Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

24 Δεκ 2016


Η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη Αντρέι Καρλόφ το βράδυ της Δευτέρας στην Αγκυρα παραλληλίστηκε αμέσως με τη δολοφονία του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Βελιγράδι, το 1914. Οπως η ενέργεια εκείνη είχε δώσει το έναυσμα για το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έτσι και τις πρώτες στιγμές μετά τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη από Τούρκο αστυνομικό, κάποιοι φοβήθηκαν ότι θα μπορούσε να πυροδοτηθεί περιφερειακή ανάφλεξη.

Ο Τζούλιαν Μπόργκερ της βρετανικής εφημερίδας Guardian μίλησε με ειδικούς που εξήγησαν γιατί τίποτα τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα. «Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα βρουν κοινό έδαφος, μεταθέτοντας από κοινού τις ευθύνες σε αυτούς που αντιλαμβάνονται ως στρατηγικούς τους αντιπάλους», έγραψε ο Μπόργκερ. Η τριμερής συνάντηση Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν στη Μόσχα έγινε κανονικά την Τρίτη, μία ημέρα μετά τη δολοφονία, ενώ αμέσως μόλις εκδηλώθηκε η επίθεση που θα μπορούσε να τορπιλίσει τις διμερείς σχέσεις, Πούτιν και Ερντογάν μίλησαν στο τηλέφωνο. «Η συνεργασία και η αλληλεγγύη μεταξύ μας στη μάχη κατά της τρομοκρατίας θα ενισχυθούν ακόμη περισσότερο», είπαν.

«Και οι δύο πλευρές πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια δυτική συνωμοσία που σκοπό έχει να στρέψει τον έναν εναντίον του άλλου», εκτίμησε ο Τούρκος σχολιαστής Μουσταφά Ακιόλ.

Η ρωσοτουρκική συμφωνία για τη Συρία επιτρέπει και στις δύο χώρες να υλοποιήσουν τους πολεμικούς στόχους τους. «Η Ρωσία και η Τουρκία έχουν κάθε κίνητρο να διαχειριστούν αυτή την κρίση. Η υποχρεωτική εκκένωση του Χαλεπίου βοηθάει τη Ρωσία στον πόλεμο, ενώ η Τουρκία έχει εξασφαλίσει τη συγκατάθεση της Ρωσίας στις προσπάθειές της να καταλάβει την πόλη Αλ Μπαμπ ώστε να βάλει φρένο στον κουρδικό επεκτατισμό», δήλωσε στον Guardian ο ερευνητής του ινστιτούτου Atlantic Council, Ααρον Στάιν. Ο Στάιν προσέθεσε ότι η δολοφονία θα καταστήσει τη διμερή σχέση ακόμη πιο ετεροβαρή. «Η Ρωσία είχε πάντα το πάνω χέρι. Αυτή η εξέλιξη την ενισχύει ακόμη περισσότερο».

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ υποστήριξε ότι πίσω από τον δολοφόνο βρίσκονται «σκοτεινές δυνάμεις», ενώ ο Πούτιν έκανε λόγο για «πρόκληση» με στόχο τον εκτροχιασμό των ρωσοτουρκικών σχέσεων. «Είναι πολύ πιθανό να κρύβονται πίσω από τη δολοφονία οι μυστικές υπηρεσίες κάποιας ξένης χώρας του ΝΑΤΟ», είπε ο Ρώσος γερουσιαστής Φραντς Κλίντσεβιτς.

Ο πρώην διπλωμάτης και νυν ερευνητής στο Ιδρυμα Κάρνεγκι για τη Διεθνή Ειρήνη, Σινάν Ουλγκέν, σημείωσε ότι η δολοφονία του Ρώσου πρέσβη στην Αγκυρα δεν θα οδηγήσει στο ίδιο σπιράλ έντασης όπως η κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στα τουρκοσυριακά σύνορα τον Nοέμβριο του 2015. «Αυτή τη φορά, δεν υπάρχει καμία θέληση κλιμάκωσης. Αντίθετα, οι πρώτες επίσημες δηλώσεις αντιμετωπίζουν την επίθεση ως απόπειρα εκτροχιασμού των διμερών σχέσεων», είπε ο Ουλγκέν. «Η Μόσχα θα ζητήσει, παρ’ όλα αυτά, μια ενδελεχή έρευνα, ώστε να εντοπίσει τους ενόχους. Μένει να αποδειχθεί εάν ο δράστης κινήθηκε με δική του πρωτοβουλία ή αν πρόκειται για πιο οργανωμένο τζιχαντιστικό πυρήνα που έχει διεισδύσει στην τουρκική αστυνομία».

Ο Μαξίμ Σούχοφ, ειδικός στη Μέση Ανατολή στο Ρωσικό Συμβούλιο Διεθνών Υποθέσεων, συμφώνησε ότι ούτε η Μόσχα ούτε η Αγκυρα έχουν πολιτικό κίνητρο να μετατρέψουν τη δολοφονία σε προπομπό ευρύτερης κρίσης, απορρίπτοντας τους παραλληλισμούς με τις απαρχές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. «Η Ρωσία και η Τουρκία είχαν πρόσφατα πολύ εκτεταμένες επαφές σε κορυφαίο στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο», είπε ο Σούχοφ. «Εάν ο Ερντογάν κατορθώσει να διαχειριστεί με ταχύτητα την κρίση, μπορεί οι επιπτώσεις στις διμερείς σχέσεις να είναι αμελητέες. Τόσο για τη Μόσχα όσο και για την Αγκυρα, αυτή τη στιγμή το διακύβευμα είναι μεγάλο».

The Guardian
Πηγή "Καθημερινη"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Εγγραφο του επιτελείου του Ντόναλντ Τραμπ που περιήλθε στην κατοχή του περιοδικού Foreign Policy εντυπωσιάζει όχι με τις προτεραιότητες που αναγράφει αλλά με τη λέξη που δεν αναφέρει.

Η Ρωσία απουσιάζει από το κείμενο, που εκθέτει ως υπ’ αριθμόν 1 στόχο της κυβέρνησης Τραμπ την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους. (Ακολουθούν η εξάλειψη των περιορισμών στις αμυντικές δαπάνες, η χάραξη στρατηγικής πολέμου στον κυβερνοχώρο και η αποτελεσματική διαχείριση των πόρων.)

Την ώρα που μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου θεωρεί τη Ρωσία ως τη μεγαλύτερη πρόκληση, λόγω του γιγάντιου οπλοστασίου της, των μεγάλων δυνατοτήτων της στον κυβερνοπόλεμο, του εκσυγχρονισμού των δυνάμεών της και της πυγμής που επιδεικνύει στα ανατολικά σύνορά της και στη Μέση Ανατολή, ο Τραμπ δείχνει αποφασισμένος να κάνει μια νέα αρχή, προσεγγίζοντας τον Βλαντιμίρ Πούτιν, εστιάζοντας στην πραγματική πρόκληση, που θεωρεί ότι δεν είναι άλλη από την ανερχόμενη Κίνα.

Υπό αυτό το πρίσμα, ο Τραμπ δεν φαίνεται να ενοχλείται από τη σύσφιγξη των σχέσεων Ρωσίας - Τουρκίας, την οποία επιδιώκουν να εκτροχιάσουν κύκλοι του Πενταγώνου και των αμερικανικών υπηρεσιών.

Η ελπίδα

Ο Τούρκος πρόεδρος τρέφει την ελπίδα πως ο Τραμπ θα επιβληθεί στους κύκλους αυτούς και θα εκδώσει στην Τουρκία τον ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, στον οποίο, εκτός από την απόπειρα πραξικοπήματος, τώρα επιχειρεί να «φορτώσει» και τη δολοφονία του Ρώσου πρέσβη.

Ομως, η έκδοση του Γκιουλέν θα ισοδυναμούσε με εγκατάλειψη ενός εργαλείου αμερικανικής επιρροής στην Τουρκία, προς όφελος της σύμπλευσης με τον Ερντογάν και δεν πρόκειται να γίνει χωρίς σφοδρές αντιπαραθέσεις.

Υπάρχει η τάση στα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης να ερμηνεύεται η φιλική στάση του Τραμπ προς το δίδυμο Ερντογάν - Πούτιν ως έκφραση των επιχειρηματικών συμφερόντων του ίδιου του νεοεκλεγέντος Αμερικανού προέδρου και μελών της κυβέρνησής του.

Ενώ ο όμιλος Τραμπ έχει όντως μεγάλες επενδύσεις στην Τουρκία, που εξαρτώνται από τις άδειες των Αρχών, κι ενώ πράγματι ο πετρελαϊκός κολοσσός που διηύθυνε ο νεοδιορισθείς υπουργός Εξωτερικών Ρεξ Τίλερσον έχει κλείσει στη Ρωσία γιγάντια συμβόλαια που θα εκτελεστούν μόνον αν αρθούν οι δυτικές κυρώσεις, υπάρχουν και άλλες σημαντικές παράμετροι.

Αν ο Τραμπ απλώς επιδίωκε εκτόνωση των εντάσεων για να προωθήσει τις μπίζνες παντού και με όλους, δεν θα είχε περιστοιχιστεί από στρατιωτικούς και αποστράτους, στον ακραίο βαθμό που το κάνει. Η κατάργηση του περιορισμού στις στρατιωτικές δαπάνες δεν δείχνει πρόεδρο που ετοιμάζεται να θάψει το τσεκούρι του πολέμου.

Πολύ περισσότερο, η στρατηγική του Τραμπ είναι να κόψει στα δύο τον Δρόμο του Μεταξιού, απομονώνοντας την Κίνα από τα ερείσματά της στη Ρωσία και στην Κεντρική Ασία. Τίποτα δεν προδιαγράφει ότι αυτή η στρατηγική (που έχει ονομαστεί «Νίξον από την ανάποδη») θα επιτύχει.

Το επικίνδυνο σημείο της προεδρίας του Τραμπ θα είναι όταν συνειδητοποιήσει πως η άνοδος της Κίνας, που υπόσχεται να παρεμποδίσει, δεν παρεμποδίζεται.

Τίποτα, από την άλλη πλευρά, δεν διασφαλίζει ότι δεν θα ξαναδούμε νέους αμερικανικούς πολέμους στη Μέση Ανατολή, όπως αυτούς στους οποίους επιχείρησε να αντισταθεί ο Μπαράκ Ομπάμα.

Ο ολοκληρωτικός πόλεμος κατά του ισλαμικού φονταμενταλισμού, τον οποίο υπόσχεται ο Τραμπ, μπορεί να ανοίξει την πόρτα σε νέες επεμβάσεις, με εντονότερη αμερικανική εμπλοκή στη Συρία και άνοιγμα νέων μετώπων σε όποιο σημείο της Μέσης Ανατολής αποφασίσει το επιτελείο Τραμπ.

Reuters
Πηγή "Καθημερινή"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




O Yves Chandelon, υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΝΑΤΟ που ασχολείτο με θέματα που σχετίζονταν με την χρηματοδότηση της τρομοκρατίας βρέθηκε νεκρός στην πόλη Andenne του Βελγίου.
Αναφέρθηκε από τον περίγυρό του ότι αυτός πίστευε ότι τον παρακολουθούσαν και δεχόταν κλήσεις«άγνωστες».

Η οικογένεια του Chandelon αρνείται το ενδεχόμενο της αυτοκτονίας και το όπλο βρέθηκε στο δεξί του χέρι ενώ αυτός ήταν αριστερόχειρας γεγονός που τείνει να ενισχύσει τη βεβαιότητά τους.

«Τα ευρήματα αποκαλύπτουν ότι αυτός σκοτώθηκε από μια σφαίρα στο κεφάλι που τραβήχθηκε εξ επαφής από ένα όπλο που αυτός κρατούσε ακόμη στο δεξί του χέρι», εξηγεί ένας οικογενειακός φίλος, «ενώ ο Yves Chandelon ήταν… αριστερόχειρας και όταν κάποιος αυτοκτονεί εξ επαφής το choc κάνει το όπλο να ξεφεύγει από το χέρι. Όλο αυτό παραπέμπει σε δολοφονία που ήθελαν να την εμφανίσουν ως αυτοκτονία».

Στη πραγματικότητα αυτή η δολοφονία εμφανώς καμουφλαρισμένη ως αυτοκτονία, επέρχεται σε μια στιγμή όπου πολυάριθμες φωνές ,συμπεριλαμανομένων υψηλόβαθμων αξιωματούχων ,κατηγορούσαν τη σιονιστική οντότητα και το ΝΑΤΟ για τη δημιουργία, τον εξοπλισμό και τη χρηματοδότηση των ένοπλων μισθοφόρων των (ISIS, Daech, El Nosra), υπό την κάλυψη της υποστήριξης "της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης" κατά του καθεστώτος του Bachar El Assad.

Ο Yves Chalendon ετοιμαζόταν να κάνει αποκαλύψεις στην κοινή γνώμη;
Δεν θα το μάθουμε πιθανότατα ποτέ.

Σε κάθε περίπτωση, ήξερε ότι ήταν υπό απειλή και πρέπει να ελπίζουμε ότι είχε την διορατικότητα να σώσει τις πληροφορίες του.

Την είδηση ττης "αυτοκτονίας" αναφέρει αρχικά η βελγική lacapitale στις 21.12.16 ως αποκλειστικότητα, λέγοντας ότι η οικογένεια του δεν πιστεύει ότι ήταν αυτοκτονία.
Ο αξιωματούχος ήταν στο κλιμάκιο του ΝΑΤΟ που εδρεύει στο Λουξεμβούργο που συνορεύει με Βέλγιο κι αυτός ήταν κάτοικος της Lens, κοντά στην βελγική πόλη Tournai. Βρέθηκε νεκρός την Παρασκευή στη βελγική Andenne. Την Τρίτη έγινε αυτοψία.

Ο Yves Chandelon είχε εχθρούς; αναρωτιέται η βελγική εφημερίδα Eίχε γίνει στόχος απειλών στο πλαίσιο της εργασίας του στο ΝΑΤΟ; αναρωτιέται.Ανησυχητική ένδειξη είναι ότι ο Yves Chandelon επίσημα ήταν κάτοχος 3 όπλων. Αλλά ήταν μ΄ενα 4ο που φύλαγε στο συρτάρι με τα γάντια του που του κατφέρθηκε το θανάσιμο πλήγμα σύμφωνα με τον βασιλικό εισαγγελέα του Βελγίου Vincent Macq.

Πηγή DimpeNews


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Δημήτρης Ελ. Διακομιχάλης

Ο πόλεμος της Τσιπούρας τις τελευταίες ημέρες στα Ίμια καθώς και οι πρόσφατες  προκλητικές δηλώσεις του Υπουργού των Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου ότι δεν έχει αλλάξει η πολιτική της χώρας του απέναντι στο ζήτημα των Ιμίων από το 1996 μέχρι σήμερα και ότι τα Ίμια είναι Τουρκικό έδαφος, ως Δήμαρχος της Καλύμνου την περίοδο 1995-2002 και μάλιστα ως ο άνθρωπος που ύψωσα την Ελληνική σημαία στα Ίμια του Ιανουάριο του 1996 που ανήκουν στα διοικητικά όρια του Δήμου Καλυμνίων και που κράτησα τον βοσκό Αντώνη Βεζυρόπουλο μαζί με τα κατσίκια του μέχρι το έτος 2002 που είχα την ευθύνη του Δήμου Καλύμνου, με αναγκάζει να απαντήσω στον Υπουργό των Εξωτερικών της γειτονικής χώρας.

Του επισημαίνω ότι οι απόψεις αυτές είναι εκτός πραγματικότητας και έρχονται σε αντίθεση με τις διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει η χώρα του και που αποδεικνύουν ότι η Ελληνική κυριαρχία στα Ίμια και σε όλα τα άλλα Ελληνικά νησιά που διατείνεται η Άγκυρα ότι τις ανήκουν, είναι αδιαμφισβήτητη.

"Στοιχεία της ίδιας της Τουρκικής Δημοκρατίας επιβεβαιώνουν ότι τα Ίμια και όλα τα άλλα νησιά που διατείνεται η Άγκυρα ότι της ανήκουν, ανατρέπουν αυτούς τους ισχυρισμούς τόσον του Ταγίπ Ερντογαν όσον και του Μεβλούτ Τσαβούσογλου".

Από τη συνθήκη-συμφωνία της Λωζάνης του 1923, της Ιταλο-Τουρκικής Συνθήκης-Συμφωνίας του 1932, της Συνθήκης των Παρισίων του 1947 και της Βιέννης το 1978 καταρρίπτονται οι ισχυρισμοί της Άγκυρας ότι τα Ίμια ανήκουν στη Τουρκία. 

Μετά τον Ιταλο-Τουρκικό πόλεμο 1911-1912, με τη Συνθήκη Ειρήνης του Οκτωβρίου του 1912, η Ιταλία διατήρησε στη κατοχή της τα Δωδεκάνησα. Η οριστική παραχώρηση τους στην Ιταλία έγινε με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 της οποίας οι σχετικές διατάξεις ορίζουν ότι:

Άρθρο 15: ֞… η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των νήσων …. κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ’ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου…֦ και στο άρθρο12 αναφέρεται ρητά:֞…. εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, οι νήσοι οι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής γης παραμένουσι υπό την τουρκική κυριαρχία….֦ Κατ’ ακολουθία, η εκ μέρους της Τουρκίας εκχώρηση προς την Ιταλία της κυριαρχίας εφ’ όλου του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος (άρθρο 15) και η παραίτηση της από τα κυριαρχικά της δικαιώματα εφ’ όλων των νήσων των ευρισκομένων σε απόσταση μεγαλύτερη των τριών μιλίων από την ασιατική ακτή (άρθρο 12), σε συνδυασμό με την θέση των Ιμίων που βρίσκονται σε απόσταση 3,65 μιλίων από την τουρκική ακτή προσδιορίζουν ένα αδιαμφισβήτητο νομικό πλαίσιο, το οποίο αποκλείει οποιοδήποτε δικαίωμα της Τουρκίας και επί των δύο συγκεκριμένων βραχονησίδων.

Στις 4 Ιανουαρίου 1932 υπεγράφει στην Άγκυρα ֞Συμφωνία εν σχέσει με την οριοθέτηση των χωρικών υδάτων μεταξύ της νήσου Καστελλορίζου και της Ακτής της Ανατολίας֦ , η οποία τέθηκε σε ισχύ στις 10 Μαΐου του 1933 και με Ιταλική πρωτοβουλία πρωτοκολλήθηκε στη Γραμματεία της ΚτΕ (24 Μαΐου 1933). Με την ιταλοτουρκική αυτή Συμφωνία η οποία περιελάμβανε επτά μόνο άρθρα, διευθετήθηκε το θέμα της κυριαρχίας επί όλων των νησίδων και οριοθετήθηκαν τα γύρω από αυτές χωρικά ύδατα.

Μετά από αυτή την εξέλιξη συναντήθηκαν οι εμπειρογνώμονες στην Άγκυρα στις 28 Δεκεμβρίου του 1932 (από ιταλικής πλευράς ο ναυτικός ακόλουθος στην Άγκυρα Ρομπέρτο Σολντάτι και από Τουρκικής πλευράς, ο σύμβουλος Σαΐπ Μπέη, οι πλοίαρχοι Ερτογούλ και Χεϊρεττήν και ο διοικητής του επιτελείου Ασήμ Μπέη), και υπέγραψαν το σχετικό Πρωτόκολλο οριοθετήσεως των τμημάτων των υδάτων μεταξύ της τουρκικής ακτής και των Δωδεκανήσων τα οποία (κατά την ορολογία του Πρωτοκόλλου) δεν αποτελούν αντικείμενο οποιασδήποτε αμφισβήτησης, ορίζοντας παράλληλα εις το πρώτο άρθρο ότι η περιεχόμενη ρύθμιση καθορίζει και τις ανήκουσες εις τα δύο κράτη αντίστοιχες θαλάσσιες περιοχές. Η διαγράμμιση των θαλάσσιων συνόρων έγινε επί των υδρογραφικών χαρτών του Βρετανικού Ναυαρχείου (υπ’ αρ.236, 872 και 1546) και με αυτή χαράχθηκε, με βάση 37 ορισθέντα σημεία, η οριοθετική γραμμή μεταξύ των νησίδων που ανήκαν στο Δωδεκανησιακό σύμπλεγμα. Μεταξύ δε των 37 αυτών σημείων χαράξεως, το υπ’ αρ. 30 όρισε τη μεθοριακή γραμμή (θαλάσσιο σύνορο) ως διερχόμενη στο μέσο της αποστάσεως μεταξύ του συμπλέγματος των βραχονησίδων Ίμια (στη Τουρκική γλώσσα Kardak) που ανήκαν στην Ιταλία και της νήσου Κάτο που άνηκε στη Τουρκία.


Απόσπασμα χάρτη που συνοδεύει τη χάραξη των θαλάσσιων συνόρων Ιταλίας-Τουρκίας το έτος 1932

Σε επίσημο Ιταλικό Χάρτη του 1932 σημειώνονται οι δύο βραχονησίδες εντός των Ιταλικών χωρικών υδάτων αναφερόμενες μάλιστα με την Ελληνική τους ονομασία ֞Isolotti Immia.


Map: 512 A. Fd. Survey Coy R.E., Dodecanese: Isola di Calolimno, (from an Italian map dated 1932), 1:25.000, Sept.1943

Ο Β! Παγκόσμιος Πόλεμος επέβαλε σοβαρές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου, με αποτέλεσμα η ηττημένη Ιταλία να αναγκασθεί με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, μεταξύ των συμμάχων και των συνασπισμένων κρατών και αυτής , την παραχώρηση της Δωδεκανήσου με το Καστελλόριζο στην Ελλάδα, με βάση το καθεστώς που είχε διαμορφωθεί από τις Συμφωνίες του 1932 και άρα την εκχώρηση των βραχονησίδων Ίμια στην Ελλάδα.
Ενισχυτικό των ελληνικών θέσεων είναι τέλος το άρθρο 11 της Συνθήκης της Βιέννης που αναφέρεται στη ֞Διαδοχή των κρατών εις τας Συνθήκας֦, που ορίζει ότι η διαδοχή των κρατών δε θίγει τα σύνορα που καθορίστηκαν με συμφωνίες, ούτε τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που καθορίστηκαν με συμφωνίες και σχετίζονται με το εδαφικό καθεστώς.

Με βάση τη συμφωνία αυτή η Ελλάδα «εισήλθε» στο εδαφικό καθεστώς της Δωδεκανήσου όπως αυτό είχε διαμορφωθεί από τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες. Έκτοτε η Ελλάδα ασκούσε απρόσκοπτα την κυριαρχία εφ’ όλων των νήσων και νησίδων, η δε Τουρκία ουδέποτε αμφισβήτησε το διαμορφωθέν με τις συνθήκες καθεστώς, ούτε κατά την περίοδο 1932-1947 αλλά ούτε και αργότερα. Αντίθετα είχε ρητά αποδεχθεί την ισχύ του καθορισθέντος συνόρου τόσο κατά την περίοδο 1933-1936 (υφίσταται σχετική επίσημη αλληλογραφία με την Ιταλική κυβέρνηση), όσο και μεταπολεμικά, όπως με την Περιφερειακή Συμφωνία Αεροναυσιπλοΐας (Κωνσταντινούπολη 1950) η οποία υιοθετήθηκε από τον ICAO, και κατά την οποία τα όρια ελέγχου πτήσεων (FIR) μεταξύ Αθηνών και Κωνσταντινούπολης συμπίπτουν με τα δυτικά σύνορα της Τουρκίας στην περιοχή (δηλαδή όπως αυτά αποτυπώνονται εις τη Συμφωνία και το Πρωτόκολλο του 1932).


Turkish Map issued from the Turkish Ministry of Foreign Affairs on Navigation through the Straits (1953)

Είναι σαφές λοιπόν ότι η Ελλάδα ως διάδοχος της Ιταλίας στις δύο συμφωνίες του 1932 δεν είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί ούτε από την Τουρκία ούτε από κανένα άλλο ότι έχει αποκλειστικά κυριαρχικά δικαιώματα στις βραχονησίδες Ίμια και σε όλα τα άλλα νησιά της Δωδεκανήσου (Καλόλιμνος, Ψέριμος κ.λ.π)

Η θέση της Τουρκίας ότι η υπογραφείσα Συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ιταλίας την 28-12-1932 δεν είναι Συνθήκη, εφ’ όσον δεν έχει συζητηθεί στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, ούτε είχε επικυρωθεί, αλλά είναι ένα πρακτικό συνεδρίασης αξιωματούχων κατωτέρου επιπέδου των δύο χωρών, το οποίο δεν δεσμεύει νομικά την Τουρκία, με αποτέλεσμα το Αιγαίο να εισέρχεται σε μια φάση αλλαγής με τρεις (3000) αμφισβητήσιμα βράχια, νησίδες ακόμα και νησιά. Αυτή η θέση αντικρούστηκε στις 6-2-1996 από το Ιταλικό Υπουργείο των Εξωτερικών με δήλωση ότι η Ιταλοτουρκική Συμφωνία του 1932 είναι έγκυρη και παραμένει σε ισχύ. Επίσης το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ψήφισμα του στις 15-2-1996 θεώρησε τις τουρκικές ενέργειες στα Ίμια τον Δεκέμβριο 1995-Ιανουάριο του 1996 ως ֞παραβίαση εκ μέρους της  Τουρκίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας֦ και επεσήμανε ότι οι νησίδες Ίμια ανήκουν στο νησιωτικό σύμπλεγμα της Δωδεκανήσου, με βάση τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923 και τη συνθήκη των Παρισίων του 1947.  Είναι περιφρόνηση της Διεθνούς Νομιμότητας των Διεθνών Συνθηκών και πρόκληση στους Διεθνείς Οργανισμούς όχι μόνον η ρητορική του Ταγίπ Ερντογάν και του Μεβλούτ Τσαβούσογλου, αλλά οι συνεχείς παραβιάσεις , τόσον του εναέριου όσο και του θαλάσσιου χώρου στο Αιγαίο, την ίδια ώρα που με τα δικά τους στοιχεία, στρατιωτικοί χάρτες, πολιτικούς χάρτες, επιβεβαιώνεται η Ελληνικότητα των Ιμίων, της Ψερίμου, της Καλολίμνου και όλων των άλλων Ελληνικών Νησιών του Αιγαίου που ξαφνικά ανακάλυψαν ότι τους ανήκουν.

Παραθέτουμε τον επίσημο στρατιωτικό Τουρκικό χάρτη του 1969 στον οποίο οι δύο βραχονησίδες με την Ελληνική τους ονομασία ֞Imnia adalari֦ σημειώνονται σαφώς εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων.


Map: Turkish Geographic Service, Map No 18, 1:100.000,1969

Σε επίσημο πολιτικό Τουρκικό χάρτη του 1971, βλέποντας που είναι χαραγμένη με γκρίζα διακεκομμένη η οροθετική γραμμή, τόσον η Καλόλιμνος όσον και οι βραχονησίδες Ίμια με τις γεωγραφικές τους συντεταγμένες αποδεικνύεται ότι βρίσκονται δυτικά της οροθετικής γραμμής και εντός των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων.


Map: M.S.B Harita General Mudurlugu Matbaasi, Turkey, 1:1.850.000, Ankara 1971

Ο Τουρκικός Χάρτης Διεθνούς Αεροναυσιπλοΐας του 1953, ο οποίος δείχνει τη συνοριακή γραμμή μεταξύ Ελλάδας –Τουρκίας στη περιοχή των Δωδεκανήσων δέχεται ότι οι συντεταγμένες των νησίδων Ίμια βρίσκονται στη Ελληνική πλευρά.


Όμως δεν είναι μόνον οι χάρτες της Τουρκίας πολιτικοί και στρατιωτικοί που αποδεικνύουν ότι όλα τα Ελληνικά Νησιά που σήμερα διεκδικεί η Τουρκία, βρίσκονται όλα εντός των Ελληνικών Χωρικών υδάτων, είναι και στους χάρτες άλλων μεγάλων χωρών που οι δύο βραχονησίδες Ίμια με βάση τις συντεταγμένες τους βρίσκονται εντός των Ελληνικών Χωρικών υδάτων και ανήκουν στην Ελληνική Επικράτεια. Στον επίσημο χάρτη της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας του 1964 σημειώνονται οι δύο βραχονησίδες ανωνύμως μεν αλλά με βάση τις γεωγραφικές τους συντεταγμένες εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων.


Map: United States Air Force, Pilotage Chart Greece-Turkey, 1:500.000,1964

Σε επίσημο χάρτη του Αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού του 1990 σημειώνονται οι δύο βραχονησίδες με την Ελληνική τους ονομασία ֞Nisoi Limnia֦ και με επισήμανση εντός παρενθέσεως ότι ανήκουν στην Ελλάδα (GREECE)


Map: United States Navy, 1:45.000,1990

Στο βρετανικό χάρτη του Royal British Academy, London March 1995, οι νησίδες Ίμια αποτυπώνονται εντός των Ελληνικών χωρικών υδάτων ως ανήκουσες στη Ελλάδα.


Map: Royal British Academy, March 1995

Τέτοιες δηλώσεις στο ανώτατο επίπεδο, εκ μέρους της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας της γειτονικής χώρας που η αστάθεια της βρίσκεται στο ναδίρ, σε συνδυασμό με τις συνεχείς παραβιάσεις του εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου στο Αιγαίο μπορεί να οδηγήσουν σε απρόβλεπτες καταστάσεις με καταστροφικά αποτελέσματα. Γι’ αυτό η Ελλάδα θα πρέπει να καταγγείλει την Τουρκία σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς (Ο.Η.Ε, ΝΑΤΟ, ΕΕ) για την συμπεριφορά της και τις παράνομες ενέργειες της.

Το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. επιτέλους πρέπει να αντιδράσουν αποφασιστικά, το μεν ΝΑΤΟ να σταματήσει να το παίζει Πόντιος Πιλάτος η δε Ε.Ε να σταματήσει να στέλνει πακτωλό εκατομμυρίων ευρώ σε μια χώρα που βρίσκεται σε διαδικασία ένταξης που όμως καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα με τον πιο βάναυσο τρόπο και διεκδικεί εδάφη από χώρα μέλος της Ε.Ε.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας μας ας συνειδητοποιήσει επί τέλους ότι μετά από πενήντα χρόνια ακήρυχτου πολέμου με την Τουρκία η χώρα μας πρέπει να προτάξει την Τουρκική απειλή ως το κυρίαρχο και μόνιμο  πρόβλημα, έναντι ακόμα και των μεγάλων σημερινών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία, προκειμένου να διασφαλίσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία και ακεραιότητα. Μόνον έτσι ως χώρα θα παραμείνουμε ταυτόχρονα και παράγοντας σταθερότητας στο Αιγαίο και στην ευρύτερη περιοχή.

Γι αυτό θα πρέπει άμεσα να υπάρξει χάραξη Εθνικής Στρατηγικής σε βάθος χρόνου , λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν την στρατηγική επιλογή της Άγκυρας ότι το Αιγαίο Ανατολικά του 25 Μεσημβρινού της ανήκει.

Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει άμεσα να προχωρήσει η θεσμοθέτηση και λειτουργία του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας. Ένα όργανο Παραγωγής πολιτικής, το οποίο θα μπορεί να αναλύει και να αντιμετωπίζει σωστά τις γεωπολιτικές εξελίξεις, τα ζητήματα ασφάλειας και άμυνας και να είναι έτοιμο στη διαχείριση κρίσεων.

Η ανισσοροπία δυνάμεων στο Αιγαίο που δημιουργήθηκε τα χρόνια της οικονομικής κρίσης και η αδυναμία όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων να αφήσουν έξω από τις περικοπές τις αμυντικές δαπάνες για τα αναγκαία εξοπλιστικά προγράμματα πρέπει να ευαισθητοποιήσει και να ενεργοποιήσει εκείνους τους οικονομικούς παράγοντες του τόπου (εφοπλιστές, άλλους μεγάλους επιχειρηματίες , ομογενείς με μεγάλη οικονομική επιφάνεια) να στηρίξουν την προμήθεια οπλικών συστημάτων για εξοπλιστικά προγράμματα που αδυνατεί να υλοποιήσει η πολιτεία και έχουν ανάγκη οι Ε.Δ. Προμήθειες οπλικών συστημάτων που πρέπει να εξυπηρετούν κυρίως τα εθνικά μας συμφέροντα και δευτερευόντως τα συμμαχικά γιατί κατά το παρελθόν συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο.

Έτσι θα συνειδητοποιήσουν οι γείτονες μας ότι σε περίπτωση που κάνουν την απονενοημένη κίνηση σε βάρος της χώρας μας το κόστος γι αυτούς θα είναι πολλαπλάσιο από τα όποια κέρδη μπορεί να προσδοκούν.

Τέτοιες κινήσεις και επιλογές τις περιμένει ο Λαός μας ο οποίος ξέρει να αναγνωρίζει και να τιμά ανθρώπους που σε δύσκολες καταστάσεις του έθνους όπως οι σημερινές έπραξαν το αυτονόητο.
Πρόταξαν την Ελλάδα!!!

* Ο Δημήτρης Ελ. Διακομιχάλης είναι Πολιτικός Μηχανικός. Ήταν ο δήμαρχος της Καλύμνου στη διάρκεια της κρίσης των ΙμίωνΠηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Οι νέες προσπάθειες του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) να σπείρουν εκ νέου τον τρόμο στην Ευρώπη έχουν φτάσει τις αντιτρομοκρατικές αρχές στα όριά τους, ενώ ασκούνται μεγάλες πιέσεις τόσο στους πολίτες όσο και στους πολιτικούς οι οποίοι αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν μια νέα δύσκολη καθημερινή πραγματικότητα.

Σύμφωνα με ανάλυση της αμερικάνικης εφημερίδας Washington Post το τελευταίο τρομοκρατικό «χτύπημα» στο Βερολίνο επανάφερε την σκιά της τρομοκρατίας πάνω από την Ευρώπη. Αν και οι ευρωπαίοι ηγέτες διαβεβαιώνουν πως υπάρχει συνεχή συνεργασία μεταξύ των αντιτρομοκρατικών αρχών εγείρονται ερωτήματα παρά ταύτα καθώς αγνοηθήκαν σημάδια που θα μπορούσαν να οδηγήσουν την αποφυγή της επίθεσης στη Γερμανία.

Το κάλεσμα των ηγετών του ΙΚ προς τους υποστηρικτές της τρομοκρατικής οργάνωσης, να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν ανεξάρτητες επιθέσεις εναντίον της Ευρώπης είναι ένα ανησυχητικό φαινόμενο για τις προσπάθειες αναχαίτισης της βίας επισημαίνουν αξιωματούχοι και αναλυτές, με δεδομένα τα πρακτικά εμπόδια που υπάρχουν στη διαρκή παρακολούθηση μίας μεγάλης «δεξαμενής» πιθανών τρομοκρατών.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα η στενή συνεργασία των αντιτρομοκρατικών έχει φέρει ως αποτέλεσμα οι επιθέσεις να μην γίνονται σε μεγάλη κλίμακα. Επιθέσεις όπως αυτή του Βερολίνου απαιτούν ελάχιστο σχεδιασμό ή υποστήριξη, κάτι που σημαίνει ότι οι αρχές έχουν λιγότερες πιθανότητες να προλάβουν τους δράστες, ακόμη κι αν είναι ύποπτοι για τρομοκρατική δράση, σημειώνει το δημοσίευμα.

«Παρατηρούμε πώς τα τρομοκρατικά δίκτυα έχουν πολύ μεγαλύτερη δυσκολία στον σχεδιασμό επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας», δήλωσε ο Μοχάμαντ Μαχμούντ Ουλντ Μοχαμεντού, υποδιευθυντής του Κέντρου Πολιτικής Ασφάλειας της Γενεύης.

Η αμερικανική εφημερίδα σημειώνει επίσης πως η πολιτική των ανοικτών συνόρων που αποτελεί έναν από τους κεντρικούς πυλώνες της Ε.Ε. επιτρέπει μια μεγαλύτερη κινητικότητα των τρομοκρατών μεταξύ των χωρών-μελών. Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός πως ο τυνήσιος τρομοκράτης κατάφερε να διαφύγει από την Γερμανία με τρένο πριν πέσει νεκρός από τα πυρά της ιταλικής αστυνομίας στο Μιλάνο.

Οι αξιωματούχοι των αντιτρομοκρατικών αρχών προειδοποιούν των ευρωπαίους πολίτες πως πλέον δεν θα υπάρξει παντελής απουσία του κινδύνου τρομοκρατικών επιθέσεων. «Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως ο κίνδυνος είναι υπαρκτός. Ποτέ δεν θα υπάρξει μηδενικός κίνδυνος. Μπορούμε όμως και επιβάλλεται να συνεχίσουμε να μειώνουμε τον κίνδυνο των επιθέσεων όσο περισσότερο μπορούμε», δήλωσε ο επικεφαλής αξιωματούχος της Ε.Ε. για ζητήματα ασφάλειας, Τζούλιαν Κινγκ.

Καθώς οι τρομοκρατικές επιθέσεις αυξάνονται τα ακροδεξιά κόμματα τα οποία σημειώνουν μια άνοδο σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες προτείνουν την επαναφορά των συνόρων και τον περιορισμό των προσφυγικών ροών κάνοντας λόγο για αποτυχημένη πολιτική στον τομέα της ασφάλειας.


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Γράφει ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου

«Η δολοφονία ενός πρεσβευτή συνιστά ένα από τα βαρύτερα εγκλήματα βάσει του διεθνούς δικαίου. Η Ρωσία δεν θα το αφήσει ατιμώρητο». Την αυστηρή αυτή προειδοποίηση απηύθυνε ο Ρώσος πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ με αφορμή τη δολοφονία του πρεσβευτή της χώρας του Αντρέι Καρλόφ από Τούρκο αστυνομικό των ειδικών δυνάμεων, την περασμένη Δευτέρα, στην Αγκυρα. Το στυγερό έγκλημα αφύπνισε μνήμες από το φρικτό τέλος του Αλεξάντερ Γκριμπογέντοφ, σημαντικού δραματουργού και πρεσβευτή της Ρωσίας στο Ιράν, ο οποίος κατακρεουργήθηκε το 1829 στην Τεχεράνη από τον εξαγριωμένο όχλο, πιθανότατα με υποκίνηση Βρετανών πρακτόρων.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς το συναισθηματικό βάρος της δολοφονίας Καρλόφ στη ρωσική κοινή γνώμη. «Πρώτα μάς ρίχνουν αεροπλάνο στη Συρία και ύστερα αστυνομικός τους σκοτώνει τον πρεσβευτή μας;» θα αναρωτιέται εύλογα ο Ρώσος πολίτης. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν θα ήταν απολύτως δικαιολογημένος αν διεμήνυε στον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών, που πετούσε για τη Μόσχα την ώρα που δολοφονήθηκε ο Καρλόφ, να κάνει στροφή 180 μοιρών και να γυρίσει στην Αγκυρα, αν «πάγωνε» κάθε συνεργασία με την Τουρκία μέχρι να βρεθούν εκείνοι που όπλισαν το χέρι του δολοφόνου κι αν στήριζε αποφασιστικότερα τους Κούρδους της Συρίας, χτυπώντας τον Ερντογάν εκεί που πονάει πιο πολύ. Επιτέλους, οι διαδηλώσεις οργισμένων ισλαμιστών έξω από τη ρωσική πρεσβεία με αφορμή τη νίκη του Ασαντ στο Χαλέπι είχαν στείλει σήματα κινδύνου, αλλά η τουρκική κυβέρνηση απέτυχε να προστατεύσει, σε δημόσια εκδήλωση, τον Ρώσο πρεσβευτή από τη... δική της αστυνομία!

Ωστόσο η ρωσική αντίδραση υπήρξε εξαιρετικά προσεκτική. Μάλιστα, σε πρώτη ματιά, η δολοφονία Καρλόφ φάνηκε να επιταχύνει, αντί να υπονομεύσει, την εξομάλυνση των ρωσοτουρκικών σχέσεων, η οποία είχε δρομολογηθεί εδώ και μήνες. Πούτιν και Ερντογάν συνέπεσαν στην εκτίμηση ότι επρόκειτο για «προβοκάτσια» με στόχο τη ρωσοτουρκική προσέγγιση στο Συριακό. Ομάδα 18 Ρώσων, στελεχών του υπουργείου Εξωτερικών και των μυστικών υπηρεσιών, έφτασε στην Αγκυρα για να εξακριβώσει ποιοι όπλισαν το χέρι του Μεβλούτ Μερτ Αλτιντάς. Τούρκοι αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι ο δολοφόνος προερχόταν από το παρακρατικό δίκτυο του αυτοεξόριστου στις ΗΠΑ ισλαμιστή ιεροκήρυκα Φετουλάχ Γκιουλέν, που έχει ενοχοποιηθεί και για το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Κι όταν ο Ερντογάν λέει «Γκιουλέν», οι οπαδοί του κάνουν αβίαστα τον συνειρμό «Αμερική».

Το κυριότερο, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου προσγειώθηκε, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Καρλόφ, στη Μόσχα, όπου την επομένη συμμετείχε στην προγραμματισμένη τριμερή συνάντηση με τον Ρώσο ομόλογό του Σεργκέι Λαβρόφ και τον Ιρανό Τζαβάντ Ζαρίφ για το Συριακό. Και μόνο η πραγματοποίηση της συνάντησης αποτέλεσε θεαματική, θα τολμούσαμε να πούμε, ιστορική ανατροπή. Για πρώτη φορά η Ρωσία, η ΝΑΤΟϊκή Τουρκία και το σιιτικό Ιράν συζητούν το μέλλον μιας χώρας-κλειδί της Μέσης Ανατολής σε μια περιφερειακή μίνι «Γιάλτα», χωρίς τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών. Εχοντας ήδη αλλάξει τα δεδομένα στη Συρία με την άλωση του Χαλεπίου, Ρωσία και Ιράν υποχρέωσαν τον Τσαβούσογλου να δεχθεί ότι η απομάκρυνση του Σύρου προέδρου Μπασάρ Ασαντ δεν αποτελεί προαπαιτούμενο για την πολιτική λύση. Επιπλέον, οι τρεις υπουργοί Εξωτερικών στήριξαν τη ρωσική πρωτοβουλία για τη διεξαγωγή ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων στην Αστάνα του Καζαχστάν, την οποία έχουν ήδη αποδεχθεί, επί της αρχής, τόσο η Δαμασκός όσο και η συριακή αντιπολίτευση.

Θα ήταν, όμως, αφέλεια να εικάσει κανείς ότι οι σχέσεις ανάμεσα στη Μόσχα και την Αγκυρα θα είναι στο εξής ανέφελες. Το Κρεμλίνο έχει άπειρους λόγους να αντιμετωπίζει με καχυποψία τον Τούρκο πρόεδρο. Επιτέλους, ήταν ο Ερντογάν εκείνος που στηρίχθηκε στο δίκτυο Γκιουλέν στη διαπάλη του με τους στρατιωτικούς και τους κεμαλικούς. Το 2008, όταν η συμμαχία του Ερντογάν με τον ισλαμιστή ιεροκήρυκα ήταν στο φόρτε της, ο Πούτιν έκλεισε όλα τα σχολεία του δικτύου Γκιουλέν στη Ρωσία, θεωρώντας ότι ήταν προκάλυμμα για κατασκοπεία σε βάρος της χώρας του. Την ίδια χρονιά οι Αμερικανοί έδωσαν πράσινη κάρτα στον Γκιουλέν, που ζούσε στην Πενσιλβάνια από το 1998, αφού γνωστές προσωπικότητες που είχαν υπηρετήσει για μεγάλο διάστημα στη CIA εγγυήθηκαν εγγράφως για λογαριασμό του.

Εθνικισμός και σχέσεις με Ευρασία

Σήμερα, ο Ερντογάν υποχρεώνεται να συνδιαλέγεται με τον Πούτιν από θέση αδυναμίας. Σύρθηκε εκών-άκων σε ένα πραγματιστικό «ντιλ» για το Συριακό, από τη στιγμή που η Ρωσία είχε ανατρέψει τα δεδομένα του εμφυλίου πολέμου υπέρ του Ασαντ. Κατάπιε γογγύζοντας την άλωση του Χαλεπίου με αντάλλαγμα τη ρωσική ανοχή στην τουρκική επιχείρηση «Ασπίδα του Ευφράτη» που έχει στόχο να αποτρέψει τη δημιουργία κουρδικής οντότητας. Αυτή η ασύμμετρη σχέση Τουρκίας - Ρωσίας θα γίνει ακόμη περισσότερο άνιση, εις βάρος της πρώτης, μετά τη δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή και την ασφυκτική πίεση που ήδη δέχεται η Αγκυρα προκειμένου να συνυπογράψει, τελικά, μια Pax Russica στα νότια σύνορά της.

Σε κάθε περίπτωση, η δολοφονία Καρλόφ λειτουργεί ως καταλύτης επιτάχυνσης της οξείας σύγκρουσης που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη στο εσωτερικό των τουρκικών ελίτ, για τα υπαρξιακά διλήμματα της χώρας τους και τη θέση της σε έναν αβέβαιο κόσμο. Η σταδιακή αποξένωση της Τουρκίας από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. ενισχύει το «ευρασιατικό» στρατόπεδο των εθνικιστών, οι οποίοι θέλουν τη χώρα τους να σηκώνει άγκυρα από τη Δύση και να συνάπτει προνομιακές σχέσεις με Ρωσία και Κίνα. Ο ίδιος ο Ερντογάν περιέγραψε πρόσφατα το ρωσοκινεζικό σύμφωνο της Σαγκάης ως εναλλακτική έναντι της ευρωπαϊκής προοπτικής της Τουρκίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία, όμως, ότι ένας παρόμοιος, παράτολμος αναπροσανατολισμός θα συναντούσε τεράστιες αντιδράσεις από ισχυρούς κύκλους της οικονομίας και του βαθέος κράτους, όπως και από τους ακόμη ισχυρότερους ξένους φίλους τους.

Πηγή "Καθημερινή"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Του Γιώργου Κουμπαράκη

Η κυβέρνηση δεν θα παραδώσει τη χώρα στους πρόθυμους, και θα συνεχίσει να υπερασπίζεται τα συμφέροντα της κοινωνίας. Το μήνυμα του πρωθυπουργού μέσω Μαξίμου. Ο άνθρωπος που δε μπορεί αποδεδειγμένα πλέον να ξεχωρίσει ποιο είναι το λάθος και ποιο είναι το σωστό διαμηνύει πως : «Κάποιοι ανόητοι τεχνοκράτες μας λένε ότι το λάθος είναι το σωστό». Ο ίδιος άνθρωπος που έχει αποδεχτεί το ψέμα ως δεύτερη φύση του και σα να μην έφτανε αυτό το έχει αναγάγει και σε επάγγελμα. Αυτός που μετέφρασε το ‘‘ΟΧΙ’’ σε ‘‘ΝΑΙ’’ και μπέρδεψε την έννοια της αλλαγής με αυτή της υποταγής. Το έντιμο με ανέντιμο και το πρόθυμο με το απρόθυμο. Ο άνθρωπος που μέχρι και σήμερα δε μπορεί καλά καλά να ενώσει επί τέλους τη Λέσβο με την Μυτιλήνη σε ένα νησί, επιχειρεί να μας πείσει πως υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά με περίσσιο θράσος μας αναγκάζει να γίνουμε κοινωνοί της αφετηρίας του μεγάλου του πολιτικού έρωτα με τον ‘‘μπούλη’’ μέσω ενός φλας μπακ πίσω στις ανέμελες εποχές όταν ο ‘‘λεφτ’’ συνάντησε τον ‘‘μπούλη’’, τότε που τα πράγματα ήταν πιο απλά και το κεφάλι πιο άδειο από ευθύνες. Ούτε διαπραγματεύσεις ούτε σκοτούρες μοναδική σου έγνοια σε ποια παραλία θα στήσεις το αντίσκηνο και που θα βρεις πανηγύρι με καλό κρέας και βραστές πατάτες. Κι αυτό, την ώρα που η Τουρκία απειλεί έντονα την Ελλάδα.

Όλα αυτά αποτελούν αδιάσειστα στοιχεία της τρικυμίας που επικρατεί στο κρανίο του κ. Τσίπρα και της παρέας του, ο οποίος όσο και να θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε πως το σενάριο των εκλογών αποτελεί ένα μακρινό σενάριο σημασία έχει ότι ο ίδιος το θεωρεί διαπραγματευτικό όπλο απέναντι στις απατήσεις των ‘‘κακών’’ εταίρων. Όπως και να ‘χει όμως, οι εκλογές δεν αποτελούν μέσο εκφοβισμού για τους εταίρους μας. Όπως δεν αποτέλεσε η εκβιαστική τακτική που ακολουθήθηκε στο πρόσφατο παρελθόν με προεξάρχοντα και εμπνευστή της τον τότε Υπουργό Οικονομικών Γιάννη Βαρουφάκη. Η οποία είχε ως έμβλημα της την απειλή της χρεοκοπίας και περιεχόμενο της τον απατηλό ισχυρισμό ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να προκαλέσει κοσμογονικές αλλαγές στις υπόλοιπες χώρες της Οικογένειας του ευρώ. Στόχος ήταν να εκβιάσουν τις καταστάσεις και να περάσει το δικό τους. Δυστυχώς όμως όπως η ιστορία έδειξε η Ευρωπαϊκή οικογένεια δεν εκβιάζεται και δεν απειλείται ειδικά όταν στο τιμόνι της χώρας που απαιτεί έχει ένα ασόβαρο και ανερμάτιστο συνονθύλευμα ετερόκλητων καιροσκόπων.

Όπως τότε έτσι και τώρα οι απειλές του κ. Τσίπρα και της παρέας του περισσότερο κακό παρά καλό κάνουν στη χώρα μας. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε φυσικά ότι το σενάριο του μαύρου προβάτου αποκτά ολοένα και περισσοτέρους οπαδούς. Η εκπαραθύρωση δηλαδή της Ελλάδας από την ζώνη του ευρώ ως το μαύρο πρόβατο αυτής και η μετατροπή της σε κακό παράδειγμα για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων αποτελεί ένα διόλου απίθανο σενάριο. Ειδικά όσο ο Πρωθυπουργός μας παραμένει εμφανώς τσακωμένος με την πραγματικότητα και απρόθυμος να κατανοήσει τις απαιτήσεις. Τη στιγμή που η χώρα έχει ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά από αυθεντικά πρόθυμους.

* Ο κ. Γιώργος Κουμπαράκης είναι Υποψήφιος Διδάκτωρ ΕΜΠ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου