Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

27 Δεκ 2016


Η τουρκική απειλή στο Αιγαίο και στην Κύπρο

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Σε κατάσταση ελεγχόμενης έντασης παραμένουν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, σε μία περίοδο που οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό αναμένεται να εισέλθουν στην τελική φάση τους στη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου. Η Άγκυρα δεσμεύει εκτεταμένες περιοχές στο Αιγαίο για ασκήσεις και στέλνει αεροσκάφη σε αποστολές εικονικού βομβαρδισμού ελληνικών νησίδων με κύριο στόχο να συντηρεί ζωντανή την απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας.

Η Ελληνίδα μόνιμη αντιπρόσωπος στον ΟΗΕ κατέθεσε δεύτερη επιστολή, με την οποία απορρίπτει ως αντίθετες με το διεθνές δίκαιο την τουρκική θέση ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν επήρεια στη χάραξη των θαλασσίων ζωνών. Στην πραγματικότητα, η νομική αυτή μάχη διεξάγεται σ’ ένα πολιτικό πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από την τάση ρευστοποίησης των γεωπολιτικών ισορροπιών.

Ο Ερντογάν αμφισβητεί ευθέως τη συνθήκη της Λωζάννης, στέλνοντας το μήνυμα προς τη Δύση ότι εάν τα γεωπολιτικά δεδομένα αλλάξουν στα ανατολικά και νότια σύνορα της Τουρκίας θα αλλάξουν και στα δυτικά, δηλαδή στο ελληνοτουρκικό μέτωπο. Πολλά θα κριθούν από την εξέλιξη των εργασιών της διάσκεψης για το Κυπριακό. Έχοντας σ’ αυτό το μέτωπο την υποστήριξη και των Αμερικανών και των Ευρωπαίων, η Άγκυρα επιδιώκει στην επικείμενη διάσκεψη να εξουδετερώσει την άρνηση της Αθήνας όσον αφορά τις εγγυήσεις. Υπενθυμίζουμε ότι η θέση της Ελλάδας ήταν πως η Κυπριακή Δημοκρατία, ως μέλος της ΕΕ και της Ευρωζώνης, δεν έχει ανάγκη από εγγυητές και ότι είναι απαράδεκτο να παραμείνουν τουρκικά στρατεύματα στη Μεγαλόνησο μετά τη λύση. Η Αθήνα, μάλιστα, είχε θέσει ως όρο για να συμμετάσχει στη διάσκεψη, να έχει προηγηθεί μία συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν. Ήθελε να έχει καταστεί σαφές εάν μπορεί να εξευρεθεί μία συμφωνία στα παραπάνω κρίσιμα ζητήματα. Εάν το χάσμα είναι αγεφύρωτο, όπως φαίνεται, η ελληνική πλευρά δεν ήθελε να πάει σε μία διάσκεψη, όπου θα γινόταν στόχος ασφυκτικών πιέσεων να υποχωρήσει, προκειμένου να μη χρεωθεί το κόστος ότι εμπόδισε τη λύση του Κυπριακού. Υποτίθεται, άλλωστε, ότι η διάσκεψη θα δρομολογείτο όταν θα είχαν ολοκληρωθεί με συμφωνία οι διαπραγματεύσεις για την εσωτερική πτυχή του Κυπριακού.

Ο Αναστασιάδης, ωστόσο, έφερε προ τετελεσμένου την Αθήνα. Αποδέχθηκε τον ορισμό ημερομηνίας για τη σύγκληση της διάσκεψης, αφενός με ανοικτές τις διαφωνίες για το εδαφικό, αφετέρου χωρίς να έχει πραγματοποιηθεί η συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν. Με άλλα λόγια, η Αθήνα σύρεται σε μία διαδικασία, την οποία προσπαθούσε να αποφύγει. Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, για να τηρηθούν τα προσχήματα, η συνάντηση Τσίπρα-Ερντογάν θα πραγματοποιηθεί μάλλον την παραμονή της διάσκεψης. Εκ των πραγμάτων, όμως, δεν θα έχει τον χαρακτήρα, για τον οποίο είχε τεθεί ως προϋπόθεση.

Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ακιντζί έδωσε το στίγμα, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να υπάρξει λύση εάν δεν γίνουν αποδεκτές τρεις τουρκικές θέσεις: η εκ περιτροπής προεδρία, η διατήρηση της συνθήκης εγγυήσεων και η παραμονή τουρκικών στρατευμάτων. Σ’ αυτές πρέπει να προστεθεί και η διακηρυγμένη απαίτηση της Άγκυρας η Κυπριακή Δημοκρατία να θεωρηθεί εκλιπούσα! Αυτό σημαίνει ότι οι Ελληνοκύπριοι θα χάσουν το μοναδικό διπλωματικό όπλο τους. Τόσο τα ελληνοτουρκικά όσο και το Κυπριακό ήταν τα κύρια θέματα του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής που θα συνήλθε χθες.

Όπως συμβαίνει πάντα, όμως, το όργανο αυτό λειτουργεί ως φόρουμ για την ανταλλαγή απόψεων και όχι ως μηχανισμός διαμόρφωσης μίας εθνικής γραμμής. Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, ότι οι διαπραγματεύσεις εισέρχονται στην τελική φάση τους, σε μία στιγμή που μπαίνει στο παιχνίδι της έρευνας για την ανεύρεση κοιτασμάτων στην κυπριακή ΑΟΖ και ο αμερικανικός κολοσσός Exxon Mobil. Ο επικεφαλής της Τεξ Τίλερσον θα είναι ο υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Τραμπ.

Υπενθυμίζουμε ότι στο ενεργειακό αυτό πρόγραμμα συμμετέχουν και οι δύο ακόμα κολοσσοί: η ιταλική ΕΝΙ και η γαλλική Total. Η μετρημένη τουρκική επεκτατική πίεση στο Αιγαίο και οι διαπραγματευτικές απαιτήσεις της Άγκυρας στο Κυπριακό συμπίπτουν με την ατμόσφαιρα αστάθειας που επικρατεί στα υπόλοιπα μέτωπα της Τουρκίας. Αστάθεια που εντάθηκε μετά τη δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα Καρπόφ.

Για το ποιος όπλισε το χέρι του νεαρού Τούρκου αστυνομικού των ειδικών δυνάμεων μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι από γεωπολιτικής απόψεως η Τουρκία πέφτει ακόμα πιο πολύ στην αγκαλιά της Ρωσίας και μάλιστα από δυσμενέστερη θέση. Η κοινή διακήρυξη που προέκυψε από τη συνάντηση των τριών υπουργών Εξωτερικών στη Μόσχα (Ρώσου, Ιρανού και Τούρκου) την επομένη της δολοφονίας συνιστά αναμφισβήτητη επιτυχία της ρωσικής διπλωματίας και στρατηγική υποχώρηση του Ερντογάν. Πραγματοποιώντας εντυπωσιακή κωλοτούμπα, η Άγκυρα δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει την ανακατάληψη του Χαλεπίου από τις κυβερνητικές δυνάμεις.

Το σημαντικότερο είναι ότι αποδέχθηκε πως δεν τίθεται θέμα απομάκρυνσης του Άσαντ από την εξουσία μετά τη λήξη του πολέμου στη Συρία. Υπενθυμίζουμε ότι ο Ερντογάν είχε τα τελευταία χρόνια αναλάβει για λογαριασμό της Δύσης την εργολαβία της ένοπλης ανατροπής του καθεστώτος Άσαντ, προσδοκώντας να εγκαθιδρύσει ένα σουνιτικό καθεστώς, το οποίο ουσιαστικά θα μετέτρεπε τη Συρία σε τουρκικό προτεκτοράτο. Στο πλαίσιο αυτό, πάντα με την πλούσια χρηματοδότηση της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ και με τη βοήθεια των Αμερικανών και Ευρωπαίων, οι νεοοθωμανοί είχαν αναλάβει την καθοδήγηση και την πολλαπλή υποστήριξη των τζιχαντιστικών οργανώσεων που πολεμούσαν για να ανατρέψουν το καθεστώς Άσαντ. Ενώ αρχικά (το 2011) φαινόταν ότι η ανατροπή θα ήταν υπόθεση μερικών μηνών, το καθεστώς όχι μόνο άντεξε, αλλά και τον τελευταίο καιρό ανακαταλαμβάνει με εδάφη που είχαν περιέλθει στα χέρια των τζιχαντιστών.

Αυτό δεν θα μπορούσε να είχε συμβεί χωρίς τη βοήθεια του Ιράν και της σιιτικής Χεζμπολά του Λιβάνου. Ο παράγοντας, όμως, που άλλαξε την τροπή του πολέμου στη Συρία ήταν η ρωσική παρέμβαση. Η Μόσχα παρενέβη όχι απλώς για να διασώσει ένα φιλικό προς αυτήν καθεστώς, αλλά για να διασώσει τις βάσεις της στη βορειοδυτική Συρία, οι οποίες της εξασφαλίζουν σημαντική αεροναυτική παρουσία στην ανατολική Μεσόγειο. Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, ο Πούτιν κερδίζει πολλά περισσότερα.

Πριν μερικούς μήνες, ήταν έτοιμος να συμβιβαστεί με την Ουάσιγκτον, προκειμένου να επιτευχθεί μία πολιτική λύση στο συριακό πρόβλημα. Όπως, όμως, αποκάλυψε αυτές τις ημέρες ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Κέρι στην εφημερίδα Μπόστον Γκλόουμπ, ο συμβιβασμός τορπιλίσθηκε από τον Αμερικανό υπουργό Άμυνας Κάρτερ. Επιδιώκοντας μία στρατηγική νίκη στη Συρία, τα νεοψυχροπολεμικά γεράκια οδήγησαν τις ΗΠΑ σε μία ευρύτερη στρατηγική ήττα.

Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι το καθεστώς Άσαντ ανακτά σταδιακά τον έλεγχο του μεγαλύτερου τμήματος της Συρίας. Είναι και η στροφή της Άγκυρας προς τη Μόσχα. Μπορεί η Τουρκία να παραμένει στο ΝΑΤΟ, αλλά ολοένα και περισσότερο προσδένεται στο ρωσικό άρμα. Μόλις πριν ένα χρόνο τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Το βασικό κίνητρο του Ερντογάν συνδέεται με το Κουρδικό. Η εδραίωση του κουρδικού κρατικού μορφώματος στη βόρειο Συρία, που ελέγχεται από το τοπικό παρακλάδι του ΡΚΚ, συνιστά γεωπολιτικό εφιάλτη για την Άγκυρα. Οι νεοοθωμανοί είχαν ζητήσει από το Ισλαμικό Κράτος, ως αντάλλαγμα για την πολλαπλή υποστήριξη που του παρείχαν, να καταλάβει τα κουρδικά καντόνια, να καταλύσει το πρόπλασμα κράτους και να εξοντώσει την κουρδική στρατιωτική δύναμη. Πράγματι, το 2014 οι τζιχαντιστές είχαν φθάσει πολύ κοντά στην επίτευξη του σκοπού τους. Η ηρωική αντίσταση των Κούρδων στο Κομπάνι, όμως, άλλαξε την τροπή αυτής της σύγκρουσης. Οι Κούρδοι όχι μόνο απώθησαν το Ισλαμικό κράτος, αλλά και έθεσαν υπό τον έλεγχό τους μία μεγάλη εδαφική ζώνη στη βόρειο Συρία. Ακολουθώντας μία πολιτική προστασίας και συμμετοχής όλων των τοπικών πληθυσμών, η Ροζάβα (το κρατικό μόρφωμά τους) έχει αναδειχθεί σε νησίδα ασφάλειας, γεγονός που επιτρέπει την ενσωμάτωση και Αράβων και Τουρκομάνων και Γεζίντι.

Έχοντας αποδείξει ότι αποτελούν αποτελεσματική στρατιωτική δύναμη, οι Κούρδοι συνεργάζονται και με τους Αμερικανούς και με τους Ρώσους, τηρώντας αξιοθαύμαστες ισορροπίες. Στρατηγικός στόχος τους ήταν να ενώσουν την εδαφική ζώνη που ελέγχουν στο ανατολικό τμήμα της βόρειας Συρίας με το κουρδικό καντόνι του Αφρίν που βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της βόρειας Συρίας. Αυτό θα τους επέτρεπε να διεκδικήσουν την έξοδό τους στη Μεσόγειο, γεγονός που θα είχε στρατηγική σημασία για το υπό ίδρυση κράτος τους. Ήταν ακριβώς αυτή η εφιαλτική για τους Τούρκους προοπτική που τους εξώθησε να αντιδράσουν σπασμωδικά. Το Νοέμβριο του 2015, τουρκικό μαχητικό κατέρριψε ρωσικό βομβαρδιστικό. Στόχος εκείνης της τυχοδιωκτικής κίνησης του Ερντογάν ήταν να προκαλέσει μία κρίση με τη Μόσχα, ελπίζοντας ότι θα συμπαρέσυρε τη Δύση σε μία τοπική σύγκρουση με τη Ρωσία. Είναι αληθές ότι υπήρχαν ισχυροί αμερικανικοί κύκλοι που ήθελαν μία τέτοια σύγκρουση, αλλά ο Ομπάμα δεν παρασύρθηκε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η τουρκική προβοκάτσια να μετατραπεί σε μπούμεραγκ. Η Ρωσία ενέτεινε τη δράση της όχι μόνο υπέρ του Άσαντ, αλλά και υπέρ των Κούρδων. Παραλλήλως, πολλαπλασίασε τα πλήγματα εναντίον των τζιχαντιστικών οργανώσεων που υποστήριζε η Τουρκία. Από την πλευρά τους, οι κουρδικές δυνάμεις πέρασαν τον Ευφράτη προς τα δυτικά και κατέλαβαν την στρατηγικής σημασίας πόλη Μπανμπέτζ (Ιεράπολη).

Ήταν ένα αποφασιστικό βήμα για να ενώσουν εδαφικά τα κουρδικά καντόνια. Η κατάληψη, όμως, αυτής της ζώνης πλάτους μερικών δεκάδων χιλιομέτρων θα είχε ευρύτερη στρατηγική σημασία, επειδή αποτελεί τον διάδρομο (από Βορρά προς Νότο) που συνδέει την Τουρκία με τους τζιχαντιστές που κατείχαν το Χαλέπι, το Ιντλίμπ και τις γύρω περιφέρειες. Αντιμέτωπη με τον άμεσο κίνδυνο και να αποκοπούν από τη Συρία και να δουν ενωμένο το κουρδικό κρατικό μόρφωμα της Ροζάβα, οι νεοοθωμανοί έκαναν τη μεγάλη κωλοτούμπα.

Ο Ερντογάν είχε συνείδηση ότι οι τουρκικές δυνάμεις δεν μπορούσαν να εισβάλλουν στη βόρειο Συρία για να ελέγξουν αυτόν τον διάδρομο, εάν δεν είχαν εξασφαλίσει το πράσινο φως όχι μόνο από τους Αμερικανούς, αλλά και από τους Ρώσους, οι οποίοι περίμεναν την ευκαιρία για να εκδικηθούν την κατάρριψη του βομβαρδιστικού τους. Για να εξασφαλίσει το πράσινο φως των Ρώσων, ο Ερντογάν έστειλε τον περασμένο Ιούνιο στον Πούτιν την επιστολή συγγνώμης και άνοιξε τον δρόμο για την εντυπωσιακή προσέγγισή τους. Για τη Μόσχα ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να αλλάξει υπέρ της τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή. Για την Ουάσιγκτον, όμως, ήταν ένα πρόσθετο πλήγμα.

Αν και δεν μπορεί να αποδειχθεί, είναι προφανές ότι η στροφή του Ερντογάν προς τη Ρωσία έπαιξε καταλυτικό ρόλο για την εκδήλωση του πραξικοπήματος τον περασμένο Ιούλιο. Η αποτυχία του πραξικοπήματος με τη σειρά της βάθυνε το χάσμα ανάμεσα στους νεοοθωμανούς και στην Ουάσιγκτον, εξωθώντας την Άγκυρα να προσδεθεί περισσότερο στο ρωσικό άρμα. Όταν ο Ερντογάν κατηγορεί τον Γκιουλέν για το πραξικόπημα, στην πραγματικότητα κατηγορεί τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες. Για να διατηρήσει υπό τουρκικό έλεγχο τον στρατηγικής σημασίας διάδρομο και να αποτρέψει την εδαφική ένωση της Ροζάβα, πρέπει να καταληφθεί η πόλη Αλ Μπαμπ στο νότιο άκρο του διαδρόμου, που βρίσκεται ακόμα στα χέρια του Ισλαμικού Κράτους. Για να έχει το ελεύθερο, ο Ερντογάν έκανε συμφωνία και με την Ουάσιγκτον και με τη Μόσχα. Στους Αμερικανούς δεσμεύθηκε ότι οι τουρκικές δυνάμεις δεν θα στραφούν εναντίον της ελεγχόμενης από τους Κούρδους πόλης Μανμπέτζ, όπως αρχικά είχαν πρόθεση. Στους δε Ρώσους πρόσφερε την απόσυρση της τουρκικής υποστήριξης προς τους τζιχαντιστές που αντιστέκονταν στο Χαλέπι και ελέγχουν ακόμα το Ιντλίμπ. Έτσι είχαν τα πράγματα μέχρι τη δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή Καρπόφ.

Όπως έχουμε προαναφέρει, η δολοφονία ενίσχυσε και πολιτικοδιπλωματικά και συμβολικά τη θέση του Πούτιν στο πλαίσιο της ρωσοτουρκικής σχέσης. Είναι ενδεικτικό ότι για πρώτη φορά οι Τούρκοι αποδέχονται να διεξάγουν έρευνες στο εσωτερικό της χώρας τους ξένοι αξιωματούχοι. Ο Ερντογάν, όμως, δεν είχε περιθώριο να αρνηθεί και έτσι 18 Ρώσοι ειδικοί θα αναζητήσουν ποιος όπλισε το χέρι του 22χρονου Τούρκου αστυνομικού Αλτιντάς. Η Άγκυρα έσπευσε να κατηγορήσει τον Γκιουλέν, αλλά ο Αλτιντάς ήταν μέλος του νεοοθωμανικού κόμματος και μάλιστα είχε οκτώ φορές συμμετάσχει σε επιχειρήσεις προστασίας του ίδιου του Ερντογάν. Την ευθύνη για τη δολοφονία, άλλωστε, ανέλαβε η τζιχαντιστική οργάνωση Αλ Νούσρα, η οποία ήταν η κύρια δύναμη που πολεμούσε τον συριακό στρατό στο Χαλέπι. Αν και η Αλ Νούσρα είναι το επίσημο παρακλάδι της Αλ Κάιντα στη Συρία, ο Ερντογάν έχει δηλώσει πως δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση!

Αλλά και οι Αμερικανοί συνεργάσθηκαν μαζί της. Για να τηρήσουν, μάλιστα, τα προσχήματα, την υποχρέωσαν πριν λίγους μήνες να αλλάξει όνομα! Είναι αξιοσημείωτο ότι ο συριακός στρατός που ανακατέλαβε το Χαλέπι συνέλαβε μαζί με τζιχαντιστές και δεκάδες αξιωματικούς και ειδικούς πράκτορες από τη Δύση και την Τουρκία. Ο Σύριος πρεσβευτής στον ΟΗΕ, μάλιστα, έδωσε στη δημοσιότητα και τα ονόματά τους. Το γεγονός ότι ένας αστυνομικός των ειδικών δυνάμεων με τέτοια πρόσβαση δολοφόνησε τον Ρώσο πρεσβευτή εγείρει ένα κρίσιμο ερώτημα για την ατμόσφαιρα που επικρατεί στους μηχανισμούς ασφαλείας της Τουρκίας. Δεν πρέπει, ωστόσο, να προκαλεί εντύπωση. Ο Αλτιντάς δεν συμπεριφέρθηκε ως τυπικός τζιχαντιστής. Δεν προσπάθησε να σκοτώσει όσους περισσότερους μπορούσε. Είχε συγκεκριμένο στόχο, γεγονός που οδηγεί στο συμπέρασμα πως ή εκτελούσε εντολή ή ωθήθηκε από τη νεοοθωμανική ιδεολογία του.

Υπενθυμίζουμε ότι μέχρι τον περασμένο Ιούνιο, η ρητορική του Ερντογάν ήταν πως το Χαλέπι ήταν εδώ και 900 χρόνια οθωμανικό, πως μόλις πριν 90 χρόνια ήταν «μία δική μας πόλη», ότι «ο δολοφόνος Άσαντ δολοφονεί τα αδέλφια μας» και ότι «οι χριστιανοί Ρώσοι, ως νέοι σταυροφόροι, δολοφονούν μουσουλμάνους στη Συρία». Η νεοοθωμανική αυτή ιδεολογία έχει διαποτίσει τους οπαδούς του Ερντογάν, οι οποίοι δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν τις στροφές του ηγέτη τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να προκαλούνται ρήγματα ακόμα και στον σκληρό πυρήνα του κράτους, τα οποία αφήνουν χώρο και για τη διείσδυση τζιχαντιστών και για παιχνίδια ξένων μυστικών υπηρεσιών.

Πηγή εφημ. "Πρώτο Θέμα"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε σήμερα ότι θεωρεί "εχθρική ενέργεια", η οποία απειλεί την ασφάλεια των ρωσικών μαχητικών αεροσκαφών και του στρατιωτικού προσωπικού, την απόφαση των ΗΠΑ να χαλαρώσουν τους περιορισμούς στην προμήθεια όπλων στους σύρους αντάρτες, μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων RIA.

Το πρακτορείο επικαλείται το υπουργείο, σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση του Barack Obama επιχειρεί να περιπλέξει την κατάσταση στον κόσμο προτού αναλάβει την προεδρία των ΗΠΑ ο Donald Trump τον Ιανουάριο.

Ο Obama ήρε ορισμένους περιορισμούς στην προμήθεια όπλων προς τους σύρους αντάρτες νωρίτερα μέσα στο μήνα.

Το Κρεμλίνο, οι αεροπορικές δυνάμεις του οποίου υποστηρίζουν την κυβέρνηση του προέδρου Bashar al-Assad, υποστήριξε ότι η απόφαση αυτή είναι παρακινδυνευμένη και ότι τα όπλα μπορούν να καταλήξουν στα χέρια "τρομοκρατών".

Η Ρωσία συμφώνησε με την Τουρκία να πιέσουν για μία εκεχειρία στη Συρία

Οι υπουργοί Εξωτερικών της Ρωσίας και της Τουρκίας συμφώνησαν σήμερα σε τηλεφωνική επικοινωνία τους να ασκήσουν πιέσεις για μία συμφωνία εκεχειρίας στη Συρία και να προετοιμαστούν για την προγραμματισμένη διεξαγωγή ειρηνευτικών συνομιλιών στην πρωτεύουσα του Καζακστάν, την Αστάνα, αναφέρει σε ανακοίνωσή του το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

Στη διάρκεια της συνομιλίας "τονίστηκε η σημασία μίας γρήγορης ολοκλήρωσης των συμφωνιών επί πρακτικών παραμέτρων για τον τερματισμό των στρατιωτικών ενεργειών (στη Συρία), ο διαχωρισμός της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης από τις τρομοκρατικές οργανώσεις και οι προετοιμασίες για τη συνάντηση στην Αστάνα", αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Πιθανώς να είναι νεκρός ανώτερος διοικητής του ISIS στη Συρία

Ένας από τους ανώτερους διοικητές του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία πιθανώς να σκοτώθηκε στη μάχη την ώρα που οι τζιχαντιστές επιχειρούσαν να αναχαιτίσουν προέλαση των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ συριακών δυνάμεων προς ένα φράγμα στρατηγικής σημασίας στη βόρεια Συρία, ανακοίνωσε σήμερα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ο διοικητής, γνωστός ως Αμπού Τζαντάλ αλ-Κουβέιτι, σκοτώθηκε ενώ οι τζιχαντιστές του ΙΚ προσπαθούσαν να απομακρύνουν τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις από το χωριό Τζαμπάρ, το οποίο είχε καταληφθεί από τους τζιχαντιστές χθες Δευτέρα, δήλωσε ο επικεφαλής της οργάνωσης Ράμι Αμπντουλραχμάν.

Η αντεπίθεση του Ισλαμικού Κράτους που πραγματοποιήθηκε στη διάρκεια της νύχτας απέτυχε. Οι υποστηριζόμενες από τις ΗΠΑ Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), περιλαμβανομένης της ισχυρής κουρδικής πολιτοφυλακής YPG, έχουν προελάσει σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το φράγμα, είπε ο ίδιος.



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Παρέλαβαν κράτη και θα παραδώσουν κοινότητες;

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Κάποια στιγμή η οικονομική κρίση θα τελειώσει αλλά εάν έχουν, ταυτόχρονα, τελειώσει και οι ΑΟΖ, τότε δεν θα υπάρχει μέλλον στον ελλαδικό χώρο διότι υπάρχει πιθανότητα ο Πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης και ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Αλέξης Τσίπρας, που παρέλαβαν κράτη να παραδώσουν κοινότητες.

Ποτέ στην μεταπολεμική μας ιστορία δεν είχαμε τόσους λίγους φίλους, αλλά ο Αλέξης κάνει βόλτες σε νησιά που δεν έχουν σύνορα, επιτρέπει σε Υπουργό του να λέει ότι δεν πειράζει να χάσουμε μερικά νησιά στο Αιγαίο, αποκαλεί «μπούλη» τον Υπουργό Άμυνας , πηγαίνει να προσκυνήσει τον μεγάλο ηγέτη της Κούβας που θα ήθελε πολύ να του μοιάσει και παριστάνοντας, επιτέλους, τον Ανδρέα ετοιμάζεται να διώξει το καταραμένο ΔΝΤ από την πατρίδα μας. Ο Ανδρέας, όμως, είχε μιλήσει για το ΔΝΤ πολύ πριν γεννηθεί ο Αλέξης.

Ο κίνδυνος να παραδώσουμε την ελληνική ΑΟΖ στο ΤΑΙΠΕΔ και να τεμαχίσουμε την κυπριακή ΑΟΖ φαίνεται να πλησιάζει. Τα μεγάλα μας προβλήματα και οι κρίσεις με την Τουρκία μπορεί να ξεκίνησαν το 1973 αλλά το μεγάλο γεγονός της πρόσφατης ιστορίας μας ήταν η μεγαλειώδης πράξη ανακήρυξης της Κυπριακής ΑΟΖ, το 2004, από τον αείμνηστο Τάσσο Παπαδόπουλο. Τους έπιασε, τότε, όλους στον ύπνο.

Οι Τούρκοι έκαναν μια πολύ απλή δήλωση λέγοντας ότι δεν αναγνωρίζουν την ανακήρυξη της ΑΟΖ της Κύπρου και τίποτε άλλο. Χρόνια αργότερα κατάλαβαν το λάθος τους αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να βρουν τρόπο να το διορθώσουν. Όταν άρχισαν τους βρυχηθμούς ήταν ήδη πολύ αργά. Οι Αμερικανοί, που είχαν ανακηρύξει και οριοθετήσει την ΑΟΖ τους από την δεκαετία του 1980, δεν κατάλαβαν και αυτοί την χειρονομία Παπαδόπουλου και αναγνώρισαν αμέσως την κυπριακή ΑΟΖ. Και οι Αμερικανοί, επίσης καθυστερημένα, κατάλαβαν το λάθος τους γιατί δεν ήθελαν η Μεσόγειος να γίνει μια λίμνη των ΑΟΖ των κρατών της Μεσογείου και για αυτό πολεμούν τόσα χρόνια την δημιουργία ΑΟΖ για την Ελλάδα και, μονότονα, τονίζουν «να φτιάξετε ΑΟΖ αφού πρώτα τα βρείτε με την Τουρκία».

Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας στην ελληνοτουρκική διένεξη είναι ξεκάθαρα η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες δεν έχουν αλλάξει καθόλου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Οι Αμερικανοί, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι του Αλέξη Τσίπρα, παίζουν το ίδιο τραγούδι στο βιολί τους, λέγοντας στις ελληνικές κυβερνήσεις ότι δεν πρέπει να κάνουν μια μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ χωρίς να τα βρουν με την Τουρκία, παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζουν πως η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι πάντα μια μονομερής πράξη, όπως ακριβώς έκαναν και αυτοί το 1983.

Ο Εφιάλτης της Τουρκίας: Νησιά

Βρίσκεται πάντα στην μνήμη μου το Άρθρο 121 του UNCLOS III και ενθυμούμαι τους αγώνες της ελληνικής και της κυπριακής αντιπροσωπείας για την διατήρηση του και το πείσμα της Τουρκίας για εξαφάνισή του.

Ήταν μια μεγάλη νίκη για τα ελληνικά νησιά και ιδιαίτερα για το ξεχασμένο σύμπλεγμα του Καστελόριζου. Το Καστελόριζο απέχει 80 μίλια από την Ρόδο, 170 μίλια από την Κύπρο αλλά μόνο 1 μίλι από την Τουρκία. Έχει έκταση 5 τετραγωνικών μιλίων και κατοικείται από περίπου 400 κατοίκους ενώ στο τέλος του 19ου αιώνα είχε 10.000 κατοίκους.

Βέβαια, αυτή η νίκη του Καστελόριζου δεν ήταν καθόλου εύκολη. Άρχισε το 1973 και τελείωσε το 1982. Οι αντιπροσωπείες της Ελλάδας, της Κύπρου, του Τρινιντάντ-Τομπάγκο και του Ηνωμένου Βασιλείου, που συμμετείχαν στην 3η Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, πρωτοστάτησαν για την δημιουργία του ανωτέρω Άρθρου.

Όπως μας εξηγεί ο Ανδρέας Ιακωβίδης σένα άρθρο του, τα 4 κράτη που αναφέραμε παραπάνω, την δεύτερη χρονιά της Διάσκεψης, το 1974 στο Καράκας της Βενεζουέλας, δήλωσαν:
«Δεν μπορεί να υπάρξει ουδεμία διάκριση μεταξύ νησιών, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους , τον πληθυσμός τους και την μάζα της ηπειρωτικής χώρας, και ότι οι αρχές που προσδιορίζουν τα χωρικά ύδατα καθώς και της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης πρέπει να είναι ακριβώς οι ίδιες στην περίπτωση των νησιών και της μάζας της ηπειρωτικής χώρας.»

Και στη συνέχεια τόνισαν:
«Δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε κάθε απόπειρα διάκρισης κατά νησιών με την μορφή τεχνητών διακρίσεων βασισμένων σε νομικά αβάσιμες καταστάσεις. Κάθε παρέκκλιση από τους ήδη υπάρχοντες κανονισμούς, όπως υπάρχουν στις Συμβάσεις του 1958, πρέπει να ωφελεί νησιά, μια και γενικά ο πληθυσμός τους εξαρτάται από τις πηγές του θαλάσσιου περιβάλλοντος για την ανάπτυξή του και ακόμα και τις επιβίωσής τους σε μεγαλύτερο βαθμό από τις ηπειρωτικές περιοχές.»

Ο Κύπριος δημοσιογράφος Κώστας Βενιζέλος, σ’ ένα άρθρο του σχετικά την παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ είχε αντιληφτεί το τουρκικό παιχνίδι πολύ νωρίς και είχε γράψει για τις προθέσεις του Ακιντζί πριν αυτές δημοσιευτούν:
“Είναι σαφές πως η Άγκυρα είναι διατεθειμένη να χοντρύνει το παιχνίδι αξιοποιώντας τις εξελίξεις στην περιοχή, θεωρώντας πως αποτελεί ευκαιρία για να δημιουργήσει τετελεσμένα στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου. Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιδίωξη της τουρκικής πλευράς είναι ο διαμοιρασμός του φυσικού αερίου είτε με λύση του Κυπριακού είτε χωρίς. Τούτο θα επιτευχθεί, αναφέρουν ενημερωμένες πηγές, επιστρατεύοντας ένα πιεστικό δίλημμα, το οποίο θα θέσουν οι Τούρκοι προσεχώς προς τη Λευκωσία: Είτε θα τα χάσετε όλα είτε θα πάρετε τα μισά (έμφαση δική μου).”

Πρόσφατα, ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, σε ομιλία του στην τουρκική εθνοσυνέλευση δήλωσε:
«Την Κύπρο πρέπει να την προστατεύσουμε τόσο από πολιτικής άποψης όσον και από στρατηγικής. Η Κύπρος δεν πρέπει να γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μας. Πληρώσαμε τίμημα για την Κύπρο. Εκεί υπάρχουν ήρωες μας. Τώρα εμείς ενώ πρέπει να ενισχύσουμε την κυριαρχία μας στην Κύπρο, αρχίσαμε να κάνουμε υποχωρήσεις. Αυτά δεν είναι σωστά».

Ο εφιαλτικός χάρτης για την Ελλάδα και Κύπρο

Από το 2008, η Τουρκία κυκλοφορεί τον παρακάτω χάρτη που δείχνει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι ξεκάθαρα μια εξόφθαλμη παραβίαση των κανόνων του UNCLOS III. Δίνουν στη Ρόδο, στην Κάρπαθο και το Καστελόριζο μόνο 6 ν.μ. χωρικά ύδατα και όχι υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Δίνουν ελάχιστη υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ στο βόρειο τμήμα της Κρήτης και παριστάνουν ότι έχουν, σε μεγάλη έκταση, μια τεράστια υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ που συνορεύει με την Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Υποτίθεται ότι αυτή η οριοθέτηση είναι σύμφωνη με την αρχή της ευθυδικίας που είναι η προσφιλής της οριοθέτηση.

ΧΑΡΤΗΣ 1

Πηγή: Bayram Οztürk1 and Sertac Hami Başeren, The exclusive economic zone debates in the Eastern Mediterranean Sea and fisheries, Journal of Black Sea/Mediterranean Environment Vol.14 : 77-83 (2008)

Οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου δεν έχουν κάνει καμία επίσημη διαμαρτυρία για αυτόν το απαράδεκτο και εντελώς παράνομο χάρτη βάσει του UNCLOS III ούτε στην Τουρκία, ούτε στον ΟΗΕ και ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση διότι ο χάρτης αυτός αφαιρεί ένα μεγάλο κομμάτι της Μεσογειακής ΑΟΖ από την ΕΕ. Αποκτώντας η Τουρκία μια τέτοια ΑΟΖ ανάμεσα στο Καστελόριζο, την Κρήτη και την Κύπρο μειώνει την ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια και η Τουρκία δεν είναι κράτος-μέλος της.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με καθυστέρηση δεκαετιών, με αφορμή τις τελευταίες προκλήσεις της Τουρκία για τα Ίμια αποφάσισε να προβεί στην ακόλουθη δήλωση:
«Η ΕΕ υπογραμμίζει ότι η Τουρκία πρέπει να δεσμευθεί απερίφραστα για σχέσεις καλής γειτονίας και την καλεί να αποφύγει κάθε είδους πηγή τριβών, απειλής ή ενέργειας που στρέφεται κατά κράτους-μέλους, πλήττει τις σχέσεις καλής γειτονίας και την ειρηνική διευθέτηση των διαφορών. Eεπιπλέον, η ΕΕ τονίζει την ανάγκη να γίνει σεβαστή η κυριαρχία των κρατών-μελών επί των χωρικών υδάτων τους και του εναέριου χώρου τους».

Η Κομισιόν ξύπνησε ξαφνικά αλλά έχει ξεχάσει μερικά βασικά θέματα του UNCLOS III που ίδια έχει υπογράφει και επικυρώσει. Έχει ξεχάσει να υπενθυμίσει στην Τουρκία ότι δεν μπορεί να γίνει πλήρες μέλος της ΕΕ εάν δεν προσχωρήσει στο UNCLOS III και ότι το Καστελόριζο δεν είναι μόνο νησί της Ελλάδας αλλά και νησί της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ανθελληνική στάση της ΕΕ φαίνεται ξεκάθαρα από το γεγονός ότι δεν υποστηρίζει την δημιουργία του αγωγού East Med και, ακόμα χειρότερα, υποστηρίζει τον αγωγό που θα περάσει από το Ισραήλ, μέσω Κύπρου, στην Τουρκία.

Οι τουρκικές δραστηριότητες στην θαλάσσια ζώνη της Ανατολικής Μεσογείου αποβλέπουν στον εκφοβισμό της Ελλάδος και της Κύπρου για μια Συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ των δύο κρατών στην περιοχή αυτή, που με βάση την αρχή της ‘’ίσης απόστασης’’ θα έχει σαν αποτέλεσμα την δημιουργία κοινών συνόρων μήκους περί τα 24 ν.μ. ΑΟΖ, εφόσον όμως ληφθούν υπόψη, σαν σημεία βάσεως στην χάραξη οι ακτές της Κρήτης, της Καρπάθου και της Δωδεκανήσου (Ρόδου, Καστελόρυζου, Στρογγύλης) και Κύπρου. Επίσης με εφαρμογή της αρχής της ‘’ίσης απόστασης’’ θα υπάρξουν βέβαια και ευρεία κοινά σύνορα ΑΟΖ Ελλάδος-Αιγύπτου εφόσον η Αίγυπτος δεχθεί τα νησιά Καστελλόριζου και Στρογγυλής ως σημεία βάσης στην χάραξη της οριοθετικής γραμμής. Διαφορετικά, η Αίγυπτος θα έχει στη περιοχή αυτή και κοινά σύνορα με την Τουρκία και δεν θα υπάρχει κοινή οριοθετική γραμμή Ελλάδος-Κύπρου, βασικό στόχο της τουρκικής πολιτικής. Το ότι η Τουρκία δεν είναι μέρος στο UNCLOS III δεν την απαλλάσσει από την υποχρέωση της να την σέβεται αφού πλέον όλοι οι κανόνες του UNCLOS III αποτελούν Διεθνές Εθιμικό Δίκαιο υποχρεωτικής εφαρμογής για όλα τα κράτη.

Ο ρόλος της ΑΟΖ στην Γενεύη τον Ιανουάριο

Το μεγάλο μυστικό της Κυπριακής κυβέρνησης ήταν ότι συζητούσαν με τους Τουρκοκύπριους και την διχοτόμηση της ΑΟΖ αλλά ο Ακιντζί την πρόδωσε με τις τελευταίες δηλώσεις του για την ΑΟΖ. Ανέφερε συγκεκριμένα:
«Ο πλούτος των φυσικών πόρων στα περίχωρα αυτού του νησιού δεν ανήκει σε μια κοινότητα, αλλά σε ολόκληρο το νησί. Αυτό το πεδίο θα πρέπει να αποτελέσει πεδίο συνεργασίας και όχι αντιπαράθεσης. Μπορούμε να το κατορθώσουμε. Έχουμε αυτή την δυνατότητα. Η πιο λογική φόρμουλα είναι η μεταφορά του κυπριακού αερίου μαζί με αυτό του Ισραήλ, μετά την λύση στην Τουρκία και στην Δύση».

Στην συνέχεια, ο κ. Ακιντζί στέλνει το εξής μήνυμα στην ε/κ πλευρά:
«Αναμένουμε ότι καθώς πλησιάζουμε στην τόσο κρίσιμης σημασίας Διάσκεψη της Γενεύης αυτό το ζήτημα δεν θα δημιουργήσει προβλήματα. Πραγματοποιούνται κάποια βήματα. Ωστόσο, πιστεύουμε ότι αυτά τα βήματα δεν θα φτάσουν στο σημείο που θα εμποδίζουν την διάσκεψη μας και την προσπάθεια λύσης. Γνωρίζουμε ότι αυτό θα ήταν πολύ λάθος. Διότι, σε περίπτωση που πραγματοποιηθούν βήματα προς αυτή την κατεύθυνση θα τεθεί ζήτημα αντί-βημάτων (απάντησης εκ μέρους της Τουρκίας)».

Τέλος, ο πανικόβλητος Ακιντζί, βλέποντας ότι η Exxon-Mobil θα αρχίσει σύντομα έρευνες στο οικόπεδο 10 που βρίσκεται δίπλα από το τεράστιο κοίτασμα Ζορ της Αιγύπτου, αποκλείει την έναρξη εξορύξεων στην κυπριακή ΑΟΖ στο άμεσο μέλλον.

Την απάντηση στον Ακιντζί την έχει δώσει, προ πολλού, ο πρέσβης Ανδρέας Ιακωβίδης, σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Φιλελεύθερος της Κύπρου, όπου είχε δηλώσει ότι:
«O φυσικός πλούτος μια χώρας ανήκει στη διεθνώς αναγνωρισμένη Κυβέρνηση της χώρας και αυτό συμβαίνει παντού στον κόσμο. Δεν εγείρεται θέμα να ανήκει σε «κοινότητες» μόνο στην Κύπρο. Η ΑΟΖ ανήκει σε κράτη, με Κυβέρνηση που τυγχάνει διεθνούς αναγνώρισης ως η Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν είμαι ενήμερος για κανένα προηγούμενο άλλου κράτους όπου οι θαλάσσιες ζώνες δικαιοδοσίας (τα χωρικά ύδατα, ή συνορεύουσα ζώνη, ή ΑΟΖ, ή ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα) ανήκουν σε εθνότητες ή κοινότητες ή μειονότητες. Παράδειγμα οι γειτονικές μας χώρες όπως η Αίγυπτος, ο Λίβανος, το Ισραήλ, ή μακρινές χώρες όπως η Ινδία, όλες έχουν μειονότητες και όμως δεν εγείρεται θέμα να μην ανήκουν οι ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας στο κράτος και την Κυβέρνησή του.»

Το πιο σημαντικό γεγονός στο θέμα της ΑΟΖ, που πάγωσε τους Τουρκοκύπριους, ήταν η τελευταία κίνηση του ευφυούς Υπουργού Ενέργειας της Κύπρου να παραχωρήσει το πιο σημαντικό θαλάσσιο οικόπεδο του νησιού, το #10, στον αμερικανικό κολοσσό Exxon-Mobil δείχνει ότι οι κόποι του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου αρχίζουν να πιάνουν τόπο.

Όπως έγραψε ο Μιχάλης Ιγνατίου:

Πρόκειται για μία εξαιρετική εξέλιξη όχι μόνο επειδή ο νέος υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Ρεξ Τίλερσον, ήταν μέχρι την περασμένη εβδομάδα ο διευθύνων σύμβουλος της Exxon Mobil. Ούτε επειδή διαπραγματεύθηκε ο ίδιος -πριν από την πραγματοποίηση των αμερικανικών εκλογών βεβαίως- με την κυπριακή κυβέρνηση την επιχειρηματική αυτή επένδυση για τον πετρελαϊκό κολοσσό του Τέξας. Ο κ. Τίλερσον, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις συνεργασίας με τον Πρόεδρο της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, γνωρίζει τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη και το έργο του υπουργού Ενέργειας και τουρισμού Γιώργου Λακκοτρύπη. Έχω πληροφορηθεί ότι η συνεργασία τους ήταν άψογη. Θεωρώ, ακόμα, ότι η συνάντηση του κ. Αναστασιάδη με τον νέο υπουργό Εξωτερικών της Αμερικής, ήταν η πιο σημαντική απ’ όσες είχε στη Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο στο περιθώριο της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ.

Το πρόβλημα, σήμερα, δεν είναι το τι θέλει ο Ακιντζί ή η Τουρκία, μια και θέσεις τους είναι γνωστές για δεκαετίες τώρα, αλλά το τι θέλουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ξεκάθαρο, από καιρό τώρα, ότι ο Μπαράκ Ομπάμα θέλει να φύγει από τον Λευκό Οίκο με μια μεγάλη επιτυχία στην εξωτερική πολιτική του και έβαλε στόχο την ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο και στην Κύπρο μια και η Ουάσιγκτον θεωρεί ότι τα δυο θέματα είναι, όπως τα αποκαλούν, package deal.

Αμερικανός, που γνωρίζει την Ελλάδα, μου είχε αναφέρει ότι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα, είχε συζητήσει με το Αλέξη Τσίπρα για τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου και ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε μείνει άφωνος. Σίγουρα στην Γενεύη ο σουλτάνος θα φέρει στην ατζέντα την κυπριακή ΑΟΖ και θα ζητήσει από τον Αλέξη να συζητήσουν, σύντομα, και το θέμα της ελληνικής ΑΟΖ.

Φαίνεται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ενήμερος αυτών των εξελίξεων και θα συνεχίσει τον σχεδιασμό Ομπάμα μια και δεν διαφαίνεται να προλάβει ο σημερινός Πρόεδρος να δει την επίλυση της ελληνοτουρκικής διαφοράς πριν αναχωρήσει από τον Λευκό Οίκο.

Ο Τραμπ, η Μεσόγειος και το Δίκαιο της Θάλασσας

Σε ένα μήνα θα εμφανιστεί στην Ουάσιγκτον ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Θεός να βάλει το χέρι του. Όποιος γνωρίζει τι πρόκειται να κάνει είναι, τουλάχιστον, κουτός για τον απλό λόγο ότι ούτε ο ίδιος ο Ντόναλντ γνωρίζει. Το μόνο που έχουμε είναι ενδείξεις αλλά ούτε αυτές σημαίνουν τίποτα μια και ο επόμενος Πρόεδρος των ΗΠΑ είναι εκρηκτικός και ανατρεπτικός. Σκεφτείτε τι θα συμβεί εάν ο Αλέξης αποφασίσει να του μιλήσει όπως μιλάει στους Ευρωπαίους.

Εκείνο που είναι σίγουρο είναι ότι είναι μεγάλος εχθρός του UNCLOS III και δεν υπάρχει καμία πιθανότητα η Αμερικανική Γερουσία να την επικυρώσει. Το πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει ο ελληνισμός με τον Ντόναλτν Τραμπ είναι αυτή η αντιπάθειά του προς το Δίκαιο της Θάλασσας. Είχε, κάποτε, μιλήσει αρνητικά για την οριοθέτηση της ΑΟΖ ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κούβα λέγοντας ότι η οριοθέτηση δεν έπρεπε να γίνει βάσει της μέσης γραμμής αλλά της ευδυδικίας που είναι, ξεκάθαρα, η Τουρκική θέση. Εδώ θα προσπαθήσουμε να χαρτογραφήσουμε το τι έχει πει ο ίδιος και οι συνεργάτες για την Ανατολική Μεσόγειο. Κατ’ αρχάς, στην προεκλογική του εκστρατεία φάνηκε ότι είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των μουσουλμάνων αλλά δύο ημέρες από την εκλογή του είχε μια πολύ φιλική συνομιλία με τον Ερντογάν και του διαβίβασε την εκτίμηση της κόρης του Ιβάνκα προς τον σουλτάνο και τον θαυμασμό της για τον τρόπο που μεγαλώνει τα παιδιά του. (Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου).

Το κλειδί για το που θα πορευτούν οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις θα εξαρτηθεί από την στάση του Τραμπ στο κουρδικό θέμα. Οι συνεργάτες του είναι πολύ εκνευρισμένοι με την σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στη Μόσχα και την Άγκυρα και προετοιμάζουν μια αντεπίθεση σε αυτή τη συμμαχία. Οι ακροδεξιοί αυτοί συνεργάτες αντιπαθούν και τις δυο πλευρές αλλά πρέπει να αποφασίσουν πιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά τους. Αναλυτές που γνωρίζουν τις σκέψεις τους πιστεύουν ότι ο Τραμπ συμπαθεί τον Πούτιν περισσότερο από τον Ερντογάν.

Ένα σημαντικό γεγονός που πέρασε με ψηλά γράμματα στις ειδήσεις ήταν η ανακοίνωση του Τραμπ για τον διορισμό του ακροδεξιού Αμερικανοεβραίου δικηγόρου David Friedman στη θέση του πρέσβη των ΗΠΑ στο Ισραήλ. Ο Friedman θεωρείται ο μεγαλύτερος εχθρός των Παλαιστινίων και θέλει να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ.

Ο Friedman βρίσκεται σε διαρκή πόλεμο με την φιλελεύθερη Αμερικανοεβραϊκή κοινότητα και έχει κατηγορήσει τον Πρόεδρο Ομπάμα για αντισημιτισμό. Πηγές της Ουάσιγκτον αναφέρουν ότι έχει ανθελληνικές θέσεις και αντιπαθεί την σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδας.

Τέλος, πληροφορίες από την Νέα Υόρκη αναφέρουν ότι ο Τραμπ προετοιμάζεται να ζητήσει από τους Βρετανούς να πουλήσουν στους Αμερικανούς τις βάσεις του στην Κύπρο αλλά δεν έχουν ακόμα συζητηθεί οι λεπτομέρειες.

Ευχόμαστε ο σημερινός Πρωθυπουργός, εάν ποτέ συναντήσει τον Ντόναλντ Τραμπ, θα ήταν καλό να του υπενθυμίσει, τη δήλωση που έκανε στην Ουάσιγκτον στις 23 Ιανουαρίου 2013 όταν είπε:
«Στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου η Ελλάδα δεν πρόκειται και δεν πρέπει να διαπραγματευθεί με κανέναν το δικαίωμά της στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και μάλιστα πιστεύουμε ότι αυτό το δικαίωμα, το αναφαίρετο δικαίωμα, πρέπει να υποστηριχθεί και από την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής».
Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη 

Η δουλεία είναι η νέα ελευθερία. Μόνος του, ελεύθερος, ο άνθρωπος είναι πάντα νικημένος. Αλλά αν αποκηρύξει την προσωπικότητά του, αν υποταχθεί ολοκληρωτικά και απόλυτα, τότε μπαίνει μέσα στην συλλογική δύναμη... έχουμε κόψει τους δεσμούς μεταξύ παιδιού και γονέων, μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Αλλά αργότερα, δεν θα υπάρχει ούτε γυναίκα ούτε φίλος”. (Από το “1984” του Όργουελ).
Χριστούγεννα για μια ακόμη χρονιά και η συντονισμένη κατεδάφιση του πνεύματος της μεγάλης αυτής γιορτής συνεχίζεται υπό τις προσταγές της παγκοσμιοποίησης, παρά την βαθειά κρίση της. Γιατί η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο η επικράτηση σε όλες τις χώρες του πλανητικού ολοκληρωτισμού των τραπεζιτών. Είναι και οι εντολές των επικυρίαρχων ελίτ: “χτυπήστε τις παραδόσεις τους για να τους κάνετε να υποταχθούν”.
Όπως το ορίζει με σαφήνεια στο λεξικό του ο Μπαμπινιώτης, είναι “η μετατροπή της οικουμένης σε ενιαία οικονομική, πολιτική και πολιτιστική επικράτεια”! Γι' αυτό η λατρεία του Μαμμωνά και όχι του Χριστού, στην οποία σπρώχνουν τους ανθρώπους με την τηλεοπτική πλύση εγκεφάλου, θέλει τα Χριστούγεννα ένα ατελείωτο σώου από “ρεβεγιόν”, βιτρίνες, καζίνο και εξωτικές εκδρομές.
Με λίγα λόγια, ο πνευματικός πόλεμος για τον έλεγχο του πολιτισμού γίνεται και εκδηλώνεται σαν υλικός γιατί “όπου γαρ εστίν ο θησαυρός υμών εκεί έσται και η καρδία υμών” (Κατά Ματθ. 6,21).
Έτσι, αντί για την μέθεξη με “τον Λόγο που έγινε σάρκα” του υμνωδού, βομβαρδιζόμαστε με τα νέα της Βαρβακείου αγοράς, από τα στημένα κανάλια, τις πληροφορίες για τους ταξιδιωτικούς προορισμούς, τις απαιτήσεις για το “γιορτινό τραπέζι” και τα ατελείωτα ρεπορτάζ για ...την “πατρίδα του Αη Βασίλη” της Coca-Cola, το Ροβανιέμι, μια Φινλανδική κωμόπολη παντελώς άγνωστη μέχρι το 1960!
Ο απόλυτος ευτελισμός και αποϊέρωση του δυτικού πολιτισμού, την ώρα που σε ιστορικές χώρες της Χριστιανοσύνης στην Εγγύς Ανατολή γίνεται ξανά πραγματικός διωγμός και σφαγή των πιστών υπό τα αδιάφορα -αν όχι συνένοχα- βλέμματα της Δύσης.
Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ζούμε την αντιστροφή της ιστορίας. Σαν να είμαστε μέσα σε μια μηχανή του χρόνου, γυρίζουμε προς το παρελθόν, αλλά με τον γρήγορο ρυθμό που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Χρειαστήκαμε πολύ καιρό για να βγούμε από τον Μεσαίωνα, αλλά, αν συνεχίσουμε έτσι, θα χρειαστούμε πολύ λιγότερο για να ξαναγυρίσουμε σε αυτόν...
Η διαφορά με το παρελθόν είναι ότι αυτός ο νέος Μεσαίωνας θα διαθέτει την όψη και την δύναμη της τεχνολογίας. Μιας τεχνολογίας, την οποία θέλει να χρησιμοποιήσει μια αδίστακτη ελίτ για να υποδουλώσει, να ελέγξει, να αναστείλει, να βασανίσει, να καταστρέψει και να δολοφονήσει με πρωτοφανή βία και σκληρότητα.
Μέσα στα πλαίσια αυτά, η οικονομία έχει μεταβληθεί σε “κατευθυνόμενο πύραυλο” κατά στόχου: την ίδια την ανθρωπότητα. Έτσι επιβάλλεται η πτωχο-τραπεζοκρατία και οι χώρες μετατρέπονται σε αποικίες χρέους.
Υπήρξαν εποχές, όπως η δική μας, μονίμως ταραγμένες κι αναστατωμένες”, γράφει ο Έλληνας φιλόσοφος Κώστας Παπαϊωάννου σε ένα άγνωστο κείμενό του, γραμμένο το 1950, που εκδόθηκε το 2003 για πρώτη φορά (από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις).
Όμως, ανάμεσα στους ανθρώπους και την Τρομοκρατία της Ιστορίας, που βάσταζαν στους ώμους τους, μεσολαβούσε “ένα ουράνιο στερέωμα αστροποίκιλτο από Μύθους” που επέτρεπαν στους ανθρώπους να σκέπτονται με απέραντη σοβαρότητα τον εαυτό τους και να ΄χουν ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια στα παθήματά τους”.
Είναι ασύλληπτο για μας το αίσθημα δικαιοσύνης που βρίσκουμε τόσο στον Αισχύλο όσο και στην σοφία των Προφητών: “Ουαί ο οικοδομών πόλιν εν αίμασι και ετοιμάζων πόλιν εν αδικίαις”. Όταν το 458 π.Χ. Ανέβηκε η Ορέστεια του Αισχύλου στην Αθήνα, οι Αθηναίοι βρίσκονταν σε πόλεμο τόσο με τους Πέρσες όσο και με τους Πελοποννήσιους. Έναν πόλεμο που άρχιζε από τα Μέγαρα και την Αίγινα και έφτανε στην Κύπρο, στην Αίγυπτο και στην Φοινίκη.
Έτσι οι τραγικοί μύθοι θύμιζαν στους Έλληνες τις καταστροφικές δυνάμεις που έφεραν μέσα τους και τους μάθαιναν να βλέπουν με τέτοια σοβαρότητα τον κόσμο ώστε να γνωρίζουν ότι κάθε ανθρώπινη πράξη βάζει σε αμφιβολία και κίνδυνο αυτά τα ίδια τα θεμέλια του Σύμπαντος...
Σήμερα, ανίσχυροι μπροστά στην αλαζονική ύβρι των Επικυρίαρχων, κανένα παρόμοιο ανθρώπινο νόημα, κανέναν ανθρώπινο συμβολισμό δεν βρίσκουμε “μες στο οποίο ν' αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σαν ολότητα”...
Τα τελευταία πενήντα χρόνια, η εντυπωσιακή πρόοδος της τεχνολογίας έχει ανοίξει ένα σημαντικό χάσμα μεταξύ των γνώσεων του κοινού και των γνώσεων που αποκρύπτουν και χρησιμοποιούν οι ελίτ. Χάρη στην βιολογία, την νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το “σύστημα” διαθέτει μια βαθειά και προηγμένη γνώση των ανθρωπίνων όντων, τόσο από φυσικής όσο και από ψυχολογικής πλευράς. Το σύστημα έχει φθάσει να γνωρίζει το άτομο καλύτερα απ' όσο αυτό ξέρει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ασκεί περισσότερο έλεγχο και μεγαλύτερη εξουσία στα άτομα απ' ό,τι τα άτομα στους εαυτούς τους.
Μια βασική στρατηγική χειραγώγησης που εφαρμόζει η Νέα Τάξη σήμερα είναι να παροτρύνει την νεολαία να είναι ευχαριστημένη με την ιδιωτεία. Να βρίσκει “cool” το γεγονός ότι είναι αποβλακωμένη, άξεστη και αστοιχείωτη... και να ενδιαφέρεται μόνο για τα χρήματα.
Στα πλαίσια μιας νέου τύπου, πνευματικής, “σφαγής των νηπίων”, τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης προετοιμάζονται από μωρά για να γίνουν οι “γενίτσαροι” του αύριο. Να αποκοπούν γρήγορα από τον θηλασμό και την μάνα τους με τις τεχνικές και τις τροφές που συνιστούν τα καθοδηγούμενα μαιευτήρια· να απομακρυνθούν από την οικογένεια (που σε μεγάλο ποσοστό είναι ήδη διαλυμένη) και να παραδοθούν στην καθεστωτική προπαγάνδα του καταναλωτισμού. Ήδη εφαρμόζεται η υποχρεωτική εκπαίδευση των νηπίων και τα ολοήμερα σχολεία... ως προοδευτικά μέτρα. Ο διωγμός των νηπίων ολοκληρώνεται με την απουσία χώρου και χρόνου παραδοσιακού βιώματος και συναναστροφής και την αποκλειστική απασχόληση με την οθόνη της τηλεόρασης ή του υπολογιστή σε ρόλο γκουβερνάντας. Τέλος, με τα καινούργια “νεοταξικά” σχολικά αναλυτικά προγράμματα και κατευθύνσεις μαθαίνουν να μισούν τους προγόνους, την πατρίδα, την έννοια της ελευθερίας και της αντίστασης στο σύστημα και να ...“συνωστίζονται” ευτυχισμένα στα πόδια του Μεγάλου Αδελφού.
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική του ψυχοδιανοητικού περισπασμού, που σημαίνει να αποσπάται η προσοχή από τα σημαντικά προβλήματα χάρη σε έναν συνεχή καταιγισμό άχρηστων πληροφοριών και ανούσιων θεμάτων, που είναι “της μόδας”.
Μέσω των Ιδρυμάτων των γκλομπαλιστών χρηματοδοτούνται σχέδια “διαπαιδαγώγησης στην δημοκρατία” και βιβλία “δημιουργίας μη εθνοκεντρικής ιστορίας” γιατί θέλουν να μας στήσουν ένα μεταμοντέρνο κουρέλι για σημαία, όπως πάνε να κάνουν στην Κύπρο.
Έτσι, για να λοβοτομηθεί η εθνική μνήμη και να ενσταλαχθεί στις νέες γενηές το δηλητήριο του ενδοτισμού και της υποταγής, πρέπει να υποβαθμισθούν μερικοί από τους ωραιότερους και βασικότερους ρομαντικούς μύθους, που έχουν μπει στο στόχαστρο των οπαδών της αφασικής ιστορίας. Το “πολιτικά ορθό” αφήγημα δεν χρειάζεται την μυθολογία, την αυτοθυσία, την πίστη, το μαρτύριο, τον ηρωϊσμό. Όλα αυτά αντικαθίστανται από την ξερή παράθεση “διαθεματικών” κοινωνικο-οικονομικών αναλύσεων.
Ιστορία και μύθος, όμως, βαδίζουν πάντα μαζί. Άλλωστε έχει δημιουργηθεί όλους αυτούς τους αιώνες ένα ολόκληρο ποτάμι λογοτεχνικής και καλλιτεχνικής παραγωγής που συγκροτεί ντε φάκτο “ιστορία” και δεν πειθαρχεί, όπως όλα τα ποτάμια, στις εντολές της “λογικής”.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, στο έργο του “Λειτουργία κάτω από την Ακρόπολη”, βλέπει τα “Κρυφά Σχολειά” σαν νέες “Ακαδημίες του Πλάτωνα”, που μέσα τους “συναζόταν όλο το Έθνος” γύρω από “το κιτρινισμένο ράσο του παπά”. Και γράφει:
Κι όπως πάντοτε, όλοι τους, ήταν, πάλι, παρόντες: ο Σοφοκλής, ο Αχιλλέας, ο Οδυσσέας και ο Κυναίγειρος.
Ανασκούμπωσε ο Πλάτων το ράσο και τους έδειχνε με το δάχτυλο τη φωνή τους στο συναξάριο.
Κ' εκείνα την άκουγαν, καθώς εμουρμούριζαν όλα μαζί την πανάρχαιη Αλφαβήτα, που η αδρή της συρμή ήτανε το μακρύτερο ζων ύδωρ του κόσμου”.
Ποιο “νεοταξικό”, “μεταμοντέρνο” ιδεολόγημα έχει την δύναμη να ξερριζώσει από την ψυχή του Έλληνα αυτή την παράδοση;
Όσοι ακόμα αυταπατώνται ότι θα μπορέσουν να διαγράψουν “το παπαδαριό” και το ορθόδοξο φρόνημα, ας ανατρέξουν στους στίχους 88 έως 90 του Ύμνου στην Ελευθερία.
Ο Σολωμός έχει περικλείσει όλο το νόημα του '21 στον εθνικό ύμνο.
Όπως αναφέρει ο Ε. Μορέν, στο βιβλίο του “Πνεύμα των Καιρών”, πολύ εύστοχα: “Η ζωή δεν μπορεί να καταναλώσει τα πάντα και η καταναλωτική κοινωνία δεν μπορεί, ούτε και θα μπορέσει ποτέ να δώσει τα πάντα”!
Σε άψυχες γενικότητες και αφηρημένους κοσμοπολιτισμούς, όσο φανταχτερό και να είναι το περιτύλιγμα, δεν πιστεύει για καιρό κανείς. Το θρησκευτικό πνεύμα των εορτών επιβιώνει γιατί συναντιέται με το λαϊκό βίωμα, όπως έγινε και με την Ορθοδοξία για αιώνες. Η αντίστροφη μέτρηση για τον “Ηρωδισμό” της υπερεθνικής τοκογλυφικής ελίτ έχει αρχίσει.
 

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Ανδρέας Γ.Μπανούτσος
Ιδρυτής και Πρόεδρος Δ.Σ. ΚΕΔΙΣΑ


Τη  Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2016 κατά τα εγκαίνια έκθεσης σε γκαλερί στην Άγκυρα, ο Ρώσος πρέσβης στην Τουρκία, Αντρέι Καρλόφ δολοφονήθηκε πισώπλατα από τον Τούρκο αστυνομικό Μεβλούτ Μερτ Αλιντάς, ο οποίος λίγο αργότερα αφού ούρλιαξε «ο Αλλάχ είναι Μεγάλος» και «μην ξεχνάτε το Χαλέπι και τη Συρία. Όσο τ’ αδέλφια μας δεν είναι ασφαλή ούτε εσείς θα είστε» έπεσε νεκρός από τις σφαίρες αστυνομικών των τουρκικών ειδικών δυνάμεων που κατέφτασαν με καθυστέρηση στον τόπο του εγκλήματος.
Ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν έσπευσε να χαρακτηρίσει τη δολοφονία του ανώτατου Ρώσου διπλωμάτη ως «μία αναμφισβήτητη προβοκάτσια που στόχο είχε τον εκτροχιασμό της ομαλοποίησης των Ρωσο-Τουρκικών σχέσεων και την ειρήνευση στη Συρία η οποία προωθείται ενεργά από τη Ρωσία, την Τουρκία, το Ιράν και άλλες χώρες που ενδιαφέρονται για τη διευθέτηση της εμφύλιας σύγκρουσης στη Συρία. Μία απάντηση μόνο μπορεί να υπάρξει. Η εντατικοποίηση του αγώνα κατά της τρομοκρατίας κάτι που οι δολοφόνοι θα μάθουν από πρώτο χέρι» και κατέληξε λέγοντας ότι «πρέπει να μάθουμε ποιος  κατεύθυνε το χέρι του δολοφόνου».
Αναλύοντας τη δήλωση του Ρώσου Προέδρου, ενός ανθρώπου που έχει θητεύσει στις μυστικές υπηρεσίες της χώρας του, αντιλαμβανόμαστε ότι αποκλείει κατηγορηματικά το ενδεχόμενο ο Αλιντάς να έδρασε ως Ισλαμιστής-Τζιχαντιστής «μοναχικός λύκος».
Επιπρόσθετα, ο Πρόεδρος Πούτιν ανέφερε ότι η συγκεκριμένη δολοφονία αποτελεί προβοκάτσια που στόχο είχε τόσο την διαδικασία ομαλοποίησης των Ρωσο-Τουρκικών σχέσεων όσο και την πρωτοβουλία της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν για ειρήνευση στην καθημαγμένη Συρία.
Συμπερασματικά λοιπόν είναι ασφαλές να εκτιμηθεί ότι ο Πρόεδρος Πούτιν με τη δήλωσή του εμμέσως πλην σαφώς φωτογραφίζει ως υπεύθυνες για τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη εχθρικές μυστικές υπηρεσίες (hostile intelligence agencies) που είχαν ως στόχο την υπονόμευση των Ρωσικών εθνικών συμφερόντων.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ποιος ήταν ο δολοφόνος Μεβλούτ Μερτ Αλιντάς; Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στα ΜΜΕ ο Αλιντάς είχε σπουδάσει στα σχολεία του δικτύου του Τούρκου Ισλαμιστή ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, ενώ σύμφωνα με άλλα δημοσιεύματα σχετιζόταν με την Τζιχαντιστική οργάνωση «Αλ Νούσρα» που μόλις πρόσφατα δέχθηκε καίριο πλήγμα από τις Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις και τον Συριακό στρατό με την πλήρη απελευθέρωση του Χαλεπίου ύστερα από τέσσερα χρόνια κατοχής. Η οργάνωση του Γκιουλέν και η  «Αλ Νούσρα» αποτελούν βέβαια διαφορετικές οργανώσεις και τις δύο όμως τις συνδέει ένας κοινός παρανομαστής. Οι διασυνδέσεις και η υποστήριξη  που έχουν λάβει από τη διαβόητη μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ, τη CIA.
Ποιος επομένως όπλισε το χέρι του Αλιντάς; Η CIA; Δεδομένης της πλούσιας ιστορίας ανάμειξης της συγκεκριμένης υπηρεσίας σε πολιτικές δολοφονίες μία τέτοια πιθανότητα δεν μπορεί να αποκλειστεί και ενδεχομένως και οι υποψίες του Πούτιν να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση.
Ωστόσο το ερώτημα που προκύπτει είναι για ποιους λόγους η CIA να αναμείχθηκε σε μία τέτοια δολοφονική ενέργεια που θέτει σε κίνδυνο την ήδη ασταθή παγκόσμια ισορροπία ξυπνώντας τις εφιαλτικές ιστορικές μνήμες της δολοφονίας του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Σαράγεβο το 1914 από τον Σερβοβόσνιο εθνικιστή Γκαβρίλο Πρίντσιπ;

Η εκτίμηση του γράφοντος είναι ότι το «ευαγές ίδρυμα του Λάνγκλεϊ»  είχε αρκετούς λόγους:

α) η CIA είχε «επενδύσει» από την έναρξη του εμφυλίου στη Συρία στην ανατροπή του Σύριου Προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ. Είναι κοινό μυστικό ότι η CIA είχε εκπαιδεύσει και χρηματοδοτήσει μαζί με τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και την ίδια την ΝΑΤΟική Τουρκία τους Τζιχαντιστές στη Συρία με στόχο την ανατροπή του Άσαντ. Τα πράγματα φαίνονταν ότι πήγαιναν καλά για αυτούς μέχρι τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2015 όταν η Ρωσία ύστερα από επίσημη πρόσκληση της νόμιμης κυβέρνησης της Συρίας και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο επενέβη στρατιωτικά στην περιοχή και άρχιζε να αλλάζει δραματικά ο συσχετισμός  δυνάμεων στο έδαφος υπέρ του Άσαντ. Το τελευταίο επεισόδιο, μέχρι στιγμής, του Συριακού δράματος παίχτηκε στο Χαλέπι με τη συντριβή των υποστηριζόμενων από τη CIA Τζιχαντιστών της «Αλ Νούσρα» (η οποία ειρήσθω εν παρόδω άλλαξε επωνυμία το καλοκαίρι του 2016 σε «Τζαμπάτ Φατάχ αλ Σαμ» για να αποκηρύξει δήθεν τις σχέσεις της με την Αλ Κάιντα) από τις Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις και το Συριακό στρατό του Άσαντ. Η ανακατάληψη του Χαλεπίου από τον Άσαντ πυροδότησε κατά την εκτίμηση του γράφοντος την οργή και την εκδικητικότητα της CIA για την ήττα του σχεδίου της για ανατροπή του Άσαντ και ενδεχομένως να «διέταξε» τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη.
Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι μόλις μία εβδομάδα πριν τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη ο πρώην υποδιευθυντής της CIA Μάικ Μορέλ  και υποστηρικτής της Χίλαρι Κλίντον κάλεσε τις ΗΠΑ σε ομιλία του στο Atlantic Council- Αμερικανικό think tank- να απαντήσουν στην υποτιθέμενη ανάμειξη της Ρωσίας στις Αμερικανικές Προεδρικές εκλογές με ένα τρόπο ο οποίος θα είναι ταυτόχρονα «ανοιχτός» και «επώδυνος» για τον Πούτιν.
Επίσης τον Αύγουστο του 2016 μιλώντας στο Αμερικανικό δίκτυο CBS ο Μορέλ είχε δηλώσει ότι οι «Ιρανοί και οι Ρώσοι πρέπει να πληρώσουν ένα τίμημα για την εμπλοκή τους στη Συρία», ενώ στη διευκρινιστική ερώτηση του δημοσιογράφου εάν θα πρέπει να δολοφονούν Ρώσους αυτός απάντησε «ναι αλλά μυστικά. Δεν το λες σε όλο τον κόσμο. Δεν θα βγεις στο Πεντάγωνο και να πεις «εμείς το κάναμε». θα φροντίσεις όμως να το ξέρουν στη Μόσχα και την Τεχεράνη».
Το συμπέρασμα που βγαίνει από τις προκλητικές αυτές δηλώσεις πρώην ανώτατου στελέχους της CIA το αφήνω στην κρίση των αναγνωστών.

β) Η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη συνέβη μόλις μία ημέρα πριν την τριμερή συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν στη Μόσχα με αντικείμενο την ειρήνευση στη Συρία.
Το Αμερικανικό βαθύ κράτος και η CIA ειδικότερα έχουν πανικοβληθεί με την προοπτική επίλυσης της Συριακής κρίσης χωρίς την συμμετοχή των ΗΠΑ και της Δύσης. Επομένως θα είχε κίνητρο με τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη να διαταράξει τις σχέσεις Ρωσίας-Τουρκίας και να αποτρέψει την τριμερή διάσκεψη.
Το γεγονός ότι τόσο η Ρωσία δια του Προέδρου Πούτιν όσο και η Τουρκία δια του Προέδρου Ερντογάν μίλησαν ανοιχτά για προβοκάτσια σημαίνει ότι δεν «τσίμπησαν» το δόλωμα εκείνων που απεργάστηκαν μία πιθανή ματαίωση της διάσκεψης της Μόσχας με αφορμή τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη.

γ) Αξίζει να σημειωθεί το γεγονός ότι η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη έγινε την ίδια ημέρα που συνεδρίαζε στις ΗΠΑ το Κολλέγιο των Εκλεκτόρων με θέμα την επικύρωση της εκλογής του Ντόναλντ Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ. Η χρονολογική αυτή σύμπτωση(;) έχει συμβολική σημασία και είναι πιθανό οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας να θέλησαν να στείλουν ένα μήνυμα στον ίδιο τον Τραμπ να μην προχωρήσει στην εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία διαφορετικά θα έχει την ίδια τύχη με τον δολοφονηθέντα Πρόεδρο των ΗΠΑ Τζον Κένεντι και τον Ρώσο πρέσβη Αντρέι Καρλόφ.
Δεδομένης της υποστήριξης της CIA στην υποψηφιότητα Κλίντον και την ήττα της τελευταίας στις Προεδρικές εκλογές δεν μπορεί να αποκλειστεί αυτό το ενδεχόμενο καθώς οι σκοτεινές δυνάμεις του Αμερικανικού βαθέος κράτους «παίζουν τα ρέστα τους» στην παγκόσμια σκακιέρα προκειμένου να πυροδοτήσουν τέτοιου είδους αρνητικές παγκόσμιες εξελίξεις που θα φέρουν τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ προ τετελεσμένων γεγονότων αποτρέποντας τον να εφαρμόσει την διακηρυγμένη του πολιτική για συνεννόηση και ύφεση στις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Ρωσία.
Προς επίρρωση του παραπάνω ισχυρισμού αξίζει επίσης να αναφερθεί  ότι τις τελευταίες εβδομάδες οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις με την υποστήριξη ΝΑΤΟικών κύκλων έχουν παραβιάσει την προβλεπόμενη από τη συμφωνία του Μινσκ εκεχειρία στην Ανατολική Ουκρανία επιζητώντας αναζωπύρωση της σύγκρουσης και έναν νέο γύρο αντιπαράθεσης του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία.

Σε κάθε περίπτωση  στην παρούσα φάση δεν υπάρχουν αποδείξεις για το ποιος κρύβεται πίσω από τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Άγκυρα. Σίγουρα όμως υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις που μας οδηγούν στην εκτίμηση ότι την εντολή για την δολοφονία του Αντρέι Καρλόφ την έδωσε κατά πάσα πιθανότητα η CIA, χρησιμοποιώντας ως ενεργούμενο τον Μεβλούτ Μερτ Αλιντάς.

ΚΕΔΙΣΑ
Πηγές


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Όταν έχεις μια κυβέρνηση που τα εγκλήματά της τα εξωραΐζει και τα πουλάει για ευεργεσίες, ενώ δημοσιεύει ακόμα και αγγελίες γάμου για να αποδείξει ότι θριάμβευσε, αλλά αρνείται να δημοσιεύσει τη δήλωση που υπέγραψε δια του Τσακαλώτου στην κυβέρνηση Ντάισενμπλουμ, να είσαι σίγουρος ότι έχει δεσμεύσει τη χώρα με νέα μέτρα.

Πολύ περισσότερο, που δεν έστειλε δική της δήλωση, αλλά ζήτησε και υπέγραψε τη δήλωση που απαίτησαν οι δανειστές! Προφανώς για να αποδείξει ότι είναι απ ευθείας απόγονος των αγωνιστών στα ξερονήσια και στις φυλακές και στα κέντρα μεταγωγών, που προτίμησαν να μείνουν σακάτηδες παρά να υπογράψουν δηλώσεις νομιμοφροσύνης!

Από την άλλη μεριά όμως, είναι συνεπείς με τα πορτρέτα του Άρη, που έχουν για φιγούρα στα γραφεία τους μερικοί γραφικοί της κυβέρνησης, δεδομένου ότι ο Άρης, ως Μπάμπης Κλάρας, υπέγραψε δήλωση για να βγει από τη φυλακή. Ενώ οι υπόλοιποι αγωνιστές, που δεν υπέγραφαν, δεν ήθελαν να κερδίσουν την ελευθερία τους και να βγουν στην παρανομία, ούτε τους είχε ανάγκη το κόμμα! Ήθελαν να βασανίζονται.

Άσχετο, που μετά τη χούντα άρχισε να καλλιεργείται το παραμύθι, που δε στηρίζεται σε καμιά απόδειξη ή μαρτυρία, ότι ο Άρης πήρε εντολή από το κόμμα να υπογράψει γιατί τον χρειάζονταν στην παρανομία! Ούτε το ΚΚΕ δεν έχει πει τέτοια κοτσάνα.

Άξιοι συνεχιστές της ηθικής και πρακτικής «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», λοιπόν, με την οποία κάνεις μέχρι και μια δικτατορία για το σκοπό, οι συγκυβερνήτες έστειλαν μεν τη ντροπιαστική συγνώμη, στην οποία τους υποχρέωσαν οι πάτρωνες της χώρας, όχι τόσο για το βοήθημα- απάτη στους συνταξιούχους όσο γιατί από κουτοπονηριά δεν τους είπαν λέξη από πριν, αλλά για το τι άλλο ντροπιαστικό έχουν υπογράψει με την επιστολή δε λένε! Το κρύβουν!

Όταν κρύβουν γραπτά τους αυτοί που δεν αφήνουν ούτε «και» από όσα κάνουν ανεκμετάλλευτο, είναι σίγουρο ότι έχουν προσθέσει νέο βάρος στην πλάτη του λαού. Που θα το μάθουμε σύντομα. Έχει καλοθελητές η τρόικα. Γιατί αν περιμένεις να μάθεις από την ελληνική κυβέρνηση τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση χάθηκες!

Πρώτα- πρώτα δεν ξέρει ούτε η ίδια τι κάνει και δεύτερον για να το μάθεις πρέπει να χρησιμοποιήσεις έναν αλάνθαστο κώδικα: Κάνει τα ανάποδα από αυτά που λέει, με απίθανη συνέπεια εξ αρχής. Τι είπε; Ε, το αντίθετο συμβαίνει ή θα συμβεί.

Τι είπε η προπαγάνδα του πρωθυπουργικού γραφείου για την επιστολή στην τρόικα; Ότι η επιστολή δε δεσμεύει σε τίποτε παραπάνω την κυβέρνηση έναντι των δανειστών. Άρα δεσμεύει.

Είπε ότι απλώς επαναβεβαιώθηκαν οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης για νέα σφαγή των συντάξεων με κόφτη αν δεν πιαστούν οι δημοσιονομικοί στόχοι. Άρα, προστέθηκαν νέες δεσμεύσεις για ενεργοποίηση του κόφτη των συντάξεων πιο εύκολα.

Είπε ότι υπάρχει δέσμευση για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018. Άρα, υπάρχει δέσμευση για πλεόνασμα 3,5% πολλά χρόνια μετά το ’18.

Είπε ότι οι δανειστές συμφώνησαν, αν υπάρχουν και στο μέλλον πλεονάσματα, να μπορούν να πάνε στην κοινωνία ή στη μείωση των φόρων ή στην αποπληρωμή χρεών, σε συνεννόηση μαζί τους. Άρα, θα πηγαίνουν στην αποπληρωμή του χρέους.

Αυτά και άλλα χειρότερα γράφει η δήλωση μετανοίας της κυβέρνησης στον Ντάισενμπλουμ, με βεβαιότητα. Πού το ξέρουμε; Μα είναι απλό. Συνάγεται δια της λογικής: Αφού δεν γράφει τίποτε επιζήμιο γιατί δεν τη δίνουν στη δημοσιότητα! Και από πότε η λογική είναι αποδεικτικό στοιχείο πράξεων;

Από την παραμονή των Χριστουγέννων, που ο υπουργός Μαξίμου κ Παππάς δήλωσε στην τηλεόραση ότι είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πήρε εντολή από τον Σόιμπλε για να ψηφίσει «παρών» στη Βουλή ( αλλά όχι «όχι»!) για το βοήθημα- απάτη.

Στην αυτόματη ερώτηση του δημοσιογράφου «από πού το ξέρει και είναι τόσο σίγουρος» η απάντησή του ήταν εξ ίσου υπεύθυνη ανθρώπου που ασκεί διοίκηση: «Μα δεν είναι φανερό;»! Και στην αυτονόητη ερώτηση του δημοσιογράφου «από πού είναι φανερό» ήρθε η απόδειξη: «Το δείχνει η λογική. Ο κ Μητσοτάκης δεν είναι στο ίδιο ευρωπαϊκό κόμμα με τον Σόιμπλε; Δεν υπερασπίζεται την ίδια πολιτική;»! Κάγκελο ο δημοσιογράφος, η κοινή λογική, η υπευθυνότητα, η σοβαρότητα και η ευφυία.

Η μεγαλύτερη απόδειξη ότι αυτοί οι άνθρωποι υπογράφουν και θα υπογράφουν ό,τι να’ναι προκειμένου να μείνουν γραπωμένοι στην εξουσία, είναι ότι αν χάσουν το μισθό που παίρνουν τώρα δεν θα βρίσκουν δουλειά ούτε για να τυλίγουν σουβλάκια με τις ικανότητες που έχουν.

Αν και για να τυλίγεις σουβλάκια πρέπει τουλάχιστον να πιάνουν τα χέρια σου.

Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου