τελευταίος σταθμός της εν Ελλάδι επίσκεψής του, ενημέρωσε τους Τούρκους δημοσιογράφους για όλα τα θέματα που συζητήθηκαν στην Ελλάδα με τους ομολόγους του.

Πιο συγκεκριμένα, κατά την επιστροφή του στην Τουρκία, ο Ταγίπ Ερντογάν τόνισε γιατί θεωρεί ότι πρέπει να επικαιροποιηθεί η Συνθήκη της Λωζάνης και ανέφερε χαρακτηριστικά ότι η ελληνική πολιτική και πολιτειακή ηγεσία «έχουν κοινό μέτωπο και κοινή εμμονή» με τη μη τροποποίησή της, ενώ πρόσθεσε ότι η Τουρκία δεν αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

Ο Τούρκος πρόεδρος ανέφερε ότι, στις επαφές που είχε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, και με τον Έλληνα πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, συζητήθηκε η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας για το προσφυγικό, το θέμα του Αιγαίου, οι διερευνητικές συνομιλίες και το Κυπριακό.

Αναφέρθηκε ακόμη στα προβλήματα που διαπίστωσε ο ίδιος στη Δυτική Θράκη, ενώ προκλητικά έκανε λόγο για «αναλγησία» στο θέμα της κατασκευής τζαμιού στην Αθήνα.

Παρ' όλα αυτά, έπλεξε το εγκώμιο του Έλληνα Προέδρου, Προκόπη Παυλόπουλου, για την στάση του απέναντι του κατά τη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2016 στην Τουρκία, χαρακτηρίζοντάς τον «άνθρωπο πιστό».

Ολόκληρη η συνέντευξη Ερντογάν μέσα στο αεροπλάνο της επιστροφής στην Τουρκία:
«Έκανα κάποιους να ανησυχήσουν στην Ελλάδα»

- Κατά την επίσκεψή σας στην Αθήνα και ειδικότερα κατά τις εκτιμήσεις που κάνατε με τον πρόεδρο Παυλόπουλο προέκυψε θέμα Λωζάνης

Πριν από την επίσκεψη, σε συνέντευξη που έδωσα στην ελληνική τηλεόραση νομίζω ότι προκάλεσε ανησυχία η απάντηση που έδωσα στην ερώτηση αναφορικά με τη Λωζάνη. Δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι η Τουρκία εποφθαλμιά τα εδάφη της Ελλάδας. Δεν βγήκε όμως από το στόμα μου εμένα κάτι τέτοιο. Εμείς δεν εποφθαλμιούμε τα εδάφη κανενός. Εγώ απάντησα σε μία ερώτηση που μου απευθύνθηκε σχετικά με τη Λωζάνη και αυτό που είπα ήταν ότι «αν χρειάζεται, μπορεί να γίνει επικαιροποίηση».

Άλλωστε η Λωζάνη δεν είναι μία Συνθήκη μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Και το διευκρίνισα αυτό εκεί. Η Λωζάνη είναι μία λεπτομερής Συνθήκη, στην οποία υπάρχουν μέσα κι άλλες χώρες και αποτελείται από διάφορα Πρωτόκολλα για διαφορετικά θέματα. Εγώ πιστεύω ότι αν χρειάζεται, μπορεί κάλλιστα να τροποποιηθεί. Αυτό πιστεύω εγώ. Εσείς μπορεί να μην συμφωνείτε. Ο Έλληνας Πρόεδρος είναι ομοίως της άποψης ότι τέτοιου είδους Συνθήκες δεν μπορούν να τροποποιηθούν. Κατ' εμέ, αν οι ενδιαφερόμενες πλευρές αισθανθούν αυτή την ανάγκη, τότε μπορεί κάλλιστα να τροποποιηθεί. Και αυτό είπα στον πρόεδρο Παυλόπουλο εκεί. Όταν χρειάζεται, ακόμη και τα Συντάγματα δεν τροποποιούμε στην Βουλή; Τα τροποποιούμε. Επομένως, και οι Συνθήκες αν χρειάζεται, φυσικά και μπορούν να τροποποιηθούν. Αλλά αυτό το θέμα σαν να έχει γίνει λίγο εμμονή. Το ίδιο επισήμανα και στον πρωθυπουργό Τσίπρα, όταν μίλησα μαζί του. Πάντως, η Λωζάνη είναι λάθος να εκλαμβάνεται ως θέμα που αφορά μόνο την Τουρκία και την Ελλάδα.

«Αυτό δεν μοιάζει με τζαμί»

- Αλλά και κατά την επίσκεψή σας στη Δυτική Θράκη σαν να ενοχλήσατε κάποιους…

Δεν καταλαβαίνω γιατί να ενοχλούνται κάποιοι που συναντήθηκα με ομοεθνείς μας στο Λύκειο «Τζελάλ Μπαγιάρ». Αν δεν μπορούν να ανεχθούν μία τέτοια συνάντηση, αυτό επ' ουδενί συνάδει με τη δημοκρατία. Είναι σημαντικό να εφαρμόζονται τα δικαιώματα που αναγνωρίζει η Λωζάνη για τις μειονότητες. Αλλά για παράδειγμα εκεί, για το θέμα της εκλογής μουφτή, παρά τις συζητήσεις χρόνια, το θέμα αυτό ακόμη δεν το έχουμε διευθετήσει. Όλο μας λένε για τη Σχολή της Χάλκης. Άντε και το λύσαμε αυτό το θέμα, ας πούμε… Άραγε για τα σχολεία των ομοεθνών μας στη Δυτική Θράκη θα υπάρξει ανάλογη στάση; Ή στο θέμα του τεμένους στην Αθήνα; Όλο συζητάνε και εξέλιξη καμιά. Για παράδειγμα, δήθεν κάνανε κάτι, αλλά για τζαμί δεν μοιάζει. Ούτε μιναρές δεν υπάρχει.

Και εγώ τους είπα "ωραία, κάνατε κάτι και είπατε ότι μετά από δύο μήνες θα ανοίξει. Αλλά ούτε μιναρές δεν υπάρχει. Στη δική μας κουλτούρα τζαμί χωρίς μιναρέ δεν νοείται". Όπως και για εκείνους "εκκλησία χωρίς καμπάνα, γίνεται;", τους ρώτησα. "Όχι, χρειάζεται και καμπάνα" μου είπαν. Επομένως και ο μιναρές για εμάς είναι το ίδιο σημαντικός. Όλα αυτά πρέπει να τα διευθετήσουμε, το να τα φοβόμαστε δεν έχει νόημα.

Αναφέρθηκα και στο θέμα του μουφτή, τον οποίο διορίζουν. Όμως οι εκεί μουσουλμάνοι έχουν το δικαίωμα να εκλέγουν μόνοι τους τους μουφτήδες τους. Σε αυτά πρέπει να υπάρχει αμοιβαιότητα, όπως για παράδειγμα τους εξήγησα πώς γίνεται η εκλογών των μελών της Ιεράς Συνόδου. Εσύ για να εκλέξεις Πατριάρχη στη Σύνοδο, πρέπει να διαθέτεις έναν ικανό αριθμό Μητροπολιτών. Έστειλα μήνυμα στον Πατριάρχη και του είπα "δώσε μας τα ονόματα, ας τους κάνουμε Τούρκους πολίτες και τότε θα έχεις τον απαιτούμενο αριθμό στην Ιερά Σύνοδο". Και μας έδωσαν 17 ονόματα. Και τα λύσαμε αυτά τα θέματα.

Επίσης, για να γίνει μία εκκλησία… Δεν αντιμετωπίζουμε προβλήματα με τέτοια θέματα εμείς. Αυτή τη στιγμή φτιάχνουμε τη Σουμελά και άλλες εκκλησίες. Για παράδειγμα στις 7 Ιανουαρίου θα κάνουμε τα εγκαίνια της εκκλησίας που ανήκει στους Βούλγαρους ορθοδόξους στο Φανάρι μαζί με τον πρόεδρο της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ. Εμείς αυτά τα πράγματα δεν τα βλέπουμε ως προβλήματα. Μαζί τα κάνουμε. Και πριν, όταν ήμουν δήμαρχος, είχα πάει εκεί και εγώ ο ίδιος είχα εγκρίνει την ανακαίνισή της και τώρα πάλι τα εγκαίνια μαζί θα τα κάνουμε. Όλα αυτά τα εξήγησα στις συνομιλίες μου στην Ελλάδα.

«Δεν αμφισβητούμε κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας»

Εμείς, αν υπάρχει πρόβλημα, είμαστε πάντα εδώ για να δίνουμε λύσεις. Ως Τουρκία η έγνοια μας είναι να παράγουμε λύσεις σε προβλήματα, ανοιχτά, με ειλικρίνεια, και με εποικοδομητικό τρόπο. Είμαστε γείτονες. Δεν ωφελούν κανέναν οι καβγάδες. Γι’ αυτό εμάς μάς ευχαριστούν όταν υπάρχουν θετικές εξελίξεις στις σχέσεις μας. Για παράδειγμα στον τουρισμό, πήγαν από την Τουρκία στην Ελλάδα 800.000 τουρίστες. Κι από εκείνους (σημ: τους Έλληνες) ήρθαν σε εμάς άλλοι 600.000. Τα κοινά μας είναι περισσότερα του ενός. Το αισθάνεστε και στο δρόμο άλλωστε. Μεταξύ των λαών μας δεν υπάρχει πρόβλημα, ίσα ίσα ενδιαφέρονται ο ένας για τον άλλον. Σε ανώτατο επίπεδο φυσικά μερικές φορές υπάρχουν προβλήματα, αλλά όπως έχω αναφέρει, δυστυχώς λόγω λανθασμένης αντίληψης. Αλλά είπαμε το εξής στις συνομιλίες μας στην Αθήνα: Εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα όσον αφορά στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και την εδαφική της ακεραιότητα. Πρέπει να επικεντρωθούμε σε βήματα που θα εξασφαλίσουν οφέλη και στις δύο χώρες και στους δύο λαούς.

«Ο Παυλόπουλος είναι άνθρωπος πιστός»

Να θυμίσω ότι το βράδυ της 15ης Ιουλίου, ο πρώτος που μου τηλεφώνησε ήταν ο πρόεδρος Παυλόπουλος. Αμέσως μου τηλεφώνησε. Τέτοιος «πιστός» άνθρωπος είναι. Το να αποδέχεσαι την πρόσκληση ενός τέτοιου πιστού ανθρώπου, έχει για εμάς ξεχωριστή σημασία. Είπαμε ότι είναι καλύτερο να λύνουμε τα προβλήματά μας με συζήτηση και ότι το να τα αναβάλλουμε δεν κερδίζει κανένας μας. Και η Τουρκία και η Ελλάδα πρέπει να βλέπουν τους ομοεθνείς τους και στις δύο χώρες αντιστοίχως ως «γέφυρα». Είναι αρχή μας, να βοηθάμε να βρίσκεται λύση όταν βλέπουμε ένα πρόβλημα κάπου. Για παράδειγμα το Ορφανοτροφείο στην Πρίγκηπο. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν την περίοδο Καραμανλή. Η ΕΕ υποσχέθηκε να δώσει 150 εκ. ευρώ για την ανακαίνιση του Ορφανοτροφείου. Αλλά έμεινε στα λόγια. Όταν με ενημέρωσε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, αμέσως εμείς ενδιαφερθήκαμε.

- Κύριε πρόεδρε, όταν μιλάτε για επικαιροποίηση της Λωζάνης αναφέρεστε μόνο στις λατρευτικές/θρησκευτικές ελευθερίες; Ή υπάρχουν και άλλα θέματα (σημ: προς επικαιροποίηση;)

H Λωζάνη δεν είναι μία συμφωνία μεταξύ της Τουρκίας και της Ελλάδας. Η Λωζάνη είναι μία τεράστια Συνθήκη με πολλές διαφορετικές διαστάσεις. Αν πρέπει, μπορεί να τροποποιηθεί. Αν χρειάζεται να συνεχίσει έτσι όμως, φυσικά και θα συνεχίσει έτσι. Αλλά, αν οι πλευρές αισθάνονται την ανάγκη να αλλάξουν κάποια συγκεκριμένα σημεία, μπορούν κάλλιστα να το κάνουν.

- Όπως καταλαβαίνουμε, υπάρχουν κάποια θέματα στα οποία η Ελλάδα δεν συμμορφώνεται απόλυτα με τις επιταγές της Λωζάνης…

Ναι, υπάρχουν. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο εξήγησα προ ολίγου τα προβλήματα που υπάρχουν.

- Υπάρχει διαφορά απόψεων ανάμεσα στον Έλληνα Πρόεδρο Παυλόπουλο και τον πρωθυπουργό Τσίπρα; Ο Πρόεδρος λέει ότι οι αρμοδιότητές του είναι συμβολικές. Ο Τσίπρας έχει διαφορετική άποψη για τη Λωζάνη;

Όχι, και οι δύο πιστεύουν ότι η Λωζάνη δεν μπορεί να επικαιροποιηθεί.

Το μεγαλύτερο μέρος των ερωτήσεων αφορούσε στην επίσκεψη στην Ελλάδα και λιγότερο στα υπόλοιπα θέματα της επικαιρότητας. Όσον αφορά στην αναγνώριση της Ιερουσαλήμ, ο Ταγίπ Ερντογάν επανέλαβε ότι η απόφαση των ΗΠΑ δεν δεσμεύει άλλα κράτη και ότι στη σύνοδο της Οργάνωσης Ισλαμικής Συνεργασίας, που θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη στην Κωνσταντινούπολη, θα συζητηθούν τα βήματα που πρέπει να γίνουν για το θέμα, σημειώνοντας ότι πραγματοποιεί εντατικές συνομιλίες με διάφορους ηγέτες ανά τον κόσμο για το θέμα της Ιερουσαλήμ, για το οποίο εξαπέλυσε νέα επίθεση την Κυριακή, χαρακτηρίζοντας το Ισραήλ ως "κράτος - τρομοκράτη".

Ο Τούρκος πρόεδρος στη συνέχεια αναφέρθηκε και στη διεθνή εικόνα της Τουρκίας, την οποία κάποιοι προσπαθούν να αμαυρώσουν τώρα που πάει να σταθεί στα πόδια της.

Όπως είπε, δεν είναι πρωτόγνωρο κάτι τέτοιο. Ακόμη και τον Ατατούρκ όταν προσπαθούσε να διώξει τους Έλληνες, τον χαρακτήριζαν τότε ως "τρομοκράτη", ισχυρίστηκε.

«Η εκστρατεία αμαύρωσης της εικόνας της Τουρκίας δεν είναι κάτι καινούριο. Στις 16 Σεπτεμβρίου 1922 μία εφημερίδα στις ΗΠΑ έγραφε ότι η Κωνσταντινούπολη είναι το κέντρο των μουσουλμάνων και ότι Μουσταφά Κεμάλ ήταν ο νέος ηγέτης του Ισλάμ που σχεδιάζει να εγκαταστήσει τη νέα μεγάλη πολιτικο-θεοκρατική αυτοκρατορία του.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1922 μια άλλη αμερικανική εφημερίδα έγραφε ότι ο Μουσταφά Κεμάλ σχεδίαζε να γίνει ο νέος ισλαμιστής αυτοκράτορας και ότι η συντριβή των Ελλήνων ήταν το πρώτο βήμα για το σχέδιό του. Ενδιαφέρον, δεν είναι;
Στις 10 Οκτωβρίου 1922 μία άλλη αμερικανική εφημερίδα τον χαρακτήριζε ‘Τρομερός, ο τρομερότερος των Τούρκων’.
Στις 17 Νοεμβρίου 1922 μια άλλη αμερικανική εφημερίδα χαρακτήριζε τον Κεμάλ Ατατούρκ ‘σύμβολο της τρομοκρατίας’.
Έχουν καμία διαφορά από τις σημερινές ειδήσεις; Χθες κάνανε το ίδιο, σήμερα πάλι το ίδιο κάνουν, δεν έχει αλλάξει τίποτα. Κάθε φορά που αυτό το έθνος προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, αμέσως το κατηγορούν για ‘τρομοκράτη’ και ‘τρομερό’ και προσπαθούν να δημιουργήσουν μία αρνητική εντύπωση.
Σήμερα τα ΜΜΕ της Ευρώπης και της Αμερικής τις ίδιες κατηγορίες εκτοξεύουν εναντίον μου και εναντίον της Τουρκίας. Αυτό δείχνει ότι το έθνος μας βρίσκεται στο σωστό δρόμο» δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος.

Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Με μια αόριστη δήλωση, που στην ουσία στηρίζει την κίνηση Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, αντέδρασε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών, δημιουργώντας ερωτηματικά στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, από τον οποίο υποτίθεται ότι προσδοκά επενδύσεις και συμμαχίες στην ακραία ρητορική του Έρντοαν. Προσθέτοντας και τη χτεσινή πεζοδρομιακή επίθεση του υπουργού Δικαιοσύνης στους δικαστές συλλήβδην, ο θίασος της ελληνικής ηγεσίας μπορεί να περιγραφεί ως εξής:

Πρόεδρος Δημοκρατίας ο άνθρωπος που κάθεται μαζεμένος στη γωνίτσα του καναπέ, αφήνοντας τη στάση της εξουσίας στον προσκαλεσμένο του που τον προσβάλλει, μέσα στο ελληνικό προεδρικό μέγαρο. Κι όταν ο Κασιδιάρης βάραγε την Κανέλλη μπροστά του, στην τηλεόραση, στη γωνίτσα του έκατσε.

Πρωθυπουργός, ο άνθρωπος που είναι απών και μακριά από τους κατοίκους σε κάθε καταστροφή που πλήττει τη χώρα, είτε είναι σεισμοί, πυρκαγιές, πλημμύρες. Ο χτεσινός πολιτικός που χωρίς ιδεολογικό έρμα συμβουλεύει ξένους σοσιαλιστές ηγέτες για τη στάση που πρέπει να κρατήσουν στην πολιτική τους! Τον Σούλτς για παράδειγμα.

Υπουργός Άμυνας, ο άνθρωπος που δεν ελέγχει πολιτικά ποιος πουλάει όπλα και πού από τα ελληνικά αποθέματα, ενώ βρίσκεται κάθε λίγο με την πλάτη στον τοίχο για πράξεις που δεν ταιριάζουν με το αξίωμά του. Ο άνθρωπος, που με τον αμετροεπή λόγο του βάζει σε δοκιμασία τις σχέσεις της χώρας με τους γείτονες.

Υπουργός Εξωτερικών, ο άνθρωπος που καλεί και χαμογελάει με όλους τους γείτονες ομολόγους του, που είτε με την πολιτική τους είτε με τις δηλώσεις τους ορθώνουν πάγιες και νέες διεκδικήσεις από την Ελλάδα. Ο άνθρωπος, που βάζει όλα τα θέματα στο τραπέζι για διάλογο!

Υπουργός Οικονομικών, ο άνθρωπος που δεν ασκεί την ελληνική οικονομική πολιτική, αλλά την πολιτική που του επιβάλουν οι ξένοι συνομιλητές του. Με επενδύσεις έξω από τη χώρα.

Υπουργός Εσωτερικών, ο άνθρωπος που επαναστατεί φραστικά με όλες τις πολιτικές που εφαρμόζει στο υπουργείο του και ψηφίζει στη Βουλή, ενώ υπόσχεται διαρκώς παράνομες προσλήψεις και μονιμοποιήσεις στο δημόσιο. Ο άνθρωπος, που τα έχει καλά με όλο το σάπιο συνδικαλιστικό απομεινάρι της χώρας.

Υπουργός Ανάπτυξης, ο άνθρωπος που δεν έχει ανοίξει κανένα από τα μεγάλα προγράμματα ανάπτυξης, υποσχόμενος μονίμως αυτά που διαψεύδονται την επόμενη ώρα από την πραγματικότητα.

Υπουργός Υποδομών, ο άνθρωπος που εγκαινίασε τους μεγάλους οδικούς άξονες, οι οποίοι έκλεισαν λίγο μετά τα εγκαίνια από αβαρίες. Τελευταίο επίτευγμα η οδός Αντίρριο- Ιωαννίνων που έκλεισε από καθιζήσεις. Κορυφαίο επίτευγμα η απουσία του κατά τις πολύνεκρες πλημμύρες.

Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο άνθρωπος που έχει αφήσει τους πολίτες εντελώς απροστάτευτους από τους κακοποιούς που δρουν ανενόχλητοι σε κάθε ελληνική πόλη και επαρχία. Εκτός αν είναι επώνυμοι.

Υπουργός Παιδείας, ο άνθρωπος που έχει αλλάξει 4 φορές πρακτική για το σύστημα εξετάσεων στα σχολεία και το σύστημα διδασκαλίας τους, χωρίς να έχει εφαρμόσει ακόμα κανένα. Ο άνθρωπος που θεωρεί ότι τα πανεπιστήμια δεν ανήκουν στους δασκάλους τους και στους φοιτητές τους, αλλά στον κάθε πικραμένο απ έξω.

Υπουργός Εργασίας και Ασφαλίσεων, ο άνθρωπος που κόβει τα εργασιακά δικαιώματα των πολιτών κατά παραγγελία και πετσοκόβει συντάξεις και επιδόματα στο όνομα της υπεράσπισης των πιο αδύναμων λαϊκών στρωμάτων.

Υπουργός Δικαιοσύνης, ο άνθρωπος που κρίνει τις αποφάσεις της δικαιοσύνης όχι σύμφωνα με τους νόμους που έχει ψηφίσει η Βουλή, αλλά σύμφωνα με το κοινό περί δικαίου αίσθημα, το οποίο χειροκροτάει το λιντσάρισμα, τη διαπόμπευση, την αυτοδικία, το μπάχαλο. Και το οποίο είναι δημιούργημα των πιο απολίτιστων παρελθόντων και των πιο χυδαίων πολιτικάντηδων. Ο άνθρωπος που πουλάει λαϊκισμό στη νομική επιστήμη!

Υπουργός Υγείας, ο άνθρωπος που καθιέρωσε το χαρτί τουαλέτας, τις πάπιες, τις γάζες, τις πετσέτες των συγγενών και των ασθενών ως αναλώσιμα στα δημόσια νοσοκομεία.

Υπουργός Ναυτιλίας, ο άνθρωπος που εγκαινίασε την πολιτική να παραδίνονται ακτές στο λαό ως κομμάτια της θάλασσας. Ο άνθρωπος που έχει αφήσει στο απυρόβλητο το θαλάσσιο λαθρεμπόριο καυσίμων.

Υπουργός Πολιτισμού, ο άνθρωπος που έχει μπλέξει τα δάση με τα αεροδρόμια και τους αρχαιοφύλακες με τις ισορροπίες δυνάμεων μέσα στο υπουργείο. Ο άνθρωπος που έχει αφήσει ανεπίσκεπτο το 70% των αρχαιολογικών χώρων.

Υπουργός Μεταναστευτικής πολιτικής, ο άνθρωπος που, δηλώνει, τι να κάνουμε. Μπορεί και να πεθάνουν τίποτε μετανάστες στις δομές (λέγε με στρατόπεδα συγκέντρωσης) που έχουμε φτιάξει στα νησιά!

Υπουργός Ενημέρωσης, ο άνθρωπος που θεωρεί ενημέρωση μόνο ό,τι υπηρετεί την πολιτική της κυβέρνησης και εργάζεται άοκνα για να στήσει μια τέτοια μονοπωλιακή στη χώρα, από κάθε καρυδιάς καρύδι.

Υπουργός Συντονισμού όλου αυτού του θίασου, ο άνθρωπος που έχει φτιάξει μια σελίδα για να λύνουν οι πολίτες τα προβλήματά τους που δεν τους λύνουν τα υπουργεία που συντονίζει ο ίδιος!

Σύμβουλος παρά τω πρωθυπουργώ, ο άνθρωπος που από τρακαδόρος φρικιό μετατράπηκε σε υπερασπιστή των τραπεζών και κατήγορο όσων αντιδρούν στους πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας. Γιατί, κάθε Αυλή έχει και το γελωτοποιό της.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου




Γ​​νωστή η φράση της ανορθόδοξης αισιοδοξίας του Μακρυγιάννη. Την αλίευσε και την ανέδειξε πρώτος ο Σεφέρης, στην ομιλία του για τον Μακρυγιάννη, στην Αλεξάνδρεια (16.5.1943):
«Η τύχη μάς έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Οτι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ώς τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε, και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά».
Πριν από λίγες μέρες, σε τηλεοπτικό «κανάλι» έδινε συνέντευξη ένας Έλληνας ευρωβουλευτής, ανεξάρτητος, ο Κώστας Χρυσόγονος. Είπε, κάποια στιγμή, με τόνο φωνής ήρεμο, ανεπιτήδευτο: «Κατατριβόμαστε με ασήμαντα θέματα (οι πολιτικοί), ενώ είναι αδυσώπητο, σε σαράντα μόλις χρόνια από τώρα, αν παραμείνουν στους ίδιους ρυθμούς οι εξελίξεις στο δημογραφικό και στη μετανάστευση των ντόπιων, να μην υπάρχει ούτε ίχνος Ελλήνων μέσα στα σημερινά όρια του ελλαδικού κράτους».

Για να βρούμε μιαν άκρη στις προβλέψεις, άκρη ανυπότακτη στη μικρόνοια της «αισιοδοξίας» ή της «απαισιοδοξίας», πρέπει να διερευνήσουμε και διασαφηνίσουμε τα πραγματικά δεδομένα: Όταν ο Μακρυγιάννης έλεγε «εμείς οι Ελληνες» που «η τύχη μας έχει πάντοτε ολίγους», προϋπέθετε μιαν ελληνικότητα διαφορετική από αυτήν που πιστοποιούσε ο Σεφέρης γύρω του το 1943 (γι’ αυτό και τον εξέπληττε ο Μακρυγιάννης). Διαφορετική και από την ελληνικότητα που πιστοποιεί σήμερα ο Χρυσόγονος γύρω του, με τη ρεαλιστικότατη πρόβλεψη («και πολλοί προβλέπουν») ότι θα έχει εξαφανιστεί σε σαράντα το πολύ χρόνια.

Η ελληνικότητα για την οποία μιλούσε ο Μακρυγιάννης δεν είχε σχέση με την κρατική υπηκοότητα ούτε με την πιστοποίηση της ιθαγένειας των γονέων ούτε με «πολιτικά δικαιώματα» που προσπορίζει το ανήκειν σε μια «νόμω» οργανωμένη πολιτεία. Σήμερα η υπηκοότητα είναι μια τυπική ιδιότητα, μπορούμε να την αποδείξουμε επιδείχνοντας έναν Αριθμό Δελτίου Ταυτότητας ή Διαβατηρίου ή ΑΜΚΑ ή άδειας οδήγησης αυτοκινήτου. Μας χωρίζουν από τον Μακρυγιάννη (την εκδημία του, το 1864) μόλις 153 χρόνια, αλλά και χάσμα μέγα στη νοο-τροπία, στην αντίληψη και αίσθηση «πατρίδας», στην εκτίμηση του ρόλου της Ιστορίας.

Μοιάζει παράτολμο με τις σημερινές προσλαμβάνουσες, όμως όχι παράλογο, να διερωτηθούμε μήπως η Τουρκοκρατία είχε διασώσει την τελευταία ρεαλιστική (με πραγματικό αντίκρισμα ζωής και ιστορική σάρκα) έκφανση της ελληνικότητας. Μιας ελληνικότητας που δεν ήταν υπηκοότητα, δεν την προστάτευε κανένα νομικό σχήμα συλλογικής σύμβασης (κοινωνικό συμβόλαιο-σύνταγμα), ήταν ακόμα εντελώς αμόλυντη από τον ψυχολογισμό της ιδεολογίας, τη λοιμική που αλλοτριώνει τον πατριωτισμό σε «εθνικισμό».

Όταν ο Μακρυγιάννης έλεγε «εμείς οι Ελληνες», αναφερόταν αυτονόητα, χωρίς την παραμικρή ιδεολογική επεξεργασία, σε όσους είχαν γλώσσα την ελληνική, έστω και «απελέκητη», συνείδηση ιστορική που τους έδενε οργανικά τόσο με την Πόλη, την Αγιά-Σοφιά και την αυτοκρατορία όσο και με «τους παλαιούς Ελληνες» που ήσαν «οι γυναίγοι όλης της ανθρωπότης, ο Λυκούργος, ο Πλάτων, ο Σωκράτης, ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής, ο Λεωνίδας, ο Θρασύβουλος, ο Δημοσθένης».

Το σπουδαιότερο: Ο Έλληνας για τον Μακρυγιάννη ξεχώριζε έμπρακτα, όχι με «πεποιθήσεις» και ιδεολογικές «αρχές», από τον αλλόδοξο Τούρκο και τον ετερόδοξο Φράγκο – τον διαφοροποιούσε και από τους δυο η καθημερινή πράξη: Στη λέξη κατέφυγε και ο Μαρξ (praxis) για να ξεχωρίσει τις αφηρημένες ιδέες από το ένσαρκο στην καθημερινότητα βίωμα. Μέχρι και πριν λίγα χρόνια ακόμα, αν έβλεπε ο Έλληνας συμπατριώτη του να τρώει κρέας την Παρασκευή, απορούσε: «Μα, Τούρκος είσαι;». Η πράξη της νηστείας, το αναμμένο καντήλι, ο εκκλησιασμός σαν αυτονόητη Γιορτή, ο αγιασμός, το ζύμωμα του πρόσφορου, το σταυροκόπημα, συγκροτούσαν το αυτονόητο, συγκεκριμένο αντίκρισμα της φράσης «εμείς οι Ελληνες».

Η «πράξη» δεν μπορεί να διασωθεί τεχνητά, με προπαγάνδες και συναισθηματικές ηθικολογίες, η Ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Ελληνισμός πολιτικός πια δεν υπάρχει, η Ελλάδα είναι ένα κράτος μεταπρατικό, θεμελιωμένο στη μίμηση και στην ξιπασιά, κράτος που επίμονα και μεθοδικά καταστρέφει τη γλώσσα στα σχολεία και στα κανάλια, ακυρώνει με χίλια δυο μηχανεύματα τη συνέχεια του Ελληνισμού, αλλοτριώνει την ένσαρκη στον λαϊκό πολιτισμό μεταφυσική σε ιδεολόγημα «επικρατούσας θρησκείας», εξοντώνει πεισματικά το κύτταρο της ελληνικής συνέχειας: τη μικρή αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα.

Μια ελάχιστη μακρυγιαννική «μαγιά» ίσως σώζεται ακόμα διακριτικά, αλλά «ουκ έρχεται μετά παρατηρήσεως»: Δεν είναι δυνατό να εκφραστεί από κόμμα, μεταστοιχειώνεται αμέσως σε φαιδρή παρωδία του τύπου των εγχειρημάτων Καρατζαφέρη, Ψαρουδάκη, Αδ. Γεωργιάδη. Η λέξη «κόμμα» σημαίνει καταγωγικά κομμάτι, μεράδι, προϊόν τεμαχισμού, κατάτμησης, δεν συμβιβάζεται με την καθολικότητα του ελληνικού «τρόπου».

Σε πρόσωπα, ναι, μπορεί να σώζεται η «μαγιά». Τα εξωτερικά σημάδια είναι τρία, ενδείξεις βιωμένων στόχων, όχι ιδεολογικών «πεποιθήσεων»: Να λειτουργεί ζωντανή η γλωσσική συνέχεια στον εκφραστικό της ιλιγγιώδη πλούτο, στη συντακτική λογική της αρτιότητα, στην ακεραιότητα της γραφής της. Να σώζεται η βιωματική ενάργεια της ιστορικής συνείδησης και της διαχρονικής ενοείδειας του Ελληνισμού. Να είναι συνταγματικά θεσμοθετημένη η μικρή, αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, ζωντανή συνέχεια της «πόλεως» και της «εκκλησίας» των Ελλήνων.

Τέτοιοι στόχοι γεννώνται ως προσωπική ανάγκη, δεν υπακούνε στη λογική του ιδεολογήματος. Όπως συμβαίνει με κάθε κοινωνική δυναμική που αλλάζει την Ιστορία.


Χρήστος Γιανναράς
"Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου