Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

26 Δεκ 2016


Οι κάλπες που στήνονται στην Ευρώπη θα καθορίσουν την πορεία της Ευρωπαϊκής Ενωσης
Γιατί ενώ δεν είναι βασικό σενάριο η επικράτηση των ακραίων τα δεδομένα μπορεί να ανατραπούν
Το χάσμα Βορρά - Νότου και το δίλημμα που καλείται να απαντήσει η Γερμανία

Του χρόνου τέτοια εποχή, η ευρωζώνη μπορεί να μας έχει… αφήσει χρόνους. Παρά τις μικρές πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο, το γεγονός πως η κατάρρευση της νομισματικής ένωσης αποτελεί πιθανότητα, λέει πολλά για το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η Ευρώπη. Από τότε που έπληξαν την Ευρώπη η χρηματοπιστωτική, η οικονομική και η πολιτική κρίση, πριν από σχεδόν μια δεκαετία, η Ευρώπη έχει περάσει πολλές δύσκολες στιγμές. Όμως το 2017 θα είναι η πιο σημαντική χρονιά για τη συνέχεια της ευρωζώνης, καθώς τα πολιτικά και οικονομικά ρίσκα φτάνουν στην «καρδιά» του μπλοκ, στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία.

Οι απειλές για την Ευρωπαϊκή Ενωση και την ευρωζώνη γίνονται εντονότερες καθώς εξαπλώνονται στα μεγαλύτερα μέλη του μπλοκ. Αν και οι υπερεθνικές δομές της Ευρώπης θα μπορούσαν πιθανότατα να επιβιώσουν μιας αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη, ή της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για παράδειγμα, ωστόσο πιθανότατα δεν θα μπορούσαν να ξεπεράσουν την αποχώρηση της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας. Οι χώρες αυτές όχι μόνο έχουν τις μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης, αλλά είναι και οι βασικές δυνάμεις που κινούν τη διαδικασία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Το επόμενο έτος, μια σειρά γεγονότων θα θέσει σε δοκιμασία τις θεμελιώδεις δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι πιο σοβαρές προκλήσεις του μπλοκ θα έρθουν από τη Γαλλία και την Ιταλία, οι οποίες πλήττονται από χαμηλούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και υψηλά επίπεδα ανεργίας.

Το αίσθημα κατά της παγκοσμιοποίησης είναι ισχυρό σε μεγάλα κομμάτια των πληθυσμών των δυο χωρών, που θέλουν να προστατεύσουν την οικονομία τους από τις αντιλαμβανόμενες απειλές της μετανάστευσης και του ελεύθερου εμπορίου. Εν τω μεταξύ, πολλοί Γάλλοι και Ιταλοί ψηφοφόροι είναι δύσπιστοι έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των πολιτικών κομμάτων του κατεστημένου που τη στηρίζουν. Ήδη, και οι δυο χώρες είναι «πρόσφορο έδαφος» για πολιτικές δυνάμεις που ορκίζονται να πολεμήσουν την παγκοσμιοποίηση και να αντιστρέψουν τη διαδικασία της Ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Δυο σενάρια για τη Γαλλία και την Ιταλία

Η Γαλλία θα διενεργήσει προεδρικές εκλογές σε δυο γύρος τον Απρίλιο και τον Μάιο, ενώ η παραίτηση του Ιταλού πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι έχει ανοίξει τον δρόμο για γενικές εκλογές στην Ιταλία. Σε κάθε ψηφοφορία, τα εθνικιστικά κόμματα και τα κόμματα που τάσσονται κατά της παγκοσμιοποίησης θα έχουν ισχυρές επιδόσεις. Όμως το μεγαλύτερο ερώτημα είναι αν θα εξασφαλίσουν αρκετή στήριξη για να νικήσουν τα εκλογικά συστήματα που σχεδιάστηκαν για να τα κρατήσουν μακριά από την εξουσία.

Ακόμα και στην πιθανή περίπτωση που η ηγέτις του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λε Πεν λάβει αρκετές ψήφους για να φτάσει στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας, θα δυσκολευτεί να πιάσει το όριο του 50% που χρειάζεται για να κερδίσει, δεδομένου ότι οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι πιθανότατα θα συμμαχήσουν εναντίον της.

Εν τω μεταξύ, η Ιταλία ουσιαστικά λειτουργεί χωρίς εκλογικό νόμο. Νόμος που πέρασε το 2015 με στόχο την μεταρρύθμιση της προηγούμενης νομοθεσίας, ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί και επί του παρόντος βρίσκεται υπό εξέταση από το Συνταγματικό Δικαστήριο της  χώρας. Τις επόμενες εβδομάδες, το Ιταλικό Κοινοβούλιο πιθανότατα θα εισάγει ένα αναλογικό εκλογικό σύστημα που θα αναγκάζει τα κόμματα να σχηματίζουν συνασπισμούς για να μπουν στην κυβέρνηση. Αυτός ο νόμος πιθανότατα θα καταρτιστεί έτσι ώστε να μειωθούν οι πιθανότητες του Κινήματος των Πέντε Αστέρων να αποκτήσει πρόσβαση στην εξουσία, αφού το αντισυστημικό αυτό κόμμα αρνείται να σχηματίσει συμμαχία με άλλα πολιτικά κόμματα.

Έτσι, η Γαλλία και η Ιταλία θα δουν να εκτυλίσσεται ένα από τα δυο σενάρια. Στο πρώτο σενάριο, το Εθνικό Μέτωπο και/ή το Κίνημα των Πέντε Αστέρων έρχονται στην εξουσία, φέρνοντας τις χώρες τους ακόμα πιο κοντά στην αποχώρηση από την ευρωζώνη.

Για να αποχωρήσουν από την ευρωζώνη, οι νέες κυβερνήσεις θα πρέπει να οργανώσουν και να κερδίσουν σε δημοψήφισμα για τη συμμετοχή στη νομισματική ένωση. Όμως η ανακοίνωση και μόνο από τη Γαλλική ή την Ιταλική κυβέρνηση της πρόθεσης εξόδου από τη νομισματική ένωση, μπορεί να επισπεύσει την κατάρρευση της ευρωζώνης πριν καν διενεργηθεί δημοψήφισμα. Η αναγγελία ενός δημοψηφίσματος πιθανότατα θα ήταν αρκετή για να προκαλέσει μαζική φυγή καταθέσεων από τις τράπεζες της Νότιας Ευρώπης, καθώς οι καταθέτες θα μεταφέρουν τα χρήματά τους από τις αδύναμες οικονομίες του Νότου, σε «ασφαλή καταφύγια» του Βορρά.

Οι επιπτώσεις ενός τέτοιου bank run θα έφτανα πολύ πέρα από τις χώρες που εμπλέκονται άμεσα με τα δημοψηφίσματα. Πολλοί με χρήματα σε Ισπανικές ή Πορτογαλικές τράπεζες, για παράδειγμα, θα έσπευδαν να τα μεταφέρουν σε τράπεζες του Βορρά. Αν η ευρωζώνη εξαφανιστεί και οι τραπεζικές καταθέσεις μετατραπούν σε εθνικά νομίσματα, οι κάτοχοι τραπεζικών λογαριασμών θα προτιμούσαν τα ευρώ τους να μετατραπούν σε γερμανικά μάρκα, αντί για πεσέτες ή εσκούδα.

Στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δείχνουν πως το χρήμα στην Ευρώπη ήδη «μεταναστεύει» από τα Νότια στις τράπεζες του Βορρά εδώ και αρκετά χρόνια. Μια ανακοίνωση από μια χώρα του πυρήνα της ευρωζώνης για σχεδιασμό διενέργειας δημοψηφίσματος για τη συμμετοχή της στην ευρωζώνη, θα μπορούσε, ως εκ τούτου, να αναγκάσει την ΕΚΤ να επιβάλει capital controls για την αποτροπή της κίνησης χρημάτων προκειμένου να «αγοράσει χρόνο» στους ηγέτες της ΕΕ για να αποφασίσουν τι θέλουν να κάνουν με τη νομισματική ένωση.

Στο δεύτερο και πιθανότερο σενάριο, τα μετριοπαθή κόμματα σε Γαλλία και Ιταλία παραμένουν στην εξουσία. Αν και αυτό θα απομάκρυνε τον κίνδυνο μιας άμεσης κρίσης στην ευρωζώνη, ωστόσο μπορεί να αποδειχθεί προσωρινή αναβολή. Ακόμα και οι μετριοπαθείς της Γαλλίας και της Ιταλίας τάσσονται υπέρ της αναδιάρθρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου να αποδυναμωθούν κεντρικοί θεσμοί στις Βρυξέλλες και να επιστρέψουν ορισμένες εξουσίες στα εθνικά κοινοβούλια.
 Δεδομένου ότι τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις φαίνεται απίθανο να πραγματοποιηθούν υπό τις παρούσες συνθήκες (οι κυβερνήσεις της ΕΕ θέλουν να αποφύγουν τον κίνδυνο να ανοίξει η διαδικασία αναθεώρησης Συνθηκών), η καλύτερη εναλλακτική θα ήταν να ενεργήσουν μονομερώς και να αλλάξουν επιλεκτικά –ή να αγνοήσουν- την εξουσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλων θεσμών της ΕΕ.

Όμως το βασικό ζήτημα που θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν είναι πως, εκτός και αν οι οικονομίες αυτές βιώσουν μια ισχυρή ανάκαμψη –και μάλιστα γρήγορα- η άνοδος εθνικιστικών κομμάτων στην εξουσία απλώς θα αναβληθεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. Στη Γαλλία, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει πέντε χρόνια, αν η μετριοπαθής κυβέρνηση που πιθανότατα θα προκύψει  το 2017 καταφέρει να ολοκληρώσει τη θητεία της.

Στην Ιταλία θα μπορούσε να σημαίνει μόλις λίγους μήνες, αφού οι κυβερνήσεις εκεί σπάνια αντέχουν μέχρι το τέλος της θητείας τους.

Μια πιο απομονωμένη Γερμανία

Εκλογές διενεργεί το 2017 και η Γερμανία, όμως αναλόγως του πώς θα εκτυλιχθεί το μέλλον, η ψηφοφορία εκεί θα μπορούσε να έχει την μικρότερη επίπτωση στην μοίρα της Ευρώπης. Μέχρι να φτάσουν οι Γερμανοί στις Κάλπες, τον Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο, τα γεγονότα σε άλλες χώρες μπορεί να έχουν ήδη προκαλέσει κρίση στην ευρωζώνη. Η Γερμανία θα έχει ελάχιστη επιρροή στα εκλογικά αποτελέσματα στην Ιταλία ή στη Γαλλία, και η κυβέρνηση στο Βερολίνο πιθανότατα θα πρέπει να αντιδράσει στα γεγονότα, αντί να έχει την ευκαιρία να τα διαμορφώσει.

Αν οι μετριοπαθείς δυνάμεις κρατήσουν τον έλεγχο της Γαλλίας και της Ιταλίας, η προεκλογική περίοδος της Γερμανίας θα είναι σχετικά κανονική, και θα επικεντρώνεται σε θέματα όπως η μετανάστευση και η ασφάλεια. Οι ηγέτες της χώρας αντιλαμβάνονται πως οι Γάλλοι και Ιταλοί γείτονές τους αισθάνονται όλο και λιγότερο άνετα με την κατεύθυνση της ευρωζώνης, όμως θα αποφύγουν να κάνουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις μέχρι να τελειώσουν με τις εκλογές τους.

Αν και τα βόρεια και νότια μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμφωνούν πως το μπλοκ πρέπει να μεταρρυθμιστεί, έχουν διαφορετικές απόψεις ως προς την προσέγγιση. Οι εκλογικές πιέσεις στη Γερμανία θα κάνουν το Βερολίνο απρόθυμο να συμβιβαστεί με τους νότιους εταίρους για μια σειρά ζητημάτων, περιλαμβανομένης της πιο «ευέλικτης» ερμηνείας των ευρωπαϊκών στόχων για τα ελλείμματα, την εισαγωγή μέτρων τόνωσης της οικονομίας σε όλη την ευρωζώνη, ή τη στήριξη των επεκτατικών πολιτικών της ΕΚΤ.

Αυτό δεν θα βοηθήσει στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ των βόρειων και νότιων μελών της ευρωζώνης. Για τη Γερμανία, το καλύτερο σενάριο θα ήταν να αναβληθούν οι όποιες πραγματικές μεταρρυθμίσεις της ΕΕ μέχρι το 2018, όμως ακόμα και αυτό απλώς θα καθυστερήσει τα προβλήματα του μπλοκ και δεν θα τα λύσει.

Από την άλλη πλευρά, μια νίκη των λαϊκιστών στη Γαλλία ή την Ιταλία θα άλλαζε δραματικά τους υπολογισμούς της Γερμανίας. Η πρώτη αντίδραση του Βερολίνου θα ήταν να προσπαθήσει να διευκολύνει μια νέα κυβέρνηση στο Παρίσι ή τη Ρώμη σε μια προσπάθεια να αποτρέψει την κατάρρευση της ευρωζώνης. Όμως η Γερμανία δεν μπορεί να θέσει το δικό της οικονομικό μέλλον στα χέρια της Γαλλίας ή της Ιταλίας, κάτι που σημαίνει ότι θα έπρεπε ταυτόχρονα να καταρτίσει έκτακτα εναλλακτικά σχέδια για έναν κόσμο μετά την ευρωζώνη.

Η αρχική αντίδραση της Γερμανίας σε μια αποσύνθεση της ευρωζώνης θα ήταν να βρει συμμάχους με τους οποίους να συνεργαστεί για μελλοντικά εμπορικά και συναλλαγματικά μπλοκ. Όμως και αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί δύσκολο. Η Αυστρία είναι ένας φυσικός εταίρος για τη Γερμανία, όμως η χώρα προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις δικές της εθνικιστικές δυνάμεις, κάτι που θα περιόριζε τη διάθεση των ηγετών της να συμμετέχουν σε νέα υπερεθνικά εγχειρήματα.

Η Σκανδιναβική Ευρώπη είναι οικονομικά και ιδεολογικά κοντά στη Γερμανία, όμως στο πλαίσιο μιας ευρείας  πολιτικής κρίσης, η περιοχή θα μπορούσε να αποφασίσει να επικεντρωθεί στις δικές της προσπάθειες ενοποίησης. Συνεπώς, η Γερμανία θα μπορούσε να βρεθεί να διαπραγματεύεται τη δημιουργία μιας «βόρειας ευρωζώνης» με τη Benelux και τις χώρες της Βαλτικής.

Σε ένα τέτοιο περίπλοκο σενάριο, οι Γερμανοί ψηφοφόροι θα μπορούσαν να στραφούν μαζικά στην Άνγκελα Μέρκελ για προστασία, φέρνοντάς την για τέταρτη φορά στην εξουσία. Όμως αυτό δεν θα ανακούφιζε μια χώρα που αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή κρίση. Η εξαρτώμενη από τις εξαγωγές οικονομία της Γερμανία βασίζεται στην πρόσβαση στις ξένες αγορές για να δημιουργεί θέσεις εργασίας εγχωρίως. Η διάλυση της ευρωζώνης θα δημιουργούσε αξιοσημείωτη αβεβαιότητα που θα αποδυνάμωνε την οικονομική δραστηριότητα στην Ευρώπη και θα επηρέαζε αρνητικά τις Γερμανικές εξαγωγές.

Η πραγματική απειλή για τη Γερμανία, όμως, δεν θα ήταν η διάλυση της ευρωζώνης, αλλά η επαναφορά των εμπορικών δασμών στην Ευρώπη. Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι ασχέτως του τι θα συμβεί στην ευρωζώνη, ο κόσμος θα εξακολουθήσει να θέλει να αγοράζει γερμανικά αυτοκίνητα και θα είναι πρόθυμος να τα πληρώσει με γερμανικά μάρκα. Όμως τα μέτρα προστατευτισμού που θα θεσμοθετούνταν σε άλλες χώρες, θα έπληττα τις γερμανικές εξαγωγές και θα οδηγούσαν σε αύξηση της ανεργίας.

Ενώ οι εμπορικοί εταίροι εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως οι ΗΠΑ και η Κίνα, θα μπορούσαν να βοηθήσουν ώστε να μετριαστεί κάπως η ζημιά, ωστόσο δεν θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν πλήρως τις χαμηλότερες πωλήσεις στην Ευρώπη. Έτσι, δεν εκπλήσσει το ότι το νέο κύμα του αισθήματος κατά της παγκοσμιοποίησης που σαρώνει την Ευρώπη και τις ΗΠΑ είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό για τη Γερμανία, μια χώρα η ευημερία της οποίας εξαρτάται από την παγκοσμιοποίηση.

Πολλές απειλές μαζί

Τα πιο δραστικά σενάρια –αυτά στα οποία οι ευρωσκεπτικιστικές δυνάμεις κερδίζουν στις εκλογές του 2017- είναι απίθανο να υλοποιηθούν. Όμως ακόμα και αν οι μετριοπαθείς της Γαλλίας και της Ιταλίας παραμείνουν στην εξουσία το 2017, η δυσαρέσκεια των δυο λαών με το ευρωπαϊκό κατεστημένο αυξάνεται όλο και περισσότερο.

Οι φωνές που ζητούν μεταρρύθμιση της ΕΕ γίνονται όλο και πιο δυνατές και για πρώτη φορά αυτοί οι διαφωνούντες θα απαιτήσουν τον επαναπατρισμό εξουσιών στις εθνικές κυβερνήσεις, αντί για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ενοποίηση. Οι κυβερνήσεις θα ενεργούν συχνότερα μονομερώς και οι κεντρικοί θεσμοί στις Βρυξέλλες θα αρχίσουν να χάνουν τη σημασία τους. Το σημαντικότερο, τα εκλογικά και πολιτικά συστήματα που πιθανότατα θα κρατήσουν τις αντισυστημικές δυνάμεις μακριά από την εξουσία το 2017, ίσως να μην συνεχίσουν να τις μπλοκάρουν για πολύ καιρό ακόμα, αν δεν βελτιωθούν οι οικονομικές συνθήκες στην Ευρώπη.

Όπως ένα κομμάτι κλασσικής μουσικής, όπου τα όργανα και οι μελωδίες μπαίνουν ένα-ένα, φτάνοντας σε ένα αρμονικό κρεσέντο, αρκετά από τα θέματα που έχουν προκύψει στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια θα μπορούσαν σύντομα να «παίζουν» όλα μαζί.

Το επόμενο έτος, ένας συνδυασμός εθνικιστικών και αντισυστημικών αισθημάτων, δυσεπίλυτων τριβών μεταξύ Βορρά και Νότου, μεταναστευτικής κρίσης, περιφερειοποίησης, εύθραυστων τραπεζικών κλάδων και ανεπάρκειας στη λήψη αποφάσεων, θα μπορούσαν να έρθουν στην επιφάνεια, ανοίγοντας ακόμα περισσότερο τις ρωγμές στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θεωρητικά, κανένα από τα προβλήματα αυτά από μόνο του δεν θα ήταν τόσο σοβαρό ώστε να καταστρέψει την ευρωζώνη μέσα στους επόμενους 12 μήνες. Μαζί όμως θα μπορούσαν να αποδειχθούν υπερβολικά για να τα αντέξει η ευρωζώνη. Αν και η κατάρρευση της νομισματικής ένωσης τον επόμενο χρόνο δεν είναι πιθανή, ωστόσο είναι δυνατή, κάτι που δείχνει πως το 2017 θα είναι η πιο κρίσιμη χρονιά για την ευρωπαϊκή ενοποίηση από τότε που ξεκίνησαν οι πολλές κρίσης της Ευρώπης.

Άννα ΦαλτάιτςStratfor
Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Παναγιώτη Περγαντά

Σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, αποτελεί κοινή παραδοχή η ύπαρξη δύο μορφών ολοκληρωτισμού, του μαύρου που αντιπροσωπεύει τον εθνικοσοσιαλιστικό φασισμό του Χίτλερ και του κόκκινου που αντιπροσωπεύει την Σταλινική ή Μαοϊκή κομμουνιστική εκδοχή του. Ο ολοκληρωτισμός, είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα πολιτικό σύστημα, στο οποίο το κράτος κατέχει το σύνολο των εξουσιών, χωρίς να λογοδοτεί στην κοινωνία, επιδιώκοντας να ελέγχει όλες τις πτυχές της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής.

Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα διακρίνονται από μαζικότητα και επιδιώκουν να κινητοποιήσουν ολόκληρους πληθυσμούς στην υποστήριξη μιας επίσημης κρατικής ιδεολογίας, μετατρέποντας τους σε μάζες, οπαδούς της συγκεκριμένης ιδεολογίας και πειθήνια όργανα της κρατικής εξουσίας. Τα καθεστώτα αυτά διατηρούνται στην εξουσία στηριζόμενα τόσο σε αυτές τις πληθυσμιακές ομάδες καθώς και σε ένα σύστημα βίαιης καταστολής, απόλυτα πιστό στην κεντρική εξουσία. Οι δύο αυτοί πυλώνες στήριξης με την χρήση μηχανισμών προπαγάνδας και βίας επιδιώκουν την εξάλειψη κάθε αντίθετης φωνής, περιορίζοντας τον ελεύθερο διάλογο και την οποιαδήποτε κριτική με απώτερο σκοπό την μακροημέρευση του καθεστώτος.

Οι τρομοκρατικές οργανώσεις παρόλο που αποδέχονται και χρησιμοποιούν τη βία και διακρίνονται από ένα σύστημα αξιών και αντιλήψεων δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ως καθεστώτα. Η έλλειψη ενός συστήματος θεσμών και διακυβέρνησης είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί μια οργάνωση ως καθεστώς. Οι τρομοκρατικές οργανώσεις αποτελούν συνήθως ολιγομελείς οργανώσεις που στοχεύουν στην επιλεκτική και περιορισμένη κινητοποίηση συγκεκριμένων ατόμων, που ασπάζονται την ιδεολογία της οργάνωσης. Αυτό ισχύει τόσο για τις τρομοκρατικές οργανώσεις που αμφισβητούν την κατεστημένη εξουσία στο εσωτερικό μιας χώρας όπως στην περίπτωση της 17 Νοέμβρη στην Ελλάδα, όσο και για την πλειονότητα των περιπτώσεων διεθνούς τρομοκρατίας. Ακόμα και η επίθεση της Αλ Κάιντα στους δίδυμους πύργους το 2001, χαρακτηριζόταν από αυτήν την επιλεκτική και περιορισμένη κινητοποίηση ανθρωπίνων πόρων.

Στις 29 Ιουνίου 2014 για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία, μια τρομοκρατική οργάνωση, το Ισλαμικό κράτος, ανακήρυξε μονομερώς την ίδρυση χαλιφάτου, δηλαδή κράτους σε περιοχές του Ιράκ και της Συρίας. Στους στόχους του χαλιφάτου περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων και η εξάπλωση του σε νέες περιοχές. Η πρόθεση αυτή όχι μόνο δεν ήταν ένα λεκτικό πυροτέχνημα όπως αποδείχτηκε, αλλά αποτελεί μέρος ενός καλά οργανωμένου σχεδίου διακυβέρνησης, που σκοπό έχει την δημιουργία κρατικής οντότητας με ένα οργανωμένο σύστημα θεσμών όπως στρατηγικές συμμαχίες με άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις όπως οι Ταλιμπάν στην Κεντρική Ασία και Μπόκο Χαράμ στην Κεντρική Αφρική, την κοπή νομίσματος (Χρυσό Δηνάριο), και τον προσηλυτισμό νέων οπαδών του σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, με έμφαση στο δυτικό κόσμο.

Ο προσηλυτισμός αυτός, σε συνδυασμό με την υιοθέτηση από το Ισλαμικό κράτος ακραίων εκδοχών του ισλάμ που προωθούν την θρησκευτική βία εναντίον των απίστων και των αποστατών, οδήγησε στο πρόσφατο μπαράζ τρομοκρατικών επιθέσεων στην Ευρώπη. Σε ένα μπαράζ επιθέσεων, που αποτελεί το «πρελούδιο» ενός τρίτου ολοκληρωτισμού που είναι προ των πυλών της Ευρώπης. Ενός ολοκληρωτισμού που πληρεί όλες τις προϋποθέσεις που χαρακτηρίζουν ένα ολοκληρωτικό καθεστώς και που δεν είναι ούτε μαύρος ούτε κόκκινος αλλά πράσινος, μιας και πράσινο είναι το ιερό χρώμα του ισλάμ. Ενός ολοκληρωτισμού που δεν είναι καινούργιος, ιδιαίτερα σε αυτήν εδώ τη γωνιά της Ευρώπης. Αυτός ο ισλαμικός ολοκληρωτισμός, όπως και κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς, επιδιώκει και τα καταφέρνει να κινητοποιήσει ολόκληρους πληθυσμούς στην υποστήριξη μιας ισλαμικής ιδεολογίας, μετατρέποντας τους πιστούς του στρατιώτες σε πειθήνια όργανα του, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που δεν διστάζουν να ανατιναχτούν προκειμένου να σκοτώσουν με τον πιο ακραίο τρόπο, όχι τους αντιπάλους τους, αλλά κάποιους που ούτε καν γνωρίζουν. Αυτούς τους πιστούς του στρατιώτες, τους μουτζαχεντίν των πόλεων, τους στρατολογεί μαζικά είτε από τα γκέτο των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων, είτε από μουσουλμανικές χώρες και τους στέλνει στην Ευρώπη με τα συνεχώς διογκούμενα μεταναστευτικά και προσφυγικά ρεύματα για να επιβάλουν με την τυφλή βία την τις αξίες και τις αντιλήψεις του ισλαμικού κράτους.

Η Ευρώπη φαίνεται να παρακολουθεί αμήχανη την γέννηση αυτού του ισλαμικού ολοκληρωτισμού, όπως αμήχανη παρακολουθούσε την γιγάντωση τόσο του ναζισμού όσο και του σταλινισμού. Η Ευρώπη αρνείται να παραδεχτεί τα νέα δεδομένα που καθημερινά προκύπτουν στον παγκόσμιο χάρτη και που δείχνουν ξεκάθαρα ότι αυτό το μπαράζ επιθέσεων δεν είναι τρομοκρατία αλλά μια νέα μορφή ολοκληρωτισμού, που ήρθε για να μείνει και να στοιχειώσει το Ευρωπαϊκό όνειρο. Η αύξηση της έντασης των μεταναστευτικών ροών τα επόμενα χρόνια, δεδομένης και της πληθυσμιακής έκρηξης που θα κορυφωθεί τις επόμενες δεκαετίες σε ισλαμικές χώρες στην Αφρική και στην Ασία, σε συνδυασμό με την μείωση του διεθνή ρόλου της Ευρώπης εξαιτίας της μεταφοράς του επίκεντρου της παγκόσμιας οικονομίας από τις ακτές του Ατλαντικού στις ακτές του Ειρηνικού, θα οδηγήσουν μοιραία στην αύξηση των εξαθλιωμένων κατοίκων, που θα αποτελούν την δεξαμενή στρατολόγησης νέων μουτζαχεντίν. Εξαθλιωμένων ανθρώπων που θα δίνουν ακόμα και την ζωή τους, για την επικράτηση του ισλάμ σε όλη την Ευρώπη.

Ο ισλαμικός ολοκληρωτισμός αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση αλλά και απειλή ταυτόχρονα, για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Τα δεδομένα αυτά και η προβολή τους στο μέλλον, αρκούν για να αντιληφθούμε τα μέλλοντα. Όμως οι Ευρωπαίοι ηγέτες σήμερα μοιάζουν λίγοι, όπως και την περίοδο του μεσοπολέμου που παρακολουθούσαν αμήχανοι, την γιγάντωση του ναζισμού και του κομμουνισμού. Τους ταιριάζει η περιγραφή του μεγάλου μας Αλεξανδρινού ποιητή «δεν είναι σοφοί, για να αντιληφθούν εκ των μελλόντων τα προσερχόμενα. Δεν τους έρχεται η μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων. Ενώ εις την (Ευρωπαϊκήν) οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι (Ευρωπαϊκοί) λαοί.»

Ήρθε η ώρα λοιπόν, να συνειδητοποιήσουμε πως εκτός από τον μαύρο και τον κόκκινο ολοκληρωτισμό που ξέραμε, υπάρχει και ο πράσινος ολοκληρωτισμός του Ισλάμ. Πρέπει άμεσα να αντιληφθούμε πως ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος που αναφωνούσε η Μιράντα στο έργο του Σαίξπηρ «Τρικυμία», εννοώντας το πόσο υπέροχη είναι η ανθρωπότητα, μάλλον αποτελεί παρελθόν και πως στο άμεσο μέλλον θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τον θαυμαστό καινούργιο κόσμο του Χάξλεϋ, όχι όμως αυτή τη φορά υπό το πρίσμα της ολοκληρωτικής κομμουνιστικής ισοπέδωσης, αλλά τον τρελό κόσμο της τυφλής ισλαμικής βίας και μισαλλοδοξίας, που απειλεί τη Δημοκρατία και την Ελευθερία μας.

Σύμφωνα με όλα τα παραπάνω η δημόσια τάξη και ασφάλεια θα πρέπει να αποτελούν από εδώ και στο εξής, πρώτη προτεραιότητα για όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη ιδιαίτερα για τα κράτη του Νότου όπως η Ελλάδα, που βρισκόμαστε στον ορίζοντα των γεγονότων της μαύρης τρύπας του ισλαμικού ολοκληρωτισμού. Η προτεραιότητες αυτές δεν θα πρέπει να υποσκάψουν τις ελευθερίες των Ευρωπαίων πολιτών. Για να συμβεί αυτό μια και μόνο λύση υπάρχει. Να ενισχυθούν τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης και να δημιουργηθεί ένας κοινός ευρωπαϊκός αμυντικός μηχανισμός θωράκισης της Ευρώπης. Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική κυβερνητική άποψη πως εμείς παρόλα αυτά, μπορούμε να λιαζόμαστε αμέριμνοι σε θάλασσες χωρίς σύνορα και να αποδεχόμαστε την απώλεια κάποιων νησιών μας από τους βαρβάρους, αναφωνώντας πως οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις. Ας ελπίσουμε πως η λύση αυτή δεν θα είναι ανάλογη με την τελική λύση του Χίτλερ.

* Ο κ. Παναγιώτης Περγαντάς είναι Βιολόγος Επιχειρηματίας
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Κωνσταντίνος Φίλης

Η δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα έχει προεκτάσεις αλλά και εξηγήσεις. Ο Ερντογάν πληρώνει τα επίχειρα στρατηγικών αντιφάσεων, τακτικιστικών ακροβασιών και προσεταιρισμού ακραίων στοιχείων για την επίτευξη εθνικών ή και προσωπικών στόχων. Πλέον η χώρα του έχει εισέλθει σε (μακρά;) περίοδο έντονης αβεβαιότητας, αναταράξεων και οικονομικών δυσχερειών. Εφόσον πρωταρχικός στόχος του παραμένει η συνταγματική αναθεώρηση προκειμένου να μακροημερεύσει στην εξουσία, παίζει με τον χρόνο – χρειάζεται άλλωστε την προστασία της ασυλίας εξαιτίας της ανάμειξης του ιδίου και της οικογένειάς του σε υποθέσεις υπό διερεύνηση.

Το ερώτημα είναι αν η κατάσταση μπορεί να τεθεί υπό έλεγχο και υπό ποιες προϋποθέσεις. Επί παραδείγματι, μετά το πογκρόμ διώξεων στον απόηχο του αποτυχημένου πραξικοπήματος, έχοντας κάνει βουτιά στην επετηρίδα για να επιλέξει τους πιο «πιστούς», απαιτείται χρόνος ώστε διπλωματικό σώμα, ένοπλες δυνάμεις και υπηρεσίες ασφαλείας να επιστρέψουν στην επιχειρησιακή επάρκεια του παρελθόντος. Έτσι, δημιουργούνται κενά στην άσκηση και αποτελεσματικότητα της διοίκησης. Συνάμα, επιβεβαιώνεται πως η εγχώρια πόλωση, με τη στοχοποίηση των Κούρδων και κάθε αντίθετης φωνής, η ανάδειξη μίας νέας, συντηρητικής ισλαμικής ταυτότητας –που αλληλοτροφοδοτείται με τον φανατισμό–, καθώς και η «ισλαμοποίηση» της εξωτερικής πολιτικής, εκθέτουν τη γειτονική χώρα σε επικίνδυνες περιπέτειες.

Μάλιστα, η αναγκαστική μεταστροφή/προσαρμογή στο Συριακό, με την αποκήρυξη της στενής σχέσης με τζιχαντιστικές δυνάμεις και το Ισλαμικό Χαλιφάτο, έχει ενεργοποιήσει πυρήνες εντός της Τουρκίας, που προφανώς αναπτύχθηκαν το διάστημα των υπόγειων διαδρομών του πρόσφατου παρελθόντος. Τώρα που η Άγκυρα μετριάζει τη θέση της έναντι του μπααθικού καθεστώτος, οι «προδομένοι» τζιχαντιστές στρέφονται εις βάρος της, δείχνοντας τον βαθμό έκθεσης της χώρας έναντι της τρομοκρατίας, μέρος της οποίας εξετράφη με στόχο την ανατροπή του Άσαντ.

Στην εξωτερική πολιτική, η αμφιλεγόμενη στάση στη Μέση Ανατολή και η διεύρυνση του χάσματος με τη Δύση έχουν εξασθενίσει τη θέση της Άγκυρας. Προκειμένου να επανακάμψει, αναδιπλώνεται, δίνοντας, εντούτοις, μία αίσθηση προσωρινότητας στην ακολουθούμενη πολιτική. Μόνη σταθερά παραμένει η ανακοπή της δυναμικής των Κούρδων της Συρίας και η σχετική επιρροή που ασκεί σε κάποιες δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Προσχωρώντας στο ρωσικό σχέδιο όχι μόνο για την κατάπαυση του πυρός στο Χαλέπι αλλά για μία συνολικότερη μεταβατική διευθέτηση, επιδιώκει να εδραιωθεί ως συνομιλητής εκ μέρους κομματιού της αντιπολίτευσης αλλά και να διευρύνει τη διείσδυσή της στο βόρειο τμήμα της περιοχής για να ελέγξει τυχόν κουρδική επέκταση. Αυτά, ωστόσο, δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από αυτή. Είναι χαρακτηριστικό πως η δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή ανάγκασε την Τουρκία –έστω και προσωρινά– στη συνθηκολόγηση με τη Ρωσία υπό δυσμενείς όρους. Έστω και αν αυτή προετοιμαζόταν από καιρό, τα περιθώρια ελιγμών της Άγκυρας στις διαβουλεύσεις με τη Μόσχα συρρικνώθηκαν περαιτέρω εξαιτίας του συμβάντος της περασμένης Δευτέρας.

Στη διαχείριση των πολλαπλών μετώπων, ο Ερντογάν όπως και να κινηθεί θα έχει κόστος. Αν, για παράδειγμα, θέλει να ικανοποιήσει το εγχώριο ακροατήριο, όπως το έχει «εκπαιδεύσει», δεν μπορεί να φανεί ότι υποχωρεί σε σχέση με τις βασικές συνισταμένες της πολιτικής του. Ιδίως ως προς τις δυνάμεις που έχει τοποθετήσει απέναντι. Αν μεταβάλει τις θέσεις του, θα απογοητεύσει αρκετούς από αυτούς στην υποστήριξη των οποίων προσβλέπει για να φέρει το Σύνταγμα στα μέτρα του. Όσο, όμως, συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο καθίσταται όλο και πιο ευάλωτος. Ο βαθμός δυσκολίας αυξάνει από τη φθίνουσα πορεία της οικονομίας, την «εσωτερικοποίηση» της εξωτερικής πολιτικής (με αποτέλεσμα οι αποτυχίες αυτής να μετατρέπονται σε εγχώριους παράγοντες αστάθειας), την αφερεγγυότητα του ηγέτη και τη συνθετότητα του περιφερειακού και διεθνούς περιβάλλοντος.

Η Τουρκία αποτελεί σημαντικό μέρος των προκλήσεων της ευρύτερης περιοχής. Το ζητούμενο για αυτή είναι να αρχίσει να προσφέρει εποικοδομητικές λύσεις στα προβλήματα. Ακόμη και έτσι, πάντως, δεν πρόκειται να βγει αλώβητη, ούτε να διασφαλίσει τα συμφέροντά της σε όλα τα πεδία ενδιαφέροντός της. Πρέπει, λοιπόν, να είμαστε καλά προετοιμασμένοι έναντι αυτής της προοπτικής.

* Ο δρ Κωνσταντίνος Φίλης είναι διευθυντής Ερευνών του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων.
Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Ο περιπλανώμενος Κοτζιάς, ο Χριστός ως πρόσφυγας, και η έκθεση της ΕΚΤ για την πτώση του πλούτου που σημειώθηκε σε Ελλάδα και Κύπρο

Γράφει ο Καλλισθένης εν Δήμω

Ανησυχώ με την δήλωση του Α. Τσίπρα: «Δεν φοβόμαστε να διαπραγματευόμαστε». Έλα όμως που φοβούμαστε εμείς οι πολίτες όταν διαπραγματεύεται ο Α. Τσίπρας; Κρύος ιδρώτας με έπιασε, μόλις το άκουσα. Και ο Ερντογάν δεν φοβόταν, έλεγε, τους Ρώσους, αλλά το σκορ στις μεταξύ τους ένοπλες αναμετρήσεις είναι 17-0 υπέρ των Ρώσων. Και οι προηγούμενοι του Ερντογάν δεν φοβούνταν έλεγαν, κι έτρεχαν μετά να κρυφτούν.

Αφού ο μνημονιακός πρωθυπουργός μας έχει χόμπι τις διαπραγματεύσεις, κι έβαλε σκοπό της ζωής του να επιτύχει θετικό έργο έστω και μια φορά έως τα βαθιά γεράματα, δεν του βρίσκουμε κάτι εύκολο να διαπραγματευτεί, να νιώσει ικανοποιημένος και να ησυχάσουμε κι εμείς;
Πόσες άλλες φαιδρότητες θα σκαρφιστούν οι "προοδευτικοί";
Φορέας υπέρ των μεταναστών έχει σύνθημα που μας προτρέπει να ξεχάσουμε για λίγο ότι είμαστε Έλληνες και να γίνουμε… άνθρωποι.
Δηλαδή, άλλο πράγμα ο Έλληνας, άλλο ο άνθρωπος!!!
Που σημαίνει ότι η ιδιότητα του Έλληνα δεν εμπεριέχει τον ανθρωπισμό.

Θέλω να υποθέσω πως αυτό το άθλιο μήνυμα δεν κατάλαβαν ούτε οι ίδιοι ποιο είναι το νόημά του. Ίσως ήθελαν να πουν ότι δεν πρέπει να ενδιαφερόμαστε μόνο για τους δυστυχούντες Έλληνες, αλλά και για τους μετανάστες. Ακόμη κι αυτό αν είναι, οι συνήθως έμμισθοι "προοδευτικοί εθελοντές" έδειξαν την ποιότητά τους, βεβαιώνοντάς μας, με το σύνθημά τους, ότι οι ίδιοι που είναι άνθρωποι, δεν είναι… Έλληνες.

Και έρχεται και εκπαιδευτικός υψηλής βαθμίδας, κι αυτός οπαδός της πολυπολιτισμικής Νέας Τάξης, και μας λέει -με αφορμή τις γιορτές των Χριστουγέννων- ότι και ο Χριστός ήταν πρόσφυγας επειδή «… δεν παρέμεινε σε έναν τόπο, αλλά ως περιπλανώμενος πρόσφυγας δεν υπήρχε τόπος για Αυτόν». Και ο Κοτζιάς είναι περιπλανώμενος. Δεν μένει ποτέ στην Αθήνα. Πρόσφυγας είναι;

Μας έλεγαν ότι ο Χριστός ήταν κομμουνιστής, επειδή ενδιαφερόταν για τους φτωχούς. Μόνον οι κομμουνιστές ενδιαφέρονται για τους φτωχούς, δηλαδή. Μέσα στο 90% των Ελλήνων, που δεν είναι κομμουνιστές, δεν υπάρχουν πολίτες που ενδιαφέρονται για τους φτωχούς, επειδή το μονοπώλιο το έχει ο Λαφαζάνης, ο Μπαλαούρας, ο Σπίρτζης και ο Καλογρίτσας.
Τώρα έγινε και πρόσφυγας ο Χριστός! Τι άλλο θα μας πουν; Διαβάστε: Μια γυναίκα πάστορας, η Kittredge Cherry, από το Λος Άντζελες, μας δίνει μια καινούργια και διεστραμμένη ερμηνεία των Χριστουγέννων. Όπως υποστηρίζει η κυρία αυτή, η Γέννηση μοιάζει με τις λεσβιακές σχέσεις που τεκνοποιούν χωρίς την συνδρομή του άρρενος, αλλά… από τράπεζα σπέρματος. Για τον ίδιο τον Χριστό υποστηρίζει ότι είχε την μοναδική ιδιότητα να έχει δύο πατέρες, τον Επουράνιο και τον επίγειο. Μάλιστα δε, στην Εκκλησία της, τοποθέτησε φάτνη, όπου δίπλα σ’ αυτήν δεν βρίσκεται ο Ιωσήφ και η Μαρία, αλλά δύο Μαρίες και σε άλλη δύο Ιωσήφ!

Σε έκθεση της ΕΚΤ, αναφέρεται ότι η μεγαλύτερη πτώση του πλούτου για το διάστημα 2009-2014 σημειώθηκε σε Ελλάδα και Κύπρο, καθώς έφθασε, κατά μέσο όρο στο επίπεδο του 40%! Στην Ελλάδα ο μέσος πλούτος των νοικοκυριών υποχώρησε στα 65.100 ευρώ το 2014, από 108.700 ευρώ που ήταν το 2009, ενώ στο ίδιο διάστημα τα εισοδήματά τους έφθασαν στα 17.600 ευρώ από 23.500 ευρώ πριν.

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Πόσα φέρετρα μπορεί ν΄ αντέξει η τουρκική κοινή γνώμη και κατ΄ επέκταση το καθεστώς Ερντογάν; Στη βόρεια Συρία Τούρκοι στρατιώτες πέφτουν νεκροί κάθε μέρα από όπλα που η Τουρκία προμήθευσε στους τζιχαντιστές. Άλλοι “εξαφανίζονται” και η τύχη τους αγνοείται.
Η λίστα νεκρών και αγνοουμένων μεγαλώνει όσο και η λίστα των αθώων νεκρών που έχουν χάσει τη ζωή τους στο εσωτερικό της Τουρκίας,από τις βομβιστικές επιθέσεις των τελευταίων μηνών.

Μπορεί οι Τούρκοι πολίτες να έχουν “εθιστεί” από τα φέρετρα τυλιγμένα με τη τουρκική σημαία,μετά από τόσα χρόνια μάταιου πολέμου εναντίον των Κούρδων. Όμως ποτέ άλλοτε οι αριθμοί των νεκρών, στρατιωτικών και πολιτών δεν αυξάνονταν με τους ρυθμούς της περιόδου Ερντογάν. Ο πρόεδρος που είχε υποσχεθεί “μηδενικά προβλήματα” με τους γείτονες έχει μετατρέψει τη χώρα του σε νεκροταφείο.

Η αντιπολίτευση ζητά ήδη εξηγήσεις, μετά από την αποτρόπαια εκτέλεση δύο Τούρκων στρατιωτών από τους τζιχαντιστές. Το καθεστώς Ερντογάν απάντησε ότι…εξετάζει την αυθεντικότητα του βίντεο που δείχνει τους Τούρκους στρατιώτες να καίγονται ζωντανοί!

Πριν συνέλθουν από το βίντεο σοκ, ήρθε η είδηση ότι ακόμη τρεις Τούρκοι στρατιώτες έχουν απαχθεί από τζιχαντιστές. Την είδηση επιβεβαίωση ο Τούρκος υπουργός Άμυνας!

Επισήμως από τον Αύγουστο έχουν σκοτωθεί 37 Τούρκοι στρατιώτες και 31 έχουν τραυματιστεί. Ουδείς εμπιστεύεται τα στατιστικά του καθεστώτος Ερντογάν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι 31 νεκροί είναι λίγοι.

Η τουρκική κοινή γνώμη όσο σκληραγωγημένη κι αν είναι δεν μπορεί να συνεχίσει να ανέχεται τις απώλειες…

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Με μια τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο διαγράφονται πρόστιμα από παραβάσεις προεκλογικής εκστρατείας. Μια ανάρτηση που στηλιτεύει το πολιτικό αβαβά...

Του Τάσου Τασιούλα

Με αφορμή μια ανάρτηση στο facebook, από το μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, πρώην βουλευτή Β' Θεσσαλονίκης και πρώην δήμαρχο Βόλβης, Δημήτρη Γαλαμάτη, του οποίου τις αγνές προθέσεις δε νομίζω ότι μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει με ευκολία, θα ήθελα κι εγώ να επισημάνω το μείζον ζήτημα της αξιοπιστίας του πολιτικού δυναμικού αυτής της χώρας αφενός, την ανυπαρξία οποιασδήποτε ελπίδας για το μέλλον αφετέρου. Και γι' ακόμη μια φορά να διαψεύσω τον ίδιο μου τον εαυτό στην πεποίθηση ότι δεν πρέπει να τσουβαλιάζουμε τους πάντες.

Απεχθάνομαι τη λογική του «όλοι ίδιοι είναι», όπως και ανάλογα τσουβαλιάσματα και γενικεύσεις, διότι η μπάλα παίρνει και ανθρώπους οι οποίοι δεν το αξίζουν. Αν όμως μετράει μόνο το αποτέλεσμα, τότε δυστυχώς η απέχθειά μου είναι κενή νοήματος.

Πώς να ερμηνεύσω τη διαγραφή όλων των προστίμων που επιβλήθηκαν σε όσους διεκδίκησαν με μη σύννομο τρόπο την εκλογή τους στην ηγεσία της τοπικής αυτοδιοίκησης; Μια τροπολογία, δια ενός άρθρου (άρθρο 42) σε ένα νομοσχέδιο εντελώς άσχετο, «Χωρικός σχεδιασμός – βιώσιμη ανάπτυξη», είναι αποκαλυπτική του διαχρονικού, διακομματικού «πλυντηρίου» σε αυτό τον τόπο.

Κάνω την απαραίτητη υπεραπλούστευση. Νόμος προβλέπει πρόστιμα για όσους παραβαίνουν τους κανόνες και τους περιορισμούς για όσους συμμετέχουν στις εκλογές της αυτοδιοίκησης. Ο νόμος προέκυψε ως αναγκαιότητα για να σταματήσει το πανηγύρι με το μαύρο πολιτικό χρήμα και για να γίνονται οι εκλογές επί ίσοις όροις.

Κάποιοι διαπιστώθηκε ότι είναι παραβάτες. Μάλιστα, υπάρχει και σχετική λίστα, η οποία ποτέ κι από κανέναν δε δημοσιεύτηκε (είχα αναφερθεί σχετικά σε προηγούμενο σχόλιό μου στη Voria.gr). Σε κάθε περίπτωση επιβλήθηκαν τα αναλογούντα πρόστιμα σε κάθε διαπιστωμένη παράβαση. Μετά τα πρόστιμα μειώθηκαν, όμως ούτε αυτό ήταν αρκετό για τους παραβάτες, μέχρι που φτάσαμε στην τροπολογία των ημερών, όπου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προχωρά στη γενναία διαγραφή ακόμη και των μειωμένων προστίμων.

Αποτέλεσμα; Όσοι βγάζουν άσο από το μανίκι δικαιώνονται έναντι όσων πηγαίνουν με το σταυρό στο χέρι. Αυτή είναι η Ελλάδα και των προηγούμενων και των τωρινών. Και τίποτα δεν αλλάζει, επειδή κανείς δε θέλει να αλλάξει κάτι όταν πιάνει θέση στην εξουσία και μπορεί να γευτεί τη γλύκα της.

Δεν ψάχνω για... άγιους. Απλώς, με το διαρκές αυτό «πλυντήριο», η απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών σε όλα τα επίπεδα (κεντρική διοίκηση, τοπική αυτοδιοίκηση κτλ.) οδηγεί σε διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Σου λέει ο απλός πολίτης: «Αν δεν πληρώσω τα τέλη κυκλοφορίας απειλούμαι με πέναλτι. Αν καθυστερήσω τη δόση στον ΕΝΦΙΑ ή τις δόσεις στην Τράπεζα ή τα ασφάλιστρα ή τους φόρους, τότε μου επιβάλλουν προσαυξήσεις, πρόστιμα, κατασχέσεις... Μου καταστρέφουν τη ζωή. Για εμένα δεν υπάρχουν τροπολογίες... σκούπα, δεν υπάρχει αμνηστία, δεν υπάρχουν χάρες». Άδικο έχει;

Αφήνω λοιπόν στην κρίση σας την κρίση του πολιτικού μας συστήματος, όλους τους πολιτικούς, μέσα από την αναλυτική ανάρτηση του κ. Γαλαμάτη για το θέμα. Τα λέει πολύ καλύτερα σε σχέση με εμένα, επειδή ξέρει από μέσα τι γίνεται κι επειδή ασπάζομαι πλήρως όσα αναφέρει αντί δικής μου άποψης, ιδού:

"Σκέφτηκα σήμερα, πριν γράψω τις ευχές μου για τις μέρες που έρχονται, να μοιραστώ μαζί σας μια μικρή ιστορία:

Το καλοκαίρι του 2010, λίγο πριν τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, η τότε κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Ραγκούσης ψήφισαν το νόμο «Εκλογικές δαπάνες συνδυασμών και υποψηφίων και έλεγχος αυτών, κατά τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές», ο οποίος έθετε τους κανόνες και τους περιορισμούς για τους υποψηφίους δημάρχους και περιφερειάρχες, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Ήταν οι πρώτες εκλογές μετά τη θέσπιση του Καλλικράτη.

Το ύψος των προστίμων, για όσους δεν θα τηρούσαν τους όρους του εν λόγω νόμου, σχετικά με τη διαφάνεια τόσο στα έσοδα, όσο και στις δαπάνες των υποψηφίων, κυμαίνονταν από 10.000-100.000 ευρώ, ανάλογα με τη βαρύτητα και το είδος της παράβασης.

Έγιναν οι εκλογές και προέκυψαν οι νέοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες της χώρας, που κλήθηκαν μαζί με τους συνδυασμούς τους να αναλάβουν τις τύχες των τοπικών τους κοινωνιών.

Προφανώς κατά την προεκλογική περίοδο υπήρξαν περιπτώσεις υποψηφίων που υπέπεσαν σε παραβάσεις της εν λόγω εκλογικής νομοθεσίας. Με νέο νόμο το 2013...κόπηκε ένα μηδενικό από το ύψος των παραπάνω προστίμων κι έτσι το νέο εύρος αυτών ήταν πια από 1.000-10.000 ευρώ, ενώ με άλλο ένα νόμο του 2014, η αφαίρεση αυτού του μηδενικού επεκτάθηκε και σε όσες αποφάσεις στο μεταξύ είχαν εκδοθεί, πριν την τροποποίηση της αρχικής νομοθεσίας.
Ακολούθησαν νέες εκλογές το 2014, όπου ο αρχικός δρακόντειος νόμος του 2010 ήταν ακόμη σε ισχύ, αλλά στο μεταξύ είχαν υποδεκαπλασιαστεί τα πρόστιμα για τους παραβάτες των προηγούμενων εκλογών.

Προφανώς και στις εκλογές του 2014 προέκυψε νέα γενιά παραβατών που - οποία αδικία(!) - θα πλήρωνε τα πρόστιμα της αρχικής πρόβλεψης του πρώτου νόμου, χωρίς το ...σκόντο που οι δύο επόμενοι νόμοι θέσπισαν. Για να μην δημιουργούνται λοιπόν "παραβάτες δύο ταχυτήτων", προχθές βράδυ η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε τροπολογία, η οποία ενσωματώθηκε ως άρθρο 42 στο νόμο με τίτλο «Χωρικός σχεδιασμός - βιώσιμη ανάπτυξη».

Το άρθρο μάλιστα είναι έτσι διατυπωμένο που για να καταλάβει κάποιος ποιους και τι αφορά, ακόμη κι αν είναι έγκριτος νομικός, θα πρέπει να ασχοληθεί μερικές ώρες. Τι λέει το άρθρο αυτό;

«Διαγράφονται από χρηματικούς καταλόγους βεβαιώσεις που αφορούν πρόστιμα που αναφέρονται στη δημοσιοποίηση των στοιχείων στην Κεντρική Βάση Δεδομένων των άρθρων 9, 10 και 11 του ν. 3870/2010, συνυπολογιζομένων των προϋποθέσεων του άρθρου 22 του ν. 4147/2013, όπως έχει τροποποιηθεί και συμπληρωθεί με το άρθρο 72 του ν. 4257/2014».

Άρθρο... σκούπα, που ρουφάει τα πάντα, αθορύβως...!!!

Όσοι λοιπόν υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες μαζί με τους συνδυασμούς τους και στις εκλογές του 2010 και στις εκλογές του 2014 παραβίασαν τους κανόνες της προεκλογικής εκστρατείας και δεν έδωσαν κανέναν απολύτως λογαριασμό στο τι χρήματα, από πού και πώς τα ξόδεψαν στη διάρκειά της, απαλλάσσονται με το παραπάνω άρθρο από κάθε πρόστιμο.

Όποιος δεν τήρησε το fair play, γεγονός που σε πολλές περιπτώσεις πιθανόν καθόρισε και το αποτέλεσμα, δεν έχει διαπράξει κάτι, για το οποίο θα πρέπει να λογοδοτήσει ή να πληρώσει.

Το ακόμη πιο εξοργιστικό είναι ότι ποτέ δεν μάθαμε, πόσοι και ποιοι είναι αυτοί οι υποψήφιοι. Καθώς λοιπόν κανείς δεν γνωρίζει ποιους αφορά αυτή η ευνοϊκή διάταξη, ο καθένας που υπήρξε υποψήφιος στις παραπάνω εκλογικές διαδικασίες αποτελεί δυνητικό παραβάτη, γεγονός ιδιαίτερα θετικό για αυτούς που πραγματικά παρέβησαν τους κανόνες και πολύ άδικο για όσους υπήρξαν νομοταγείς.

Έστω ας γινόταν γνωστό ποιοι ήταν αυτοί. Ας ήταν αυτό το... πρόστιμό τους...

Για την παραπάνω μικρή ιστορία δεν μιλάει κανείς από το πολιτικό προσωπικό. Αβαβά που λέμε και στη μπάλα. Και άντε, οι λαϊκιστές και οι οπισθοδρομικοί δεν μιλάνε. Οι άλλοι; Οι μεταρρυθμιστές, οι κήνσορες της κοινής λογικής και του εκσυγχρονισμού, γιατί δεν τοποθετούνται; Γιατί κι από εκεί είναι «άλαλα τα χείλη»; Και οι μεγάλοι της αυτοδιοίκησης; Ο δήμαρχος του μεγαλύτερου δήμου της χώρας για παράδειγμα; Αυτός που κάθε λίγο και λιγάκι βροντόφωνα ζητά την παραίτηση υπουργών της εκάστοτε κυβέρνησης, για την τάδε ή τη δείνα αβελτηρία; Αυτός, που αποτελεί μία από τις ζώσες ελπίδες αναγέννησης του τόπου; Κι αυτός τσιμουδιά;

Εν τέλει η παραπάνω ιστορία αποδεικνύει ότι στη χώρα μας η άποψη «όλοι το ίδιο είναι» δεν είναι απλώς ένα βολικό δόγμα, κάτω από το οποίο στεγάζονται πολίτες και πολιτικό προσωπικό, αλλά είναι κεντρική στρατηγική του πολιτικού συστήματος, που όχι απλώς το υπηρετεί πιστά αυτό το δόγμα, αλλά το θεσμοθετεί κιόλας, το κάνει νόμους του κράτους.

Αν σκεφτούμε λίγο θα δούμε ότι τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξαν μύρια όσα παρόμοια παραδείγματα.

Παραδείγματα που οδηγούν στο θλιβερό συμπέρασμα ότι σε αυτήν τη χώρα τελικά την πληρώνει όποιος αποφασίσει να πράξει το αυτονόητο, να τηρεί τους νόμους, να είναι συνεπής στις προθεσμίες.

Την πληρώνει όποιος αποφασίσει να ζήσει τη ζωή του by the book.

Καλά Χριστούγεννα!
Να μας έχει ο Θεός γερούς..."

Πηγή Voria


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Τον διαχειριστή του καφενείου της αντιπολιτευόμενης εφημερίδας Cumhuriyet συνέλαβαν οι τουρκικές αρχές με την κατηγορία της προσβολής του προέδρου της χώρας, επειδή φέρεται να είπε ότι δεν θα σέρβιρε τσάι στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν!

Την είδηση ανακοίνωσε ένας από τους δικηγόρους του.

Ο Σενόλ Μπουράν, ο καφετζής του κυλικείου της εφημερίδας στα γραφεία της στην Κωνσταντινούπολη, τέθηκε υπό κράτηση αφού η αστυνομία έκανε έρευνα στο σπίτι του το Σάββατο, σύμφωνα με τον δικηγόρο Οζγκούρ Ούρφα.

Η εφημερίδα είναι από τις ελάχιστες που ασκούν κριτική στην κυβέρνηση. Η προσβολή του προέδρου της χώρας είναι ποινικό αδίκημα που τιμωρείται με ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών στην Τουρκία. Περισσότεροι από 1.800 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων γελοιογράφοι, μαθητές σχολείων και μια πρώην Μις Τουρκία, έχουν κατηγορηθεί για προσβολή του Ερντογάν το τελευταίο διάστημα.

Ο Μπουράν προφυλακίστηκε εν αναμονή της δίκης του, η ημερομηνία της οποίας δεν έχει ανακοινωθεί.

Ο Ούρφα είπε στο πρακτορείο Reuters ότι ο καφετζής συνελήφθη επειδή ένας αστυνομικός, φύλακας ασφαλείας στην εφημερίδα, κατήγγειλε ότι τον άκουσε να χρησιμοποιεί μια ανάρμοστη λέξη αναφερόμενος στον Ερντογάν και ότι είπε πως δεν θα σέρβιρε τσάι στον πρόεδρο αν ποτέ επισκεπτόταν το κυλικείο του.

Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα που έχει στην κατοχή του το πρακτορείο, ο καφετζής αρνήθηκε ότι χρησιμοποίησε υβριστικούς χαρακτηρισμούς για τον πρόεδρο αλλά επιβεβαίωσε ότι δεν θα του σερβίριζε τσάι. Υποστήριξε επίσης ότι είχε καυγαδίσει με τον συγκεκριμένο αστυνομικό πριν από δύο χρόνια. Ο δικαστής του δικαστηρίου της Κωνσταντινούπολης που εξέτασε την υπόθεση την Κυριακή διέταξε την προφυλάκισή του κάνοντας λόγο για «ισχυρές ενδείξεις για διάπραξη αδικήματος» και επειδή υπήρχαν υποψίες ότι θα ασκούσε πιέσεις στους μάρτυρες.
Η εφημερίδα επιβεβαίωσε τη σύλληψη του Μπουράν. Ο διευθυντής της Cumhuriyet και πολλά στελέχη της φυλακίστηκαν τον περασμένο Νοέμβριο με την κατηγορία ότι διέπραξαν εγκλήματα προς όφελος των Κούρδων ανταρτών και του ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Βασίλης Νέδος

Την εύλογη ανησυχία της Αθήνας προκαλούν τα περιστατικά που έχουν καταγραφεί στην Τουρκία τις τελευταίες εβδομάδες, από το τρομοκρατικό χτύπημα στο γήπεδο της Μπεσίκτας και την επίθεση εναντίον στρατιωτικών στην Καισάρεια, έως την εν ψυχρώ δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Αγκυρα Αντρέι Καρλόφ. Το τελευταίο περιστατικό θεωρείται, από όλους τους έμπειρους παρατηρητές, ως δείγμα εξαιρετικής ρευστότητας και αστάθειας μέσα στον ίδιο τον πυρήνα του τουρκικού κράτους. Κάτι που ερμηνεύεται ως ένδειξη ύπαρξης θυλάκων αντίδρασης προς την εξουσία του κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ακόμη και στο εσωτερικό των Ειδικών Δυνάμεων της αστυνομίας, οι οποίες υπενθυμίζεται ότι χρησιμοποιήθηκαν ως η πολεμική αιχμή του δόρατος εναντίον των πραξικοπηματιών της 15ης Ιουλίου. Το γεγονός ότι ο Καρλόφ περιλαμβανόταν στην πρώτη δεκάδα των Ρώσων διπλωματών, ως ένα πρόσωπο με ρόλο τόσο στις συζητήσεις για τη Συρία και το Χαλέπι και, βεβαίως, την Τουρκία, απλώς περιπλέκει ακόμη περισσότερο την ήδη δύσκολη κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή.

Για την Αθήνα, βεβαίως, τα δύο βασικά θέματα ανησυχίας σε σχέση με την Αγκυρα είναι οι συζητήσεις για το Κυπριακό και, βεβαίως, η κατάσταση στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Υπενθυμίζεται ότι η Αθήνα έχει θέσει ως όρο συμμετοχής στην πολυμερή διάσκεψη της Γενεύης για το Κυπριακό την προηγούμενη πραγματοποίηση διμερούς συνάντησης των κ. Τσίπρα και Ερντογάν, με σκοπό μια αρχική συνεννόηση ανάμεσα στους δύο ηγέτες. Η Αγκυρα «παίζει καθυστερήσεις», καθώς, έπειτα από αρκετές απόπειρες, η πρώτη συνάντηση ανάμεσα σε διπλωμάτες των δύο χωρών που θα ασχοληθούν με την προετοιμασία του ραντεβού Τσίπρα - Ερντογάν θα πραγματοποιηθεί την επόμενη εβδομάδα. Καθίσταται, λοιπόν, σαφές ότι η συγκεκριμένη συνάντηση θα γίνει σίγουρα στο νέο έτος και πιθανότατα πάρα πολύ κοντά στη 12η Ιανουαρίου, ημερομηνία διεξαγωγής της πολυμερούς διάσκεψης για το Κυπριακό, στη Γενεύη με τη συμμετοχή εγγυητών (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία), της Ε.Ε. (δεν είναι ακόμη γνωστό αν θα εκπροσωπήσει την Ευρώπη η κ. Φεντερίκα Μογκερίνι, ο κ. Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ο κ. Ντόναλντ Τουσκ ή άλλο πρόσωπο), μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία) υπό τον γ.γ. κ. Αντόνιο Γκουτιέρες. Ερώτημα αποτελεί η φύση της συμμετοχής στην πολυμερή των κ. Ν. Αναστασιάδη και Ακιντζί. Ο κ. Αναστασιάδης, πάντως, έχει ήδη δηλώσει ότι αυτονόητα η Κυπριακή Δημοκρατία θα είναι παρούσα στην πολυμερή. Παρά το γεγονός ότι ακόμη δεν υπάρχει ένδειξη για την πορεία των συνομιλιών, εφόσον οι διαπραγματεύσεις κυλήσουν προς μια κατεύθυνση προώθησης των συζητήσεων στο επόμενο στάδιο, θεωρείται δεδομένο ότι θα επαναληφθεί διάσκεψη των ηγετών δύο ή τρεις εβδομάδες έπειτα από την 12η Ιανουαρίου.

Οι ανησυχίες για την κατάσταση στο Αιγαίο επιβεβαιώνονται καθημερινά, καθώς και την προηγούμενη εβδομάδα σημειώθηκαν εικονικές αερομαχίες ανάμεσα σε μαχητικά, ενώ τουρκικό αεροσκάφος πέταξε μόλις 30 μέτρα πάνω από τη νησίδα Παναγιά του Συμπλέγματος των Οινουσσών. Τόσο ο υπουργός Εθνικής Αμυνας κ. Π. Καμμένος, ο Α/ΓΕΕΘΑ κ. Ευάγγελος Αποστολάκης όσο και οι αρχηγοί των Οπλων (ΓΕΣ, ΓΕΝ, ΓΕΑ) έχουν περιοδεύσει ανά το Αιγαίο αυτές τις ημέρες για τις καθιερωμένες ευχές αλλά και επιθεώρηση της ετοιμότητας του στρατεύματος. Οι εντολές που έχουν δοθεί συνιστούν απόλυτη ψυχραιμία.

Θέμα ενίσχυσης της διοίκησης της Νότιας Πτέρυγας του ΝΑΤΟ

Στη σύνοδο των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ τον Φεβρουάριο του 2017 θα τεθεί το ζήτημα της δημιουργίας αναβαθμισμένης διοικητικής δομής της Συμμαχίας στον Νότο, με βάση τη Νάπολη της Ιταλίας. Οπως αποκάλυψε η «Κ» την προηγούμενη Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου οι τέσσερις μόνιμοι αντιπρόσωποι Ελλάδας, Ιταλίας, Πορτογαλίας και Ισπανίας (Σπ. Λαμπρίδης, Κλαούντιο Μπιζονιέρο, Λουίς ντε Αλμέιδα Σαμπάιο και Μιγκέλ Αγκίρε δε Καρθέρ) ζήτησαν, με επιστολή τους, προς τον γ.γ. της Συμμαχίας κ. Γενς Στόλτενμπεργκ την αναβάθμιση της Νάπολης, τη δημιουργία θέσης αναπληρωτή γ.γ. συντονιστή του ΝΑΤΟ για τον Νότο και κοινές επιχειρήσεις και ασκήσεις στη νότια πτέρυγα ώστε να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις που αναδύονται από την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής (MENA Region).

Η «Κ» έχει στη διάθεσή της στοιχεία που αποδεικνύουν ότι στο δείπνο που παρέθεσε η Μόνιμη Αντιπροσωπεία των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, προς τιμήν της διοικητού του Διακλαδικού Στρατηγείου της Νάπολης κ. Μισέλ Χάουαρντ, η ιδέα αναβάθμισης του Νότου βρήκε ένθερμη υποστήριξη. Μάλιστα, η κ. Χάουαρντ ζήτησε τη δημιουργία περιφερειακής δομής για τον Νότο το συντομότερο δυνατόν, τονίζοντας, επιπλέον, την ανάγκη για ενίσχυση και επαρκή στελέχωσή της. Σημειώνεται, πάντως, ότι ενώ στο συγκεκριμένο δείπνο ήταν καλεσμένες όλες οι χώρες της νότιας πτέρυγας (περιλαμβανομένης Αλβανίας και Σλοβενίας), απούσα ήταν μόνο η Τουρκία. Μάλιστα, λίγες ημέρες νωρίτερα ο Τούρκος μόνιμος αντιπρόσωπος εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι οι τέσσερις εμπνευστές της επιστολής (Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία) δεν περιέλαβαν στον σχεδιασμό τους την Αγκυρα. Είπε, δε, ειρωνικά, ότι η Τουρκία θεωρείται μάλλον ως «βόρειος εταίρος». Γενικά, επρόκειτο για μια συνάντηση μονίμων αντιπροσώπων στην οποία ετέθη και το ζήτημα της δραστηριότητας στο Αιγαίο. Ο κ. Στόλτενμπεργκ έχει συμπεριλάβει στην ημερήσια διάταξη της υπουργικής του Φεβρουαρίου του 2017 και το ερώτημα περί συνέχισης ή όχι της δράσης του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο. Η Γερμανία και η Γαλλία διαφωνούν με τη συγκεκριμένη προτεραιότητα και μέσω των αντιπροσώπων τους επισήμαναν ότι είναι πολύ πρόωρο να ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση, κυρίως προτού καταρτιστεί μια τεχνικά λεπτομερής καταγραφή και αξιολόγηση της μέχρι σήμερα προόδου.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




“Μπαστούνια” τα βρήκε στη βόρεια Συρία ο “ανίκητος” τουρκικός στρατός που μετρά απώλειες και “εξαφανίσεις” στρατιωτών του. Το καθεστώς Ερντογάν σε απόγνωση κάλεσε σήμερα τον διεθνή συνασπισμό που μάχεται τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους υπό την ηγεσία των ΗΠΑ να παράσχει αεροπορική υποστήριξη στους μαχητές που πολιορκούν τη συριακή πόλη Αλ Μπαμπ.

Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ,ο Ιμπραχίμ Καλίν, ο εκπρόσωπος του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν,δήλωσε ότι “ο διεθνής συνασπισμός πρέπει να εκτελέσει το καθήκον του όσον αφορά την αεροπορική υποστήριξη στη μάχη που δίνουμε στην Αλ Μπαμπ. Το να μην παρέχει την αναγκαία υποστήριξη είναι απαράδεκτο”.

Οι Σύροι αντάρτες που υποστηρίζονται από την Τουρκία πολιορκούν την πόλη αυτή εδώ και πολλές εβδομάδες, στο πλαίσιο της επιχείρησης “Ασπίδα του Ευφράτη” που εξαπέλυσε η Άγκυρα πριν από σχεδόν τέσσερις μήνες προκειμένου να εκδιώξει τους σουνίτες τζιχαντιστές και τους Κούρδους μαχητές από τα σύνορά της με τη Συρία.

Ο Καλίν είπε ότι στις πρόσφατες επιχειρήσεις γύρω από την Αλ Μπαμπ έχουν “εξουδετερωθεί” συνολικά 226 μαχητές του Ισλαμικού Κράτους.

Πηγή Militaire


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 





By Tassos Symeonides
Academic Advisor
 

RIEAS 
Let your plans be dark and impenetrable as night, and when you move, fall like a thunderbolt
Sun Tzu, The Art of War     
... there is such a distance between how one lives and how one ought to live, that anyone who abandons what is done for what ought to be done achieves
his downfall rather than his preservation.
Niccolo Machiavelli, The Prince
          Recent events:
     A crypto-jihadist Turkish policeman shoots dead the Russian ambassador to Turkey and delivers an “allahu akbar” screaming denunciation standing over his victim’s body as the camera rolls.[2]
     A Tunisian asylum seeker, known to German police as a dangerous criminal and terrorist suspect, marked for deportation, goes un-monitored, highjacks a semi-truck, and uses it as a battering ram to murder and wound civilians in a German street Christmas market. He then loiters across open borders and reaches Italy, where police shoot him dead during a routine traffic stop.
     Senior police leaders warn the German public to expect “further significant [terrorist] attacks.”
     In Canberra, Australia, a van packed with gas cylinders rams the Australian Christian Lobby headquarters and explodes.
     Iran threatens to intervene in Bahrain and Yemen after it helps conquer Aleppo.
     Earlier, Islamists bomb a Coptic Christian church in Egypt causing carnage.

In a most glaring demonstration of the climate of fear spreading across the Continent this Christmas, armed police are patrolling in front of the nativity scene at Canterbury Cathedral in Kent.

Just like elsewhere in Europe, the UK is on alert for Islamic terror attacks aiming at the “Kuffar” (the unbelievers, the atheists) during this Christian holy season. Earlier this month, ISIS announced it is escalating its war on “polytheism” (read: Christianity) this Christmas and plans to continue spilling the blood of those not bowing to the Prophet and the Quran.

Europe is caught in an unbreakable funk: its political class refuses to see the obvious and struggles to contain “populism”[3] which is the direct threat to its privileges and to the flaccid culture of “inclusion” and “tolerance” which they established as the bedrock of their “new” Europe now in a downward spiral. European politicians, by competing on being as politically correct and as culturally Marxist as possible, provide “good services” to those who have unequivocally declared their intentions
(a) to break, kill, and bury European “polytheist” cultures;
(b) to massacre as many of the “atheists” presuming they can fight back to stop the march of the devout; and
(c) to use Europe’s multiculti pieties as the perfect weapon in undermining popular morale and demonizing those who recognize the threat, past the feverish make-up campaign of the obvious by European liberals, and seek to stop it

Much has been said/written already on what changes are required to stem the onslaught. Efforts to discover a rational explanation of what motivates Merkel in throwing their countries open to the gravest threat since World War II have been unsuccessful. Merkel poses as a “conservative” alongside the radical multiculturalists disintegrating Europe -- which helps explain the sorry state of “conservatism” across the European dis-Union. The spectacle is pathetic as it is deeply demoralizing.

So far, the halfhearted huffing and puffing of our “leaders” focuses on what to do “better” to contain the murderers: more security, more surveillance, more push for integrated databases of terror suspects, more police cooperation, more money for “multicultural” education, more policies on “multifaith” approaches, etc., etc.

But politicians avoid like the plague the true moral causes of the crisis and the necessity for an aggressive “hearts-and-minds” offensive without which there can be no success.

A counter-strategy to stem the tides of religious fanaticism, religion-instigated terror, and the obvious attempt to undermine and collapse European societies in favor of the “devout” must adopt steps like:

STEP 1: Ditch the cultural fear of “offending” those who work for your destruction.
Interfaith meetings, solidarity initiatives, iftar breakfasts and dinners, parliamentary votes to ask for “forgiveness” from those oppressed during colonialism, the deliberate undermining of the Christian tradition, the relentless push for “secular” (read: non-Christian) education, the pressure to see minarets rising in the hearts of Western cities etc. must be abandoned.[4] They communicate an image of the cowering “guilty” recognizing, at long last, their crimes against all people outside a narrow (white) minority -- and, thus, offer elf-inflicted legitimacy to calls for violent restitution and the death of the remorseful, yet still essentially unreformed, Western countries.

STEP 2: Drop politically “neutral language” and return to calling a spade a spade.
Refusing to call terrorism “terrorism,” and twisting one’s linguistic talents to discover the “non-offending” dialect which would best suit the demands of “cultural associations” serving as fronts of terrorist subversion, won’t do any longer. Tell them exactly what they must expect to hear.

STEP 3: Recognize your own country’s demand for control of its borders as the minimum necessary condition for maintaining the integrity of the national space and reject the accusation that this attitude “proves” you are prisoner of stifling “anti-human” provincialism.
Illegal immigration must not be a conduit to legitimacy. Entering the country illegally must become reason for permanent disqualification of offenders. Add to this the immediate reform of any constitutional or other provision recognizing the right to citizenship of illegal immigrant offspring born in the receiving country.

STEP 4: Stop making unacceptable historical comparisons between past European refugee crises and the current invasion from the deep recesses of bottom-tier countries of the Third World.
There is nothing common between, for example, the mass Hungarian exodus, after the Soviet suppression of the 1956 Hungarian Revolution against communist rule, and the push by North and sub-Saharan Africans to reach Italy. The Hungarian tragedy was a European affair. The Nazi genocide of the Jews has zero “compatibilities” with what pushes Pakistanis, Bangladeshis, Eritreans, Sudanese, Cameroonians, and Congolese, to name just a few, to breach European borders.[5] To make such comparisons the means of finding excuses for illegal immigration and its enablers is not only historically hypocritical, politically wrong, and socially destructive, but, also, with no base in fact.

STEP 5: Stop offering duplicitous tearful prayers for the victims and discovering potential “goodness” in those who perpetrate mayhem; act now in order not to offer prayers later.
Terrorists are not “victims of circumstances” and our societies are not responsible for what the murderers claim to suffer. Offering excuses for their crimes is the most insidious form of “friendly” subversion favored, in particular, by mealy-mouthed media types, “solidarity” professionals, “humanists,” “inclusionists,” inter-faith gurus, “oppressed minority” advocates, and the ubiquitous NGOs in the service of philanthropic totalitarianism.

STEP 6: Understand and absorb the reality of the current wave of illegal (and not ‘irregular’) population movements of peoples foreign to Western culture often animated by hatred toward “unbelievers” and their corrupt societies.
Gone is the era of immigrants being assimilation champions, who changed their names, immersed their children in host societies, adopted local habits, and emerged as picture perfect examples of newly minted and proud citizens of the receiving country. Today, the measure is ghettoization demanded by primitive social norms prevalent in the old barren country; transfer of primitive, violent, and often downright criminal, ethics into the host society; and constant demands that the hosts assimilate themselves into the transplanted culture of the wild lands of bottom-tier countries.[6]

STEP 7: Repeal the radical liberal manta of “diversity is strength.”
Never in history has diversity been anything but a calamity waiting to happen. Past empires, extending over large parts of the world, were inescapably diverse in human, religious, and cultural terms. But the sole element of strength keeping those empires together was NOT diversity but the iron will of the emperor to impose “armed peace.” The Macedonian phalanx, the Roman legions, the Ottoman janissaries, the British Army in India, the Russian tsarist armies, the French colonial troops, and the British regiments of foot during the Malay Emergency served the same basic purpose: keep “diversity” under tight armed check, the only mode of government that worked with the “governed” until imperial power weakened and waned. More recently, examples such as republican vs. unionist Ireland’s and that of the post-Yugoslavia Balkans, not to mention Israel and the Palestinians, tell their own irrefutable stories of how “diversity” the sole desirable “solution” contributes to peace, security, progress, stability, and economic improvement.

STEP 8: Fight to win and not to lose.
This step presupposes that Western societies ditch foremost the fear of being branded “racist” -- a fear that is ill-begotten since the only apparently true fiery critics of us being “racist” are the members of our own left-liberal community, who believe the future of the Universe rests on creating “Petri dish[es] for innovative people combos.” The first step, therefore, is to break the taboo of avoiding to meet this community of “humanists” head on, to neutralize both its “message” and its cultural impact on society.

New York, Berlin, Paris, London, Madrid, Brussels, the Italian coast, and Greece transformed into the dump of Europe are only opening-phase incidents. What comes next will be decisive. It’s nice and sensitive to declare je suis Charlie but lachrymose words won’t do any longer neither would “solidarity” demonstrations, with banners declaring “Never Again,” led by political and “community” leaders, confused celebrities, and other odd characters claiming “symbol” status and supine morale -- because a  series of geometrically worsening “again-s” looms just under the horizon.

European politicians excel in organizing memorial services for the victims, and making solemn statements after the fact, but fail disastrously to act as leaders in dire times.[7]  

Terrorism, religious warfare, and ethno-racial hatred aiming at Western societies won’t be defeated with hashtags, YouTube channels, “hate speech” ordinances, “solidarity” round tables, community “awareness” agencies sustained with taxpayer’s money, building excuses for human-killing offenders and their support communities, preaching preposterous mantras that have no basis or relevance in historical experience and national evolution, and castigating two thirds of suffering society as bigots and “deplorables.”

What will win the day is offense, merciless, pure, and simple.
Today and not tomorrow. 


[1]"Wir shaffen das", “We can do it.” Merkel’s exhortation to the German people to accept the invasion of Moslem “irregular” “migrants” and “refugees.”
[2]The murderer, Mevlut Mert Altintas, had served as backup security to Erdogan eight times after the failed July 15 coup.
[3]On populism being “fascism,” as all liberals claim today, see “Populism Is Not Fascism: But It Could Be a Harbinger.”
[4]Banning “Merry Christmas” for fear of offending Moslems is now an epidemic throughout Western countries (‘Happy Holidays’ is the stand-alone alternative of choice). This ridiculous “sensitivity” leads to surreal changes of Western practice like this one.
[5]Recent arrests of illegally landing aliens in Greece have discovered “oppressed” and persons “fleeing persecution” from such unlikely far distant places as Jamaica and several South American countries of origin. Perfunctory questioning of these new arrivals proved that the driving motive behind these “escapes from totalitarianism” is simply setting one’s shelf up with the help of kind-hearted charitable European taxpayers offering benefits for free.
[6]This UK practice, for example, is unacceptable and dangerous. In Greece sharia law is recognized as superior to Greek Civil Law; Greece is the only European country where muftis hold ultimate legal authority concerning Moslem disputes sidestepping Greek civil courts (source in Greek).
[7]They also excel in offering thoughtful condolences to a European experiment gone wrong. In rare exceptions, they do rise to protect their countries from the European experiment and its arbitrary punishments. And Spain proves there are ways to control “irregular” immigration by building defenses not on assumptions but on actions.




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου