Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

30 Δεκ 2016


Εάν δεν συνειδητοποιήσουν ούτε το 2017 οι Έλληνες, τόσο οι Πολίτες, όσο και τα πολιτικά κόμματα ότι, η χώρα έχει εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της κατάρρευσης της, δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον – ραδιοφωνική συνομιλία.
.
«Όταν ένα ολόκληρο Έθνος συνειδητοποιεί ότι, ευρίσκεται αντιμέτωπο με το τεράστιο πρόβλημα της υπανάπτυξης στη γεωργία, στη βιομηχανική παραγωγή και στην επιστημονική εξέλιξη, κινδυνεύοντας να καταρρεύσει, ακολουθούν σημαντικές αλλαγές στο εσωτερικό του, σε εντυπωσιακό βαθμό» (C. Rogers).
.

Άποψη

Η μεγαλύτερη μας ευχή για το 2017 είναι να συνειδητοποιήσουν οι Έλληνες, τόσο οι Πολίτες, όσο και τα πολιτικά κόμματα ότι, η χώρα έχει εισέλθει στο τελευταίο στάδιο της κατάρρευσης της – οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής, καθώς επίσης πολιτισμικής. Επί πλέον ότι, η Ελλάδα δεν κινδυνεύει μόνο να μετατραπεί σε μία αποικία των δανειστών της στο διηνεκές αλλά, επίσης, πως απειλείται όσο ποτέ μέχρι σήμερα η εδαφική της ακεραιότητα – από πολλές διαφορετικές πλευρές.

Εάν λοιπόν το συνειδητοποιήσουν όλοι μαζί, τότε υπάρχει ελπίδα για το μέλλον – αφού, με βάση τον πρόλογο του κειμένου, ενεργοποιείται ολόκληρο το Έθνος απέναντι στους κινδύνους, ενώνεται και κυριολεκτικά μεγαλουργεί. Εάν όχι, η κατάρρευση ολοκληρώνεται και το Έθνος διαλύεται ολοσχερώς, καταλήγοντας στα σκουπίδια της ιστορίας – λεηλατημένο, εξαθλιωμένο και ανίκανο να αμυνθεί απέναντι στις δυνάμεις που το ωθούν στην εξαφάνιση του.

Ως εκ τούτου, θεωρούμε σωστό να προειδοποιήσουμε τους Έλληνες ότι, πρέπει να πάψουν πια να έχουν ψευδαισθήσεις, πιστεύοντας πως η χώρα θα επανέλθει σε πορεία ανάπτυξης, με ρυθμό 2,7% το 2017 – όταν επιβάλλονται νέοι φόροι ύψους σχεδόν 3 δις €, καθώς επίσης καινούργιες επιβαρύνσεις στο ασφαλιστικό, ενώ την ίδια στιγμή έχει καταστραφεί εντελώς ο παραγωγικός της ιστός.

Πόσο μάλλον όταν στον προϋπολογισμό σχεδιάζεται μία ακόμη μείωση των δημοσίων δαπανών, η οποία προκαλεί διπλάσια πτώση του ΑΕΠ, σχετικά με τους φόρους – ενώ η φοροδοτική ικανότητα των Πολιτών έχει σχεδόν μηδενισθεί.

Οι Έλληνες πρέπει να πάψουν επίσης να ελπίζουν ότι, με νέες εκλογές, καθώς επίσης με μία καινούργια κυβέρνηση, θα λυθούν τα προβλήματα τους – αφού, εκτός του ότι θα πρόκειται για μία επανάληψη του πειράματος της διετίας 2012-2014, όπου ως γνωστόν θεωρείται ως ο ορισμός της ανοησίας κατά τον Αϊνστάιν, οι συνθήκες είναι κατά πολύ δυσμενέστερες από τότε.

Ακόμη χειρότερα όταν το ευρύτερο περιβάλλον της πατρίδας μας, ολόκληρος ο πλανήτης δηλαδή και όχι μόνο η Ευρώπη, ευρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού (ανάλυση), απειλούμενος από αλλεπάλληλα κραχ που θα τον βύθιζαν στο χάος – γεγονός που σημαίνει ότι, αρκεί μία μικρή σπίθα για να ξεσπάσει μία καταστροφική πυρκαγιά, με συνέπειες που είναι αδύνατον να προβλεφθούν.

Περαιτέρω, αυτοί που θεωρούν πως η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να υπογράψει ένα τέταρτο μνημόνιο (εμείς πιστεύουμε πως θα έχει ανάγκη από 5ο, 6ο κοκ., αφού δεν βλέπουμε πώς θα χρηματοδοτούταν από τις αγορές), πιθανότατα δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τις διαθέσεις των δανειστών – με την έννοια πως αμφιβάλλουμε πάρα πολύ, σχετικά με το εάν θα είναι πρόθυμοι να μας δώσουν επί πλέον χρήματα, κυρίως επειδή δεν θα έχουν πια κανένα συμφέρον.

Αντίθετα, κάποια στιγμή θα τους συμφέρει (2018) η μετάβαση της χώρας μας στη δραχμή, έτσι ώστε να ολοκληρωθεί η μετατροπή των Ελλήνων σε δουλοπάροικους – δηλαδή, σε χαμηλού κόστους εργαζομένους της γερμανικής και λοιπής βιομηχανίας. Επίσης για να μπορούν να αγοράσουν όλα όσα «πάγια» θα έχουν απομείνει (ακίνητα, οικόπεδα, νησιά, επιχειρήσεις κλπ.), έναντι υποτιμημένων δραχμών – οπότε να επιστρέψει η Ελλάδα σε πορεία ανάπτυξης, από την οποία όμως δεν θα έχουν πια κανένα απολύτως όφελος οι ιθαγενείς.

Βέβαια, όταν τελειώνει ένα δύσκολο έτος, όπως ήταν ασφαλώς το 2016, δεν είναι καθόλου ευχάριστο να προβλέπει κανείς ένα πολύ χειρότερο επόμενο – ειδικά για μία χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία έχει υποφέρει τα πάνδεινα τα τελευταία επτά χρόνια.

Εν τούτοις, θα ήταν ανεύθυνη η διασπορά ψευδών ελπίδων εκ μέρους μας, αφού έτσι δεν συνειδητοποιούν τι ακριβώς συμβαίνει οι Πολίτες – οπότε δεν ενεργοποιούνται και δεν ενώνονται μεταξύ τους, για να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους που τους απειλούν. Ακολουθεί η  συνομιλία του κ. Σαχίνη με τον κ. Βιλιάρδο για θέματα της επικαιρότητας.


Analyst Team
Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




GREXIT ΤΩΡΑ!! Δεν είχαμε, δεν έχουμε και ούτε θα έχουμε ποτέ Ενωμένη Ευρώπη. Η Ευρώπη είναι μία αυτοκρατορία που έχει υποδουλώσει την Ελλάδα για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των άλλων κρατών. Απλά στα σημερινά χρόνια η υποδούλωση έχει αλλάξει μορφή. Γότθοι, Οστρογότθοι, Βησιγότθοι, Ούννοι, Φράγκοι – αυτοί είναι λαοί της βόρειας Ευρώπης.
Πριν από πολλά χρόνια, με προβιές για ένδυση και με ρόπαλα στα χέρια, έκαναν επιδρομές στην νότια Ευρώπη και κυρίως στον Ελληνικό χώρο. Κατέστρεφαν και άρπαζαν ότι καλό υπήρχε. Αργότερα έβαλαν ένα σταυρό στο στήθος και έκαναν επιδρομές με πρόσχημα να απελευθερώσουν τους άγιους τόπους, Στην ουσία βέβαια έκαναν αυτό που ήξεραν καλύτερα – δηλαδή να κλέβουν, να σκοτώνουν και να καταστρέφουν.
Σήμερα έβαλαν κοστούμια και γραβάτες, ενώ με όπλα τα μνημόνια κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα. Τα κάστρα όμως πέφτουν πάντοτε από μέσα. Χρησιμοποιώντας έτσι τους εγχώριους προδότες που είναι οι πολιτικοί μας, κατόρθωσαν για μια ακόμα φορά να υποτάξουν την Πατρίδα μας.
Απλοί σκλάβοι είμαστε που στηρίζουμε το μαστιγωτή μας. Δεν έχουμε τίποτα ίδιο με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, ενώ δεν υπάρχει καμία διάθεση εκ μέρους της Ευρώπης να αλλάξει πρόσωπο – ούτε στο μεταναστευτικό πρόβλημα, πόσο μάλλον στο οικονομικό. Δεν διαφέρει σε τίποτα από την τουρκοκρατία η σημερινή μας κατάσταση.
Η μοναδική διαφορά είναι το ότι, τότε είχες έναν πασά, ενώ τώρα την Τρόικα, καθώς επίσης όλους σχεδόν τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να μας σφυροκοπούν. Καληνύχτα Ελλάδα – αν ποτέ ξυπνήσεις ξύπνα και εμένα για να ξυπνήσω και το γείτονα« (Εστίν μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία).
.

Άποψη

Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε από μία Ελληνίδα και Μακεδόνα, η οποία έχει στο προφίλ της την τελευταία πρόταση – σύμφωνα με την οποία και η Μακεδονία είναι Ελλάδα, εννοώντας προφανώς ολόκληρη την περιοχή, το 60% περίπου της οποίας παραμένει υποδουλωμένο. Η «κραυγή» της εξόδου (GREXIT) έχει τη συναισθηματική λογική της, όπως επίσης η περιγραφή των βαρβάρων και των προδοτών –  αν και πολλά λάθη είναι ασφαλώς δικά μας, αφού δεν προσέξαμε και υπερχρεώσαμε την πατρίδα μας, με αποτέλεσμα να καταλήξει έρμαιο στα χέρια των δανειστών της.
Περαιτέρω, συνεχίζουμε να κάνουμε λάθη, υποτιμώντας ανεύθυνα το γεγονός ότι, η σημαντικότερη επένδυση για μία κοινωνία πρέπει είναι η αντικατάσταση της – αν και δεν είμαστε η μοναδική χώρα του ευρωπαϊκού Νότου, αφού τα ίδια ακριβώς λάθη κάνει και η Ισπανία, ο πληθυσμός της οποίας μετά το 2008 μειώνεται σταθερά κατά 72 άτομα την ημέρα (πηγή).

Εάν δε σε αυτό το μέγεθος, το οποίο είναι πολύ μεγαλύτερο ως ποσοστό επί του συνολικού πληθυσμού στην Ελλάδα, προσθέσει κανείς τη μετανάστευση των νέων, τότε θα διαπιστώσει ότι, η μεγαλύτερη αποτυχία της χώρας μας είναι η αδυναμία αντικατάστασης του πληθυσμού της – η οποία θα αποβεί δυστυχώς μοιραία, εάν δεν αντιδράσουμε αμέσως.

Επειδή τώρα εμείς εξετάζουμε τα γεγονότα πάντοτε από την οικονομική τους οπτική γωνία, θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε το επόμενο γράφημα – από το οποίο φαίνεται πολύ καθαρά η σχέση του ΑΕΠ μίας χώρας με τον πληθυσμό της, στο παράδειγμα της Ισπανίας.


Επεξήγηση γραφήματος: Εξέλιξη του ισπανικού ΑΕΠ (γαλάζια καμπύλη), σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας (κόκκινη καμπύλη).
.
Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, η τρομακτικά μεγαλύτερη πτώση του ελληνικού ΑΕΠ σε σχέση με το ισπανικό, τεκμηριώνει το μέγεθος του προβλήματος για την πατρίδα μας. Από την άλλη πλευρά με δεδομένο το ότι, η επίδραση είναι «αμφίδρομη», πως η μείωση του πληθυσμού δηλαδή μειώνει αντίστοιχα το ΑΕΠ σε μακροπρόθεσμη βάση, εύκολα συμπεραίνει κανείς πού ακριβώς οδηγούμαστε – επιμένοντας να πιστεύουμε στις ψεύτικες ελπίδες που διασπείρουν σκόπιμα οι δανειστές και οι κυβερνήσεις μας, περί ανάπτυξης και εξόδου της χώρας μας από την κρίση.

Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Βασίλης Παπαγεωργίου
Αναλυτής ΚΕΔΙΣΑ


Οι εξαγγελίες που πραγματοποιήθηκαν το βράδυ της 29ης Δεκεμβρίου 2016 από την απερχόμενη κυβέρνηση Obama για νέο κύμα κυρώσεων εις βάρος της Ρωσίας, λόγω της υποτιθεμένης ανάμειξής της τελευταίας στις Αμερικανικές προεδρικές εκλογές, φαίνεται πως αποτελούν μια ακόμα προσπάθεια κλιμάκωσης της διπλωματικής κρίσης μεταξύ των δύο χωρών. Αυτή τη φορά η Ρωσία κατηγορείται για κυβερνοεπιθέσεις στην Εθνική Επιτροπή του Δημοκρατικού Κόμματος (DNC), στην προεκλογική εκστρατεία της Δημοκρατικής υποψήφιας Hillary Clinton, αλλά και σε άλλους πολιτικούς οργανισμούς, με σκοπό να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα προς όφελος του νέου Αμερικανού Προέδρου, Ρεπουμπλικανού Donald Trump.[1]

Πιο συγκεκριμένα και όσον αφορά τις εξαγγελίες Obama, αυτές περιλαμβάνουν την άμεση απέλαση 35 Ρώσων διπλωματών αλλά και το κλείσιμο δυο ρωσικών «προκαλλυμάτων» της GRU, της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών της Ρωσίας.[2] Ο Αμερικανός Πρόεδρος επικαλέστηκε την επίσημη έκθεση, που συντάχθηκε από κοινού από το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ και το FBI, για ανάμειξη της Ρωσίας στις αμερικανικές εκλογές μέσω «κακόβουλης δραστηριότητας στον κυβερνοχώρο»[3]. Αξίζει να σημειωθεί πως, σε κανένα σημείο της έκθεσης, δεν αναφέρεται το όνομα των WikiLeaks, από τα οποία διέρρευσαν τα εσωτερικά email που έθεσαν σε αμφισβήτηση την αμεροληψία του DNC στη διαδικασία των προκριματικών εκλογών του κόμματος για το χρίσμα του Δημοκρατικού υποψηφίου.[4] Στην εν λόγω έκθεση, επισυνάπτεται ένα παράρτημα με εκατοντάδες διευθύνσεις IP (μοναδικός αριθμός πρωτοκόλλου) από τις οποίες φαίνεται να ξεκίνησαν κυβερνοεπιθέσεις, όμως μόλις δύο από τις συνολικά 248 διευθύνσεις ΙP εντοπίζονται επιβεβαιωμένα στη Ρωσία, με την πλειονότητά τους να εντοπίζεται σε διάφορες άλλες περιοχές ανά τον κόσμο.[5]
Θα πρέπει να υπογραμμιστεί επίσης πως οι επιθέσεις στον Κυβερνοχώρο, λόγω της υβριδικής τους φύσεως, χαρακτηρίζονται από δυσκολία εντοπισμού του δράστη. Συχνά οι δράστες χρησιμοποιούν άλλους υπολογιστές ως ξενιστές (υπολογιστές zombie) εν αγνοία των πραγματικών χρηστών τους, συνήθως από διαφορετικά μέρη ανά τον κόσμο, και μέσω αυτών πραγματοποιούνται οι επιθέσεις. Κατά συνέπεια, σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις δεν επαρκούν τα στοιχεία για να κατηγορηθεί ευθέως το Ρωσικό κράτος αφού οι διευθύνσεις ΙΡ δεν μπορούν να αποτελέσουν ασφαλή ένδειξη για εξαγωγή συμπερασμάτων. Σε αυτό το συμπέρασμα καταλήγει και ο John D. McAfee, ο προγραμματιστής του ομώνυμου λογισμικού προστασίας από ιούς το οποίο αποτέλεσε το πρώτο προϊόν του είδους που κυκλοφόρησε στην αγορά.[6] Σύμφωνα με τον ίδιο, η έκθεση είναι «αβάσιμη» αφού οι χάκερς μπορούν να χρησιμοποιήσουν ψευδή στοιχεία όσον αφορά τη θέση τους, τη γλώσσα αλλά και οποιοδήποτε άλλο στοιχείο που θα μπορούσε να οδηγήσει σε αυτούς. Συμπλήρωσε λέγοντας πως οποιοσδήποτε χάκερ είχε την τεχνογνωσία και ικανότητα να διεισδύσει στο DNC, θα είχε και τη δυνατότητα να κρύψει τα ίχνη του.[7]

Η πρώτη σχετική αναφορά για κυβερνοεπιθέσεις από τους Ρώσους είχε πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου στις 7 Οκτωβρίου 2016, όταν η κυβέρνηση Obama κατηγόρησε ευθέως τη Ρωσία για προσπάθεια ανάμειξης στις αμερικανικές εκλογές. Έκτοτε, και πολύ περισσότερο από το διάστημα που ο Trump ανακηρύχθηκε νικητής των Προεδρικών εκλογών στις 8 Νοεμβρίου 2016, η κυβέρνηση Obama υιοθέτησε μια ακόμα πιο επιθετική ρητορική εις βάρος της Ρωσίας, με αποκορύφωμα τις χθεσινές εξαγγελίες του Αμερικανού Προέδρου. Ο απερχόμενος Αμερικανός Πρόεδρος ανέφερε πως αναμένεται να ακολουθήσουν και άλλα μέτρα, κάποια από τα οποία δε θα δημοσιοποιηθούν.[8] Υπενθυμίζουμε πως σε περίπτωση κυβερνοεπιθέσεων, σύμφωνα με τη «Διεθνή Στρατηγική για τον Κυβερνοχώρο» που δημοσιεύτηκε το 2011 από τον Λευκό Οίκο, οι ΗΠΑ έχουν «κάθε δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν όλα τα απαραίτητα μέσα» συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών.[9]

Κατά συνέπεια, φαίνεται πως η κυβέρνηση του Δημοκρατικού κόμματος, λίγο πριν παραδώσει την εξουσία στον Πρόεδρο Trump, φοβούμενη μια πιθανή αναθέρμανση των Ρωσο-Αμερικανικών σχέσεων υπό τον νέο Πρόεδρο, προσπαθεί να δημιουργήσει ένα «αγεφύρωτο χάσμα» μεταξύ των δύο κρατών, το οποίο δεν θα μπορέσει να γεφυρώσει η επιθυμία του νέου Προέδρου για βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, ενώ, αν το επιδιώξει, θα βρει απέναντι του μια μεγάλη μερίδα Δημοκρατικών αλλά και Ρεπουμπλικανών Γερουσιαστών αλλά και της κοινής γνώμης.[10] Υπενθυμίζουμε πως ο Trump είχε εκφραστεί με κολακευτικά σχόλια για τον Πούτιν στο παρελθόν, ενώ τέως σύμβουλοι του, αλλά και νυν υποψήφιοι για σημαντικές κυβερνητικές θέσεις (βλ. τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Exxon Mobil, Rex Tillerson, για τη θέση του Υπουργού Εξωτερικών)[11] φημολογείται πως διατηρούσαν οικονομικές σχέσεις ή εν γένει δεσμούς με Ρώσους ολιγάρχες κατά το πρόσφατο παρελθόν.[12] Όταν ρωτήθηκε την ίδια νύχτα της ανακοίνωσης των εξαγγελιών Obama, ο ίδιος ο Πρόεδρος Trump για τη γνώμη του πάνω στο ζήτημα, προσπάθησε να μη δώσει ιδιαίτερη έκθεση στο θέμα, λέγοντας πως «πρέπει να προχωρήσουμε σε μεγαλύτερα και καλύτερα πράγματα» αλλά υποσχέθηκε να «ενημερωθεί για το θέμα από τις αρμόδιες υπηρεσίες πληροφοριών»[13] Θα πρέπει τέλος να σημειωθεί πως, από την πλευρά του, ο Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν ο οποίος έχει εκφραστεί με εξίσου κολακευτικά σχόλια για το νέο Αμερικανό Πρόεδρο, φαίνεται ωφελημένος από την εκλογή Trump έναντι της Hillary, καθώς ελπίζει σε βελτίωση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, και σε άρση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί από τη Δύση τα τελευταία χρόνια εις βάρος της Ρωσίας.

Στη ρητορική της κυβέρνησης Obama φαίνεται να συντονίζεται και η Γερμανία καθώς η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ, λίγες ώρες μετά το πέρας της εκλογικής διαδικασίας στις 8 Νοεμβρίου, εξέφρασε τους φόβους της για ενδεχόμενες κυβερνοεπιθέσεις από Ρωσικούς δρώντες στις επερχόμενες Γερμανικές εκλογές.[14] Αντίστοιχα, λίγες ώρες μετά τις χθεσινές εξαγγελίες Obama, ανέβηκε εκ νέου άρθρο στους Financial Times, σχετικά με τους Γερμανικούς φόβους για πιθανές κυβερνοεπιθέσεις από πλευράς Ρωσίας.[15] Η Ρωσία έχει βρεθεί αρκετές φορές στο στόχαστρο κατά το πρόσφατο παρελθόν για τη χρήση των δυνατοτήτων κυβερνοεπίθεσης που φαίνεται να αναπτύσσει. Χώρες οι οποίες έχουν δεχθεί κατά το παρελθόν σωρεία κυβερνοεπιθέσεων όπως η Γεωργία και η Εσθονία, έχουν κατηγορήσει ευθέως την Ρωσία για τέτοιου είδους πρακτικές.

Ως απάντηση στις κινήσεις Obama, το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών εισηγήθηκε με τη σειρά του την απέλαση 35 αμερικανών διπλωματών ως αντίποινα (tit for tat), όμως ο Πρόεδρος της Ρωσίας απέρριψε αυτή τη πρόταση καθώς περιμένει την ανάληψη των καθηκόντων του Trump, ενώ χαρακτήρισε αυτές τις κινήσεις ως «ανεύθυνη διπλωματία επιπέδου κουζίνας» και ανέφερε πως «δε θα πέσει στο επίπεδο της»[16] Η ψύχραιμη αντίδραση από πλευράς ρωσικής ηγεσίας δείχνει πως αντιμετωπίζει την παραπάνω κίνηση του απερχόμενου Προέδρου ως «παγίδα» η οποία θα την δεσμεύσει σε ολική ρήξη των σχέσεων με τις ΗΠΑ.[17]

Συμπερασματικά, παραμένει αβέβαιο αν αυτή η προσπάθεια για τη δημιουργία ενός χάσματος θα έχει αποτέλεσμα όσο η Ρωσία αντιδρά ήπια σε αυτές τις κυρώσεις και τις ενέργειες. Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο νέος Πρόεδρος Trump, φαίνεται αποφασισμένος να μη δώσει ιδιαίτερη σημασία στο ζήτημα και να καλλιεργήσει μια διαφορετική σχέση με τον Ρώσο Πρόεδρο Πούτιν, στη βάση του «αμοιβαίου οφέλους» με επιχειρηματικούς όρους με τους οποίους φαίνεται να αντιλαμβάνεται και να προσεγγίζει  τα ζητήματα τόσο της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ. Το ερώτημα είναι αν μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, δεδομένου των πιέσεων που θα υπάρξουν στο εσωτερικό των ΗΠΑ για τη συνέχιση της πολιτικής που ακολουθείται τα τελευταία χρόνια ως προς τη Ρωσία.

Πηγές


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ο Ρώσος πρόεδρος απέρριψε τελικά την πρόταση του υπουργού Εξωτερικών Sergei Lavrov για απέλαση 35 Αμερικανών διπλωματών, ως απάντηση στην αντίστοιχη χθεσινή απόφαση των ΗΠΑ.

Σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο Russia Today, o V. Putin επεσήμανε ότι η απόφαση του προέδρου Obama να απελάσει τους Ρώσους διπλωμάτες είναι μια προβοκατόρικη πράξη, αλλά η Ρωσία δεν θα τσιμπήσει το δόλωμα.

«Διατηρούμε το δικαίωμα να απαντήσουμε, αλλά δεν θα βυθιστούμε στο επίπεδο αυτής της ανεύθυνης διπλωματίας, επιπέδου “κουζίνας”. Θα κάνουμε τις κατάλληλες κινήσεις για να αποκαταστήσουμε της Ρωσο-Αμερικανικές σχέσεις βασιζόμενοι στις πολιτικές που θα υιοθετήσει η κυβέρνηση του νεοεκλεγέντος προέδρου Donald Trump,» τόνισε ο Ρώσος πρόεδρος μέσω ανακοίνωσης που έδωσε τη δημοσιότητα το Κρεμλίνο.

Ο V. Putin αποκήρυξε τα «νέα μη φιλικά μέτρα» που έλαβε η κβέρνηση του Barack Obama, χαρακτηρίζοντάς τα «προκλητικά» και υποστηρίζοντας πως «έχουν στόχο να υπονομεύσουν τις ρωσοαμερικανικές σχέσεις».

Ο υπουργός Εξωτερικών Sergei Lavrov είπε νωρίτερα ότι είχε προτείνει στον V. Putin η Ρωσία να απελάσει 35 Αμερικανούς διπλωμάτες και να απαγορεύσει σε μέλη της αμερικανικής διπλωματικής αποστολής να χρησιμοποιούν δύο εγκαταστάσεις στη Μόσχα, ως αντίποινα στις απελάσεις και τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν από την Ουάσινγκτον. Ο Lavrov δήλωσε ότι οι ισχυρισμοί πως η Ρωσία είχε εμπλοκή στις φετινές προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ είναι αβάσιμοι.

«Είναι κρίμα που η κυβέρνηση του προέδρου Barack Obama ολοκληρώνει το έργο της με αυτό τον τρόπο, αλλά παρόλα αυτά του εύχομαι Καλή Χρονιά, όπως και στα μέλη της οικογένειάς του», δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος.

Παράλληλα, ο V. Putin κάλεσε «όλα τα παιδιά των Αμερικανών διπλωματών», που είναι διαπιστευμένοι στη Ρωσία, στην παραδοσιακή γιορτή που διοργανώνει το Κρεμλίνο στις 7 Ιανουαρίου για το Νέο Έτος και τα Χριστούγεννα.

Ο Ρώσος πρωθυπουργός Dmitry Medvedev δήλωσε νωρίτερα ότι η κυβέρνηση του Obama ολοκληρώνει τη θητεία της με «έναν αντιρωσικό επιθανάτιο σπασμό».

«Είναι λυπηρό που η κυβέρνηση Obama, που ξεκίνησε με την αποκατάσταση των σχέσεών μας, ολοκληρώνει τη θητεία της με έναν αντιρωσικό επιθανάτιο σπασμό. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη», έγραψε ο Medvedev, που ήταν πρόεδρος της Ρωσίας το 2009, όταν ο Obama προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις των δύο χωρών, στον επίσημο λογαριασμό του στο Facebook.

Liberal με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




"Το πολιτικό προσωπικό πρέπει να πονέσει για να καθαρθεί το πολιτικό σύστημα. Θα έλεγα ότι πρέπει να πάνε στη φυλακή όλοι οι πρωθυπουργοί της περιόδου του ευρώ"
Ας θυμηθούμε μία παλαιότερη συνέντευξη του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη που αφορά στο πολιτικό σκηνικό της χώρας μας που παραμένει το ίδιο. Μόνον οι πρωταγωνιστές της πολιτικής τάξης αλλάζουν...!!!!

Λάβρος κατά του πολιτικού συστήματος είναι ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Γιώργος Κοντογιώργης. «Η πολιτική τάξη, αν πιστέψει ότι οι εκλογές τής δίνουν λαϊκή νομιμοποίηση για να μην αλλάξει, θα οδηγηθεί στην κατάρρευση του εαυτού της μέχρι το τέλος του χρόνου, δεν θα αντέξει», δηλώνει στα «Επίκαιρα».
Σχολιάζει τη σύλληψη του Άκη Τσοχατζόπουλου λέγοντας ότι «έριξαν ένα "πολιτικό πτώμα" στην εκλογική αρένα» και επιμένει ότι πρέπει να καθίσουν στο σκαμνί όλοι όσοι μας έφεραν εδώ - ένοχοι και συνένοχοι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και βουλευτές.
Περιγράφει με μελανά χρώματα την πραγματικότητα της καταστροφής μας. «Η Ελλάδα βρίσκεται υπό διπλή κατοχή», λέει. «Την εσωτερική κομματοκρατία, και τώρα μας υπέβαλαν και σε εξωτερική, τη θεσμοθέτησαν». Ποια είναι η λύση που προτείνει; Ένα νέο Μνημόνιο, αλλά για το πολιτικό σύστημα και το κράτος...

- Κύριε Κοντογιώργη, ο Άκης Τσοχατζόπουλος βρίσκεται στον Κορυδαλλό. Κάλλιο αργά παρά ποτέ;
Έριξαν ένα «πολιτικό πτώμα» στην εκλογική αρένα για να δείξουν ότι κάνουν κάθαρση, Έτσι νομίζουν πως θα ξεπεράσουν το γεγονός ότι η Βουλή, αφού νομοθέτησε την ασυλία του πολιτικού αδικήματος, λειτουργεί ως θεσμός λεύκανσης των συμμοριών που δημιουργεί και συγκαλύπτει η δυναστική κομματοκρατία.

- Υπάρχουν πολλοί «Άκηδες» που συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι;
Προφανώς ναι. Διαφορετικά, θα έπρεπε η «μισή» Βουλή να συλληφθεί για ενεργό διαφθορά κι η άλλη «μισή» για συνεργεία στη θεσμική και πολιτική της κάλυψη.

- Να καθίσουν στο σκαμνί και όσοι μας έφεραν εδώ;
Το πολιτικό προσωπικό πρέπει να πονέσει για να καθαρθεί το πολιτικό σύστημα. Θα έλεγα ότι πρέπει να πάνε στη φυλακή όλοι οι πρωθυπουργοί της περιόδου του ευρώ.

- Δηλαδή, ο Σημίτης, ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, ακόμη και ο Λουκάς Παπαδήμος;
Ο τελευταίος απλώς δεν φαίνεται να συνέλαβε το πραγματικό πρόβλημα της χώρας και στο μέγεθος του διακυβεύματος. Αποδέχτηκε το ρόλο του πρωθυπουργού περιορισμένης ευθύνης, λειτουργώντας απλώς ως όμηρος της κομματοκρατίας. Όσο για τον Γιώργο Παπανδρέου, έχει προτεραιότητα, καθώς επέλεξε με εγκληματική πρόθεση τον ενταφιασμό της χώρας. Τη μοίρα των πρωθυπουργών πρέπει να έχουν κι όσοι διαχειρίστηκαν κατ' ελάχιστον την οικονομία και τη δημόσια διοίκηση.

- Στους αντίστοιχους υπουργούς αναφέρεστε...
Λέω κατ' ελάχιστον αυτοί, διότι όλη η πολιτική τάξη είναι συνυπεύθυνη για την καταστροφή.

- Για όλα φταίει το ευρώ;
Αυτή είναι λάθος προσέγγιση. Θεωρώ ότι, από τη στιγμή που αποφασίστηκε η είσοδος της χώρας στο ευρώ, θα έπρεπε να ληφθούν μέτρα προσαρμογής στο νέο περιβάλλον. Αντί να γίνει αυτό, επανέφεραν ολικά την πολιτική σκηνή στο καθεστώς της φαυλοκρατίας του 19ου αιώνα. Δανείζονταν για να στήσουν τη μεγάλη κραιπάλη για τον εαυτό τους και για τους συγκατανευσιφάγους της διαπλοκής. Εργάστηκαν συστηματικά για την παρασιτική μεταμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας.

- Πρόσφατα δηλώσατε στον ΑΝΤΙ, με αφορμή την αυτοκτονία του 77χρονου στο Σύνταγμα, ότι «αντί να αυτοκτονούν οι φορείς της καταστροφής, αυτοκτονούν τα θύματά τους».
Η πολιτική τάξη επιδεικνύει μια αλαζονική αλλοτρίωση κι έναν ανάλγητο κυνισμό μέσα στην κρίση, ομολογώντας ότι αντιμετωπίζει την κοινωνία ως το μείζονα εχθρό της. Βαθαίνοντας με τις επιλογές της την περαιτέρω καταστροφή, καλλιεργεί την απόγνωση, χωρίς να δείχνει καμία διάθεση να αλλάξει η ίδια και οι πολιτικές της στο παραμικρό.

- Τους πετάνε, όμως, νεράντζια...
Είναι σε κατ' οίκον περιορισμό. Τους προπηλακίζουν... Η κοινωνία τούς δηλώνει ότι δεν τους θέλει. Αυτοί, όμως, επιμένουν ετσιθελικά να την ηγεμονεύουν. Στα μάτια του κόσμου είναι πια δυσδιάκριτη η διαφορά ανάμεσα στο σημερινό πολιτικό σύστημα και σε ένα τυπικά αυταρχικό καθεστώς ή σε ένα «κοινοβουλευτικό» κόμμα και στη Χρυσή Αυγή. Όμως οι προπηλακισμοί συνιστούν ακόμη ατομικές πράξεις καταναγκασμού, που, ωστόσο, υποκρύπτουν μια αναβράζουσα εξεγερτική προδιάθεση. Αν το λεγόμενο «κοινοβουλευτικό σύστημα» θέλει να διασωθεί, πρέπει επειγόντως να ανασυγκροτηθεί έκ του μηδενός. Αναφέρομαι στους τρεις πυλώνες της καταστροφής: το πολιτικό σύστημα, τη δημόσια διοίκηση και τη Δικαιοσύνη, τη νομοθεσία.

- Μπορεί, εκτιμάτε, να γκρεμιστεί το κράτος εν μία νυκτί;
Βεβαίως, διότι είναι υπόλογο της καταστροφής, χωρίς καμία λαϊκή νομιμοποίηση. Προέχει να καταργηθεί αμέσως η όποια νομική προστασία του πολιτικού προσωπικού, ώστε να υπαχθούν στη Δικαιοσύνη εφεξής, αλλά και αναδρομικά, όσοι ζημίωσαν τη χώρα. Να καταργηθεί επίσης η προσωποπαγής κομματοκρατία και οι πρακτικές της, που μεταβάλλουν το κράτος σε όμηρο ιδιοτελών συμφερόντων, Να μηδενιστούν οι απολαβές και τα προνόμια των πολιτικών. Να γίνουν εντολοδόχοι και όχι δυνάστες της κοινωνίας των πολιτών. Να ανασυγκροτηθεί η δημόσια διοίκηση με γνώμονα το δημόσιο σκοπό της. Ο δημόσιος υπάλληλος να υπέχει προσωπική ευθύνη, με το ερώτημα και της απόλυσης, εάν δεν κάνει το καθήκον του. Να αναγνωριστεί στον πολίτη δικαίωμα εννόμου συμφέροντος. Πολιτικοί και υπάλληλοι πρέπει να αισθάνονται καθημερινά την ανάσα της κοινωνικής βούλησης και του πολίτη.

- Υπάρχουν περιθώρια διαπραγμάτευσης τον Μνημονίου, όταν έχει φαρδιές πλατιές τις υπογραφές των Βενιζέλου και Σαμαρά;
Η πολιτική τάξη που έβαλε την υπογραφή της δεσμεύει τον εαυτό της. Υπέγραψαν διότι είναι υποτελείς σε μια αντίληψη εσωτερικής κατοχής που τους κάνει να κινούνται μακράν του κοινού συμφέροντος και γι' αυτό να επιζητούν την πολιτική νομιμοποίηση που δεν τους δίνει η κοινωνία στην τρόικα. Φυσικά και υπάρχει δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Αυτό που έχει σημασία είναι να αναδειχτεί η βαρύτητα της χώρας στη διεθνή πολιτική, αντί να υποβιβάζεται στο επίπεδο του εξαρτημένου και περιδεούς επαίτη, που αρμόζει στην πολιτική τάξη. Πρέπει να τεθούν, δηλαδή, οι όροι ενός άλλου Μνημονίου απέναντι στην τρόικα, που δεν θα στρέφεται εναντίον της κοινωνίας, που δεν θα αποδομεί τον οικονομικό ιστό της χώρας. Από την ασύμμετρη καταστροφή της χώρας, στην οποία οδηγούν oι επιλογές της δυναστικής κομματοκρατίας, κανείς δεν θα βγει ωφελημένος. Το δε κόστος της όποιας εξόδου από την κρίση θα αποδειχτεί δυσανάλογο για την ίδια την τρόικα.

- Τι μήνυμα στέλνει ο πολυκερματισμός του πολιτικού συστήματος;
Είναι πράξη αποδοκιμασίας όχι του ενός ή του άλλου κόμματος, αλλά συνολικά του πολιτικού συστήματος όπως είναι στημένο στην Ελλάδα. Μπορεί η κοινωνία αυτή τη στιγμή να μην έχει συνείδηση του περιεχομένου της λύσης, διαισθάνεται, όμως, ότι η εναλλαγή του παρόντος κομματικού κατεστημένου στην εξουσία δεν αποτελεί τη λύση. Πρέπει να βρεθεί τρόπος η εκρηκτική δύναμη την οποία έχει ως συλλογικότητα να εκφραστεί πολιτικά. Οι παλαιοί τρόποι πολιτικής έκφρασης, όπως οι διαδηλώσεις, έχουν ξεπεραστεί. Αυτό θα γίνει πια είτε εξωθεσμικά, με εξέγερση, είτε πάλι εξωθεσμικά, αλλά συντεταγμένα. Για παράδειγμα, με τη συγκρότηση της κοινωνίας σε συμπαγή δημο-αλυσίδα γύρω από τη Βουλή και τον εξαναγκασμό της πολιτικής τάξης να πράξει αυτό που αρνείται. Υπάρχει και το τρίτο σενάριο: Να καταρρεύσει από μόνο του το πολιτικό σύστημα, υπό το βάρος της πραγματικότητας που δημιουργεί. Και πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα συμβεί πολύ σύντομα.

- Αποτελεί λύση η επιστροφή στη δραχμή;
Τόσο το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία» όσο και το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» είναι ψευδή. Αποβλέπουν στον πειθαναγκασμό της κοινωνίας, στο να συγκατανεύσει στην καταστροφή της. Δεν αποτρέπουν, όμως, ούτε τη χρεοκοπία ούτε τη μετάβαση στη δραχμή. Όσο δεν αίρονται οι αιτίες της καταστροφής, τόσο τα αγοραία Μνημόνια θα διαδέχονται το ένα το άλλο. Η έξοδος από την κρίση χρειάζεται ένα Μνημόνιο για το κράτος.

Χριστίνα Κοραή
Αναδημοσίευση από το περιοδικό Επίκαιρα
Τεύχος 132 • 26/04-02/05/2012


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Πόσο θα βοηθούσε στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μια απλή κίνηση; Τουλάχιστον οι υπουργοί, με πρώτους τους οικονομικούς, να μεταφέρουν αμέσως τις καταθέσεις τους σε ελληνικές τράπεζες

Γράφει ο Γιώργος Καρελιάς

Διαβάζοντας εν τάχει τα «Πόθεν Εσχες» των πολιτικών μού ήρθε στο νου μια παλιά εικόνα, με έναν πρώην υπουργό Οικονομικών να προσπαθεί να εξηγήσει τα, φαινομενικά, ανεξήγητα: πώς γίνεται ένας υπουργός, που πασχίζει να πείσει ότι η οικονομία της χώρας είναι άξια εμπιστοσύνης, να αισθάνεται την ανάγκη να βγάλει λεφτά στο εξωτερικό; Οι εντυπώσεις ήταν συντριπτικές, το ίδιο και οι αντιδράσεις (εδώ).

Ο καιρός πέρασε, ήρθαν άλλοι υπουργοί με άλλη πολιτική προέλευση και διαφορετικές διακηρύξεις. Κοιτάζοντας, λοιπόν, τις Δηλώσεις Περιουσιακής Κατάστασης που έκαναν, διαπιστώνεις εύκολα τα εξής:

1. Σχεδόν όλοι είναι ευκατάστατοι και ορισμένοι πλούσιοι. Κανένα πρόβλημα. Δεν είμαι υποστηρικτής της θεωρίας ότι οι αριστεροί πρέπει σώνει και καλά να είναι φτωχοί. Επ’ αυτού ασπάζομαι την απάντηση που είχε δώσει ο (αριστερός) γάλλος ηθοποιός Ιβ Μοντάν (εδώ).

2. Αρκετοί υπουργοί έχουν καταθέσεις στο εξωτερικό. Ορισμένοι πολύ υψηλές. Κι εδώ κανένα πρόβλημα. Ιδιαίτερα αν τις είχαν πριν γίνουν υπουργοί. Κι ακόμα καλύτερα αν τις είχαν από επαγγελματική δραστηριότητα εκεί (ένα παράδειγμα εδώ).

3. Ο Πρωθυπουργός, οι περισσότεροι υπουργοί και πολιτικοί αρχηγοί ΔΕΝ έχουν καταθέσεις στο εξωτερικό.

Ολα ωραία και καλά; Οχι ακριβώς. Εξηγούμεθα. Σήμερα η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας έχει σταθεροποιηθεί, η παρουσία της στο ευρωνόμισμα δεν αμφισβητείται, δεν υπάρχει πρόβλημα καταθέσεων, εκτός από τα capital controls. Oι τράπεζες πασχίζουν να μαζέψουν λεφτά και οι υπουργοί να φέρουν επενδυτές, δηλαδή πάλι λεφτά.

Αναρωτιέμαι: αν υπουργοί, που έχουν ακόμα λεφτά στο εξωτερικό, ανακοίνωναν ότι, σήμερα κιόλας, μεταφέρουν τις καταθέσεις τους σε ελληνικές τράπεζες και θα τις κρατήσουν σ’ αυτές όσο θα κατέχουν το αξίωμά τους, πόσο θα βοηθούσαν στην αποκατάσταση της πλήρους εμπιστοσύνης;

Οταν οι πολίτες βλέπουν οικονομικούς υπουργούς να δηλώνουν ότι έχουν τα λεφτά τους έξω, γιατί θα σηκώσουν τα δικά τους από τα στρώματα; (Αντίστοιχο είναι και το θέμα να θέλουμε ξένους επενδυτές, όταν έλληνες συνάδελφοί τους μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους σε άλλες χώρες).

Είναι πολύ εύκολο να αναπτύσσεις οικονομικές θεωρίες περί επιστροφής στο εθνικό νόμισμα ή περί παράλληλου νομίσματος, όταν εσύ έχεις τα λεφτά σου σε δολάρια ή λίρες.

Κι επειδή ο κ. Τσίπρας αρέσκεται σε ηθικοπλαστικά κηρύγματα ή σε δήθεν αυστηρές προειδοποιήσεις, ας κάνει μια απλή κίνηση: να ζητήσει τουλάχιστον από τους υπουργούς και οπωσδήποτε από τους οικονομικούς να φέρουν τα λεφτά τους μέσα. Τουλάχιστον όσο θα είναι υπουργοί και μετά ας κάνουν ό,τι θέλουν.

«Εργω κ’ ουκέτι μύθω», που έγραψε ο Αισχύλος («με πράξεις κι όχι με λόγια).

Πηγή Protagon


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Η πραγματικότητα στο Αιγαίο σήμερα για Ελλάδα - Τουρκία

Γράφει ο Νικόλας Κατσίμπρας

Το ΓΕΕΘΑ έχει κάνει μία εξαιρετική δουλειά τα τελευταία χρόνια δημοσιοποιώντας τα αναλυτικά στοιχεία των προκλήσεων της Τουρκίας στο Αιγαίο. Η αξία αυτής της καταγραφής είναι ανεκτίμητη, καθώς μας επιτρέπει να αφουγκρασθούμε τον παλμό των επιδιώξεων της Τουρκίας και να αναρωτηθούμε για την επάρκεια της μέχρι τώρα αντίδρασής μας. Αρκεί να το θέλουμε.
Δεν μιλάμε για μία απλή καταγραφή στατιστικών, αλλά για μία λεπτομερή αναφορά θαλασσίων περιστατικών, παραβάσεων διεθνών κανόνων εναέριας κυκλοφορίας, παραβιάσεων εθνικού εναέριου χώρου (ΕΕΧ), είδους αεροσκαφών (μαχητικά, αεροναυτικής συνεργασίας (ΑΦΝΣ) ή ελικόπτερα), αριθμού οπλισμένων μαχητικών, εμπλοκών με ελληνικά αεροσκάφη και τέλος, υπερπτήσεων πάνω από ελληνικό έδαφος. Τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ καλύπτουν ανά μήνα όλη την περίοδο της κρίσης. Μας «μιλάνε» και έχουμε υποχρέωση να ακούσουμε.

Ενώ υπάρχουν στρατηγικές διακυμάνσεις στην ακατάπαυστη προκλητικότητα της Τουρκίας κατά τα τελευταία 40 χρόνια, η τάση την τελευταία εξαετία είναι ξεκάθαρη. Οι υπερπτήσεις αεροσκαφών της Τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας (ΤΠΑ) πάνω από ελληνικά εδάφη παρουσιάζουν κατακόρυφη αύξηση. Για την περίοδο 2011-2016, οι υπερπτήσεις, για κάθε χρονιά αντίστοιχα, ήταν 4, 3, 11, 14, 36 και μέσα στον Δεκέμβριο αναμένεται να ξεπεράσουμε τις 60.  Δηλαδή, 60 φορές που ξένο μαχητικό αεροσκάφος, πολλές φορές οπλισμένο, πέταξε πάνω από ελληνικό έδαφος.

Το αποτέλεσμα κάθε μίας από τις 60 φορές ήταν η μηδενική αλλαγή της πολιτικής μας για την μελλοντική αποτροπή αυτού του φαινομένου. Ενώ αποδεδειγμένα η στάση με την οποία αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της Τουρκίας δεν επιφέρει αποτελέσματα, η πολιτική μας δεν προσαρμόζεται, αφήνοντας μεγάλο περιθώριο κινήσεων στον γείτονα. Ουσιαστικά, επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη αναμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Αυτό δεν είναι ο ορισμός της παράνοιας κατά τον Αϊνστάιν, όπως πιστεύουν πολλοί, αλλά ο ορισμός του εθισμού σύμφωνα με τους «Ανώνυμους Ναρκομανείς». Η πολιτική μας ηγεσία είναι εθισμένη στο να είναι αναποτελεσματική.

Όμως, δεν αλλάζει μόνο η ποσότητα αλλά και η ποιότητα των τουρκικών προκλήσεων. Τελευταία, η κατανομή των περιστατικών δείχνει μια νέα τακτική της ΤΠΑ στην περιοχή της Χίου, των Οινουσσών και πιο συγκεκριμένα στη νήσο Παναγιά, όπου έχουν υπάρξει πρόσφατα περιστατικά πολύ χαμηλών πτήσεων ΑΦΝΣ. Φυσικά, δε μπορούμε να ξέρουμε με βεβαιότητα τι σημαίνει αυτή η νέα συμπεριφορά, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι σαν κράτος να προετοιμαστούμε για μια πληθώρα σεναρίων, κυρίως διότι έχουμε εδώ και δεκαετίες αφήσει το πλεονέκτημα των πρωτοβουλιών στον γείτονα. Οι ένοπλες δυνάμεις το κάνουν αυτό σύμφωνα με τις εντολές που έχουν και τον σχεδιασμό τους. Η πολιτική ηγεσία;

Τα στοιχεία του ΓΕΕΘΑ δείχνουν επίσης μία άλλη εξαιρετικά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, η οποία έχει «χαθεί» μέσα στους αριθμούς: οι εμπλοκές έχουν σχεδόν εκμηδενιστεί τα τελευταία χρόνια! Ειδικότερα:

• Το 2009 είχαμε 1678 παραβιάσεις του ΕΕΧ και 237 εμπλοκές. Δηλαδή, υπήρξε κλιμάκωση στην αναχαίτιση στο περίπου 14% των παραβιάσεων των εθνικών μας συνόρων στον αέρα. Το ποσοστό αυτό έχει να κάνει μόνο με τον αριθμό των αναχαιτίσεων που εξελίχθησαν σε αερομαχία.

• Μετά το 2009 παρατηρούμε μία απότομη πτώση στο ποσοστό εμπλοκών / παραβιάσεων. Από το 14% πέφτει στο 1% το 2010, 1,4% το 2011, 0% το 2013, 0,4% το 2014 και εμφανίζει μικρή άνοδο το 2015 και 2016, γύρω στο 4%. Δηλαδή μιλάμε για χρονιές με χιλιάδες παραβιάσεις του ΕΕΧ,  και με σχεδόν μηδενικές εμπλοκές.

Αυτά είναι τα δεδομένα. Το τι όμως σημαίνει αυτό, δεν είναι ίσως εύκολα αντιληπτό και απαιτεί κατανόηση του τι συμβαίνει καθημερινά πάνω από το Αιγαίο.

Κάθε περιστατικό ενεργοποιεί έναν εκτενή αμυντικό μηχανισμό για την ανάλογη αντιμετώπισή του, με τεράστιο κόστος. Από τη στιγμή της απογείωσης μαχητικών από συγκεκριμένα αεροδρόμια της Τουρκίας, γίνονται άμεσες ενέργειες για την αντιμετώπιση των πιθανών σεναρίων. Εξάλλου, το Εθνικό Κέντρο Αεροπορικών Επιχειρήσεων έχει πλέον τεράστια εμπειρία και μπορεί και αξιοποιεί κατάλληλα τα αεροσκάφη αναχαίτισης ανάλογα με την αναμενόμενη συμπεριφορά των Τούρκων. Όλο το παιχνίδι παίζεται στη μεγιστοποίηση παραμονής των μαχητικών μας στο πεδίο επιχειρήσεων. Το πρόβλημα είναι ότι εκεί έχουν το πλεονέκτημα και πάλι οι Τούρκοι, καθώς διατηρούν την πρωτοβουλία και μπορούν να πετάνε για αρκετό χρόνο πάνω από το Αιγαίο, με ένα σύντομο διάλειμμα για εναέριο ανεφοδιασμό και επιστροφή. Αυτό σημαίνει ότι η αναχαίτιση του ίδιου ζεύγους αεροσκαφών της ΤΠΑ μπορεί να απαιτήσει δυσανάλογο αριθμό δικών μας, με τεράστιο κόστος.

Η αναχαίτιση των τουρκικών αεροσκαφών που παραβιάζουν τον ΕΕΧ γίνεται με βάση τους διεθνώς αναγνωρισμένους κανόνες και απαιτεί την αναγνώριση του αριθμού και του τύπου των αεροσκαφών καθώς και των διακριτικών τους. Κάθε περιστατικό αναχαιτίζεται, είτε από απόσταση με εικονικό εγκλωβισμό ή με προσέγγιση και αναγνώριση, ανάλογα με τις οδηγίες. Σαν «εμπλοκή» καταγράφεται μόνο το περιστατικό στο οποίο θα υπάρξει ενεργή κλιμάκωση και αερομαχία. Από την μία, είναι ασφαλέστερο να μην έχουμε εμπλοκές, καθώς ενέχουν αυξημένο κίνδυνο ατυχήματος όπως του Σμηναγού Ηλιάκη το 2006 και του Υποσμηναγού Σιαλμά το 1992. Από την άλλη όμως, μήπως έχουμε φτάσει σε μία νέα πραγματικότητα στο Αιγαίο, όπου η μέχρι τώρα αντίδρασή μας απλά δεν αποδίδει πλέον; Η τυπική αντιμετώπιση συνίσταται ουσιαστικά σε μία αναχαίτιση κατά την οποία είμαστε παρατηρητές ή διατηρούμε κάποιο εικονικό εγκλωβισμό. Αυτή είναι η επίσημη γραμμή, η οποία όμως δεν έχει καταφέρει να κάμψει  την επιθετικότητα της Τουρκίας στο ελάχιστο.

Η μείωση των εμπλοκών κατά τα τελευταία χρόνια μπορεί να οφείλεται σε ένα συνδυασμό παραγόντων. Οι εμπλοκές καίνε πολύ περισσότερο καύσιμο, αυξάνοντας το ήδη βεβαρυμένο κόστος, με το αποτέλεσμα να παραμένει το ίδιο, ενώ ταυτόχρονα εκπαιδεύουμε τους πιλότους της ΤΠΑ στις μεθόδους αντίδρασής μας. Αφού δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για ενεργητική αντιμετώπιση της απειλής, δίνεται προτεραιότητα στην μέγιστη παραμονή των αεροσκαφών μας στην περιοχή, πιο πολύ ως συνοδευτικών αντί της αναχαίτισης. Επίσης, οι Τούρκοι, βέβαιοι πλέον ότι δεν θα καταρριφθούν, αγνοούν τους εικονικούς εγκλωβισμούς και την αναγνώρισή τους από τα ελληνικά μαχητικά, συνεχίζοντας την πτήση τους μέσα στον τον ΕΕΧ και πάνω από ελληνικά εδάφη. Τέλος ένας σημαντικός αριθμός των παραβιάσεων γίνεται από ΑΦΝΣ και ελικόπτερα, με τα οποία δεν υπάρχει δυνατότητα εμπλοκής, λόγω της φύσης του πτητικού μέσου.

Η  παραπάνω εικόνα είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, καθώς τελικά όλα συνηγορούν στην de facto απεμπόληση του νομίμου δικαιώματός μας για άμυνα των συνόρων μας. Αν σε αγνοούν, τότε δεν υπάρχεις. Αν η κυβέρνηση δώσει εντολές στην αστυνομία απλά να αναγνωρίσει, καταγράψει και προειδοποιήσει τους κλέφτες, ενώ είναι μέσα στο σπίτι σου και το πιο δραστικό που μπορεί να κάνει είναι να… τους σημαδέψει με το πιστόλι του playstation, θα τους αποθάρρυνε αυτό από το να ξαναμπούν να κλέψουν; Το ίδιο ισχύει και με την Τουρκία, η οποία κλέβει λίγο από την εθνική μας κυριαρχία κάθε φορά με κάθε παραβίαση. Ουσιαστικά, λέμε στην ΠΑ να παίζει σύμφωνα με τους κανόνες, ενώ η Τουρκία τους αγνοεί επιδεικτικά προς όφελός της. Τα χέρια των Ενόπλων Δυνάμεων είναι δεμένα και είναι αναγκασμένοι να αντιμετωπίζουν με φειδώ την επιθετικότητα της Τουρκίας, επιτρέποντάς της να ενισχύει τα τετελεσμένα που έχει τόσο στρατηγικά εφαρμόσει στο Αιγαίο.

Όλα τα παραπάνω παγιώνουν τη στρατηγική νίκη της Τουρκίας. Όσο η πολιτική μας περιορίζεται σε μια παθητική, αντιδραστική αντιμετώπιση της επιθετικότητας της, τόσο το status quo εδραιώνεται. Μπορεί η Χίος να φαντάζει μακριά από την Αθήνα, αλλά αν η έλλειψη ιδιαίτερης  προσοχής στα εθνικά θέματα την περίοδο της κρίσης δημιουργήσει περαιτέρω τετελεσμένα, τότε αυτά θα παραμείνουν πολύ παραπάνω από τα μνημόνια. Θα δώσουμε στα παιδιά μας λιγότερη εθνική περιουσία από αυτή που βρήκαμε, ας μη τους δώσουμε  όμως και λιγότερη εθνική κυριαρχία.

Δυστυχώς, αντί να αφουγκραστούμε συλλογικά και υπερκομματικά τι λένε αυτά τα στοιχεία, αντιδρούμε ανάλογα με τον χώρο που ανήκει ο καθένας. Όλα τα παραπάνω δεδομένα έχουν ήδη «μεταφραστεί» από τον αναγνώστη ανάλογα με την ιδεολογία του, ώστε να με κατατάξουν στο αντίστοιχο πολιτικό κουτί και να ασκήσουν κριτική ανεξαρτήτως της ουσίας. Η αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων έχει πλέον μοιραστεί σε δύο πόλους: Αν είμαστε προς το αριστερό άκρο του πολιτικού φάσματος ζούμε σε μια παράλληλη πραγματικότητα αγγελικά πλασμένη, με πλήρη άρνηση της σημασίας των Τουρκικών διεκδικήσεων. Αν είμαστε στην αντίπερα όχθη, τα βλέπουμε όλα ως κομματική ευκαιρία, καπηλευόμενοι κάθε έννοια πατριωτισμού και αγνοώντας τόσο τα τραγικά λάθη του παρελθόντος όσο και την επιχειρησιακή και γεωπολιτική πραγματικότητα των συνθηκών του 2016. Οι μεν θέλουν να χορέψουν κουμπαγιά γύρω από την φωτιά, οι δε να πάρουμε την Πόλη.

Αυτή η πλήρης αποσύνδεση από την πολυπλοκότητα της πραγματικότητας είναι η απτή απόδειξη του στρουθοκαμηλισμού μας. Έτσι δε θα μπορέσουμε ποτέ να βρούμε τη χρυσή τομή ενεργητικής αποτρεπτικής στάσης ώστε να στερήσουμε από τον γείτονα την πρωτοβουλία και να αρχίσουμε να αναπτύσσουμε την βέλτιστη τακτική για τα μακροχρόνια στρατηγικά μας συμφέροντα. Αν δεν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε την αυξανόμενη πολυπλοκότητα των συνθηκών γύρω μας με ένα αμάλγαμα ερασιτεχνισμού, άκριτης πολιτικής ιδεολογίας και κομματικού οπορτουνισμού, το πλεονέκτημα θα το διατηρεί ο γείτονας που επενδύει στον στρατηγικό σχεδιασμό των πολιτικών του. Ο Ερντογάν μας μιλάει. Ακούει κανείς;

* Ο Νικόλας Κατσίμπρας διδάσκει στα πρόγραμματα επίλυσης συγκρούσεων του πανεπιστήμιου Columbia της Νέας Υόρκης και του City University of NY, είναι Senior Fellow του Hellenic American Leadership Council και πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.
Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Καθημερινή


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Είναι κατασκεύασμα της τηλεόρασης και της πόλης. Δεν έχει σχέση με την πραγματική ζωή και δεν έχει ιδέα από πού έρχεται το νερό που πίνει και το φαΐ που τρώει. Με το πρώτο φτέρνισμα πλακώνεται στα φάρμακα. Και ξέρει μόνο έναν καιρό: Λιακάδα με 20 βαθμούς θερμοκρασία. Όλοι οι άλλοι καιροί είναι «κακοκαιρίες». Το λένε και οι μετεωρολόγοι! Τώρα ζει τον ιστορικό χιονιά!

Οι πατεράδες του και οι παππούδες του ήξεραν ότι το χειμώνα κάνει κρύο και μπορεί και να χιονίσει. Αερόθερμα και air condition και καλοριφέρ δεν καλοείχαν, αλλά μια σόμπα ξύλου ή πετρελαίου ζέσταινε το σπίτι. Και μαγείρευε. Χωρίς γκρίνια.

Τότε το κρύο σκότωνε τα μικρόβια. Έτσι έλεγαν. Τώρα τα μικρόβια τα σκοτώνουν οι φαρμακευτικές.

Τότε ο κρύος καιρός που φύσαγε λεγόταν «καθαρός». Τώρα τον ξεβολεύει να πάει στην τράπεζα, να πάει στο καφέ, να πάει στο σούπερ μάρκετ. Κάθεται μέσα και βρίζει. Στον βρώμικο.

Τότε τα χιόνια γεμίζαν τα πηγάδια και φορτώναν τα βουνά για να έχουν νερό τα ποτάμια. Τώρα τα πηγάδια και τα ποτάμια είναι αξιοθέατα και δεν υπάρχουν αν δεν έχουν κοντά κανένα ξενώνα.

Τότε από τα πηγάδια και τα ποτάμια καλλιεργούνταν η γη για να τρώνε τα ζώα που ταϊζαν το ζώο και για να τρώει το ζώο. Τώρα τα ζώα κρέμονται στο τσιγκέλι του χασάπη κι έχουν μεγαλώσει τυχαία, ενώ τα φρούτα και τα λαχανικά απλώνονται στους πάγκους του μανάβη κι έχουν φυτρώσει από μόνα τους στην Αργεντινή, το Ισραήλ, την Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Βοιωτία, χωρίς νερά. Από θαύμα!

Τότε, με το χιόνι οι πατεράδες του και οι παππούδες του πηγαίναν στο σχολείο ποδαρόδρομο με τρύπια παπούτσια ή στα χωράφια να γλιτώσουν το βιός από τον πάγο. Τώρα δεν πάει σχολείο ούτε άμα πέσει νιφάδα και οι μισοί από τους γονείς του δεν πάνε καν στη δουλειά τους. Ταλαιπωρία!

Τότε, αν έπεφτε κανένα χιονάκι σαν αυτό που πέφτει σχεδόν κάθε χρόνο για μια- δυό μέρες στην Αττική (αυτό είναι όλο κι όλο) βγαίναν απλώς τα παιδιά στους δρόμους και στα σχολεία να παίξουν κανέναν χιονοπόλεμο κι αυτή η χαρά σπερνόταν σε όλη την πόλη.

Τώρα υστερικοί πατεράδες και μανάδες τρέχουνε πίσω από τα βλαστάρια τους μην τύχει και σπάσουν κανένα πόδι ή γρατζουνίσουν κανένα χέρι «Γιαννάαακηηηη. Πρόσεχε παιδί μουουουου». Και προσέχει ο Γιαννάκης που μεγαλώνει υπερπροστατευμένος κάτω από τα φουστάνια της μάνας του κι έχουμε μετά απαιτήσεις να μην είναι αυτός που είναι σαν καρικατούρα πολίτη.

Τότε δεν είχε κανέναν από τους υστερικούς δημοσιογράφους, που έμαθαν από τους υστερικούς διευθυντές τους ότι άμα πείς το χιονάκι «ιστορικό χιονιά» θα εντυπωσιάσεις περισσότερο! Γιατί τότε ό,τι καιρό και να’ κανε, η ζωή θα συνεχιζόταν το ίδιο απαιτητική και το ίδιο σκληρή, με τις ίδιες υποχρεώσεις.

Τότε, αν έκλειναν οι δρόμοι ο κόσμος ζοριζόταν πραγματικά. Γιατί τότε, κράτος και αφεντικά ήταν στ αλήθεια σκληρά και δεν σ’ έπαιρνε να κάνεις κοπάνα. Τώρα δεν είναι το αφεντικό που τον κυνηγάει. Είναι ο καλομαθημένος του πισινός που ξέρει μόνο να μουρμουρίζει.

Τώρα τον καθοδηγεί μια ανεγκέφαλη πληροφόρηση, από την τηλεόραση μέχρι το διαδίκτυο. Κάνει ό,τι καιρό του λέει το δελτίο, όχι ό,τι καιρό κάνει έξω. Και τρέμει από την πληροφορία, όχι από την πραγματικότητα. Πραγματικότητά του είναι ό,τι του λέει το αποβλακοκούτι.

Δεν έχει ιδέα πραγματικά τι γίνεται στον Καναδά, στην Αλάσκα, στη Νορβηγία, στη Σιβηρία, στη Φινλανδία, στην Πολωνία, στη Βρετανία, στην Αμερική το χειμώνα. Βλέπει απλώς κάτι εικόνες στην τυφλεόραση. Δεν έχει ιδέα ούτε τι γίνεται στη Φλώρινα, στο Αργος Ορεστικό, στο Βροντερό και στην Κλεισούρα. Δεν έχει ιδέα με τι σοβαρότητα και σεβασμό αντιμετωπίζεται ο καιρός εκεί που πραγματικά χρειάζεται.

Με λίγο χιονάκι και κρύο ζεί μέσα στον πανικό της υπερβολής και στη εγκληματική ανευθυνότητα πό το χαζοκούτι. Που μας πουλάει τις αλατιέρες και τα γκρέιντερ των δήμων λες και είναι οι σούπερ μηχανές του Star wars! Και επαίρονται οι πιο διεφθαρμένοι οργανισμοί του δημοσίου, που είναι οι δήμοι και οι περιφέρειες, όταν καταφέρνουν να κλείσουν την ανηφόρα της Πάρνηθας! Μωρ’ τι μας λές!

Τότε, οι πατεράδες του και οι παππούδες του είχαν ένα σεβασμό για κάθε καιρό. Επειδή ήξεραν σε τι χρησιμεύει κάθε καιρός. Είτε στο χωριό είτε στην πόλη. Το σεβασμό τον γεννούσε η δυσκολία της ζωής. Η υστέρηση. Τότε άνθρωποι πεθαίναν από το κρύο. Δεν είχαν δομές φιλοξενίας. Τότε οι άνθρωποι, αγράμματοι ή μορφωμένοι, ήταν σοβαροί. Επειδή η ζωή δε συγχωρούσε τα νούμερα. Τους έστελνε για περίγελω των παιδιών στις πλατείες.

Τώρα, αντί για περίγελως, τα νούμερα γίνονται αντιπρόσωποι του λαού και καθοδηγητές της πληροφόρησής του. Και σπέρνουν την έλλειψη σοβαρότητας που έχουν, σε όλο τον υπόλοιπο λαό.

Η περιττολογία με το χειμωνιάτικο χιόνι, που είναι ό,τι πιο φυσιολογικό για την εποχή, μονοπωλεί εδώ και μέρες τη ζωή μιας χώρας που έχει 300 μέρες το χρόνο ήλιο! Κι αντί να ευχαριστούν για το δώρο αυτοί που ζουν εδώ κι αυτοί που κρατάνε στα χέρια τους την πληροφόρηση, ουρλιάζουν και ξοδεύονται σε αγράμματες μεταδόσεις (ο αυτοκινητόδρομο, η διαρκή!) του κάθε αμόρφωτου που πήρε ένα ματσούκι στο χέρι του και σπέρνει την ανεγκέφαλη κουλτούρα αυτού που του το ‘δωσε.

Και τίποτε δεν θ’ αλλάξει αν δεν πάρει το ματσούκι στο χέρι της η μειοψηφία αυτού του λαού που έχει σοβαρότητα. Και που εξ αιτίας της σοβαρότητας τραβάει τα πάνδεινα σε μια ασόβαρη χώρα.

Εύχομαι καλύτερη χρονιά.

Γ. Παπαδόπουλος- Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Βασίλη Κοψαχείλη

Η «εμφύλια» σύγκρουση του παραδοσιακού διακομματικού συστήματος της Ουάσιγκτον με το νεόδμητο σύστημα Τράμπ, αγγίζει πλέον επικίνδυνα επίπεδα συνολικής και πιθανών μακροχρόνιας υπονόμευσης των αμερικανικών συμφερόντων παγκοσμίως. Από αυτή τη σύγκρουση κερδισμένοι βγαίνουν η Ρωσία και η Κίνα, για λόγους που εξηγούμε ακολούθως.

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών... με boy’s talk

Η σύγκρουση μεταξύ του παραδοσιακού, διακομματικού συστήματος χάραξης και άσκησης πολιτικής στην Ουάσιγκτον με αυτό που τώρα οικοδομεί ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος Τράμπ, έχει αγγίξει επικίνδυνα επίπεδα υπονόμευσης της εικόνας και της ισχύος των ΗΠΑ στον κόσμο.

Το παλαιό σύστημα που εγκαινιάστηκε με την προεδρία του Μπιλ Κλίντον to 1993 έφτασε στις μέρες μας να έχει γίνει ένα δεινοσαυρικό καθεστώς συντήρησης, χωρίς ουσιαστικές προτάσεις για τον αμερικανό πολίτη και τη θέση της χώρας στον κόσμο. Αυτό το σύστημα σήμερα αγωνίζεται, θα λέγαμε με πολύ ύποπτο ζήλο, να δικαιολογήσει την παρουσία του και την χρησιμότητά του στα πολιτικά πράγματα των ΗΠΑ, αν και απαξιώθηκε εκλογικά προσφάτως.

Από την άλλη, ο νεοεκλεγείς πρόεδρος Τράμπ, με την ρητορική και το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, θεωρήθηκε ως το «νέο», που τόσο ανάγκη έχει η Αμερική. Μένει να αποδειχθεί αν οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν κατά την προεκλογική περίοδο θα γίνουν πράξη.

Ο «εμφύλιος» της Ουάσιγκτον έχει πολλές πράξεις. Ξεκίνησε με τις κατηγορίες ότι πίσω από την υπονόμευση της προεδρικής υποψήφιας κας Κλίντον βρίσκονταν το Κρεμλίνο που έκανε πλάτες στον Τράμπ. Ο πόλεμος φθοράς συνεχίστηκε με πλούσιο υλικό και κατηγορίες, με το πλέον πρόσφατο επεισόδιο να κλείνει με τις δηλώσεις Ομπάμα ότι αν ήταν εκείνος υποψήφιος ο Τράμπ δεν θα είχε καμία εκλογική τύχη.

Όμως, όπως είχε δηλώσει και η Μελάνια Τράμπ, όταν ο σύζυγός της είχε μιλήσει σεξιστικά στο παρελθόν, «...δεν δίνω σημασία, είναι απλά... boy’s talk».

Ο «εμφύλιος» υπονομεύει τις ΗΠΑ

Αν δούμε τον «εμφύλιο» που έχει ξεσπάσει ή καλύτερα τον πόλεμο φθοράς, ως ένα φαινόμενο πολιτικής συμπεριφοράς που παραπέμπει σε ανώριμες αντιδράσεις της εφηβικής ηλικίας, τότε θα λέγαμε πως η κατάσταση αυτή κάνει απλά ζημιά στην εικόνα των ΗΠΑ συνολικά.

Αν ωστόσο δούμε αυτόν τον πόλεμο φθοράς ως πολιτική πράξη με βάθος και ουσία, τότε οι κίνδυνοι είναι πολλαπλάσια μεγαλύτεροι και μακροχρόνια υπονομευτικοί για την αμερικανική ισχύ στον κόσμο. Εχουμε πολύ απλά ένα Λευκό Οίκο που θα έχει μια «Α» στρατηγική και ένα σύστημα – το σύστημα της Ουάσιγκτον – που ενδεχομένως θα έχει μια «Β» στρατηγική και πιθανών υπονομευτική της βούλησης του νέου Προέδρου. Ο καθένας αντιλαμβάνεται τί σημαίνει μια τέτοια κατάσταση στις διεθνείς σχέσεις και σε μια εποχή όπως η σημερινή!

Στην αγκαλιά του Πούτιν;

Αν ο νέος πρόεδρος δεν καταφέρει να ελέγξει πλήρως το σύστημα εξουσίας στην Ουάσιγκτον, τότε να περιμένουμε τον εμφύλιο να συνεχιστεί και μετά την 20η Ιανουαρίου, όπου αναλαμβάνει και επίσημα ο νέος πρόεδρος.

Η βούληση της νέας προεδρίας είναι να υπάρξει μια «συνεννόηση» με την Μόσχα συνολικά, και από κοινού να αντιμετωπίσουν (με ότι σημαίνει αυτό) την άνοδο της κινεζικής ισχύος που αποτελεί και τον πραγματικό κίνδυνο των συμφερόντων τους σε παγκόσμιο επίπεδο. Η βούληση αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τους σχεδιασμούς του παλαιού συστήματος την Ουάσιγκτον όπου ήθελε σύγκρουση με τη Ρωσία και χάιδεμα της Κίνας. Άλλωστε αρκετοί και σημαντικοί χρηματοδότες του παλαιού συστήματος, είχαν επενδύσει πολλά στην κινεζοποίηση του καπιταλιστικού μοντέλου, και το πολιτικό χάιδεμα της Κίνας ήταν εξόχως βολικό για τις επιχειρήσεις τους.

Η κατάσταση αυτή αναγκάζει την νέα αμερικανική προεδρία να αμυνθεί των θέσεών της για αλλαγή στάσης στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Ενδεχομένως η νέα αμερικανική προεδρία να αναζητήσει και χέρι βοήθειας από τον ίδιο τον πρόεδρο Πούτιν. Μία κίνησή του που θα διευκολύνει τον Λευκό Οίκο να περάσει την πολιτική του στροφή απαξιώνοντας παράλληλα τους πολιτικούς αντιπάλους του Τράμπ. Σε μια τέτοια περίπτωση δεν θα με εξέπληττε μια κίνηση καλής θέλησης του Πούτιν στην Ουκρανία!

Ωστόσο, η εχθρότητα μεταξύ συστήματος της Ουάσιγκτον και Λευκού Οίκου θα καταστήσει τον Λευκό Οίκο τρωτό στις διαθέσεις του υπερμέγιστου στρατηγιστή Πούτιν. Η κατάσταση αυτή δίνει δυνητικά την δυνατότητα στον Πούτιν κάθε φορά που θα θέλει τη συναίνεση του Λευκού Οίκου να κινητοποιεί ενεργούμενά του στην αντίπαλη πλευρά από τον Τράμπ και να αναγκάζει τον νέο πρόεδρο σε συγκλίσεις με τη Μόσχα.

Παράλληλα, το σύστημα της Ουάσιγκτον έχει ήδη υπονομεύσει τον δρόμο του Τράμπ στην από κοινού με τη Ρωσία αντιμετώπιση της Κίνας. Στη μακραίωνη διαδρομή της στην ιστορία, κάθε φορά που η Κίνα πιεζόταν από υπέρτερους αντιπάλους, αναδιπλωνόταν στο εσωτερικό της φυλαγόμενη με αυτόν τον τρόπο από την έκθεση σε κινδύνους και το ενδεχόμενο της καταστροφής του δικού της συστήματος εξουσίας. Ωστόσο, στη σύγχρονη εποχή, η Κίνα έχει τέτοιο πληθυσμό και δυναμική που η αναδίπλωση θα φέρει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα και ενδεχόμενη κατάρρευση, λόγω λαικής πίεσης, του συστήματος εξουσίας της. Στο βορρά της Κίνας υπάρχει η Μογγολία η οποία εδώ και τουλάχιστο μια δεκαετία αποτελεί πεδίο σημαντικής αλλά σιωπηλής δράσης ισχυρών αμερικανικών συμφερόντων που βρίσκονται σε ευθεία σχέση συνεργασίας με το παλαιό σύστημα στην Ουάσιγκτον. Εκτός της Μογγολίας υπάρχει μια αχανής Ρωσική έκταση, που οικονομικά υπολειτουργεί, και που κατοικείται από μόλις 15 εκατ. κατοίκους. Ενδεχόμενη λοιπόν πίεση της Κίνας στο νότο να την οδηγήσει σε ένα άνοιγμα προς το βορρά που θα εκληφθεί από τη Ρωσία ως απειλή, σπάζοντας με αυτόν τον τρόπο την συνεργασία ΗΠΑ-Ρωσίας στην από κοινού πίεσή τους εναντίον του Πεκίνου ώστε να περιοριστεί η επεκτατική ισχύς του. Το επιχειρηματικό αμερικανικό σύστημα στη Μογγολία θα ενισχύει την τάση ανοίγματος της Κίνας προς το βορρά και προς το ρωσικό έδαφος, οπότε θα προκαλέσουν την αντίδραση της Μόσχας και βρεθεί ο Λευκός Οίκος απομονωμένος και χωρίς συμμάχους. Μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει και το τέλος της Αμερικανικής ισχύος ως παγκόσμιας δύναμης.

Επίσπευση του ρόλου της Κίνας ως υπερδύναμης

Η κατάσταση οδηγεί την Κίνα ένα σκαλί παραπάνω, να δοκιμάσει δηλαδή τις αντοχές της ως υπερδύναμης συνολικά. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να προχωρήσει γρήγορα στη σύσφιξη των σχέσεών της με τη Μόσχα ακόμη και άν είναι εις βάρος της οικονομικά (π.χ. αγωγός φυσικού αερίου). Σε κάθε περίπτωση να λειτουργήσει αποτρεπτικά έναντι των ΗΠΑ στην νότια κινεζική θάλασσα, ενδεχομένως δημιουργόνταν προβλήματα στο Λευκό Οίκο σε άλλες περιοχές του πλανήτη.

Λόγω γεωγραφικής εγγύτητας, δύσκολα το Πεκίνο θα στραφεί εναντίον της Μόσχας, αντίθετα έχει κάθε λόγο να σπάσει την όσμωση συμφερόντων μεταξύ Λευκού Οίκου – Κρεμλίνου, την ίδια ώρα που εκείνο θα προετοιμάζεται για ένα ενισχυμένο ρόλο παγκόσμιας δύναμης.

Αν ο Λευκός Οίκος αποφασίσει να παίξει το χαρτί του νομισματικού πολέμου με την Κίνα, ναι μεν έχει περισσότερες πιθανότητες να επικρατήσει, αλλά θα βάλει απέναντι του την Μόσχα που επίσης θα πληγεί από το νομισματικό πόλεμο.

Σύστημα της Ουάσιγκτον και Λευκός Οίκος πρέπει να πάνε σε... deal!

Η παραπάνω ανάλυση δείχνει ότι ο Λευκός Οίκος από μόνος του είναι αδύναμος να προωθήσει αποτελεσματικά την πολιτική του στις διεθνείς σχέσεις αν δεν έρθει σε κάποια «συνεννόηση» πρώτα με το βαθύ σύστημα εξουσίας στην Ουάσιγκτον. Το deal θα φέρει εκπτώσεις στην στρατηγική και των δύο πλευρών. Αξίζει να δούμε πού θα βρεθει το σημείο ισορροπίας. Πάντως, μέχρι να υπάρξει deal, κανείς δεν θα εμπιστεύεται κανένα, τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στις διεθνείς σχέσεις. Και αυτό δεν θα είναι καλό για τον κόσμο συνολικά!

* Ο κ. Βασίλης Κοψαχείλης είναι Διεθνολόγος, Γεωστρατηγικός Αναλυτής
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου