Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

21 Δεκ 2016


Η δολοφονία καθόλου τυχαία δεν έγινε μετά την ήττα των ΝΑΤΟικών δυνάμεων στο Χαλέπι (δεκάδες ΝΑΤΟικοί «σύμβουλοι» έχουν συλληφθεί). Ήταν μια συντριπτική ήττα των ΗΠΑ και του νεοσυντηρητικού μπλοκ που είχε επενδύσει τα πάντα στη περιοχή

Του Α. Ζαφείρη

 

Δολοφονία Ρώσου πρεσβευτή: επαγγελματικό επιχειρησιακό σχέδιο και πολιτική προβοκάτσια.
  1. Η δολοφονία έγινε στο κτίριο του Κέντρου Τεχνών και Πολιτισμού της περιοχής Çankaya της Άγκυρας, περιοχή μέγιστης ασφαλείας στην Τουρκία. Σε ακτίνα 50 μέτρων (!) υπάρχουν οι πρεσβείες των ΗΠΑ, της Γερμανίας και της Αυστρίας, η έδρα του Βιομηχανικού Επιμελητηρίου, η έδρα του Γενικού Εισαγγελέα και είναι δίπλα στην λεωφόρο Ατατούρκ, όπου ο πρωθυπουργός περνά κάθε μέρα, για να πάει στο γραφείο του.
  2. Ο δράστης εξουδετερώθηκε με πυρά. Ο υπουργός Ασφαλείας Soylu, τρεις ώρες μετά, δικαιολόγησε το ότι ο δράστης δεν εξουδετερώθηκε με δακρυγόνα ή τραυματισμό στο πόδι με το ότι σε μια μικρή αίθουσα όπως αυτή, δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια. Λογικό επιχείρημα, όπως και το ότι η σύλληψη του δράστη ζωντανού θα δημιουργούσε άλλα δεδομένα στην υπόθεση.
  3. Την επόμενη μέρα από την ημέρα της δολοφονίας είχε προγραμματιστεί κοινή συνδιάσκεψη Ρωσίας-Τουρκίας-Ιράν για τη επίλυση του Συριακού, με την συμμετοχή του Τούρκου ΥΠΕΞ Mevlüt Çavuşoğlu, του Σεργκέι Λαβρόφ και του Ιρανού ομόλογό τους Τζαβάντ Ζαρίφ. Η Ρωσία δήλωσε ότι η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί κανονικά. Ενώ η δήλωση του Ρώσου προέδρου αναφέρεται σε «προβοκάτσια, με σκοπό να πληγεί η καλυτέρευση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών».
  4. Στην τελευταία τηλεφωνική τους επικοινωνία, στις 18 Δεκεμβρίου, οι δύο πρόεδροι εξέτασαν επίσης την πρόταση Πούτιν να συγκληθεί μια συνάντηση μεταξύ του συριακού καθεστώτος και των ομάδων αντιπολίτευσης στην πρωτεύουσα του Καζακστάν Αστάνα.Η βασική διαφωνία της Τουρκίας παραμένει η απαίτηση της να απομακρυνθεί ο πρόεδρος Άσαντ από την ηγεσία.
  5. Συχνή ήταν και η επικοινωνία μεταξύ των ΥΠΕΞ των τριών χωρών: Ο Çavuşoğlu μίλησε με τον Ζαρίφ στις 18 Δεκεμβρίου σχετικά με τη συμφωνία εκκένωσης του Χαλεπίου. Ήταν η 17η τηλεφωνική συνομιλία τους κατά τις τελευταίες τέσσερις ημέρες.
  6. Ενδεικτικό του κλίματος ήταν ότι ο Ιρανός Πρώτος Αναπληρωτής Πρόεδρος EshaqJahangiri ήταν να επισκεφθεί την Τουρκία στις 19 Δεκεμβρίου, αλλά η επίσκεψη αναβλήθηκε για άγνωστους λόγους.
Θα πρέπει, πέρα από συνωμοσιολογικές αναφορές, να δούμε τη μεγάλη εικόνα. Η δολοφονία καθόλου τυχαία δεν έγινε μετά την ήττα των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων στο Χαλέπι (δεκάδες ΝΑΤΟικοί «σύμβουλοι» έχουν συλληφθεί). Ήταν μια συντριπτική ήττα των ΗΠΑ και του νεοσυντηρητικού μπλοκ που είχε επενδύσει τα πάντα στη περιοχή.
Ο τεράστιος επικοινωνιακός πόλεμος που έχουν εξαπολύσει τα κυρίαρχα, ελεγχόμενα ΜΜΕ για «τις σφαγές» στο Χαλέπι, αποτελούν μια δοκιμασμένη τακτική για το imperium : προσπαθεί, με τα μάτια στραμμένα στις 20 Ιανουαρίου, να μετατρέψει μια στρατιωτική ήττα σε πολιτική νίκη.
Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα και σε αυτή θα πρέπει να ενταχθεί και το πρωτοφανές γεγονός της δολοφονίας του Ρώσου πρεσβευτή. Ο χρόνος πιέζει και ο πανικός, κάποιες φορές, παίρνει τη θέση του σχεδιασμού. Οπωσδήποτε μια τέτοια δολοφονία προϋποθέτει και την ανάμιξη κρατικών και παρακρατικών «σταγονιδίων». Άν μπορούν –σε αυτή τη περίπτωση-να αναζητηθούν στο περιβάλλον Ερντογάν, είναι ερώτημα. Όχι φυσικά για λόγους ηθικούς. Αλλά για λόγους πολιτικής συγκυρίας.
Και το «cui bono?»… δείχνει με σιγουριά (και) πέρα από τον Ατλαντικό.
Ο Ρώσος Πρέσβης στην Άγκυρα προερχόταν από τη «παλιά Σχολή» και χαρακτηριζόταν πολεμιστής του Ψυχρού Πολέμου.
Τα τελευταία του λόγια πριν πυροβοληθεί από τον Τούρκο αστυνομικό Mevlüt Mert Altıntaş, πίσω από την πλάτη του, ήταν «είναι πάντα εύκολο να καταστρέψεις, αλλά είναι δύσκολο να χτίσεις».
Με το θάνατό του σφράγισε και τυπικά, αυτό που εδώ και καιρό μόνο τυπικό δεν είναι: την επιστροφή του Ψυχρού Πολέμου.
Και το Αιγαίο κινδυνεύει να μετατραπεί στο τελευταίο σύνορο.
Πηγή iskra,

Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 




Η Τουρκία ήταν ένα κράτος με μουσουλμάνους πολίτες. Τώρα, με τον Ερντογάν, είναι ένα ισλαμικό κράτος. Η ιδεολογία, η ρητορική, οι πράξεις, οι επιλογές του για τη στελέχωση της διοίκησης και ο γεωπολιτικός προσανατολισμός που δείχνει να επιλέγει μαρτυρούν από το Α μέχρι το Ω ότι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν ενδιαφέρεται να συμβαδίσει με τη Δύση. Θέλει να γίνει χαλίφης με αξίωμα... προέδρου.

Η δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή Αντρέι Καρλόφ στην Αγκυρα από τον εν ενεργεία αστυνομικό Μεβλούτ Μερτ Αλτιντάς δεν είναι η πρώτη εγκληματική πράξη Τούρκου δημοσίου υπαλλήλου εναντίον «αλλόπιστου» θύματος. Οι σημαντικότερες εχθροπραξίες εναντίον της Δύσης φέρουν την υπογραφή του ίδιου του Τούρκου προέδρου.

Η ανεπίσημη, πλην πολλάκις, αποδειχθείσα ενίσχυση του Ισλαμικού Κράτους από τις μυστικές υπηρεσίες της γείτονος οφείλεται στην απόφαση του Ερντογάν να αναμειχθεί στο συριακό ζήτημα και στην αυταπάτη του πως θα μπορούσε να χρησιμοποιεί το ISIS για όλες τις «βρόμικες» και αιματηρές δουλειές του τουρκικού κράτους.

Οι πολίτες της Τουρκίας καθημερινά ακούν τον πρόεδρό τους να τους μιλά για το Κοράνι, να εκφράζει σκληροπυρηνικές απόψεις για το κράτος, τις διεθνείς, τις κοινωνικές και τις διαπροσωπικές σχέσεις και να μεταδίδει διαρκώς το μήνυμα της «υποχρέωσης» των άλλων να «συμμορφωθούν» με όσα θέλει η χώρα του, προβλέπει η θρησκεία του και εξυπηρετούν τον ίδιο.

Ο εμποτισμός μεγάλων μαζών της γειτονικής χώρας με το δηλητήριο του θρησκευτικού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας είναι πλέον γεγονός. Ο πρόεδρος Ερντογάν δεν θα μπορεί πια να ελέγχει εύκολα το τέρας που έχει δημιουργήσει.

Κάθε αστυνομικός, τελωνειακός υπάλληλος, οδηγός λεωφορείου, σερβιτόρος, θυρωρός ξενοδοχείου, πολιτικός, επιχειρηματίας, οποιοσδήποτε άλλος έχει γίνει υποδοχέας των διδαγμάτων του Ερντογάν μπορεί να συμπεριφερθεί σε τουρίστες, επισκέπτες της Τουρκίας ή ακόμα και σε συμπολίτες του όπως ο αστυνομικός Μεβλούτ Μερτ Αλτιντάς στον Ρώσο πρεσβευτή στην Αγκυρα.

Δυστυχώς, συνορεύουμε με ισλαμικό κράτος, όπου τμήμα του λαού έχει ριζοσπαστικοποιηθεί από τον πρόεδρο της χώρας!

Πηγή "Δημοκρατία"


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Του Δημήτρη Γ. Απόκη

Η δολοφονία του Πρέσβη της Ρωσίας στην Τουρκία, αποτελεί ένα κομβικό γεγονός στις γεωστρατηγικές εξελίξεις της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Με το που έγινε γνωστό ότι ο Ρώσος πρέσβης δολοφονήθηκε πολλοί βιάστηκαν να μιλήσουν για δραματικές εξελίξεις στις σχέσεις Μόσχας και Άγκυρας, πολύ χειρότερες από αυτές μετά την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού στον εναέριο χώρος της Συρίας.

Η πανηγυρική διάψευσή τους ήρθε σχεδόν άμεσα με τις απόλυτα συντονισμένες δηλώσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Ταγίπ Ερντογάν, οι οποίοι μίλησαν με ταυτόσημη σχεδόν γλώσσα για προβοκάτσια που είχε στόχο την παρεμπόδιση της επαναφοράς σε νορμάλ επίπεδα των σχέσεων της Ρωσίας με την Τουρκία, και την παρεμπόδιση της ειρηνευτικής διαδικασίας στη Συρία.

Λίγες ώρες μετά, και ενώ τις πρώτες ώρες της πρωτοφανούς δολοφονίας όλοι αναρωτιούνταν και πολλοί αμφισβητούσαν, το εάν θα πραγματοποιούνταν η προγραμματισμένη τριμερής συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών και Άμυνας Ρωσίας – Τουρκίας και Ιράν, συνάντηση έγινε κανονικά και τα αποτελέσματα βγάζουν μάτια.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του Σεργκέϊ Λαβρόφ γύρω από την αποκαλούμενη “Διακήρυξη της Μόσχας”, ο τρείς χώρες συμφώνησαν όσο αφορά τη Συρία, ανάμεσα στα άλλα, ότι δεσμεύονται και εγγυούνται την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας. Ότι δεν επιθυμούν και δεν επιδιώκουν την αλλαγή καθεστώτος στην Συρία. Επίσης, έγινε γνωστό ότι ο Πρόεδρος του Καζακστάν πρότεινε να φιλοξενήσει ειρηνευτικές συνομιλίες για τη Συρία. Και για να μην είναι και αγενείς ενημέρωσαν και τον Αμερικανό Υπουργό Εξωτερικών, Τζόν Κέρι, για το τι έλαβε χώρα στις τριμερείς συνομιλίες.

Η «Διακήρυξη της Μόσχας» περιέχει πολλά και ενδιαφέροντα τα οποία χρήζουν βαθιάς ανάλυσης. Υπάρχουν όμως ορισμένα σαφέστατα πρώτα συμπεράσματα. Μόσχα και Τεχεράνη, καταφέρουν να επιβάλουν την παραμονή Άσαντ. Δεσμεύονται για την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας, άρα βγαίνει κερδισμένος ο Ερντογάν, που τρέμει τη δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους στα σύνορά του με τη Συρία, γεγονός που θα δημιουργούσε αποσχιστικές τάσεις στα κουρδικά εδάφη της Νοτιοανατολικής Τουρκίας.

Το Ιράν γίνεται στρατηγικός παίκτης στην περιοχή, και η Ρωσία αναλαμβάνει ρόλο μαέστρου πατώντας γερά το πόδι της στη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Όλα τα παραπάνω, δυστυχώς, λόγω της τραγικής πολιτικής του Μπαράκ Ομπάμα και της κυβέρνησής του, τρίβουν τη μούρη της Ουάσιγκτον βάζοντας την στο περιθώριο στις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή.

Η συμμετοχή της Τεχεράνης, μπαίνει καρφί στα πλευρά της Σαουδικής Αραβίας και της Ουάσιγκτον, και αφήνει αναπάντητο ένα κρίσιμο ερώτημα όσο αφορά το ποια θα είναι η αντίδραση του Ισραήλ.

Η τραγική στρατηγική του Μπαράκ Ομπάμα στην περιοχή, στην οποία έχει σύρει και την Ευρώπη, δημιουργεί ένα πολύ δύσκολο και δισεπίλυτο περιβάλλον για το νέο Αμερικανό Πρόεδρο, Ντόναλντ Τράμπ, ναρκοθετώντας από τα αποδυτήρια μια στρατηγική εξομάλυνσης με τη Ρωσία. Την καθιστά, λόγω της παρουσίας του Ιράν, και της άγνωστης αντίδρασης του Τέλ Αβίβ σε αυτές τις εξελίξεις, πολύ δύσκολη εξίσωση. Οι αντιδράσεις και η πίεση που θα υπάρξει στο Κογκρέσο, αλλά και η εκφρασμένη αρνητική διάθεση του κ. Τράμπ στη συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα δημιουργεί ένα απίστευτο σκηνικό.

Είναι σαφές ότι ο Ταγίπ Ερντογάν και η Τουρκία, βάζοντας νερό στο κρασί του (δεν μπορούσε στην ουσία να κάνει τίποτα), στην παραμονή Άσαντ, βγαίνει κερδισμένος και ενισχυμένος, εκεί που όλοι προέβλεπαν την καταστροφή του.

Μέσα σε αυτό το πολύπλοκο σκηνικό η Ελλάδα και η Κύπρος και από μειονεκτική θέση, Κύπρος και Ελλάδα, οδηγούνται σε μια υπό αρνητικούς όρους διαπραγμάτευση για το Κυπριακό, και είναι πολύ πιθανό αυτό να αποτελεί μόνο την αρχή της κατηφόρας.

Το 2017 μπαίνει πού άγρια και με αρνητικό πρόσημο για τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας. Οι τραγικές επιλογές του Μπαράκ Ομπάμα και της κυβέρνησης του επιδείνωσαν την κατάσταση και τώρα, όλα εξαρτώνται από τον άγνωστο Χ που ακούει στο όνομα, Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ. Το παιχνίδι στήνεται για πολύ δυνατούς παίκτες και η Ελληνική ομάδα κατεβάζει τα τσικό.

Η δολοφονία του Ρώσου Πρέσβη, απλά έδεσε το γλυκό και η Ουάσιγκτον δείχνει να μένει με την ξινίλα.

Ο Δημήτρης Γ. Απόκης είναι Διεθνολόγος Απόφοιτος του The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies, The Johns Hopkins University και Δημοσιογράφος

Πηγή MIgnatiou


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Ένας νέος διεθνής παίκτης 
πίσω από την δολοφονία του ρώσου πρέσβη;

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Ενώ στην Τουρκία διενεργούνται έρευνες για τον προ δύο ημερών φόνο – εκτέλεση του ρώσου πρέσβη κ. Καρλόβ, τόσο από ειδικό ρωσικό κλιμάκιο, όσο και από τις τουρκικές αρχές ασφαλείας, εμφανίστηκε ο ισλαμιστικός συνασπισμός Τζαΐς αλ-Φάταχ, που μάχεται στη Συρία, ο οποίος φέρεται να ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία του ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα, δημιουργώντας την «αίσθηση» μη περαιτέρω συνέχισης των εν εξελίξει ερευνών, αλλά και την απαλλαγή οποιασδήποτε υποψίας κατά του Φετουλάχ Γκιουλέν ή των Κούρδων του ΡΚΚ…
Τη συγκεκριμένη είδηση μεταδίδουν ιρανικά μέσα ενημέρωσης, επικαλούμενα ανακοίνωση της οργάνωσης.

Ο δράστης φώναζε συνθήματα για την πόλη του Χαλεπίου και τη Συρία, όμως η τουρκική κυβέρνηση έχει υποστηρίξει πως ο δράστης της δολοφονίας, ένας 22χρονος αστυνομικός, συνδέεται με το δίκτυο του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν, τον οποίο η Άγκυρα θεωρεί ενορχηστρωτή του αποτυχημένου πραξικοπήματος του Ιουλίου. Εξάλλου, ειδικοί αναλυτές καταθέτουν πως το φρασεολόγιο του εκτελεστή έχει μεν χαρακτηριστικά της Αλ Νούσρα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί ο δολοφόνος να καταχωρηθεί ως μέλος της τζιχαντιστικής οργάνωσης.

Σε επιβεβαιωση των ειδικών, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της οργάνωσης η ανακοίνωση που κυκλοφόρησε είναι πλαστή, επισημαίνοντας πως η Αλ Νούσρα δεν σχετίζεται με την εκτέλεση του Καρλόφ.
«Απορρίπτουμε όσα αναφέρθηκαν σε ψευδή ανακοίνωση στην οποία φέρεται η Τζαμπάτ Φατάχ αλ Σαμ να βρίσκεται πίσω από την επιχείρηση στην Τουρκία κατά του Ρώσου πρέσβη», αναφέρει ο εκπρόσωπος της οργάνωσης, επισημαίνοντας βέβαια ότι η δολοφονία του Καρλόφ ήταν «φυσική απάντηση» σε όσα συμβαίνουν στη Συρία.
«Τονίζουμε ότι η δολοφονία είναι φυσική αντίδραση από τους ανθρώπους στην περιοχή για την καθημερινή ρωσική σφαγή κατά αμάχων στο Χαλέπι», συνέχισε η ανακοίνωση.

Ωστόσο, και πολύ σωστά, τόσο για την ίδια την έρευνα όσο και για τις πολιτικές σκοπιμότητες που εξυπηρετούν τη Ρωσία, η Μόσχα σήμερα αρνήθηκε να δεχτεί τους τουρκικούς ισχυρισμούς, με τον εκπρόσωπο του προέδρου Πούτιν, Ντμίτρι Μεντβέντεφ δηλώνει ότι είναι πολύ νωρίς για να εξαχθούν συμπεράσματα.
«Πρέπει να περιμένουμε τα αποτελέσματα της κοινής ερευνητικής ομάδας», είπε σε δημοσιογράφους ο κ. Πεσκόφ, ενώ οι ρώσοι ερευνητές που θα εξετάσουν την υπόθεση έφτασαν στην τουρκική πρωτεύουσα και άρχισαν να συνεργάζονται με την τουρκική Αστυνομία. «Δεν αξίζει να τρέχουμε σε συμπεράσματα», προσέθεσε.
Ο ρώσος διπλωμάτης πυροβολήθηκε με εννέα σφαίρες από τον δράστη την ώρα που εκφωνούσε ομιλία σε φωτογραφική έκθεση στην Άγκυρα. Η Μόσχα έχει χαρακτηρίσει τη δολοφονία τρομοκρατική επίθεση. Και στο σημείο αυτό, δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα σχετικά με την είδηση περί ανάληψης ευθύνης από μια ισλαμική τζιχαντιστική οργάνωση, η οποία «αναγκάζει» στο κλείσιμο των ερευνών, ιδιαίτερα του ρωσικού ερευνητικού κλιμακίου, τις έρευνες και τα ευρήματα του οποίου φαίνεται πως θέλει να αποφύγει η Τουρκία…

Οι εξελίξεις είναι ήδη πολύ ενδιαφέρουσες και θεωρείται απολύτως βέβαιο πως το επόμενο διάστημα θα είναι αποκαλυπτικό και, πιθανότατα, θα δημιουργήσει ισχυρές αναταράξεις στις ρωσοτουρκικές σχέσεις, οι οποίες ήδη δοκιμάζονται και στα πεδία μαχών της Συρίας...
Κι ενώ όλοι οι αναλυτές συμφωνούν για δολοφονία - προβοκάτσια, την ίδια στιγμή κάποιοι παίζουν σκοτεινά παιχνίδια ως προς την κυριότητα στην ευθύνη της δολοφονίας του ρώσου πρέσβη. Ενδεχομένως προκειμένου να δημιουργηθούν αντιπαλότητες, να μην ολοκληρωθούν εν εξελίξει συμφωνίες ή για να σύρουν την Τουρκία σε έναν μονόδρομο ασφάλειας, που σε καμία περίπτωση δεν θα είναι η Μόσχα ή η Ουάσιγκτον.
Ποιός έστησε, λοιπόν, την προβοκάτσια με την εκτέλεση - δολοφονία του ρώσου πρέσβη;
Ποιός είναι αυτός ο διεθνής παράγοντας που "παίζει με τη φωτιά" και διακινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με την οργή τόσο της Ρωσίας όσο και των ΗΠΑ;
Όσοι παρατηρούν τις κινήσεις που διεξάγονται στην διεθνή σκακιέρα, κατανοούν την ύπαρξη και το σκληρό παιχνίδι ενός νέου παίκτη, που έρχεται από το παρελθόν και που με κάθε τρόπο επιχειρεί την είσοδό του στο τραπέζι των τριών ισχυρών του πλανήτη, δηλαδή των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας...


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Η Τουρκική στρατιωτική και διπλωματική μηχανή δεν αλλάζει πολιτική αναλόγως του καθεστώτος που τύποις έχει σε δεδομένη στιγμή

Να ξεκαθαρίσουμε ευθύς εξ αρχής, ότι ούτε η επιθετικότητα της Τουρκίας, ούτε η δική μας ανεκτικότητα οφείλονται στην κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, επειδή τα όσα έχει επιτύχει η Τουρκία εις βάρος μας -από το 1974 και εντεύθεν- τα επέτυχε με την Ελλάδα ευρισκομένη σε ισχυρά θέση να την αντιμετωπίσει. Και δεν το έπραξε.

Τα εγκληματικά πολιτικά λάθη άρχισαν με την απόσυρση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, που ελήφθη στις 14 Αυγούστου του 1974, από την οικουμενική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Πρόκειται για αντίδραση της ελληνικής πλευράς στην τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο.

Σε κυβερνητική ανακοίνωση, που δημοσιοποιήθηκε για την αναγγελία της αποχώρησης, μεταξύ άλλων αναφερόταν ότι «το ΝΑΤΟ αποδείχθηκε ανίκανο να παρεμποδίσει την Τουρκία από την εξαπόλυση νέας βάρβαρης και απρόκλητης επίθεσης κατά της Κύπρου... Το ΝΑΤΟ δεν έχει επομένως λόγο ύπαρξης και δεν μπορεί να εκπληρώσει το σκοπό για τον οποίο συνεστήθη, αφού δεν μπορεί να αποτρέψει τον πόλεμο μεταξύ δύο μελών του...».

Βεβαίως, κανείς δεν μας εξήγησε τι άλλαξε, και επανήλθαμε στο ΝΑΤΟ με δυσμενείς όρους. Δεν χρειαζόταν όμως εξηγήσεις των πολιτικών μας, ούτε δικαιολογία για την άφρονα απόφαση, αφού τα πράγματα το κατέδειξαν. Το ΝΑΤΟ, ανέθεσε στην Τουρκία την διαχείριση του Αιγαίου, και εκεί παραμένει παρά την επιστροφή μας. Οι Αμερικανοί επιθυμούν σε κάθε είδους Στενά η κυριαρχία να μη ανήκει αποκλειστικώς σε μία χώρα, η οποία να αποκτήσει μεγαλύτερη ισχύ από αυτήν που της ανατέθηκε (τα μόνα Στενά στον κόσμο είναι αυτά του Βοσπόρου, στα οποία και οι δύο ακτές ανήκουν σε μία χώρα, την δε διώρυγα του Παναμά την διαχειρίζονται οι Αμερικανοί).

Έως τότε, η τουρκική αεροπορία ήταν ανυπόληπτη, αλλά μάλλον εκπαιδεύσαμε τους Τούρκους πιλότους μετά από τόσα χρόνια εικονικών αερομαχιών. Το δε 1996, η υποχώρησή μας στα Ίμια ήταν ένα ανέλπιστο δώρο στον τουρκικό στρατό, τον οποίον θέλησε να εκθέσει η πρωθυπουργός Τσιλέρ, και ανέθεσε την επιχείρηση σε εμπίστους της. Το αποτέλεσμα ήταν, λόγω της δικής μας υποχωρητικότητας, να εκτεθούμε εμείς, αναγνωρίζοντας το "γκριζάρισμα" περιοχών του Αιγαίου, σύμφωνα με τις τουρκικές επιθυμίες.

(Η "δικαιολογία" ότι απαίτησαν οι Αμερικανοί την αποδοχή απώλειας της εθνικής μας κυριαρχίας δεν ταιριάζει σε αξιοπρεπείς και υπερήφανους Έλληνες. Και από τον Τάσσο Παπαδόπουλο απαίτησαν να αποδεχθεί το Σχέδιο Ανάν, αλλά ύψωσε το ανάστημά του, ωφελώντας την ιδιαίτερη πατρίδα του, σε αντίθεση με τους κακομοίρηδες και ανυπόληπτους πολιτικούς που διαχειρίστηκαν την υπόθεση των Ιμίων).

Ο πολιτικός αναλυτής Κωνσταντίνος Χολέβας επισημαίνει πέντε σοβαρά ελληνικά λάθη -κατά την τελευταία 20ετία- που αποθράσυναν την Τουρκία: Η θεωρία ότι όλα όσα λέγουν οι Τούρκοι απευθύνονται σε εσωτερικό ακροατήριο. Η ψευδαίσθηση του εξευμενισμού η/και εξευρωπαϊσμού του θηρίου. Η απατηλή εντύπωση ότι κάποια πρόσωπα είναι μετριοπαθή και πρέπει να στηριχθούν. Η υπερβολική έμφαση στην οικονομική διπλωματία. Η αυταπάτη ότι θα βελτιώσουμε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις αλλάζοντας τα σχολικά βιβλία Ιστορίας.

Είναι βέβαιο, πως ο καθένας μας θα μπορούσε να προσθέσει και άλλα. Προτιμώ μόνο να επαναλάβω αυτό που έχω γράψει αρκετές φορές. Ότι είναι απολύτως λανθασμένη η εντύπωση πως όταν η Τουρκία έχει "δημοκρατική" κυβέρνηση, συμπεριφέρεται ως πολιτισμένη χώρα. Φαίνεται πως κανείς από τους αρμοδίους (σε τι;) δεν παρακολουθεί τι συμβαίνει στην γείτονα. Η Τουρκική στρατιωτική και διπλωματική μηχανή δεν αλλάζει πολιτική αναλόγως του καθεστώτος που τύποις έχει σε δεδομένη στιγμή, αλλά έχει μακροπρόθεσμη στρατηγική και έχει ορίσει ως κύριο αντίπαλο την Ελλάδα.

Ο δημοκράτης Ετσεβίτ το 1974, ο δημοκράτης Οζάλ το 1987 και η δημοκράτισσα Τσιλέρ το 1996, ήταν τα πρόσωπα που προέβησαν σε σοβαρές επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδος. Αυτά ακριβώς ήταν τα πρόσωπα, που οι δικοί μας "δημοκράτες" προτιμούσαν να βρίσκονται στην εξουσία στην γείτονα. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Στις πολιτικές επιπτώσεις της πολύνεκρης επίθεσης στο Βερολίνο εστιάζει δημοσίευμα του Spiegel, χαρακτηρίζοντας την προχθεσινή τραγωδία «εφιάλτη» για τη Γερμανίδα καγκελάριο, Άγκελα Μέρκελ.

Όπως σημειώνει το γερμανικό περιοδικό στην ηλεκτρονική του έκδοση, «η επίθεση του Βερολίνου συγκλονίζει τη γερμανική πολιτική. Η Άγκελα Μέρκελ λέει αυτά που πρέπει να ειπωθούν. Όμως πρέπει να φοβάται ότι εξαιτίας του τρομοκρατικού συναγερμού οι πιθανότητές επανεκλογής της το 2017 λιγοστεύουν».

Η επίθεση στη χριστουγεννιάτικη αγορά στο κέντρο του Βερολίνου κυριάρχησε χθες στα πρωτοσέλιδα και στα σχόλια του γερμανικού Τύπου.

«Δεν είμαστε απροστάτευτοι» απέναντι σε τέτοιες πράξεις, έγραψε η Frankfurter Allgemeine Zeitung, αντικρούοντας το επιχείρημα ότι «όποιος σχεδιάζει επίθεση αυτοκτονίας είναι ασταμάτητος». Όπως επισήμανε η εφημερίδα, «αυτό ανοίγει διάπλατα τις πύλες στη μοιρολατρία και στην αμέλεια». H FAZ εξέφρασε επίσηςτην εκτίμηση ότι «στο Βερολίνο θα μπορούσαν να είχαν γίνει περισσότερα» προκειμένου να αποτραπεί η τραγωδία.

«Στο Βερολίνο συνέβη κάτι για το οποίο εκφράζονταν φόβοι εδώ και καιρό. Μια πράξη κτηνώδους βίας» ανέφερε από την πλευρά της η Tageszeitung, προσθέτοντας: «Εφόσον ο δολοφόνος της χριστουγεννιάτικης αγοράς είναι όντως ισλαμιστής, αυτό δεν λέει τίποτα για τη μεγάλη πλειοψηφία αυτών που αναζητούν εδώ προστασία. Πίστευε κανείς πριν από την επίθεση στο Βερολίνο ότι όλοι οι πρόσφυγες είναι καλοί άνθρωποι που μοιράζονται τις αξίες μας; Όχι».

«Η τρομοκρατία δεν είναι ιδεολογία. (…) Η τρομοκρατία αναπτύσσεται εκεί που το μίσος υπερισχύει της λογικής», παρατήρησε η Süddeutsche Zeitung, η οποία στο πρωτοσέλιδό της χαρακτήρισε την προχθεσινή επίθεση ως «το σοκ του Βερολίνου»

Η εφημερίδα του Μονάχου απηύθυνε επίσης μια προειδοποίηση: «Ειδικά στην ανοιχτή κοινωνία, που παίρνει ζωή από την ελευθερία της έκφρασης, η τρομοκρατία δεν επιτρέπεται να γίνει πρόφαση ώστε στο πλαίσιο της υποτιθέμενης άμυνας εναντίον της (σ.σ. τρομοκρατίας) να επιτεθούμε στα ίδια τα θεμέλια της κοινωνίας».


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Αυτές τις στιγμές που η πατρίδα μας, πορεύεται ως ακυβέρνητο καράβι σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, γεμάτη καρχαρίες, δεν μπορούμε να μην αναπολήσουμε εκείνες τις στιγμές που η κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή έδινε μαθήματα εθνικής αξιοπρέπειας εντός και εκτός συνόρων.

Ο Κώστας Καραμανλής, άριστος γνώστης των γεωπολιτικών συσχετισμών αλλά και του οικονομικού χάους που είχε παραλάβει από την κυβέρνηση Σημίτη, είχε επιλέξει το δρόμο των μεγάλων διεθνών συνεργασιών προκειμένου να θωρακίσει την Ελλάδα. Ο λόγος ήταν απλός, η πατρίδα μας δεν ήταν δυνατόν, διαρκώς να εκβιάζεται από τους ξένους για αγορά εξοπλισμών αλλά και ούτε να εξαθλιώνεται οικονομικά τρέχοντας πίσω από το στημένο παιχνίδι απειλών των Τούρκων.

Τα ανοίγματα σε Ρωσία και Κίνα του Κώστα Καραμανλή, αποσκοπούσαν στη δημιουργία δυνατών διεθνών συμμαχιών στα θέματα ενέργειας και εμπορίου και ουσιαστικά επαναπροσδιόρισαν τη δυναμική της Ελλάδας σε Βαλκάνια και Μεσόγειο. Ο Κώστας Καραμανλής με το ίδιο πατριωτικό σκεπτικό αρνήθηκε την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, σπάζοντας τον στρατιωτικό άξονα απειλών Τουρκίας-Σκοπίων-Αλβανίας και έδειξε πως η Ελλάδα δεν είναι η χώρα των “yesmen” στον Δυτικό παράγοντα. Η στάση του πρώην Πρωθυπουργού στο Κυπριακό και οι συμφωνίες για τις ΑΟΖ, έδωσαν άλλο αέρα στη διπλωματία της χώρας. Πολιτικές υψηλού οικονομικού και πολιτικού συμβολισμού του Κώστα Καραμανλή, που ωφελούν την Ελλάδα ακόμη και σήμερα.

Φτάνουν αυτά για να αντιληφθούμε, γιατί η πτώση του Κώστα Καραμανλή ήταν επιβεβλημένη και πώς λειτούργησε στη συνέχεια ο μηχανισμός φυσικής και πολιτικής εξόντωσής του. Πώς αλλιώς θα ερχόταν το βαθύ νοσηρό ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου για να παραδώσει την εθνική κυριαρχία στους παγκόσμιους δανειστές; Τα έχουμε πει αυτά.

Τα καταλαβαίνουμε όλα αυτά σήμερα, με οδυνηρό τρόπο, που η πατρίδα μας, βυθίζεται σε αντεθνικά συμφέροντα και από ένα πολιτικό σύστημα πολύ κατώτερο των περιστάσεων. Πραγματικά επικίνδυνο.

Ας διδαχθούμε από την τελευταία πατριωτική ιστορία του τόπου μας…

Πηγή «Ο Κεντροδεξιός»


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Μπορείτε να ακούσετε τη συνέντευξη που παραχώρησε στο δημοσιογράφο Λάμπρο Καλαρρύτη στο Ρ/Σ Παραπολιτικά ο Νίκος Ιγγλέσης στις 12-12-2016.
Η συνέντευξη αναμεταδόθηκε κατ’ απαίτηση των ακροατών του Σταθμού και την επομένη 13-12.2016.

To ηχητικό της συνέντευξης έχει αναρτηθεί στο http://greekattack.wordpress.com




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Το δικαίωμα της Ελλάδας να οριοθετήσει θαλάσσιες ζώνες με γειτονικές χώρες χωρίς την… «άδεια» της Τουρκίας, καθώς και το δικαίωμα των ελληνικών νησιών σε θαλάσσιες ζώνες όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της Θάλασσας, επισημαίνονται στην επιστολή που κατέθεσε στις 8 Δεκεμβρίου στον ΟΗΕ και κυκλοφόρησε ως επίσημο έγγραφο στις 12 Δεκεμβρίου (A/71/675–S/2016/1043), η Μόνιμη Αντιπρόσωπος της χωράς μας στον ΟΗΕ πρέσβης. Αικ Μπούρα.

Η επιστολή αυτή έρχεται σε απάντηση της τουρκικής επιστολής που είχε σταλεί στον ΟΗΕ στις 15 Ιουνίου 2016, που ουσιαστικά περιελάμβανε όλο το μανιφέστο αμφισβήτησης της κυπριακής ΑΟΖ αλλά και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στις θαλάσσιες ζώνες του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.

Στην επιστολή της, η κ. Μπούρα επισημαίνει ότι «η Τουρκία για άλλη μια φορά, μέσα από μια σειρά αβάσιμων επιχειρημάτων, αρνείται κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στη θαλάσσια περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, και το δικαίωμά της να προχωρήσει σε θαλάσσια οριοθέτηση με κράτη με τα οποία μοιράζεται κοινά θαλάσσια σύνορα” και ότι «η παραπλανητική και εσφαλμένη εφαρμογή της αρχής της ευθυδικίας ως κανόνα που διέπει τη θαλάσσια οριοθέτηση, όσο και η συμπτωματική και αποσπασματική ανάγνωση της νομολογίας των διεθνών δικαστηρίων για τη θαλάσσια οριοθέτηση, στοχεύουν στην προώθηση αυτών των ισχυρισμών που περιέχονται στην επιστολή της 15ης Ιουνίου το 2016».


Το ελληνικό κείμενο:

➥ Απορρίπτει τον τουρκικό ισχυρισμό ότι τα ελληνικά νησιά στις συγκεκριμένες περιοχές δεν δικαιούνται θαλάσσιες ζώνες (υφαλοκρηπίδα και /η ΑΟΖ). «Η τουρκική θέση αγνοεί παντελώς τους κανόνες του διεθνούς δίκαιου της θάλασσας σχετικά με τα δικαιώματα των νησιών επί θαλασσίων ζωνών τόσο μέσω της διαδικασίας θαλάσσιας οριοθέτησης όσο και μέσω της ετυμηγορίας διεθνών δικαστηρίων.

➥ Απορρίπτει την γνωστή τουρκική θέση ότι η «ξηρά κυριαρχεί επί της θαλάσσης» και του «εξ αποκοπής αποτελέσματος»( που αφορούν την γεωγραφική προσέγγιση της υφαλοκρηπίδας ως συνέχειας της ηπειρωτικής γεωγραφικής δομής στην οποία τα νησιά είναι απολήξεις υποθαλάσσιων ορέων) και επικρίνει την Άγκυρα ότι επιδιώκει τον «επανασχεδιασμό της γεωγραφίας»

➥ Ιδιαίτερα σημαντική όμως είναι και η αναφορά στο δικαίωμα της Ελλάδας για οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με τις γειτονικές χώρες, χωρίς να απαιτείται η σύμφωνη γνώμη «όλων» των παράκτιων χωρών, όπως απαιτεί η Τουρκία, καθώς είναι γνωστό ότι είναι σε εξέλιξη και σε προχωρημένο στάδιο οι συνομιλίες της Ελλάδας με την Αίγυπτο για οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, που σκοντάφτει όμως ακριβώς στο «άτυπο βέτο» που έχει θέσει η Άγκυρα διεκδικώντας όλη την ελληνική και κυπριακή υφαλοκρηπίδα της Ανατολικής Μεσογείου για λογαριασμό της.

Η ελληνική επιστολή αναφέρει:
«δεν υπάρχει κανόνας του Διεθνούς Δίκαιου σχετικά με την οριοθέτηση σε ημίκλειστες θάλασσες, ότι “θα πρέπει να γίνει με την συμφωνία όλων των σχετιζόμενων μερών στην βάση της αρχής της ευθυδικίας ώστε να μην έτσι ώστε να μην βλάπτονται τα κυριαρχικά δικαιώματα και οι δικαιοδοσίες άλλων ενδιαφερομένων κρατών / οντοτήτων. Το διεθνές δίκαιο ορίζει λεπτομερώς τους τομείς της συνεργασίας των κρατών στην περίπτωση των κλειστών και ημίκλειστων θαλασσών, μεταξύ των οποίων δεν περιλαμβάνεται οριοθέτηση των θαλάσσιων περιοχών».
Με βάση όλα τα ανωτέρω, η Ελλάδα δηλώνει ότι οι ισχυρισμοί της Τουρκίας σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στην Ανατολική Μεσόγειο είναι απολύτως αβάσιμοι, καθώς αγνοούν τα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων κρατών περιλαμβανομένης και της Ελλάδας στην θαλασσιά περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου δυτικά του μεσημβρινού 32° 16’ 18”. Και επισημαίνεται και πάλι ότι οι τουρκικοί ισχυρισμοί συνιστούν παρέμβαση στο δικαίωμα της Ελλάδας για οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της με συμφωνίες με τρίτες χώρες στην βάση του διεθνούς δίκαιου.

Δεν είναι πάντως τυχαίο ότι όλο το τελευταίο διάστημα η Τουρκία δεσμεύει παράνομα για ασκήσεις μεγάλες περιοχές στο τρίγωνο Κρήτη - Καστελόριζο – Κύπρο, σε μια έμπρακτη αμφισβήτηση των ελληνικών και κυπριακών κυριαρχικών δικαιωμάτων, ενώ πρόσφατα η Τουρκία εμπόδισε ερευνητικό σκάφος να ολοκληρώσει τις έρευνες του στην θαλασσιά περιοχή νότια του Καστελόριζου, για τις οποίες είχε εκδώσει την σχετική NAVTEX η Ελλάδας.

Ν. Μ.
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Βρε, βρε πως αλλάζουν οι καιροί.
Ο Αλέξης έχασε την ψυχραιμία του on camera, για πρώτη ίσως φορά τόσο φανερά.
Τα πολλά νευράκια του Αλέξη με τους αγρότες στην Κρήτη, τους προνομιακούς παλιότερα συνομιλητές του, δείχνει ένα πράγμα:
Ο Prime Minister έχει αντιληφθεί ότι η αντίστροφη μέτρηση για την παραμονή του στην εξουσία βαίνει προς το τέλος της.
Ο κλοιός σφίγγει και τα περιθώρια ελιγμών ελάχιστα.
Οι κινήσεις του για πολιτική επιβίωση αυτού και της κυβερνήσεώς του όχι μόνο δεν απέδωσαν τα προσδοκώμενα πολιτικά οφέλη, αλλά τους βύθισαν έτι περισσότερο.

Το σημείο καμπής για την κυβέρνηση ήταν η ήττα στη μάχη των τηλεοπτικών αδειών. Από εκείνη τη στιγμή η ψαλίδα με τη ΝΔ μεγάλωσε, αφού οι πολίτες διέβλεψαν ότι τα ψωμιά της κυβέρνησης είναι μετρημένα.

Η ρελάνς με τις παροχές στους συνταξιούχους προσέκρουσε στον τοίχο των δανειστών που τώρα θα του κάνουν γυμνάσια για την αυθάδεια του να μην τους ρωτήσει προηγουμένως. Το τελευταίο του αποκούμπι, η πάλαι ποτέ go back κυρία Μέρκελ, τον αντιμετωπίζει, όπως αντιμετώπιζε το Σαμαρά λίγο πριν το πολιτικό τέλος του. Με συμπάθεια, αλλά ως εκεί. Πλάτη δεν πρόκειται να βάλει η Καγκελάριος για να σώσει το αγόρι χωρίς γραβάτα. Θα περιμένει να διαπραγματευτεί σοβαρά με τον επόμενο πρωθυπουργό. Ο Αλέξης ό,τι ήταν να δώσει το έδωσε, ό,τι ήταν να περάσει, το πέρασε. Πάμε για άλλα.

Οι ψηφοφόροι του τού γυρίζουν επιδεικτικά την πλάτη απογοητευμένοι και κυρίως οργισμένοι. Δεν δείχνουν καμία διάθεση να του συγχωρήσουν τη μνημονιακή κωλοτούμπα, πόσω μάλλον να τον ξαναψηφίσουν.

Η ΝΔ χωρίς να χρειαστεί να προσπαθήσει και χωρίς να προτείνει κάτι σπουδαίο ή διαφορετικό, έχει πάρει κεφάλι +15 στις δημοσκοπήσεις και οδεύει ολοταχώς ακόμη και προς την αυτοδυναμία.

Όλα αυτά τα βλέπει ο Αλέξης, εξού και ο εκνευρισμός. Τα καλούδια και η δόξα της εξουσίας τελειώνουν και μάλιστα πολύ πιο πριν από όσο είχε προβλέψει.

Οι επόμενοι μήνες μέχρι την πτώση της κυβέρνησης θα είναι διαδικαστικοί, με την ελπίδα ότι η βλάβη της χώρας έως τότε δεν θα είναι ανήκεστος.

Ο εκνευρισμός από την απώλεια της εξουσίας θα είναι διάχυτος σε όλο το κόμμα και την κυβέρνηση. Και θα τους βγαίνει καθημερινά.

Η επιστροφή από τα μεγαλεία του Μαξίμου, των υπουργικών θώκων και λοιπών οφιτσίων στους καφενέδες των Εξαρχείων θα είναι οδυνηρή, και τους τρομάζει. Η επιστροφή στο 4% τους ξυπνά το βράδυ σαν εφιάλτης.

Τα Σέβη μου



ΜΥΣΤΗΡΙΟΣ
Πηγή "Μυστήρια Ομάδα"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Ούτε ο Πούτιν ούτε ο Ερντογάν επιθυμούν την διάρρηξη των σχέσεών τους, καθένας για τους δικούς του λόγους, που είναι αρκετά ισχυροί...

Με τον φόνο του Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα, γίναμε μάρτυρες ενός σπάνιου διπλωματικού γεγονότος, όπου το τραγικό περιστατικό όχι μόνο δεν προκάλεσε όξυνση των σχέσεων των δύο χωρών (κάποιοι μάλιστα βιάστηκαν να θυμηθούν τον φόνο του Αρχιδούκα της Αυστρουγγαρίας στο Σεράγεβο, πρόσχημα για την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου) αλλά και οι δύο το απέδωσαν σε προβοκάτσια ή σε ξένο παράγοντα.

Είναι προφανές πως, κατ’ αυτό το χρονικό διάστημα, ούτε ο Πούτιν ούτε ο Ερντογάν επιθυμούν την διάρρηξη των σχέσεών τους, καθένας για τους δικούς του λόγους, που είναι αρκετά ισχυροί ώστε να παραβλέψουν σειρά γεγονότων που θα μπορούσαν τα πράγματα να είχαν άλλη τροπή. Πέραν των οικονομικών λόγων, ο Ερντογάν, έχει μόνον την Ρωσία υποστηρικτή σε μια σειρά ενεργειών του, ενώ ο Πούτιν δεν θα ήθελε με κανένα τρόπο να προσθέσει στους αντιπάλους του και τους Τούρκους, την ώρα που το ΝΑΤΟ γεμίζει με στρατεύματα τις γειτονικές του χώρες και την Μαύρη Θάλασσα με πολεμικά.

Ο Ααρόν Στάιν, ειδικός για την Τουρκία στο Atlantic Council, υποστηρίζει πως «Η Τουρκία έχει ανάγκη τη Ρωσία για να προωθήσει τα πολεμικά της συμφέροντα. Η Ρωσία έχει ανάγκη την Τουρκία για να νικήσει -όπως τουλάχιστον ορίζει εκείνη τη νίκη- στη Συρία. Και οι δύο χώρες έχουν λόγους να χειριστούν αυτή την κατάσταση σαν ενήλικες».

Βεβαίως, οι δύο χώρες έχουν και σε ένα βαθμό αντίθετα συμφέροντα στον πόλεμο της Συρίας. Η Τουρκία αντιτίθεται στον πρόεδρο Ασαντ και έχει στηρίξει τις αντάρτικες οργανώσεις. Η Ρωσία υποστηρίζει τον Ασαντ και μπήκε στον πόλεμο το φθινόπωρο του 2015 για να τον στηρίξει. Λίγο μετά την παρέμβαση της Ρωσίας, τα αεροπλάνα της άρχισαν να βομβαρδίζουν τους υποστηριζόμενους από την Τουρκία αντάρτες, πετώντας κατά μήκος των τουρκοσυριακών συνόρων – τα οποία η τουρκική πλευρά υποστηρίζει ότι παραβιάστηκαν επανειλημμένα.

Όπως έγραψε ο Μαξ Φίσερ, αρθρογράφος των New York Times, η Τουρκία υιοθέτησε μια λιγότερο φιλόδοξη στρατηγική, με στόχο να εμποδιστούν οι κουρδικές οργανώσεις της Συρίας να αποκτήσουν μεγάλη ισχύ στα σύνορά της. Η αλλαγή αυτή έφερε πιο κοντά την Τουρκία με τη Ρωσία. Η Τουρκία φοβάται ότι ο έλεγχος των συνόρων από τους Κούρδους θα ενίσχυε τις αυτονομιστικές τους τάσεις στο εσωτερικό της.

Η εμπλοκή της Ρωσίας στον πόλεμο άλλαξε και γενικότερα τους υπολογισμούς της Άγκυρας, που διαπίστωσε ξαφνικά ότι η εκστρατεία κατά του Ασαντ θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να επιτύχει. Η Ρωσία, από την πλευρά της, αρχικά προσπάθησε να κερδίσει έδαφος έναντι των Σύρων ανταρτών, μερικοί από τους οποίους υποστηρίζονταν από την Τουρκία. Η Μόσχα φαίνεται να έφτασε στο συμπέρασμα ότι είναι καλύτερα να συνεργαστεί με την Άγκυρα παρά να την έχει απέναντί της.

Οι δύο χώρες έφτασαν έτσι σε μια ανεπίσημη συμφωνία: η Τουρκία θα έπαυε να υποστηρίζει ορισμένους αντάρτες που απειλούν τα ρωσικά συμφέροντα στη Συρία και η Ρωσία θα έπαυε να υποστηρίζει τις κουρδικές οργανώσεις της Συρίας. Η Ρωσία επέτρεψε επίσης σε Τούρκους στρατιώτες και συμμάχους τους να καταλάβουν μεθοριακά εδάφη που ελέγχονταν μέχρι τότε από Κούρδους και το Ισλαμικό Κράτος. Ο Στάιν αποκαλεί αυτή τη συμφωνία "Χαλέπι έναντι Αλ Μπαμπ": η Ρωσία και ο Ασαντ πήραν το Χαλέπι και η Τουρκία με τους συμμάχους της ανέλαβαν τον έλεγχο της στρατηγικής πόλης Αλ Μπαμπ. Καθώς οι δύο πόλεις βρίσκονται η μία κοντά στην άλλη, οι στόχοι των δύο χωρών είναι κοινοί.

Ισχυρά όμως είναι και τα αμοιβαία οικονομικά συμφέροντα. Είχε ανακοινωθεί προσφάτως ότι η Ρωσία αναλαμβάνει, με τρεις ρωσικές εταιρείες, την κατασκευή τεσσάρων μεγάλων κέντρων παραγωγής ενέργειας. Επίσης, η Ρωσία θα κατασκευάσει στην Τουρκία μεγάλο Ενεργειακό Κέντρο, στην Προύσσα, συσσώρευσης φυσικού αερίου και παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, με δυνατότητα 900 megavat. Βεβαίως, υπάρχει και το πυρηνικό έργο του Άκκογιού που ανέλαβαν οι Ρώσοι, όπως και ο πολυσυζητημένος αγωγός Turkish Stream.

Όλα αυτά, δεν τα σκιάζει ο φόνος του Ρώσου πρεσβευτή, που σε άλλες εποχές, ίσως και να ήταν αιτία συγκρούσεων. Ενδεχομενως, από το τελευταίο γεγονός ο μεγαλύτερος χαμένος μπορεί να είναι η Ουάσιγκτον.

Μακεδών
Πηγή Voria



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Του Γιώργου Νούτσου

Οι έννοιες "παγκοσμιοποίηση" και "πολυπολιτισμική κοινωνία" βρίσκουν την απόλυτη έκφραση τους εδώ στην Ελλάδα. Τη χώρα της φιλοξενίας, της ανοχής και του πολιτισμού!!!
Και θα αποτελέσουμε, έτσι όπως πάνε τα πράγματα, υπόδειγμα πολυεθνικής "σούπας", όπου τα dna ανθρώπων από κάθε γωνιά της γης, πρόκειται εδώ να βρουν στο χρόνο που θα ακολουθήσει εύφορο "έδαφος" για να φυτέψουν τον πολύ-πολύ-πολύ εθνικό καμβά τους, δημιουργώντας τους "Έλληνες" των επόμενων εκατονταετιών!!!
Την εκδοχή, ο μέσος Έλληνας να είναι 50 ή 100 χρόνια μετά, περισσότερο μελαμψός, σγουρόμαλλης, σχιστομάτης ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο και τα παιδιά του να έλκουν την καταγωγή τους από κάθε γωνιά της γης -αν κάτι δεν αλλάξει δραματικά- θα μπορούσα ανεπιφύλακτα να την υιοθετήσω!
Δεν ξέρω απλά, αν το δικό μας dna αποδεικνύονταν τόσο ισχυρό ή οι πολιτικές αφομοίωσης, τόσο αποτελεσματικές, ώστε να βλέπουμε τους μελαμψούς, σκούρους, κοκκινόχρωμους ή κιτρινόχρωμους απογόνους μας να υποκλίνονται στην ελληνική σημαία και να απαγγέλλουν πιθανώς Όμηρο...!!!

Αφορμή γι αυτές τις ανήσυχες σκέψεις μου αποτέλεσε Δελτίο των Αρχών που προσδιόριζε την Εθνικότητα των τελευταίων λαθρομεταναστών που εισήλθαν στη χώρα μας...
Προσέξτε τις χώρες προέλευσης...
Δομινικανή Δημοκρατία, Κουβά, Βενεζουέλα, Χιλή, Αφγανιστάν, Πακιστάν, Κονγκό, Αλγερία, Ερυθραία, Σιέρα Λεόνε, Αιθιοπία, Ζιμπάμπουε, Τυνησία, Ακτή Ελεφαντοστού, Γκάνα, Μαρόκο, Μάλι, Δυτ. Σαχάρα, Καμερούν, Νήσους Κομόρες, Μπουρκίνα Φάσο!!!

Εξέπεσε και εξέπνευσε παντελώς η έννοια του "πρόσφυγα". Πρόκειται σαφέστατα για λαθρομετανάστες οικονομικού και μόνο υπόβαθρου! Που απλά, συνέρευσαν από τα πέρατα της Οικούμενης, επειδή, έμαθαν, από την κυρία Τασία, ότι μπορούν να λιάζονται στην Πλατεία Βικτωρίας κι από τον κύριο Πρωθυπουργό πως η χώρα μας δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα!!!

Και ζούμε την ώρα αύτη την απαρχή του εφιαλτικότερου των σεναρίων, χρώμα του οποίου με ολίγη καθ’ υπερβολήν προσέγγιση, σας έδωσα στο ξεκίνημα του λογισμού μου…!

Πιστέψτε με... Αν όλα συνεχίσουν να πηγαίνουν όπως πάνε, το παραπάνω σενάριο θα είναι απλώς η light εκδοχή, καθώς δεν τολμώ να σκεφτώ, αποβάλλοντας την περιπαικτική διάθεση και το χιούμορ, εκείνη την άλλη, όπου από ένα σημείο και πέρα, δεν θα μείνει τίποτα εδώ, που να θυμίζει Ελλάδα και Έλληνες...!

Αναλογιστείτε τα όλα αυτά και πείτε μου, πόσο ακραία άραγε μοιάζουν...;



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Η Μέρκελ βρίσκεται υπό μεγάλη πίεση να σκληρύνει τις πολιτικές της ενόψει των εκλογών
Οι κινήσεις των ακροδεξιών λαϊκιστών και τα απόνερα σε Γαλλία και Ολλανδία
Σε μια κλωστή κρέμεται η συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας στο προσφυγικό

Οι γερμανικές αρχές προσπαθούν ακόμα να αναγνωρίσουν ποιος είναι υπεύθυνος για την επίθεση στη χριστουγεννιάτικη αγορά στο Βερολίνο στις 19 Δεκεμβρίου.

Τα πρώτα δημοσιεύματα υποστήριζαν ότι ο βασικός ύποπτος είναι ένας νεαρός Πακιστανός που έχει κάνει αίτηση για άσυλο, ο οποίος συνελήφθη μετά την επίθεση που στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 12 ανθρώπους.
Αλλά οι εισαγγελικές αρχές της Γερμανίας ανακοίνωσαν λίγο αργότερα ότι ο ύποπτος αφέθηκε ελεύθερος.

Νωρίτερα, η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ είχε δηλώσει ότι θα ήταν εξαιρετικά δυσβάσταχτο για όλους τους Γερμανούς, αν επιβεβαιωνόταν ότι ο δράστης ενός τόσο ειδεχθούς εγκλήματος είχε ζητήσει άσυλο.

Θα ήταν πράγματι ένα μεγάλο χτύπημα, ειδικά για τη Μέρκελ, η οποία έχει επενδύσει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο για να υπερασπιστεί την απόφασή της να ανοίξει τις πόρτες της Γερμανίας στους αιτούντες άσυλο.

Ούτως ή άλλως, ανεξάρτητα από το ποιος είναι πίσω από την επίθεση, η ασφάλεια, η μετανάστευση και η τρομοκρατία θα έχουν κεντρικό ρόλο στις εκλογές που θα διεξαχθούν στην Ευρώπη το 2017, διαμορφώνοντας τις πολιτικές που θα ακολουθηθούν στην ευρωπαϊκή ήπειρο για πολλά χρόνια.

Ανάλυση

Καθώς πλησιάζουμε προς τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές, οι οποίες θα διεξαχθούν τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Μέρκελ θα δεχθεί κριτική από τους αντιπάλους της στα θέματα αυτά, καθώς θα έχουν την ευκαιρία να συσχετίσουν την έλευση όσων ζητούν άσυλο στη Γερμανία με μια σειρά επιθέσεων. (Τον Ιούλιο για παράδειγμα, Πακιστανός που είχε ζητήσει άσυλο τραυμάτισε επιβάτες σε τρένο στη Γερμανία με ένα τσεκούρι).

Το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (ΑfD) έχει ήδη προετοιμάσει το έδαφος για να υποστηρίξει ότι η Μέρκελ δεν κατάφερε να προστατεύσει Γερμανούς πολίτες: Αμέσως μετά το περιστατικό στο Βερολίνο, η αρχηγός του AfD Φράουκε Πέτρι ανακοίνωσε ότι η απόφαση της Μέρκελ να διατηρήσει τα σύνορα ανοιχτά έβλαψε την εθνική ασφάλεια της Γερμανίας.

Τα ποσοστά του AfD έχουν αυξηθεί από τότε που η Μέρκελ επέλεξε τον Αύγουστο του 2015 να επιτρέψει σε Σύρους πρόσφυγες να υποβάλουν αίτηση για άσυλο στη Γερμανία. Πριν από την ανακοίνωση, η στήριξη προς το AfD βρισκόταν κοντά στο 4%. Από τότε, κινείται στις δημοσκοπήσεις κοντά στο 12% με 13%. Το κόμμα έχει ισχυρές επιδόσεις και στις τοπικές εκλογές, ειδικά στον Νότο της χώρας.

Ωστόσο, τους τελευταίους μήνες η στήριξη προς το κόμμα είχε ατονίσει, εν μέσω διαμαχών για την ηγεσία και ενώ δυσκολευόταν να διευρύνει τη ρητορική του πέρα από τη μετανάστευση.

Με 10 μήνες να απομένουν ως τις γερμανικές εκλογές, δεν υπάρχει εγγύηση ότι το AfD θα καταφέρει να κεφαλαιοποιήσει την τελευταία επίθεση.

Αλλά αν συμβούν νέες επιθέσεις πριν οι Γερμανοί κατευθυνθούν στις κάλπες -μια πιθανότητα που δεν μπορεί να αποκλειστεί-, το AfD μπορεί να έχει περισσότερες ευκαιρίες να επεκτείνει την εκλογική του βάση. Και ανεξάρτητα από την επίδοσή του στις εκλογές του 2017, η άνοδός του θα επηρεάσει το γερμανικό πολιτικό φάσμα, καθώς τα υπόλοιπα κόμματα αναζητούν να ανταγωνιστούν μαζί του.

O εσωτερικός εχθρός

Η ακροδεξιά δεν είναι η μόνη απειλή που αντιμετωπίζει η Μέρκελ. Ορισμένοι από τους συμμάχους της εντός του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και του αδελφού κόμματός του στη Βαυαρία, της Χριστιανικής Κοινωνικής Ένωσης (CSU), έχουν ζητήσει αυστηρότερους μεταναστευτικούς κανόνες.

Αν και η κυβέρνηση της Μέρκελ έχει σκληρύνει τη στάση της απέναντι στους μετανάστες -για παράδειγμα, περιορίζοντας την πρόσβαση των μεταναστών σε επιδόματα και επισπεύδοντας τις απελάσεις όσων δεν παίρνουν άσυλο-, το CSU έχει απαιτήσει την εισαγωγή ποσοστώσεων για τους αιτούντες άσυλο. Μέχρι τώρα, η Μέρκελ έχει αρνηθεί να ικανοποιήσει την απαίτηση αυτή. Το κόμμα θα ήθελε επίσης πιο αυστηρούς ελέγχους στα σύνορα και τη δημιουργία ειδικών ζωνών, όπου οι αιτούντες άσυλο θα κρατούνται για αξιολόγηση προτού λάβουν άδεια να μπουν στη χώρα.

Την ημέρα μετά την επίθεση του Βερολίνου, ο αρχηγός του CSU Χορστ Ζεεχόφερ ανέφερε ότι η Γερμανία πρέπει να επανεξετάσει τις πολιτικές άμυνας και μετανάστευσης.

Αντιμέτωπη με τον σκληρό ανταγωνισμό από το AfD και την αμφισβήτηση εντός του κόμματός της, η Μέρκελ βρίσκεται υπό μεγάλη πίεση να σκληρύνει τις πολιτικές της ενόψει των εκλογών.

Τα γερμανικά κόμματα της αριστεράς και της κεντροαριστεράς, τα οποία τείνουν να καλωσορίζουν τους μετανάστες, θα έχουν δυσκολία να προσαρμοστούν στο μεταβαλλόμενο πολιτικό περιβάλλον. Καθώς το παραδοσιακό κεντροαριστερό κόμμα της χώρας, οι Σοσιαλδημοκράτες, έχουν χάσει έδαφος τα τελευταία χρόνια, άλλα κεντροαριστερά κόμματα όπως οι Πράσινοι ανεβαίνουν στις δημοσκοπήσεις. Αλλά τα κόμματα αυτά θα δυσκολευτούν να πείσουν τους ψηφοφόρους ότι η Γερμανία θα μείνει ανοιχτή για τους ξένους και πιο ασφαλής.

Η περίφραξη της ηπείρου

Οι επιπτώσεις από την επίθεση στο Βερολίνο δεν θα περιοριστούν στη Γερμανία. Η κυβέρνηση της Μέρκελ πιέζει για μεγαλύτερη συνεργασία στην άμυνα και την ασφάλεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στον απόηχο των πρόσφατων επιθέσεων στη Γαλλία, στο Βέλγιο και στη Γερμανία και εν μέσω αυξανόμενης αβεβαιότητας για το μέλλον του ΝΑΤΟ, η άμυνα και η ασφάλεια θα είναι πιθανότατα δύο από τις λίγους τομείς όπου μπορεί να βρεθεί συναίνεση στο μπλοκ των 28.

Το ενδιαφέρον της Γερμανίας για την εξασφάλιση ευρωπαϊκής συνεργασίας στα θέματα αυτά θα μεγαλώσει, όπως και η στήριξή της για πιο αυστηρούς ελέγχους στα εξωτερικά σύνορα του μπλοκ. Η Ευρώπη θα μπορούσε να κλείσει τις πόρτες της κατά μήκος των κύριων μεταναστευτικών μονοπατιών. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, αρκετές χώρες που βρίσκονται πάνω στα μονοπάτια αυτά έχουν εισαγάγει αυστηρότερα μέτρα στα σύνορα, σε μια προσπάθεια να περιορίσουν τις ροές μεταναστών μέσα από τα εδάφη τους. Αν και η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ήθελε τα μέλη της Ε.Ε. να άρουν σταδιακά τους ελέγχους αυτούς, δεν θα είναι εύκολο να τα πείσει.

Ένα μέρος του προβλήματος είναι η περιορισμένη επιρροή που έχει η Ευρωπαϊκή Ένωση στις χώρες από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες και από τις οποίες ταξιδεύουν. Στο κεντρικό μεσογειακό μονοπάτι που συνδέει τη Βόρεια Αφρική με τη Νότια Ιταλία για παράδειγμα, δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να κάνουν οι Βρυξέλλες για να σταματήσουν τους οικονομικούς μετανάστες της Υποσαχάριας Αφρικής από το να ταξιδεύουν προς τα βόρεια μέσω της Λιβύης. Κατά συνέπεια, η Ιταλία πιθανότατα θα συνεχίσει να σηκώνει το μεγαλύτερο βάρος στο μεταναστευτικό το 2017. Αν και η Ρώμη θα ζητήσει μεγαλύτερη αλληλεγγύη από τους Ευρωπαίους εταίρους της, οι εκκλήσεις της δεν θα βρουν ανταπόκριση.

Δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να κάνουν οι χώρες στη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη για να βοηθήσουν την Ιταλία και έχουν συστηματικά αγνοήσει τα σχέδια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για διαμοιρασμό των μεταναστών σε όλο το μπλοκ.

Η κατάσταση στο ανατολικό μεσογειακό μονοπάτι που συνδέει την Τουρκία με την Ελλάδα, που έχει σταθεροποιηθεί για την ώρα, μπορεί να επιδεινωθεί.

Η Άγκυρα ακολουθεί τη συμφωνία στην οποία κατέληξε με την Ευρωπαϊκή Ένωση για τον περιορισμό των μεταναστευτικών ροών στην Ευρώπη. Αλλά οι επερχόμενες εκλογές σε σημαντικά κράτη-μέλη της Ε.Ε., μεταξύ των οποίων η Γαλλία και η Ολλανδία, δεν θα επιτρέψουν στο μπλοκ να εκπληρώσει την υπόσχεσή του να παραχωρήσει ελεύθερη μετακίνηση χωρίς βίζα για τους Τούρκους, ένα σημείο-κλειδί για τη συμφωνία.

Ακόμα χειρότερα, οι εντάσεις αυξάνονται ανάμεσα στην Ελλάδα και τους πιστωτές της, οι οποίοι έχουν κατηγορήσει την Αθήνα ότι εφαρμόζει πολιτικές που δεν ευθυγραμμίζονται με τις απαιτήσεις του προγράμματος διάσωσης. Αν και η Αθήνα πιθανότατα θα ξεπεράσει τη διαμάχη, μια πολιτική κρίση στην Ελλάδα θα περιορίσει τη δυνατότητά της και την προθυμία της να συντονίσει τις μεταναστευτικές της πολιτικές με την Άγκυρα και τις Βρυξέλλες.

Το πρόσφατο μπαράζ επιθέσεων σε όλη την Ευρώπη θα διαμορφώσει τις προεκλογικές καμπάνιες. Η ασφάλεια θα είναι στο επίκεντρο στους δύο γύρους των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, τον Απρίλιο και τον Μάιο.

Τα πιο δημοφιλή γαλλικά κόμματα -το συντηρητικό ρεπουμπλικανικό κόμμα και το εθνικιστικό Εθνικό Μέτωπο- θα επιδιώξουν τη στήριξη ενός εκλογικού σώματος που φοβάται τη σύνδεση ανάμεσα στη μετανάστευση και την τρομοκρατία. Ανεξάρτητα από το ποιο κόμμα θα κερδίσει, η επόμενη κυβέρνηση στο Παρίσι πιθανότατα θα ασκήσει κριτική στη συμφωνία του Σένγκεν, η οποία καταργεί τους συνοριακούς ελέγχους και θα εισαγάγει πιο αυστηρές μεταναστευτικές πολιτικές.

Εν τω μεταξύ, στα βορειοανατολικά, η Ολλανδία προετοιμάζεται για βουλευτικές εκλογές τον Μάρτιο. Το ξενοφοβικό Κόμμα της Ελευθερίας προηγείται αυτή τη στιγμή στις δημοσκοπήσεις.

Ακόμα και αν τα εθνικιστικά και αντιμεταναστευτικά κόμματα της Ευρώπης δεν καταφέρουν να σχηματίσουν κυβερνήσεις, η αυξανόμενη δημοτικότητά τους θα αναγκάσει τους πιο μετριοπαθείς αντιπάλους τους να μετατοπίσουν την ατζέντα τους, για να μη χάσουν περισσότερες ψήφους.

Stratfor
Euro2day



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου





Του Βασίλη Κοψαχείλη

Η δολοφονία Stevens έκλεισε με τον πλέον δραματικό τρόπο το κεφάλαιο «Αραβική Άνοιξη» και άνοιξε το κεφάλαιο «Ισλαμικό Κράτος». Ενδιαφέρον έχει να δούμε ποιο κεφάλαιο κλείνει η δολοφονία Karlov και ποιο νέο κεφάλαιο ανοίγει...

Από την αρχαιότητα, ο πρέσβης μιας χώρας θεωρείται πρόσωπο σχεδόν «ιερό». Περιβάλλεται από σεβασμό και προστασία. Είναι ο ενδιάμεσος μεταξύ της χώρας του και μιας ξένης χώρας. Το ταλέντο, οι γνώσεις και η ικανότητά του, κρίνουν τις σχέσεις της χώρας του με το ξένο κράτος. Σχέσεις πολέμου ή ειρήνης. Σχέσεις σταθερότητας ή αστάθειας! Οι περισσότεροι πρέσβεις μάλλον κάνουν συνήθως μια καριέρα ρουτίνας και δημοσίων σχέσεων. Ωστόσο, ορισμένοι εξ αυτών, αναλαμβάνουν δύσκολους ρόλους και αποστολές σε ζώνες έντονης σύγκρουσης διεθνοπολιτικών συμφερόντων. Τέτοια ήταν η περίπτωση του Αμερικανού πρέσβη Christopher Stevens, ο οποίος δολοφονήθηκε άγρια από τζιχαντιστές στη Λιβύη στα τέλη του 2012. Τέτοια είναι και η περίπτωση της άνανδρης πισώπλατης δολοφονίας του Ρώσου πρέσβη Andrei Karlov στην Τουρκία, λίγες μέρες πριν εκπνεύσει το 2016.

Ο Andrei Karlov και η συγκυρία της δολοφονίας του

Υπάρχουν ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που συνοδεύουν τον εκλιπόντα πρέσβη Karlov. Και η δολοφονία του ίσως και να είναι θρυαλλίδα για τις εξελίξεις που πιθανότατα να έλθουν στο επόμενο διάστημα στο προσκήνιο.

Επί σειρά πολλών ετών, και πριν τοποθετηθεί πρέσβης της χώρας του στην Άγκυρα, υπήρξε διπλωμάτης και πρέσβης της Ρωσίας στη Βόρεια Κορέα. Υπηρέτησε εκεί, με κάποια διαλείμματα, από το 1979 έως το 2006, σε μια περίοδο δηλαδή που υπάρχουν έντονες φήμες για στήριξη της Ρωσίας και αργότερα της Κίνας στο καθεστώς της Πιον Γιανγκ και στο πυρηνικό του πρόγραμμα. Τι μπορεί να γνώριζε o Karlov που να ενοχλούσαν ενδεχομένως τις σημερινές συνθήκες και που η διεθνής κοινότητα μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια θα πρέπει να αντιμετωπίσει δραστικά το πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας;

Ο πρέσβης Karlov τοποθετείται στην Άγκυρα τον Ιούλιο του 2013, λίγες μέρες μετά την υπογραφή συμφωνίας κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα στην Τουρκία από την Ρωσική Rosatom.

Η χρονική συγκυρία της δολοφονίας δεν φαίνεται να είναι αδιάφορη για τις ΗΠΑ. Την ώρα που ο Karlov έπεφτε νεκρός από τα πυρά του εκτελεστή του, το σώμα των εκλεκτόρων στις ΗΠΑ αποφάσιζε για την προεδρία Trump. Clinton και Trump, μέχρι και την τελευταία στιγμή, κονταροχτυπιούνταν με κατηγορίες ότι η Ρωσία κρυβόταν πίσω από την εκλογή του νέου Αμερικανού προέδρου γελοιοποιώντας τη χώρα και τον θεσμό του Προέδρου. Η ετυμηγορία των Εκλεκτόρων έγραψε απώλειες και για τον κ. Trump και την κα Clinton. Το ζήτημα έκλεισε και τα φώτα της δημοσιότητας τράβηξε αυτόματα η δολοφονία Karlov, η οποία πιθανότατα κλείνει και την συζήτηση-έρευνα περί Ρωσικού δακτύλου στο εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ.

Η ταμπέλα του «Γκιουλενιστή» για το δολοφόνο του άτυχου Karlov, ίσως να διευκολύνει αρκετά τον νέο Αμερικανό πρόεδρο κ. Trump να εκδώσει τελικά στην Τουρκία τον ιμάμη Gülen και να πετάξει από πάνω του ένα φορτίο που κουβαλούσαν οι ΗΠΑ από το 2009 και που το περιέβαλλαν με περισσή εμπιστοσύνη οι πολιτικοί αντίπαλοι του Trump στην Ουάσιγκτον. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Δίνοντας ο Trump τον Gülen αποκαθιστά τις σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία, δίνει χέρι βοήθειας στον Erdogan να παίζει στη ζυγαριά πλέον την Ρωσία που πανέξυπνα εκμεταλλεύθηκε τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα το περασμένο καλοκαίρι στην Τουρκία, ενώ παράλληλα εξυπηρετεί τον κ. Trump στην ρητορική του περί «διεφθαρμένου και σάπιου συστήματος» στην Ουάσιγκτον που έδινε άσυλο σε τρομοκράτες και που εκείνος θέλει να ανατρέψει.

Η δολοφονία Karlov εκτιμάται ότι μάλλον θα συσφίξει ακόμη περισσότερο τις σχέσεις Τουρκίας-Ρωσίας και νομιμοποιεί τον Τούρκο πρόεδρο Erdogan να κάνει και άλλες εκκαθαρίσεις χωρίς το ενοχλητικό στίγμα του δικτάτορα, ενώ ο Ρώσος πρόεδρος Putin να αντιδράσει δυναμικά στο Συριακό μέτωπο χωρίς την ενοχλητική δημόσια κατακραυγή.

Το σκηνικό της επόμενης μέρας...

Ο πρέσβης Karlov δολοφονείται την ώρα που ο ενεργειακός αγωγός Ρωσίας-Κίνας πιθανότατα δεν προχωρά, και την ώρα που πριν από περίπου ένα μήνα δημοσιεύθηκε στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως τρίτη συμφωνία κατασκευής πυρηνικού αντιδραστήρα στην Τουρκία, αυτή τη φορά από την Κίνα.

Πριν καν αναλάβει επίσημα καθήκοντα προέδρου ο κ. Trump, είδαμε δυο πολύ σημαντικά σημεία γραφής στην εξωτερική πολιτική που πιθανώς θα ακολουθήσει. Πολιτική «συνεννόησης» με τη Ρωσία και σύγκρουσης με την επικίνδυνα ανερχόμενη Κίνα. Μάλιστα η «συνεννόηση» ΗΠΑ-Ρωσίας έχει στο επίκεντρο την από κοινού αντιμετώπιση της επικίνδυνα ανερχόμενης Κίνας. Μιας Κίνας που απειλεί τα συμφέροντα και των δυο άλλων υπερδυνάμεων και που συνεργάζεται και στηρίζει τις πυρηνικές φιλοδοξίες της Βόρειας Κορέας. Κρατήστε αυτό το τελευταίο στοιχείο.

Ίσως η Τουρκία να είναι το πεδίο-αντιπρόσωπος που οι αντιδράσεις στην ανταλλαγή μηνυμάτων θα κρίνουν και το σκηνικό στην μακρινή Άπω Ανατολή. Και ίσως να θέλουν οι δυο υπερδυνάμεις να συσφίξουν τόσο τις σχέσεις τους με την Τουρκία που να την καταστήσουν σημαντικό πόλο απασχόλησης και ανταγωνισμού της Γερμανικής Ευρώπης. Κλείνοντας να υπενθυμίσουμε ότι στις διεθνείς σχέσεις συνήθως λέμε πως τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται!

Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου