Top Social Icons

Menu Right

Left Sidebar
Left Sidebar
Featured News
Right Sidebar
Right Sidebar

Η κατηγορια που επιλεξατε...

11 Ιουλ 2016

Γράφει ο Ceteris Paribus

Η αμεριμνησία με την οποία το πολιτικό σύστημα βαδίζει σαν υπνωτισμένο προς μια μείζονα κρίση, βυθισμένο μέσα στις «μικροσκοπικές σκοτούρες» της μάχης για μιντιακά, τραπεζικά και λοιπά ερείσματα στο σύστημα εξουσίας, είναι παροιμιώδης. Αναρωτιέται κανείς: δεν αναγνωρίζουν τα «σημάδια» ή πιστεύουν ότι την τελευταία στιγμή, όπως στην αρχαία τραγωδία, θα παρέμβει σωτήρια ο «από μηχανής θεός»;

Κι όμως, ιδιαίτερα ύστερα και από το Brexit, ποτέ άλλοτε οι παράμετροι του προβλήματος δεν ήταν τόσο καθαρές και δεδομένες. Ας δούμε εντελώς συνοπτικά τα 5 σημάδια της «καταιγίδας» που έρχεται:

1. Το Brexit είναι ένα καταλυτικό για τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας γεγονός: Πρώτο, όλα τα ρίσκα που συμπυκνώνονται στο country risk και λειτουργούν απαγορευτικά για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, τώρα μεγεθύνονται σε απόλυτο βαθμό. Ποιος θα επενδύσει στην Ελλάδα, σε οποιαδήποτε αξία, όταν υποβαθμίζεται η πιστοληπτική ικανότητα της Βρετανίας και της ίδιας της ΕΕ, όταν οι ευρωπαϊκές εγγυήσεις «τρίζουν», όταν οι ιταλικές τράπεζες «τρίζουν», όταν διαπιστώνεται φυγή επενδυτών από το City του Λονδίνου; Δεύτερο, αν η Γερμανία και οι Βρυξέλλες κάνουν «ζοριλίκια» στην Ιταλία στο θέμα της στήριξης των ιταλικών τραπεζών και απειλούν με κυρώσεις την Ισπανία και την Πορτογαλία, από την Ελλάδα θα ζητήσουν μόνο «αίμα και δάκρυα» – και ήδη αυτό ακριβώς συμβαίνει, με τις απαιτήσεις να κλείσει με συνοπτικές διαδικασίες και με «ναι σε όλα» μέσα στο καλοκαίρι η επόμενη αξιολόγηση. Οι καιροί αλλάζουν δίχως να κοιτάζουν την κυβερνητική «μελαγχολία»…

2. Η ύφεση της ελληνικής οικονομίας θα συνεχιστεί όχι μόνο για το 2016 (διαψεύδοντας τις προβλέψεις για ανάπτυξη από το δεύτερο εξάμηνο) αλλά και το 2017, με ρυθμούς 1% και 0,3% αντίστοιχα σύμφωνα με το ΙΟΒΕ! Θα πρόκειται για ιστορικό αρνητικό ρεκόρ δέκα συναπτών ετών ύφεσης σε καιρό ειρήνης! Ποια οικονομία και ποια κοινωνία μπορεί να σταθεί όρθια σε τέτοιες συνθήκες;

3. Τα συνεχή μνημόνια για τη διαχείριση μιας συντελεσμένης κρατικής χρεοκοπίας και η εξ αυτών συνεχής ύφεση έχουν δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για να εκραγεί το άλλο χρέος, το ιδιωτικό, των νοικοκυριών αλλά κυρίως των επιχειρήσεων. Τα σημάδια ότι πλησιάζουμε προς το σημείο της έκρηξης είναι τυπικά και συνοψίζονται στο εξής: όλοι χρωστούν σε όλους και κανείς πλέον δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη του στον άλλον. Το Δημόσιο χρωστά στους ιδιώτες: τα ληξιπρόθεσμα χρέη του προς τον ιδιωτικό τομέα αυξάνονται αντί να μειώνονται και πλέον ξεπερνούν τα 7 δισ. ευρώ, ξαναπιάνοντας τα ιστορικά υψηλά του 2012. Οι ιδιώτες χρωστούν στο Δημόσιο: οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των ιδιωτών, που πριν δύο χρόνια αυξάνονταν με ρυθμό περίπου 600 εκατ. ευρώ το μήνα και πέρυσι με ρυθμό 1 δισ. ευρώ το μήνα, πλέον αυξάνονται με ρυθμό 1,5 δισ. ευρώ το μήνα! Οι ιδιώτες χρωστούν στις τράπεζες: πάνω από 110 δισ. ευρώ είναι τα «κόκκινα» δάνεια! Οι ιδιώτες χρωστούν μεταξύ τους: οι μεταχρονολογημένες επιταγές έχουν γίνει «φάμπρικα» εξαιτίας του χαμηλού τζίρου και των προβλημάτων ρευστότητας που γιγαντώνονται. Σε αυτή την αλυσίδα όπου όλοι χρωστούν σε όλους όλο και περισσότερα, άρχισαν ήδη να πέφτουν ηχηρά «κανόνια» (Mega, Μαρινόπουλος, Μαμιδάκης και έπεται συνέχεια), απειλώντας να ενεργοποιήσουν το μηχανισμό έκρηξης του ιδιωτικού χρέους.

4. Η συγκυρία των αλλαγών στις ελληνικές τράπεζες (δέσμευση για άμεση διαχείριση των «κόκκινων» δανείων και ιδιαίτερα των επιχειρηματικών, νέες διοικήσεις υπό τον έλεγχο των ξένων funds και των δανειστών) περισσότερο απειλεί την έκρηξη του μηχανισμού του ιδιωτικού χρέους παρά την απομακρύνει. Το «πάρτι» με τις αναχρηματοδοτήσεις παλιών δανείων τελειώνει, τα προβλήματα ρευστότητας των επιχειρήσεων επιδεινώνονται, η μαζική εκκαθάριση «κόκκινων» επιχειρηματικών δανείων ξεκινά, φέρνοντας νέα «κανόνια»: εκκαθάριση εν λειτουργία ή και σκέτη εκκαθάριση.

5. Το τεχνικό μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση με τους δανειστές έχει σκληρές δεσμεύσεις για την αποπληρωμή των χρεών του Δημοσίου προς τους ιδιώτες, καταστρέφοντας το «μηχανισμό» μέσω του οποίου η κυβέρνηση σώζει τα προσχήματα για το πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτό σημαίνει ότι η επίτευξη του στόχου για το πρωτογενές πλεόνασμα πρέπει να στηριχτεί στην επίτευξη των στόχων για τα έσοδα. Έρχεται λοιπόν η ώρα να καταρρεύσει η φόρμουλα που η κυβέρνηση επέλεξε στο πλαίσιο του τρίτου μνημονίου: η στήριξη των στόχων του στην τρομακτική αύξηση των φόρων – παρά το πρωτοφανές κύμα μέτρων αναγκαστικής είσπραξης με κατασχέσεις καταθέσεων, ακινήτων κ.λπ.

6. Η επόμενη αξιολόγηση με βασικό μενού τα εργασιακά (μαζικές απολύσεις, συνδικαλιστικός νόμος κ.λπ., πιθανότατα νέα μείωση του κατώτατου μισθού, κατάργηση επιδομάτων, τριετιών κ.λπ.) θα ανοίξει ένα νέο «μέτωπο» με την κοινωνία αλλά και με τα συνδικάτα, ακριβώς σε μια περίοδο που το κλίμα στην κοινωνία θα αρχίσει να βαραίνει: μας περιμένει λοιπόν ένα «καυτό» φθινόπωρο και ένας βαρύς χειμώνας.

Μπορεί κανείς βεβαίως να πιστεύει στα θαύματα, και να ελπίζει ότι, παρ’ όλα αυτά, ο τυχερός Αλέξης Τσίπρας ή και το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, θα ξαναπέσουν από την Ακρόπολη και θα σταθούν όρθιοι, βρίσκοντας μάλιστα και πορτοφόλι – μια νέα στήριξη ή χρηματοδότηση. Όσοι πιστεύουν στα θαύματα, ας ανάψουν μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι του Αλέξη στην Παναγιά της Τήνου. Οι υπόλοιποι όμως οφείλουμε να σκεφτούμε με βάση τη λογική. Και η λογική λέει ότι μια νέα υποτροπή με νέα επεισόδια κρίσης μας περιμένουν – οσονούπω! Και στις συνθήκες που η ΕΕ κλυδωνίζεται, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τι θα σημαίνει μια νέα υποτροπή της ελληνικής κρίσης και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει να επανέλθουν όχι σαν φόβητρο αλλά σαν ωμός ρεαλισμός τα σενάρια για συμφωνημένο – «προσωρινό» Grexit.

Πάμε λοιπόν πλησίστιοι για μια νέα σύγκρουση με το «παγόβουνο». Και μόνο υπ’ αυτό το πρίσμα έχει κάποιο νόημα να εξεταστούν και ερμηνευτούν όσα γίνονται τελευταία στην πολιτική σκηνή και γενικότερα το σύστημα εξουσίας. Στην πραγματικότητα, όλοι προετοιμάζονται για τη σύγκρουση με το «παγόβουνο». Αλλά -φευ!- όλοι προετοιμάζονται όχι με κριτήριο να σωθεί το «καράβι», αλλά με κριτήριο ποιος θα διαφεντεύει τα ενδιαιτήματα, τα μπαρ και τις πισίνες της πρώτης θέσης. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη γι’ αυτό, από τις περιπέτειες της υπόθεσης του εκλογικού νόμου: η προσπάθεια της κυβέρνησης να βρει τους 200 βουλευτές για να ισχύσουν από τις επόμενες εκλογές η κατάργηση του μπόνους και το αναλογικότερο εκλογικό σύστημα δεν «κολλάει» παρά μόνο σε μία εκτίμηση: ότι σύντομα θα συγκρουστούμε με το «παγόβουνο», ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα μακροημερεύσει, ότι πιθανότατα θα πάμε σε εκλογές που η συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ θα χάσει και ότι θα πρέπει να αποτραπεί ο σχηματισμός κυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Όλα αυτά όμως για ποιο σκοπό; Για να υπάρξει ακυβερνησία; Όχι ασφαλώς. Ο στόχος είναι διαφανής: ο «μεγάλος συνασπισμός», με τους ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να μένουν στο παιχνίδι της εξουσίας, διατηρώντας τα ερείσματα και το ρόλο τους.

Όταν όμως πάμε για σύγκρουση με το «παγόβουνο» και όλοι έχουν στο μυαλό τους τη νομή και ανακατανομή της πολιτικής και επιχειρηματικής εξουσίας και όχι τη σωτηρία του «καραβιού», τότε το «ναυάγιο» είναι προδιαγεγραμμένο…

Πηγή RizopoulosPOst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Αυτή η κυβέρνηση των αναρχοάπλυτων γιαλαντζί αριστερών, έχει βάλει σκοπό να διαλύσει συθέμελα την Ελλάδα.
Από τη στιγμή που εκποιεί τη χώρα στους Γερμανούς και φτωχοποιεί όλες τις κοινωνικές τάξεις του λαού μας, είναι επόμενο να φθίνει καθημερινώς στην αποδοχή των πολιτών. Και από τη στιγμή που σε όλες τις μετρήσεις υπολείπεται δραματικά της ΝΔ, εν μέσω του θέρους, αποφάσισε να αλλάξει τον εκλογικό Νόμο, γιατί τάχατες η “απλή αναλογική” ήταν διαχρονικός, διακαής πόθος και στόχος της “αριστεράς”.
Κατ΄ αυτόν τον τρόπο θα δημιουργήσει ένα καθεστώς ακυβερνησίας στην Ελλάδα, από τη στιγμή που το πρώτο κόμμα για να σχηματίσει κυβέρνηση θα πρέπει να συνεργαστεί με τέσσερα ή και πέντε κόμματα. Έτσι, θα οδηγούμαστε σε συνεχείς εκλογές, από τη στιγμή που μια τέτοια κυβέρνηση δεν θα μπορεί ποτέ να μακροημερεύσει.
Οσονούπω, αυτό θα αποβεί, εκτός των άλλων και εις βάρος των εθνικών μας θεμάτων, που απαιτούν σταθερή κυβέρνηση, η οποία θα μπορεί να αντιμετωπίσει όλες τις προκλήσεις του μέλλοντος. Οι οποίες είναι ήδη πολλές, μετά το BREXIT και τις εκλογές που έρχονται στις ΗΠΑ την 8η Νοεμβρίου 2016.

Ένας εγκληματικός εκλογικός Νόμος

Αυτόν τον εκλογικό Νόμο θα τον καταψηφίσει η Αξιωματική Αντιπολίτευση της ΝΔ και το “Ποτάμι”. Το ΠΑΣΟΚ αμφιταλαντεύεται, αφού ναι μεν συμφωνεί στην καθιέρωση ψήφου στα 17, στην κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, αλλά προτείνει και ζητάει να συμπεριληφθεί μπόνους στο πρώτο κόμμα 25-30 έδρες στην περίπτωση που το ποσοστό του πρώτου κόμματος, θα υπερβαίνει το 42% και ζητάει επίσης να γίνει κατάτμηση των μεγάλων περιφερειών, που δεν συμπεριλαμβάνεται στο νομοσχέδιο.
Το ΚΚΕ συμφωνεί σε όλα, αλλά απαιτεί για να ψηφίσει το νομοσχέδιο η κοινοβουλευτική του ομάδα, να καταργηθεί το όριο του 3% της εισόδου ενός κόμματος στη Βουλή.
ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα ψηφίσουν θετικά και η “Χρυσή Αυγή” θα είναι ο ρυθμιστής, αφού το όριο των 200 εδρών που απαιτούνται, φαντάζει δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο.
Εν τούτοις, για άλλη μια φορά εκφράζω την άποψη, ότι εάν ψηφισθεί η αλλαγή του εκλογικού Νόμου, θα είναι μια καταστροφική εξέλιξη για την Πατρίδα μας.
Άλλωστε, αυτό επιδιώκουν και οι δανειστές – τοκογλύφοι “εταίροι” μας, προκειμένου να δυναμώσουν την εξάρτησή τους, απέναντί μας.

Η Νέα Δημοκρατία μπανιαρίζεται

Πρόσφατη δημοσκόπηση που έγινε, ανάδειξε ότι 8 στους 10 Έλληνες δεν θα κάνουν φέτος διακοπές. Και πως να γίνει διαφορετικά, όταν η ανεργία καλπάζει στα ύψη, όταν περικόπτονται μισθοί και συντάξεις, όταν καθημερινά νέοι φόροι πνίγουν τα νοικοκυριά και νέα λουκέτα μπαίνουν σε μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις (βλ. Πχ Μαρινόπουλος).
Σ΄ αυτό το τοπίο οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψάχνουν να βρουν τις 200 ψήφους. Από την άλλη μεριά, ενώ ο Πρόεδρος της ΝΔ βρίσκεται στο Λονδίνο για επαφές, οι πρωτοκλασάτοι Βουλευτές της ΝΔ απολαμβάνουν τα μπανάκια τους, στο “φτωχό” νησί της Μυκόνου. Δηλώνοντας με τη χλιδάτη τους ζωή και τις “βόλτες” με τα κότερα φίλων τους επιχειρηματιών, το πόσο μακριά βρίσκονται από τον πενόμενο και δυστυχούντα ελληνικό λαό. Όπως, ο Άδωνις Γεωργιάδης και η τηλεπερσόνα σύζυγός του. Έτσι, παιδιά! Στην υγειά των κορόιδων!!

Τσουνάμι στην ΕΕ από το BREXIT

Έτσι, ενώ η ελληνική κυβέρνηση περί άλλων τυρβάζει, στην τρικλίζουσα ΕΕ. Συντελείται σεισμός με ντόμινο αποχωρήσεων χωρών του Συνασπισμού (όπως επί 4 χρόνια ισχυρίζομαι).
Μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, πολλές χώρες της ΕΕ διατυπώνουν τη διάθεση για διενέργεια δημοψηφίσματος προκειμένου να αποφασίσουν οι λαοί τους για την παραμονή ή την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Την αρχή κάνει η Ουγγαρία, η οποία στις 2 Οκτωβρίου στήνει κάλπες με συγκεκριμένο ερώτημα: “Θέλετε να έχει το δικαίωμα η ΕΕ να υπαγορεύει την υποχρεωτική εγκατάσταση μη Ούγγρων υπηκόων στην Ουγγαρία χωρίς τη συγκατάθεση του Κοινοβουλίου της;”.
Βέβαια, μπορεί το δημοψήφισμα να αφορά το λαθρομεταναστευτικό ζήτημα, αλλά επί της ουσίας στρέφεται κατά αποφάσεων της ΕΕ, και θα δημιουργήσει το θετικό αποτέλεσμά του, προαπαιτούμενο πιθανής αποχώρησης της Ουγγαρίας από τον Ευρωπαϊκό Συνασπισμό.
Ταυτόχρονα, στην Ιταλία τον Οκτώβριο θα έχουμε δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος και αυτό προϋποθέτει ανατροπές, από τη στιγμή που στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές στην Ιταλία, “κάλπασε” το κόμμα των “5 αστέρων” του Πέπε Γκρίλο, κερδίζοντας τους δήμους της Ρώμης και του Τορίνου.
Αν συνυπολογίσουμε και την ροπή των άλλων λαών της ΕΕ, που η άνοδος των Ευρω-σκεπτικιστών είναι εμφανής και επιζητούν την απεξάρτησή τους από την ΕΕ, αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι, οι εξελίξεις που έρχονται, είναι ραγδαίες.

Απούσα από το διεθνές γίγνεσθαι η κυβέρνηση

Ενώ λοιπόν, τα πάντα αλλάζουν, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ είναι έξω από το διεθνές παιχνίδι. Είναι ουραγός των διεθνών εξελίξεων. Αρνείται να τις παρακολουθήσει και ασχολείται με εκλογικούς νόμους και διάφορες άλλες ανοησίες.
Ένας πολιτικός ο οποίος ηγείται μιας χώρας πρέπει να γνωρίζει να κάνει πολιτικούς και διπλωματικούς ελιγμούς.
Όπως, η Τουρκία, που μετά το BREXIT είδε ότι οι ισορροπίες αλλάζουν στη γεωπολιτική σκακιέρα, ο Ερντογάν ήταν απομονωμένος από Ρωσία, ΗΠΑ, Ισραήλ και έπρεπε να κάνει διπλωματικό ελιγμό.
Έτσι, μπροστά στο συμφέρον της χώρας του, ο υπερεγωιστής Σουλτάνος της Τουρκίας, αποφάσισε να αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τη Ρωσία, ζητώντας συγνώμη από τον Πούτιν για την κατάρριψη του ρωσικού αεροπλάνου, του περασμένου Νοεμβρίου. Και όπως όλα δείχνουν, τείνει να αποκαταστήσει τις διμερείς σχέσεις της χώρας του με τη Ρωσία.
Αντίθετα, ο Έλληνας Πρωθυπουργός υποκύπτει καθημερινά στις υστερικές απαιτήσεις των “εταίρων” μας και αντίθετα από τον Ερντογάν, κάνει τη μια κολοτούμπα μετά την άλλη, προδίδοντας τον ίδιο του τον εαυτό, που άλλος έδειχνε πως είναι και άλλος τελικά είναι.

Οι εκλογές στις ΗΠΑ θα ανατρέψουν τα δεδομένα

Μέχρι τις Προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ την 8η Νοεμβρίου 2016, πολλά θα έχουν αλλάξει. Η παγκόσμια “υπερταχεία” τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και από ότι δείχνουν τα πράγματα δεν σταματά στην στάση Ελλάδα. Γιατί, έχουμε πολιτικό προσωπικό – κυβέρνηση και αντιπολίτευση – κατώτερο των περιστάσεων.
Εμείς, πολιτικά κόμματα και λαός, αρνούμαστε να παρακολουθήσουμε τα παγκόσμια γεγονότα.

Ο Τραμπ θα τελειώσει την Παγκοσμιοποίηση

Αυτές οι εκλογές στις ΗΠΑ έχουν πολύ μεγάλη Παγκόσμια σημασία. Ιδιαίτερα για την Ελλάδα. Όπου θα συγκρουσθούν η Χίλαρυ Κλίντον και ο Ντόναλντ Τραμπ.
Η Χίλαρυ Κλίντον, με την οποία θα ολοκληρωθεί η Παγκοσμιοποίηση στον Πλανήτη. Που είναι η εκπρόσωπος του Ρότσιλντ, του Σόρος, του Κίσινγκερ και του Ροκφέλερ.
Η πολιτικός, που είναι θιασώτης των μικρών άσπονδων κρατών, υπέρ του πλάνου “διαμελισμός όπως της Γιουγκοσλαβίας”. Η Αμερικανίδα πολιτικός που λατρεύεται από Αλβανούς και Τούρκους (έχουμε αναφερθεί).
Αντίθετα, ο Ντόναλντ Τραμπ, δηλώνει συνεχώς ότι δεν έχει να χωρίσει τίποτε με τη Ρωσία. Δηλώνει ότι, “θέλει ένα άλλο επίπεδο σχέσεων, στενότερων και βαθύτερων με τη Ρωσία”. Φιλοφρονήσεις, τις οποίες ανταποδίδει ο Βλαντιμίρ Πούτιν, σε κάθε ευκαιρία.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, όπως και ο Πούτιν πιστεύουν στην εδαφική ακεραιότητα των κρατών. Η εκλογή Τραμπ θα δώσει οξυγόνο ζωής στην Πατρίδα μας. Η εκλογή Κλίντον θα ισοδυναμεί με ολική καταστροφή της Ελλάδος.

Επικοινωνία με τον συντάκτη
egerssi@otenet.gr




Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κωνσταντίνος Μανίκας
Οικονομολόγος-Ψυχολόγος


Διαχρονικά ο εκλογικός νόμος υπήρξε ένα εργαλείο χειραγώγησης των πολιτικών εξελίξεων. Άλλη περισσότερο κι άλλη λιγότερο, σχεδόν κάθε κυβέρνηση προσπάθησε να προσαρμόσει τον εκλογικό νόμο στις επερχόμενες εκλογικές επιδόσεις της εισάγοντας ρυθμίσεις που είτε ενίσχυαν την δεδομένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία της, είτε περιόριζαν την αντίστοιχη δυναμική στον αντίπαλο χώρο όταν αυτός αποκτούσε την πρωτοκαθεδρία.

Αυτό όμως που συμβαίνει με την σημερινή κυβέρνηση ξεπερνά και τις πιο ευφάνταστες δολοπλοκίες άλλων εποχών. Με πρόσχημα την ιδεολογική συνέπεια (το πιο σύντομο, σύγχρονο ανέκδοτο!) ο ΣΥΡΙΖΑ προωθεί την ψήφιση της απλής αναλογικής με έναν διπλό στόχο που μετατρέπει τον εκλογικό νόμο σε βολική μαριονέτα των μικροπολιτικών επιδιώξεων του.

Από την μια, είναι προφανές ότι προσβλέπει στον κατακερματισμό της ψήφου ώστε η συγκρότηση κυβέρνησης να αποτελεί μια δυσεπίλυτη εξίσωση. Κι αυτό γιατί θεωρεί, κι όχι άδικα, ότι η έλλειψη ηγεμονικής θέσης από οποιοδήποτε κόμμα ενισχύει τις αποσχιστικές τάσεις και δίνει λαβή για την εκδήλωση των αρχομανών διαθέσεις κάθε στελέχους.

Συνυπολογίζει μάλιστα το γεγονός ότι η σχεδόν μόνιμη κεντροαριστερή κοινωνική πλειοψηφία διαθέτει πιο έντονα την φιλοσοφία της συνεργασίας σε αντίθεση με την κεντροδεξιά όπου οι προσωπικές διαφορές παίζουν δυσανάλογα μεγάλο ρόλο στις πολιτικές επιλογές. Ελπίζει έτσι, ότι οι προοπτικές συγκρότησης κυβέρνησης με κορμό τον ίδιο είναι μεγαλύτερες από ότι με την βασικό πυλώνα ΝΔ, ακόμη κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ περάσει στην δεύτερη θέση.

Από την άλλη, επενδύει στον παραγκωνισμό και την πίεση των κεντροαριστερών δυνάμεων τόσο λόγω της υποκριτικής μη υποστήριξης της απλής αναλογικής αλλά και της αδυναμίας των κομμάτων του χώρου να συγκροτήσουν έναν ισχυρό εναλλακτικό πόλο. Με την απλή αναλογική αυτοί οι σχηματισμοί θα βρεθούν στο δίλημμα στήριξης της ΝΔ (με αποτέλεσμα την περαιτέρω συρρίκνωση όπως συνέβη με το ΠΑΣΟΚ) ή την σύμπλευση και τελικά την μερική απορρόφηση τους από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Όλα αυτά βέβαια προσκρούουν σε δυο απρόβλεπτους παράγοντες. Τις διαβρωτικές δυνάμεις που πιθανότατα θα δημιουργηθούν και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (αν και η πρωτόγνωρη εμπειρία διαχείρισης της εξουσίας λειτουργεί ακόμη ως συγκολλητική ουσία) καθώς και την εκπεφρασμένη βούληση των Ελλήνων για σταθερές, όχι υποχρεωτικά μονοκομματικές, κυβερνήσεις κάτι που η ανάγκη σύμπλευσης 4 ή 5 κομμάτων καθιστά αποτρεπτικό.

Έχει αποδειχτεί επανειλημμένα ότι τα πολιτικά σχέδια επί χάρτου ανατρέπονται από απρόβλεπτα κοινωνικά ρεύματα. Κι αυτό που αδυνατεί να αξιολογήσει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι την αντίθεση του Έλληνα στην αστάθεια και την ανασφάλεια που μπορεί να τον οδηγήσει σε ανατροπές της εκλογικής συμπεριφοράς του ικανές να ακυρώσουν σημαντικό μέρος του κυβερνητικού σχεδιασμού. Οι μαριονέτες παίρνουν καμιά φορά αναπάντεχα σάρκα και οστά και εκδικούνται τους εκμεταλλευτές τους…

Πηγή RizopoulosPost


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η απόφαση των Βρετανών βρήκε απροετοίμαστες τις αγορές και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Και τώρα τι... αναρωτιούνται οι πάντες. Oμολογείται από τους πάντες βέβαια ότι η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Οι ελίτ των Γερμανών οικονομολόγων φαίνεται πως έχει ήδη μια σχεδόν σαφή ιδέα του τι πρέπει να γίνει.

Σύμφωνα με έρευνα της εταιρείας στρατηγικών συμβούλων «Leaders Parliament» και του δημοσιογραφικού ομίλου στον οποίο ανήκει η εφημερίδα «Die Welt», το 52% των ερωτηθέντων τάσσεται υπέρ της Ε.Ε. των δύο ταχυτήτων. Εάν δεν θέλουν και οι 27 άλλες χώρες μέλη να ακολουθήσουν σημαντικές αποφάσεις, τότε θα πρέπει ορισμένες ισχυρές, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, να προχωρήσουν.

Μόνο το 10% των κορυφαίων οικονομολόγων της Γερμανίας υποστηρίζει γενικώς την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Περισσότερη επιρροή των Βρυξελλών δεν αποτελεί για τους ερωτηθέντες ιδιαίτερα ελκυστική προοπτική. Παράλληλα όμως απορρίπτεται από τη μεγάλη πλειοψηφία και η επιστροφή στα εθνικά κράτη. Μόνο το 30% θα ενθουσίαζε μια τέτοια ιδέα.

Προφανώς, η οικονομική ελίτ της Γερμανίας έχει διακρίνει τον κίνδυνο ότι «περισσότερες» Βρυξέλλες ή πάρα πολύς εθνικισμός καταστρέφουν εξίσου την ευρωπαϊκή ιδέα. Το σίγουρο είναι όμως ότι θέλουν να σωθεί πάση θυσία το οικοδόμημα της Ευρώπης. Και ως τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο θεωρούν τις ευέλικτες διοικητικές δομές, οι οποίες να δίνουν το αίσθημα της ευημερίας.

Η βασική ιδέα τους δεν είναι καινούργια. Κάτι παρόμοιο έγινε με τη συνθήκη Σένγκεν το 1985 με την οποία οι χώρες του Μπενελούξ (Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο), η Γαλλία και η Γερμανία συμφώνησαν μεταξύ τους την κατάργηση των ελέγχων στα σύνορα και πολλές άλλες χώρες ακολούθησαν αργότερα μέχρις ότου, το 1999, με την συνθήκη του Άμστερνταμ, η κατάργηση αυτή ενσωματώθηκε στο ευρωπαϊκό δίκαιο.

Επίσης, το 1994 ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε μιλήσει για την «πυρηνική Ευρώπη», για τις χώρες του πυρήνα της Ευρώπης εντός της Ε.Ε., δηλαδή τη Γερμανία, τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και το Λουξεμβούργο, οι οποίες μέσω της στενότερης συνεργασίας τους θα προωθούσαν το μεγάλο στόχο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Τον όρο είχε χρησιμοποιήσει πριν από 16 χρόνια και ο Γιόσκα Φίσερ σε ομιλία του εν όψει της διεύρυνσης προς ανατολάς, με την δημιουργία μιας ομάδας «ιδιαίτερα αποφασισμένων χωρών», με τη Γερμανία και τη Γαλλία σε ηγετικό ρόλο.

Αν το δει κανείς οικονομικά δεν μπορεί να έχει αντιρρήσεις για περισσότερη ευελιξία, διότι τα ευρωπαϊκά κράτη δεν είναι μόνο κοινωνικά και πολιτιστικά πολύ διαφορετικά. Πολύ διαφορετικά λειτουργούν επίσης οι οικονομίες και οι αγορές τους. Χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Φινλανδία και η Γερμανία είναι δύσκολα συγκρίσιμες. Η ιδέα της Ευρώπης των διαφορετικών ταχυτήτων λαμβάνει αυτό το γεγονός υπόψη και αν κάποιο αδύναμο κράτος καλύψει την απόσταση θα μπορούσε άνευ ετέρου / δίχως άλλο να ενταχθεί στην «ηγετική ομάδα».

Αυτά στη θεωρία, αλλά οι Βρυξέλλες σκέφτονται πολιτικά και με ευκολία δημιουργούν δεδομένα. Οικονομικές αλήθειες συχνά απωθούνται και υποτάσσονται στην πολιτική βούληση. Ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η εισαγωγή του ευρώ -παρά τις προειδοποιήσεις των οικονομολόγων- με καταστρεπτικές συνέπειες για ορισμένα κράτη.

Όποιος επιθυμεί τώρα μια στενότερη συνεργασία των προθύμων κρατών να προχωρήσουν διακινδυνεύει να συνενωθούν ξανά οικονομικά ανόμοιες χώρες. Ακόμα και οι χώρες κλειδιά της Ε.Ε. όπως η Γερμανία και η Γαλλία είναι οικονομικά εντελώς διαφορετικά οργανωμένες και επομένως έχουν και πολιτικά αποκλίνοντες στόχους.

Κορυφαίοι οικονομολόγοι γνωρίζουν αυτές τις πολιτικές ανασφάλειες, αλλά σκέφτονται ρεαλιστικά. Έτσι δεν μπορεί να βλάψει το γεγονός ότι λ.χ. η Goldman Sachs επιστρατεύει προσωπικότητες όπως ο πρώην πρόεδρος της Κομισιόν Μανουέλ Μπαρόζο, όπως επισημαίνει η Welt.

ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Δεν πρέπει να επιμένουμε (στα όρια του ψυχαναγκασμού) στο τι κάναμε στο χθες που μας οδήγησε στο τώρα, αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να προσεγγίσουμε το παρελθόν αντικειμενικά και με υψηλή διάθεση αυτοκριτικής, προκειμένου να εξάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα που θα μας οδηγήσουν στο τι πρέπει να κάνουμε σήμερα, τώρα, για να δημιουργήσουμε την οδό που θα μας οδηγήσει σε ένα καλύτερο αύριο.
Η πρόκληση, είναι ουσιαστική και όχι φαινομενική.

Έπειτα από την κατασπατάληση υπερπολύτιμου χρόνου κατά τη διάρκεια του οποίου εξανεμίστηκαν και οι τελευταίες ελπίδες από τα πολιτικά και νυν κυβερνώντα μηδενικής συνέπειας και ηθικής ανθρωπάρια, απαιτείται πλέον σήμερα να αποδράσουμε από τη λήθη και να ανακαλέσουμε τη μνήμη μας προκειμένου να καταλήξουμε τι θα κάνουμε, τι απαιτείται να κάνουμε, εάν θέλουμε να οργανώσουμε και να επιτύχουμε την δημιουργία βάσεων και αποφασιστικών δράσεων που θα λειτουργήσουν καταλυτικά στην σωτηρία μας και την απόδρασή μας μέσα από την φυλακή στην οποία σήμερα βρισκόμαστε...

Και ο επικείμενος αυτός αγώνας δεν είναι μόνο για την διάσωση της αξιοπρέπειας του καθενός μας.
Είναι για την επαναφορά στα αυτονόητα, είναι για την ψυχική και ηθική μας ισορροπία, είναι για την πρόοδο και όχι τον υποβιβασμό των φθαρμένων ή ξεχασμένων εκείνων πνευματικών αξιών που ανέδειξαν την πατρίδα μας, που κατέγραψαν άθλους μικρών ανθρώπων που έγραψαν ιστορία.

Ας ετοιμαστούμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε και να συνθλίψουμε εκείνους που μας έχουν προγράψει και που ήδη μας αντιμετωπίζουν ως "μιαρό έθνος".

Ας ετοιμαστούμε να ξαναγράψουμε ιστορία απέναντι σε εκείνους που καταγράφηκαν από την ιστορία με τα πλέον μελανά χρώματα.

Ας ετοιμαστούμε να αναδείξουμε με τους αγώνες μας τα μεγάλα, τα λαμπρά και τα ανείπωτα, σε εκείνους που ξεδιάντροπα επανέρχονται για να τα αμαυρώσουν...

Ας ετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε τους σύγχρονους εφιάλτες και τους εργοδότες τους, σε έναν αγώνα υπέρ πάντων...

Πηγή "Ετοιμαστείτε"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Η τράπεζα των σκανδάλων, την οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί έχουν χαρακτηρίσει ως εγκληματική συμμορία, φαίνεται πως είναι έτοιμη να καταρρεύσει

Οι οικονομικοί θάνατοι της Bear Stearns και της Lehman Brothers ήταν γρήγοροι, όπως συνήθως συμβαίνει στις Η.Π.Α. – όπου η χρεοκοπία είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό στα πλαίσια του καπιταλισμού (άρθρο), ενώ προτιμάται πάντοτε ένα οδυνηρό τέλος, παρά μία οδύνη δίχως τέλος, όμοια με αυτήν που βιώνουμε στην Ελλάδα.

Αντίθετα, η επερχόμενη κατάρρευση της Deutsche Bank, μετά από 147 χρόνια λειτουργίας της, είναι παρατεταμένη και επώδυνη – υπενθυμίζοντας πως κάποτε ανήκε στις μεγαλύτερες στον πλανήτη, συγκρινόμενη με τις Goldman Sachs, JP Morgan, Bank of America ή HSBC. Εν τούτοις, δεν κατάφερε ποτέ να ανακάμψει μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση – παρά το ότι ο διευθύνων σύμβουλος της το 2009 (J. Ackermann) είχε δηλώσει αλαζονικά πως είχε άφθονα κεφάλαια στη διάθεση της, οπότε ήταν ικανή να τα καταφέρει καλύτερα από τους ανταγωνιστές της.

Όπως αποδείχθηκε όμως, η τράπεζα των σκανδάλων έκρυβε ζημίες ύψους 12 δις $ από τα βιβλία της, για να αποφύγει τη διάσωση της από τη γερμανική κυβέρνηση – ενώ ένα μεγάλο μέρος των εσόδων της προερχόταν από τη χειραγώγηση των επιτοκίων Libor, όπου το ενδεχόμενο πρόστιμο είναι της τάξης των 2,5 δις $. Τελικά αναγκάσθηκε το 2013 να παραδεχθεί ότι, πραγματικά χρειάζεται νέα κεφάλαια – εκδίδοντας ομόλογα ύψους 3 δις € και δηλώνοντας πως θα απαιτηθούν ακόμη περισσότερα.

Στη συνέχεια αύξησε τα κεφάλαια της κατά 1,5 δις €, καθώς επίσης κατά 8 δις € (πηγή), άλλαζε συνεχώς διοικητικά στελέχη, ενώ παράλληλα ευρίσκεται σε εξέλιξη η μείωση του προσωπικού της κατά 9.000 άτομα –  καθώς επίσης η διακοπή των εργασιών της σε δέκα χώρες, έτσι ώστε να εξυγιανθεί.

Φτάνοντας τώρα στο 2016, ανήγγειλε ζημίες ρεκόρ για το 2015, ύψους 6,8 δις € – οπότε αναγκάσθηκε να δηλώσει πως είναι φερέγγυα, όπως κάποτε είχε αναγκασθεί να κάνει η Lehman Brothers. Όταν όμως οι επενδυτές διαπίστωσαν πως ανάλογες δηλώσεις έκανε και ο Γερμανός υπουργός οικονομικών, συμπέραναν αμέσως πως η οικονομική της κατάσταση δεν είναι καθόλου καλή – πουλώντας όσο το δυνατόν μετοχές και ομόλογα της, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι τιμές τους.

Λίγο αργότερα, το Μάιο του 2016, η Berenberg Bank προειδοποίησε πως η περιπέτεια της εγκληματικής συμμορίας μπορεί να είναι ανυπέρβλητη, σημειώνοντας πως είναι εκτεθειμένη σε παράγωγα 40 φορές περισσότερα από τα κεφάλαια της – ενώ στις αρχές του Ιουνίου δύο πρώην στελέχη της κατηγορήθηκαν από τις Η.Π.Α. για συμμετοχή στην απάτη των επιτοκίων.

Κάτι ανάλογο ανακοίνωσαν επίσης οι αρχές της Μ. Βρετανίας, αναφέροντας πως συμμετείχαν τουλάχιστον 29 στελέχη της στην απάτη – ενώ το BREXIT ήταν καταστροφικό για την τράπεζα, αφού το 19% των εσόδων της προέρχονται από το Ηνωμένο Βασίλειο. Αμέσως μετά (29.06) το ΔΝΤ προειδοποίησε πως είναι υπερβολικά εκτεθειμένη σε «συστημικούς κινδύνους» – ενώ η Fed, μία ημέρα αργότερα, δήλωσε πως δεν περνάει τα τεστ αντοχής, λόγω κακής διαχείρισης των κινδύνων και κακού οικονομικού σχεδιασμού.

Η επική πορεία της Deutsche Bank προς την καταστροφή φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί – όπου η τιμή της μετοχής της, από 152,28 $ το 2007 κατέρρευσε στα 12,60 $, με πολλούς επενδυτές, μεταξύ των οποίων ο G. Soros, να στοιχηματίζουν στη χρεοκοπία της (108 εκ. $, πηγή).


Ολοκληρώνοντας, αυτό που οφείλει να αναρωτηθεί κανείς είναι το τι θα συμβεί με τα παράγωγα που κατέχει, αξίας πάνω από 50 τρις €, εάν τυχόν χρεοκοπήσει η τράπεζα – ενώ ακόμη και αν εθνικοποιηθεί (αφού είναι απίθανο να εξαγορασθεί έχοντας πάνω από 6.000 δικαστικές διώξεις εναντίον της και τόσο μεγάλα προβλήματα), το ποσόν είναι τέτοιο (20 φορές το ΑΕΠ της χώρας) που δεν είναι δυνατόν να «ελεγχθεί» από το γερμανικό δημόσιο.

Υποθέτουμε δε πως κανένας επενδυτής δεν θα θελήσει να συμμετέχει σε μία επόμενη αύξηση κεφαλαίου, την οποία θα έχει σύντομα ανάγκη η τράπεζα – ενώ, με βάση την ευρωπαϊκή νομοθεσία, της διάσωσης της θα πρέπει να προηγηθούν οι μέτοχοι, οι ομολογιούχοι και οι καταθέτες. Ως εκ τούτου, προβλέπονται μεγάλες αναταραχές αφού, όσο πειθαρχημένοι και αν είναι οι Γερμανοί, δεν πρόκειται να συμπεριφερθούν με κατανόηση, όταν χάσουν τα χρήματα τους.

Analyst Team
Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το προεκλογικό δημοψήφισμα του Τσίπρα
και η απάτη του περήφανου «ΟΧΙ»

Του Νικόλα Δημητριάδη  

Έκλεισε ένας χρόνος από το προεκλογικό δημοψήφισμα του Τσίπρα. Έναν χρόνο πριν, το 62% των πολιτών που προσήλθαν στις κάλπες, άκουσε την κυβέρνησή του και αρνήθηκε να αποδεχτεί τα δύο έγγραφα που κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25/6/2015, δηλαδή το «Reforms for the completion of the Current Program and Beyond» (Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού) και το «Preliminary Debt sustainability analysis» (προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους). Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και ειπώθηκαν πολλά. Για την «κωλοτούμπα» του Τσίπρα και το τρίτο μνημόνιο, για τα capital control (που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, καθώς δεν σχετίζονται με το λεγόμενο «bank run», αλλά είναι μια άσχετη απόφαση που πήρε πραξικοπηματικά ένα πρωινό ο Στουρνάρας), για τους «μενουμευρωπαίους» και τους «δεθελαμαλλαμενουμευρωπαίους» και άλλα πολλά.

Πάντως, το μόνο πράγμα στο οποίο δεν έχουν δίκιο οι επικριτές του Σύριζα είναι η περίφημη… «κωλοτούμπα». Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε καμία κωλοτούμπα: ο Τσίπρας ήταν σαφής: Το «ΟΧΙ» δεν σήμαινε σε καμία περίπτωση ρήξη με τους δανειστές. Η συμφωνία (δηλαδή το μνημόνιο) θα γινόταν ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Ο σκοπός του δημοψηφίσματος ήταν να χρησιμοποιηθεί ως όπλο κατά τη διαπραγμάτευση, ώστε να καταφέρει η κυβέρνηση να κλείσει μια πιο συμφέρουσα συμφωνία (δηλαδή μνημόνιο). Αυτά τα επαναλάμβαναν διαρκώς τα μέλη της κυβέρνησης, σε κάθε ευκαιρία. Δεν μπορεί, λοιπόν, να τους κατηγορήσει κανείς για κωλοτούμπα. Το μόνο που μπορούμε να τους ψέξουμε, ίσως, είναι ότι δεν τα καταφέρανε στη διαπραγμάτευση. Από την άλλη, βέβαια, υπήρχαν και οι διάφοροι καταστροφολόγοι, όπως η Τρέμη και ο Πρετεντέρης και ο Μπογδάνος που έλεγαν πράγματι ότι το «ΟΧΙ» ισοδυναμούσε με ρήξη. Αν πιστέψουμε αυτούς, τότε όντως υπήρξε κωλοτούμπα, διότι αντί για ρήξη ο Τσίπρας υπέγραψε μνημόνιο. Αλλά ποιος πιστεύει τα βοθροκάναλα της διαπλοκής, ε;

Θα μπορούσε βέβαια να υποθέσει κάποιος ότι τα πράγματα οδηγήθηκαν εκεί διότι, τελικά, το δημοψήφισμα δεν ήταν δα και κανά σπουδαίο διαπραγματευτικό χαρτί. Δεν βοήθησε την κυβέρνηση όσο φανταζόταν. Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει, επίσης, ότι η καταβαράθρωση της ελληνικής οικονομίας με τα capital control αποτέλεσε πολύ πιο ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί, στα χέρια των δανειστών αυτή τη φορά. Αλλά για να κάνουμε τέτοιες σκέψεις θα πρέπει πρώτα να έχουμε απεξαρτηθεί από την επικοινωνιακή τηλε-πολιτική. Θα πρέπει να αρχίσουμε να κρίνουμε τις κυβερνήσεις με βάση την πολιτική που εφαρμόζουν και όχι με βάση τις ατάκες των υπουργών τους και τις μπαρούφες των τηλεμαϊντανών τους.

Εν τέλει το δημοψήφισμα και τα capital controls είχαν έναν και  μοναδικό σκοπό: να υποχρεώσουν τους ψηφοφόρους του Τσίπρα να αποδεχθούν το μνημόνιο, χωρίς να έχουν τύψεις. Το πιστωτικό γεγονός (capital controls) λειτούργησε ως φόβητρο (κόφτε την πλάκα μάγκες, τα πράγματα είναι σοβαρά) ενώ το δημοψήφισμα λειτούργησε ως φύλλο συκής (τα βάλαμε με τα θηρία και πέσαμε αντρίκεια). Και κάπως έτσι, οι ζαλισμένοι από τις απανωτές σφαλιάρες ψηφοφόροι πήγαν τον Σεπτέμβρη και δώσανε στην κυβέρνηση λίγο ακόμα χρόνο ζωής.

Ο Σύριζα και οι Ανέλ, λοιπόν, αποφάσισαν συνειδητά να προκαλέσουν πιστωτικό γεγονός και να διαλύσουν ακόμα περισσότερο την οικονομία της χώρας, προκειμένου να διατηρηθούν στην εξουσία. Ήταν ένα ακόμα επικοινωνιακό τρυκ για να κερδηθούν οι εκλογές του Σεπτεμβρίου. Αυτό και τίποτε άλλο. Η μεγαλειώδης συγκέντρωση του ΟΧΙ, την προηγουμένη του δημοψηφίσματος ήταν απλώς μια προεκλογική συγκέντρωση των ΣΑΝΕΛ. Βέβαια, το επικοινωνιακό αυτό τρυκ κόστισε στη χώρα κάποια δισεκατομμυριάκια ευρώ, δηλαδή κόστισε, μεταξύ άλλων, κάποια λουκέτα σε μαγαζιά, κάποιες χιλιάδες άνεργους, κάποιες χιλιάδες οικογένειες που βρέθηκαν στον δρόμο. Αλλά δε βαριέσαι, με αυτά θα ασχολιόμαστε;. Άλλωστε… «και οι άλλοι τα ίδια θα έκαναν». Οπότε κομπλέ. Ας αράξουμε στις καρεκλίτσες μας, ας φάμε κανά φράγκο απ’ το δημόσιο ταμείο, ας διορίσουμε κανάν φίλο μας να τρώει κι αυτός  – έτσι, στην υγειά των κορόιδων.

Πέρα από τον Σύριζα, όμως, το δημοψήφισμα υπήρξε και το κύκνειο άσμα της μεταπολιτευτικής Αριστεράς. Η Αριστερά, εκούσα-άκουσα, στήριξε τον Σύριζα, και στην επιχείρηση κατάληψης της εξουσίας, και στην προεκλογική απάτη, και στη συνολική πολιτική αντίληψή του. Την ώρα του κυβερνητικού Βατερλώ, λοιπόν, το δημοψήφισμα εμφανίστηκε ως σανίδα σωτηρίας – μια ευκαιρία να αποστασιοποιηθεί η Αριστερά από τον Σύριζα και να διασωθεί από την επερχόμενη κατάρρευση. Ματαίως. Η ιδεολογική, κοινωνική και, εν τέλει, ταξική ταύτιση της μεταπολιτευτικής Αριστεράς με το καφενείο του Τσίπρα είναι πολύ πιο ισχυρή από μια πρόσκαιρη επικοινωνιακή μπαρούφα… Έτσι, ενώ χρησιμοποιήθηκε από τον Σύριζα ως –περίπου– κλακαδόρος, η Αριστερά επιμένει να υποδεικνύει το δημοψήφισμα ως κάποιο σπουδαίο, τάχα, αντιστασιακό γεγονός. Κατάπιε αμάσητο τον εκβιασμό του Τσίπρα και σήμερα, ένα χρόνο μετά, έχει μείνει να μας λιβανίζει με τη συμμετοχή της στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του «όχι» και το περήφανο επαναστατικό 62% (που με κάποιο μαγικό τρόπο, έναν μήνα μετά, έγινε… 2%).

Ανίκανη, λοιπόν, να κάνει την οποιαδήποτε αυτοκριτική, η μεταπολιτευτική Αριστερά ακολουθεί κατά πόδας τον Σύριζα στην επερχόμενη κατάρρευση. Σε αυτό μοιάζει και με πολλούς άλλους ψηφοφόρους των Σύριζα-Ανέλ: Μη μπορώντας να δεχθούν ότι εξαπατήθηκαν, μην αντέχοντας να παραδεχθούν ότι τους κορόιδεψαν και τους χρησιμοποίησαν με τον χειρότερο τρόπο, προτιμούν να κλείνουν τα μάτια στην πραγματικότητα και να στηρίζουν ακόμη την εγκληματική αυτή κυβέρνηση. Το μοναδικό τους επιχείρημα; Το εξής: «δηλαδή προτιμάς να έρθει ο Μητσοτάκης;». Δυστυχώς, με την πολιτική που εφαρμόζει ο Σύριζα, σπρώχνει τον ελληνικό λαό να κάνει ακριβώς αυτό: να προτιμήσει τον Μητσοτάκη. Και αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο…








Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Μεταφέρει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Το πρόσφατο Βρετανικό Δημοψήφισμα για BREXIT προφανώς έχει μπροστά του «μακρύ δρόμο» καθώς από χτες το βράδυ και σήμερα, ξημερώματα Δευτέρας 11ης Ιουλίου, κάνει τον γύρο των Βρετανικών και Διεθνών ΜΜΕ η επιστολή που υπογράφουν 1,000 γνωστοί Άγγλοι Νομικοί και απευθύνεται στον νυν Πρωθυπουργό κ David Cameron,

Η κεντρική θέση της επιστολή επικεντρώνεται σε έλλειψη πλαισίου Νομικής κάλυψης για την ενεργοποίηση του άρθρου 50 της Συνθήκης της Λισαβώνας που αφορά στην έξοδο μιας χώρας μέλους από την ΕΕ των 28 χωρών-μελών.

Συναφής με τη θέση αυτή των γνωστών Δικηγόρων είναι και η αναφορά τους στο γεγονός ότι παραμονές του Δημοψηφίσματος «ειπώθηκαν πολλά ψέματα και μισές αλήθειες» και ότι η ενεργοποίηση του άρθρου 50 και της «αποχώρησης» δεν διασφαλίζει αυτά που οι υποστηρικτές του BREXIT είχαν υποσχεθεί, ότι δηλαδή θα μπορέσει το Ηνωμένο Βασίλειο να διαπραγματευθεί όρους οικονομικών συναλλαγών με τους 27 της ΕΕ.

Ουσιαστικά η επιστολή των Νομικών χαρακτηρίζει το αποτέλεσμα του BREXIT απλά ως «συμβουλευτικό και ΟΧΙ δεσμευτικό για την Βρετανική Κυβέρνηση!...»

«Σκεφθείτε το πριν ενεργοποιήσετε το αποτέλεσμα με την ισχνή διαφορά 52%-48%» συνιστούν οι επιφανείς Βρετανοί Νομικοί εγείροντας και το ερώτημα «γιατί δεν είχε προκαταβολικά προσδιοριστεί και ένα συγκεκριμένο πλαφόν ψήφων για να ισχυροποιήσει το αποτέλεσμα;»

Τελικά, σύμφωνα με έναν από τους συν-υπογράφοντες πλέον γνωστούς «ειδικούς» σε Συνταγματικά θέματα και την κείμενη Ευρωπαϊκή Νομοθεσία, τον κ Aidan O’Neill, το Δημοψήφισμα απέδειξε με τα αποτελέσματά του ότι «δεν είμαστε ένα Ενωμένο Βασίλειο, αλλά ένα διαιρεμένο Κράτος»

Περισσότερα από το νέο αυτό «επεισόδιο» στο εξελισσόμενο Βρετανικό «σήριαλ» του BREXIT που αναστατώνει, εδώ:

http://news.sky.com/story/brexit-vote-not-legally-binding-say-lawyers-10498256
http://www.dailymail.co.uk/wires/pa/article-3684054/Brexit-vote-not-legally-binding-lawyers-claim.html
http://www.mirror.co.uk/news/uk-news/lawyers-claim-brexit-vote-not-8394713
http://www.ibtimes.co.uk/brexit-over-1000-barristers-sign-letter-saying-eu-referendum-vote-not-legally-binding-1569919
http://www.hl.co.uk/news/2016/7/11/brexit-vote-not-legally-binding-in-letter-signed-by-1000-lawyers



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Αποκαλυπτική Συνέντευξη του συγγραφέα, ερευνητή-δημοσιογράφου Γεωργίου Λεκάκη στο τηλεοπτικό κανάλι ART TV, στην εκπομπή «Μαρτυρίες», στις 29.6.2016.

Δείτε σε βίντεο τι αποκαλύπτει ο Γ. Λεκάκης για την Γερμανία, για το κατοχικό αναγκαστικό δάνειο, που ποτέ δεν μας ξεχρέωσε, τις ακάλυπτες επιταγές του Ναζιστικού καθεστώτος και πολλά πολλά άλλα.

Αποκαλύπτει ακόμη άγνωστα στοιχεία από την πολιτική ζωή της χώρας που πραγματικά προκαλούν. Αξίζει να την δείτε:



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Γράφει ο Κώστας Μαντατοφόρος

Στην εικόνα βλέπετε την φωτογραφία του κοντινού μέλλοντός μας.
Είναι αυτό που θα μας συμβεί όταν ξεκουμπιστούν οι σιχαμένοι.
Γιατί βέβαια καλή η θειά Θεανώ και τ' άλλα σούργελα του ΤΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό που έρχεται μετά δεν θά 'χει προηγούμενο!

Επέρχονται καλπάζοντας αστέρες εγνωσμένης μ@λακίας, αμορφωσιάς, κακοήθειας και ασημαντότητας.
Συνυπολογίζοντας δε πως στην διεύθυνση του τσίρκου θα βρίσκεται ένας Κούλης και στην υποδιεύθυνση ένας Μαλακούλης ή Μπουμπούκος, αντιλαμβανόμαστε ολοκάθαρα τόσο το γέλιο, αλλά προπαντός το κλάμα που έχει να πέσει.

Κοιτώντας την εικόνα και εικάζοντας πως πιθανόν βλέπουμε τους μελλοντικούς υπουργούς Παιδείας, Πολιτισμού και Εσωτερικών, μπορούμε χωρίς τύψεις να καταπιούμε καμιά εκατοστή κουτιά υπνωτικών, μπας και περάσουμε σε fast forward καμιά εικοσαριά χρόνια, μέχρι να τελειώσει την βάρδια της όλη αυτή η πολιτική, ηθική και διανοητική πλέμπα που ήδη μας περιτρυγυρίζει, καθώς κι εκείνη που ενσκήπτει πολυ σύντομα.

Η άλλη λύση είναι να σταματήσουμε να ψηφίζουμε καθάρματα, σούργελα, ηλίθιους, αγράμματους, απατεώνες και να στρέψουμε τα μάτια μας προς τα 'δω, προς την κοινωνία και τον λαό, όπου υπάρχουν, επιβιώνουν και δημιουργούν χιλιάδες άξιοι συμπολίτες, χιλιάδες φορές αξιότεροι από τα γελοία υποκείμενα που μας κυβέρνησαν, που μας κυβερνούν, και που φιλοδοξούν να μας κυβερνήσουν.

Είναι αδιανόητο να αφήνουμε μιά κλίκα μιά συμμορία 1000-2000 ανθρώπων(;) να ορίζει, να προβλέπει και τελικά να εξοντώνει τις τύχες μας.
Χέστε τον Φον-Σακάτη, τον Νταϊσελκάπως, και όλους αυτούς.
Πρόκειται για ανίσχυρα ανθρωπάκια αν είχαν να κάνουν με έναν λαό αποφασισμένο και με πραγματικούς Έλληνες λαϊκούς αν όχι ηγέτες, τουλάχιστον επικεφαλείς. 

''Τα σά εκ των σών'' είναι εδώ, μεταξύ σου λαέ και περιμένουν να υπηρετήσουν εσένα και την πατρίδα.
Γύρνα την πλάτη σου σε κάθε λογής προδότες, απατεώνες, και τιποτένιους καραγκιόζηδες. 

Είτε με απλή, είτε με απλούστερη, είτε με σύνθετη, είτε με χαζοχαρούμενη αναλογική, έχεις την δύναμη να αποτρέψεις το μέλλον που σου ετοιμάζουν και να φτιάξεις το δικό σου.

Απόφαση και απόφαση χρειάζονται!...

Πηγή "Ουδέν Σχόλιον"



Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Tων Caroline Binham Martin Arnold
Financial Times


H Deutsche Bank πέρασε δέκα δύσκολες ημέρες. Την περασμένη εβδομάδα, μια από τις θυγατρικές της στις ΗΠΑ απέτυχε για δεύτερη συνεχή χρόνια στα stress tests της Fed.

Πριν από επτά ημέρες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο την χαρακτήρισε τον «πιο σημαντικό καθαρό συνεισφορέα στα συστημικά ρίσκα» από όλες τις τράπεζες στον κόσμο.

Την Παρασκευή, η μετοχή της – η οποία έχει έντονες διακυμάνσεις όλη τη χρονιά – υποχώρησε σε ιστορικό χαμηλό. Αν και ανέκαμψε, κλείνοντας την συνεδρίαση με άνοδο 3%, στα 11,76 ευρώ, η πτώση σημαίνει πως η χρηματιστηριακή αξία της μεγαλύτερης τράπεζας της Γερμανίας έχασε σχεδόν το 50% το 2016 και τώρα αντιστοιχεί σε λιγότερο από το ένα τρίτο της λογιστικής αξίας του ενεργητικού της.

Mε το Brexit να προστίθεται στις ανησυχίες για την επιβράδυνση της ανάπτυξης και τα χαμηλά επιτόκια, η Deutsche δεν είναι η μοναδική τράπεζα που έχει δει την μετοχή της να καταρρέει. Η μετοχή της UniCredit έχει διολισθήσει πάνω από 60% φέτος, της Credit Suisse έχει μειωθεί στο μισό, ενώ της Barclays έχει υποχωρήσει πάνω από 30%. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, οι μετοχές των μεγάλων ευρωπαϊκών τραπεζών κινούνται από τα μέσα του 2010 σε επίπεδα χαμηλότερα της λογιστικής αξίας.

Σε κάθε περίπτωση, η κατρακύλα της μετοχής της Deutsche Bank αντανακλά τον εντυπωσιακό κατήφορο μιας τράπεζας που βρισκόταν σταθερά μεταξύ των τριών κορυφαίων επενδυτικών τραπεζών την περίοδο 2008-2014, σύμφωνα με στοιχεία της Coalition. Tην περασμένη χρονιά, υποχώρησε στην πέμπτη θέση, εγείροντας ερωτήματα για την στρατηγική της.

Τις τελευταίες ημέρες, είναι το τμήμα συναλλαγών της τράπεζας που έχει βρεθεί στο επίκεντρο. Την Τετάρτη, ο Ιταλός πρωθυπουργός, Ματέο Ρέντσι, υποστήριξε – σε μια παρέμβαση που πολλοί ερμήνευσαν ως επίθεση στην Deutsche Bank – ότι οι προβληματικές ιταλικές τράπεζες αποτελούν μικρότερη ανησυχία από ότι το «ζήτημα των παραγώγων σε άλλες τράπεζες, μεγάλες τράπεζες».

Ανάλογα σχόλια έχουν κάνει και στελέχη ανταγωνιστικών τραπεζών, προκαλώντας ανησυχία για το μεγάλο απόθεμα της Deutsche Bank σε στοιχεία ενεργητικού «επιπέδου τρία», τα οποία είναι τόσο δύσκολο να ρευστοποιηθούν που δεν μπορούν να αποτιμηθούν με βάση τις τιμές στην αγορά.

Στο τέλος Μαρτίου, η εύλογη αξία (fair value) του ενεργητικού αυτού – στο οποίο περιλαμβάνονται περίπλοκα παράγωγα και δάνεια σε ντιλ με private equity – ήταν 31 δισ. ευρώ. Το ποσό αυτό είναι αρκετά χαμηλότερο από το 88 δισ. ευρώ που είχε η Deutsche Bank το Δεκέμβριο του 2008 και όσοι γνωρίζουν λένε πως η γερμανική τράπεζα έχει γίνει «πολύ προσεκτική» στην αποτίμηση των στοιχείων ενεργητικού «επιπέδου τρία» την τελευταία χρονιά.

«Υπήρχε μεγάλη πίεση από το 2012, από τις ΗΠΑ ειδικότερα. Το "επίπεδο τρία" έτυχε μεγάλης προσοχής» ανέφερε ένας εξ αυτών.

Ακόμα και έτσι, αυτά τα στοιχεία ενεργητικού αντιστοιχούν σε περίπου 70% των κοινών ίδιων κεφαλαίων της Deutsche Bank, επίπεδο χαμηλότερο από αυτό των Barclays και Credit Suisse, αλλά υψηλότερο από αμερικάνικων τραπεζών όπως οι JP Morgan, Goldman Sachs και Morgan Stanley.

Εξαιτίας του ότι τα στοιχεία αυτά είναι δύσκολο να ρευστοποιηθούν, οι ρυθμιστικές αρχές αναγκάζουν τις τράπεζες να έχουν υψηλά επίπεδα κεφαλαίου για την κάλυψη τους. Αυτός είναι ο λόγος που η Deutsche Bank έχει έναν ξεκάθαρο λόγο να προσπαθήσει να τα μείωσει, καθώς επιχειρεί να μαζέψει τον ισολογισμό της και να συμμορφωθεί με τις κεφαλαιακές απαιτήσεις.

Ωστόσο, αναλυτές υποστηρίζουν πως αυτό δεν θα είναι τόσο απλό. «Στην μετά Brexit εποχή, αυτά τα στοιχεία ενεργητικού (του επιπέδου τρία) είναι πιο δύσκολο να πουληθούν» λέει ο Amit Goel, αναλυτής τραπεζών στην Exane.

Ανεξάρτητα από την εστίαση των τραπεζών σε αυτά τα πιο εξωτικά στοιχεία ενεργητικού, αναλυτές και επενδυτές εκτιμούν πως οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η τράπεζα αφορούν πιο κοινότοπα ζητήματα.

«Το πρόβλημα με την Deutsche είναι πως έχουν αδύναμα έσοδα, έχουν πολλά νομικά έξοδα και έχουν αδύναμα κεφάλαια» σημειώνει ένας από τους 20 μεγαλύτερους επενδυτές της τράπεζας.

Η κεφαλαιακή θέση της Deutsche αποτελεί εδώ και καιρό πηγή ανησυχίας. Το 2013, ο τότε επικεφαλής της γερμανικής τράπεζας, Anshu Jain, είχε υποστηρίξει πως μετά από την άντληση 3 δισ. ευρώ από επενδυτές, η «πορεία πείνας» της Deutsche είχε τελειώσει. Ένα χρόνο αργότερα επέστρεψε για να μαζέψει και άλλα 8 δισ. ευρώ. Μετά από δύο χρόνια, ο βασικός δείκτης κεφαλαιακής επάρκειας της τράπεζας (CET1) είναι στο 10,7% και παραμένει χαμηλότερος από πολλών ανταγωνιστών της. Είναι πάνω από τα επίπεδα που ζητούν οι ρυθμιστικές αρχές και θα ενισχυθεί μόλις η τράπεζα γράψει στα βιβλία της την πώληση του μεριδίου της στην κινεζική τράπεζα Huaxia. Αλλά μπορεί και πάλι να δεχθεί χτύπημα και οι περισσότεροι αναλυτές προβλέπουν ότι η Deutsche Bank θα αντλήσει κεφάλαια την επόμενη χρονιά.

Η αντιμετώπιση ενδεχόμενων χτυπημάτων στο μέλλον θα ήταν πιο εύκολα αν η επιχείρηση απέφερε κέρδη. Αλλά αυτήν την στιγμή δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Την περασμένη χρονιά, η τράπεζα είχε καθαρές ζημίες 6,8 δισ. ευρώ. Αυτό οφείλεται κυρίως σε νομικά έξοδα και απομειώσεις.

Αλλά υπό πίεση βρίσκονται και οι μονάδες «κλειδιά» της Detsche Bank. Η μονάδα επενδυτικής τραπεζικής έχει δεχθεί πλήγμα από τις αυστηρότερες ρυθμίσεις που επιβλήθηκαν μετά την κρίση και από την στασιμότητα στις αγορές. Εν τω μεταξύ, η μονάδα λιανικής έχει δεχθεί πλήγμα από τα ιστορικά χαμηλά επιτόκια. Περιορίζοντας τον αριθμό των νέων ντιλ και μεταθέτοντας για αργότερα μια μελλοντική αύξηση επιτοκίου, το Brexit αναμένεται να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση.

Σε μια απόπειρα να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες, ο επικεφαλής John Cryan μίλησε την περασμένη χρονιά για μια νέα στρατηγική. Τα επόμενα πέντε χρόνια, η τράπεζα θα πουλήσει την Postbank, θα ξεφορτωθεί στοιχεία ενεργητικού, θα κάνει περικοπές κόστους 3,5 δισ. ευρώ και θα αποχωρήσει από 10 χώρες. Ο στόχος της είναι να επιστρέψει σε ενσώματα ίδια κεφάλαια τουλάχιστον 10% και βασικό δείκτη κεφαλαιακής επάρκειας (CET1) στο 12,5% ως το τέλος του 2018.

Επιπλέον, ο κ. Cryan έχει φέρει αλλαγές στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας της τράπεζας και έχει κάνει πιο αυστηρές τις διαδικασίες για την ανάληψη πελατών, σε μια προσπάθεια να ελέγξει καλύτερα τα ρίσκα που αντιμετωπίζει.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η τράπεζα θα έπρεπε να ξεφορτωθεί περισσότερα στοιχεία ενεργητικού. Ο Neil Smith της Bankhaus Lampe λέει ότι με την πώληση της Postbank να μετατίθεται για την επόμενη χρονιά, η Deutsche μπορεί να προσπαθήσει να πουλήσει ορισμένα από τα ενυπόθηκα δάνεια της σε ασφαλιστικές.

Ωστόσο, άλλοι είναι επιφυλακτικοί κατά πόσον η απάντηση είναι η περαιτέρω πώληση στοιχείων ενεργητικού. «Το περιθώριο για την μείωση του ενεργητικού περιορίζεται από την ανάγκη να μείνει ενεργή και να δημιουργήσει κέρδη» αναφέρει ο Jernej Omahen της Goldman Sachs. «Δεν πιστεύουμε ότι η μείωση των στοιχείων ενεργητικού πέρα από το επίπεδο που έχει ανακοινωθεί ως τώρα θα αντιμετωπιστεί ως λύση από την αγορά. Αντίθετα, θα ερμηνευτεί ως πλήγμα στην λειτουργική κερδοφορία».

Μολονότι η Deutsche Bank επέμενε πάντοτε πως η αλλαγή πορείας θα είναι ένα πολυετές εγχείρημα, ορισμένοι αναλυτές πιστεύουν πως πρέπει να κάνει περισσότερα. Ο Kian Abouhossein της JP Morgan προβλέπει ότι τα έσοδα της Deutsche θα υποχωρήσουν κατά 13% και θεωρεί πως πρέπει να γίνουν περικοπές. «Όταν έχεις 100.000 άτομα προσωπικό και 30.000 συμβούλους, δεν είναι δύσκολο να μειώσεις το κόστος» σημειώνει.

Eίναι αλήθεια πως η μεγαλύτερη δυσκολία για την Deutsche μπορεί να είναι πως υπάρχουν λίγες εναλλακτικές εάν η τρέχουσα στρατηγική αποτύχει να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Σε αντίθεση με την UBS, η οποία κατάφερε να μειώσει δραστικά τα μη αποδοτικά τμήματα της επενδυτικής τράπεζας και να ανασυγκροτηθεί γύρω από την κερδοφόρα μονάδα του wealth management, η δύναμη της γερμανικής τράπεζας πηγάζει από την επενδυτική της τράπεζα. Οι άλλες δραστηριότητες της – στο asset management και στο transaction banking – δεν μπορούν να αποκτήσουν πρωταγωνιστικό ρόλο.

«Δεν υπάρχουν και πολλά που μπορεί να κάνεις από το να περιμένει» τονίζει ο ένα από τους 20 μεγαλύτερους επενδυτές της τράπεζας. «Πρέπει να ξεκαθαρίσουν τις νομικές διαμάχες και να ελπίζουν ότι οι αγορές θα ανακάμψουν και θα είναι και πάλι σε θέση να δανείζουν χρήματα».
Νομικά προβλήματα: Οι αισιόδοξες προβλέψεις βάζουν τον πήχη πολύ χαμηλά

Στις προβλέψεις για το 2016, η Deutsche Bank ανέφερε ότι τα νομικά κόστη θα συνεχίσουν να είναι ένα «βάρος», αλλά αναμένεται να είναι «κάτω από τα επίπεδα του 2015». Για την μεγαλύτερη τράπεζα της Γερμανίας, o στόχος αυτός δεν είναι και πολύ φιλόδοξος.

Την περασμένη χρονιά, η Deutsche Bank αποκάλυψε πως αντιμετωπίζει 7.000 ξεχωριστές μηνύσεις και ρυθμιστικές πράξεις, που την ανάγκασαν να εγγράψει δαπάνες για επίλυση δικαστικών διαφορών 1,2 δισ. ευρώ και προβλέψεις 5,2 δισ. ευρώ, ένα από τα μεγαλύτερα ποσά που έχουν βάλει στην άκρη ευρωπαϊκές τράπεζες.

Στα πιο πρόσφατα αποτελέσματα, η λίστα με μια επιλογή μόνο των εκκρεμών νομικών υποθέσεων και των προβλημάτων με τις ρυθμιστικές αρχές ανέρχεται σε 10 σελίδες. Αλλά ακόμα και στη λίστα αυτή, ορισμένες υποθέσεις ξεχωρίζουν: η κοινή δίωξη από ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο σε συναλλαγές 10 δισ. δολαρίων για την αποφυγή κυρώσεων στη Ρωσία, οι έρευνες στις ΗΠΑ για την χειραγώγηση της αγοράς συναλλάγματος, μια νέα δίωξη στις ΗΠΑ για την πρόσληψη κρατικών αξιωματούχων στην Ασία και μια τριετής αμερικάνικη έρευνα για στρεβλώσεις στις πωλήσεις ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων.

Aλλά είναι τόσο μεγάλο το μέγεθος των νομικών προβλημάτων της Deutsche Bank που ακόμα και η παραμικρή θετική είδηση στο μέτωπο αυτό ενθουσιάζει τους επενδυτές.

Παρά την βουτιά 58% στα καθαρά κέρδη, η μετοχή της εταιρείας ενισχύθηκε 4% την ημέρα των αποτελεσμάτων πρώτου τριμήνου τον Απρίλιο, απλά επειδή τα κόστη για την επίλυση δικαστικών διαφορών δεν ήταν τόσο μεγάλα όσο προβλεπόταν.

H γερμανική τράπεζα πρόσθεσε επίσης πως οι προβλέψεις για τα νομικά κόστη βρίσκονταν στα 5,4 δισ. ευρώ.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, αναλυτές της JP Morgan υπολόγισαν το πιθανό χτύπημα από επιπλέον νομικά κόστη στα 3,4 δισ. ευρώ τα επόμενα τρία χρόνια. «Αν οι διακανονισμοί των υποθέσεων ευθυγραμμίζονται με τις προβλέψεις, θα είναι ένα πολύ θετικό στοιχεία για την τιμή της μετοχής» εκτιμά ο αναλυτής της JP Morgan, Kian Abouhossein.

Πηγή Euro2day


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Πρέπει να ξυπνήσουμε, προτού καταστραφούμε εντελώς μέσα από εμφύλιους και διακρατικούς πολέμους

Γράφει ο Αλέξης Ζακυνθινός
"Η ενωμένη Ευρώπη, έτσι όπως τη φανταζόμαστε και την επιθυμούσαμε, ήταν ένα όνειρο. Πρέπει λοιπόν να ξυπνήσουμε και να δούμε πως η πραγματική Ευρώπη στηρίζεται σε τρεις βασικούς πυλώνες: στον ανταγωνισμό των κρατών της με κάθε θεμιτό και αθέμιτο τρόπο, στην ευελιξία (απελευθέρωση) της αγοράς εργασίας, καθώς επίσης στη νεοφιλελεύθερη πολιτική λιτότητας. Οι πυλώνες όμως αυτοί δεν ενώνουν τα κράτη μεταξύ τους αλλά, αντίθετα, τα χωρίζουν – μετατρέποντας τους εταίρους σε εχθρούς. Ταυτόχρονα καταλύουν τη Δημοκρατία – αφού προωθούν ένα σοβιετικού τύπου οικοδόμημα, το οποίο θα κυβερνάται απολυταρχικά από τις δυτικές ελίτ".
Μετά το BREXIT φαίνεται πως πολλοί Βρετανοί ανακάλυψαν ξαφνικά ότι θέλουν πράγματι να ανήκουν στην Ευρώπη – διαδηλώνοντας και συγκεντρώνοντας υπογραφές για να επαναληφθεί το δημοψήφισμα. Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι, ιδίως οι ελίτ, αναζητούν με μία εικονική απόγνωση τρόπους, μέσω των οποίων θα μπορούσε να διασωθεί η ενότητα – δηλώνοντας πανηγυρικά πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση εκτός της ΕΕ.

Η τοποθέτηση τους αυτή είναι προφανής, αφού ο κάθε λογικός άνθρωπος θα ήθελε μία ενωμένη Ευρώπη – όπου θα επικρατούσε η αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των λαών, η ελεύθερη διακίνηση των Πολιτών, οι συναλλαγές με το ίδιο νόμισμα, μία τεράστια εσωτερική αγορά για τα προϊόντα όλων των κρατών, τα οποία θα διακινούνταν χωρίς κανένα εμπόδιο κοκ.

Είναι όμως εντελώς διαφορετικό το τί θέλει κανείς από το τι μπορεί – κυρίως επειδή η θέληση για μία τέτοια Ευρώπη στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Το Λουξεμβούργο έχει καταφέρει να εξασφαλίσει το προνόμιο ενός φορολογικού παραδείσου, προσελκύοντας τράπεζες και μεγάλους ομίλους, χωρίς να επιτρέπεται κάτι ανάλογο σε άλλες χώρες. Η Ολλανδία αποτελεί μία διαφορετική εναλλακτική δυνατότητα, θεωρούμενη ως η κρυφή όαση της φοροδιαφυγής – ενώ η Ιρλανδία, μέσα από μία σειρά εκβιασμούς, έχει καταφέρει να διατηρήσει πολύ χαμηλό το φορολογικό συντελεστή της, με αποτέλεσμα οι εξαγωγές της να υπερβαίνουν το 100% του ΑΕΠ, όταν στην Ελλάδα επιβάλλεται η συνεχής αύξηση των φόρων, χωρίς καμία λογική.

Από την άλλη πλευρά η Γερμανία, αφού ναρκοθέτησε το ευρώ από την πρώτη ημέρα της υιοθέτησης του με το «μισθολογικό dumping» που εφάρμοσε (ατζέντα 2010), ενισχύει συνεχώς την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα – εξασφαλίζοντας τεράστια πλεονάσματα εις βάρος της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Βρετανίας κοκ., τα οποία δυναμιτίζουν φυσικά τόσο την Ευρωζώνη, όσο και την ΕΕ.

Ταυτόχρονα, μειώνεται συνεχώς η βιομηχανική παραγωγή των άλλων χωρών – γεγονός που, σε συνδυασμό με τα ελλείμματα τους, ασκεί τεράστιες πιέσεις στην οικονομία τους. Σκοτεινό παράδειγμα αποτελεί σήμερα η Ιταλία, στην οποία δεν κινδυνεύουν μόνο οι τράπεζες, αλλά το ίδιο το κράτος, απειλούμενο να χρεοκοπήσει – κάτι που θα συμβεί, εάν τελικά δεν διασώσει το δημόσιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, επειδή το απαγορεύει η νέα νομοθεσία που επέβαλλε η Γερμανία. Ακόμη όμως και να μην απαγορευθεί τελικά, πώς θα διασώσει ένα χρεοκοπημένο κράτος, μη ανταγωνιστικό πλέον, τις χρεοκοπημένες τράπεζες του;

Περαιτέρω, η Ελλάδα δεν επιτρέπεται να χρεοκοπήσει, παρά το ότι διαφορετικά θα χάσει τα πάντα – με την έννοια πως θα λεηλατηθεί τόσο η δημόσια, όσο και η ιδιωτική περιουσία της, χωρίς να καλυτερεύσει η οικονομική της κατάσταση. Εκτός αυτού, η ΕΚΤ έκλεισε εκβιαστικά, παράνομα, χωρίς κανένα δικαίωμα τις τράπεζές της το 2015, για να επιβάλλει φασιστικά τους όρους της – ενώ η Κομισιόν «υποχρέωσε» τον πρωθυπουργό σε μία μοναδική στην ιστορία προδοσία της χώρας από έναν πολιτικό της.

Ολοκληρώνοντας, χωρίς να επεκταθούμε σε άλλες λεπτομέρειες, τόσο η ενωμένη Ευρώπη, όσο και το ευρώ είναι ένα απατηλό όνειρο – από το οποίο πρέπει να ξυπνήσουμε όλοι, προτού καταστραφούμε εντελώς, μέσα από εμφύλιους και διακρατικούς πολέμους.

Το γεγονός δε ότι, το ΝΑΤΟ θέλει να αναλάβει τα ηνία της ΕΕ, οι Η.Π.Α. δηλαδή που βρίσκονται σε πορεία παρακμής, με την έωλη δικαιολογία της ρωσικής απειλής, είναι μάλλον αρκετό για να μας ξυπνήσει από το λήθαργο – αφού κανένας Ευρωπαίος δεν θέλει να κλειστεί σε μία φυλακή, από την οποία δεν θα μπορεί ποτέ να αποδράσει, με δεσμοφύλακα τη Γερμανία, κινδυνεύοντας ταυτόχρονα να συρθεί σε πόλεμο με τη Ρωσία για να επιβιώσουν οι Η.Π.Α.

Πηγή Analyst


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Το σχέδιο Β ή Χ περιελάμβανε την ενεργό παρουσία του στρατού. Θα έβγαζαν, δηλαδή, τον στρατό και τα τανκς στον δρόμο, προκειμένου να «εγγυηθούν» την … εσωτερική ασφάλεια. Ο κ. Καμμένος θυμάται κάτι σχετικά; Και τι θα κάνατε αγαπητέ Πάνο με τους «εχθρούς»; Είχατε κάποιο σχέδιο αντιμετώπισης της … τρόικας εσωτερικού;

Ναι, ξέρουμε! Έκτακτη ανάγκη. Και ο Παπαδόπουλος έτσι ξεκίνησε και έβαλε την Ελλάδα επτά μαύρα χρόνια στον γύψο. Λοιπόν! Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ένα πρωί ο πρόεδρος Τσίπρας ζήτησε να γίνει ένα σχέδιο για την περίπτωση που η τρόικα μας πετούσε έξω από το ευρώ. Παρατήρηση: Από το ευρώ δεν μπορούσε και δεν μπορεί κάποιος να μας πετάξει. Το μόνο που θα μπορούσε να συμβεί είναι να ζητήσουμε εμείς να βγούμε από το ευρώ. Άρα, αυτό που ετοίμαζαν στην πραγματικότητα ήταν ένα σχέδιο εξόδου από την Ευρώπη. Ότι θα φόρτωναν τις ευθύνες στους ξένους είναι ηλίου φαεινότερο. Η ουσία πάντως είναι ότι σχεδίαζαν με κάθε λεπτομέρεια την έξοδο της χώρας από την Ευρώπη. Η δραχμή ήταν ένα και μόνο θέμα που θα προέκυπτε σε αυτό τον δρόμο.

Πέρα από το νόμισμα υπήρχε και το θέμα των καυσίμων. Είχαν πράγματι συμφωνήσει με την Βενεζουέλα του Μαδούρο για την προμήθεια πετρελαίου; Κι αν ναι με ποιο αντάλλαγμα; Ποιος έκλεισε την συμφωνία και ποιος θα αναλάμβανε τις μεταφορές;

Στα φάρμακα, σε ποιες ελληνικές εταιρείες πήγαν και τι ακριβώς ζήτησαν; Το σημαντικότερο, όμως, είναι το πότε! Έχει σημασία αν πήγαν τον Φεβρουάριο ή τον Μάιο. Διότι τον Φεβρουάριο ισχυριζόντουσαν ότι θέλανε την Ελλάδα μέσα στο ευρώ. Ακόμη και τότε αυτό λέγανε.

Πήγανε σε κάποια αλυσίδα σούπερ μάρκετ να ρωτήσουν για την δημιουργία ενός δικτύου διανομής ειδών πρώτης ανάγκης;

Και φτάνουμε στο πιο ενδιαφέρον. Τι ακριβώς σχεδίαζαν να κάνουν με τον στρατό και τι θα έκαναν με όσους διαφωνούσαν με την εθνοσωτήριο; Θα τους άφηναν να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους; Να εκφράσουν την όποια διαφωνία τους μέσω του Τύπου; Να βρίσκονται μεταξύ τους; Κι αφού μιλάμε για σχέδιο του στρατού, θα πρέπει οπωσδήποτε να γνώριζαν σχετικά ο υπουργός Πάνος Καμμένος και οι αρχηγοί των όπλων. Στο δια ταύτα: Τι προέβλεπε το σχέδιο Χ για τους πολιτικούς σας αντιπάλους; Να ήταν άραγε τυχαία η καλλιέργεια κλίματος με την … τρόικα εσωτερικού και τα «πουτανάκια των δανειστών»; Διότι εδώ δεν μιλάμε για ένα σχέδιο έκτακτης ανάγκης, αλλά για ένα προμελετημένο σχέδιο εκτροπής. Προσεκτικά σχεδιασμένο σε όλες του τις λεπτομέρειες…

Θανάσης Μαυρίδης
thanasis.mavridis@liberal
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Του Στέλιου Παπαθεμελή

Υποβληθήκαμε σε εθελούσια μνημονιακή δουλεία. Παραμένουμε αιχμάλωτοί της.
Ικανοποιήσαμε όλες τις απαιτήσεις των αχόρταγων δανειστών: Κατεβάσαμε το δημόσιο έλλειμμα από το 14,5% στο 3 % του ΑΕΠ. Μειώσαμε το μοναδιαίο κόστος εργασίας κατά 22%. Και έχουμε ήδη πλεόνασμα ισοζυγίου πληρωμών.
Άλλοι χωρίς να καταφέρουν τα ίδια (Ιρλανδοί, Πορτογάλοι) είναι στο απυρόβλητο των βαρώνων της Ε.Ε.

Τα διεθνή αρπακτικά κουρσεύουν τον δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο των Ελλήνων. Ανενόχλητοι και με επίσημη ελληνική βούλα. Ιδιοποιούνται τις ελληνικές τράπεζες- τις πέρασαν στην ιδιοκτησία της ΕΚΤ και των ξένων μετόχων. Διορίζουν και παύουν τις διοικήσεις τους. Μας κατάντησαν χώρα ανάπηρης κυριαρχίας την οποία πειθαναγκάζουν να υπακούει τυφλά στις εντολές τους.

Τα κοράκια είναι από τη φύση τους αρπακτικά, αλλά άμυαλα. Στον γνωστό αισώπειο μύθο «κόραξ και αλώπηξ» ο κόραξ άρπαξε ένα κομμάτι κρέας, το ανέβασε σε ένα δέντρο και ετοιμάστηκε να το καταβροχθίσει. Η αλεπού που τον εντόπισε μηχανεύτηκε να του το πάρει. Στάθηκε απέναντι και άρχισε να τον εγκωμιάζει αραδιάζοντάς του ύμνους και διθυράμβους: «είσαι μεγάλος και ωραίος αξίζεις να γίνεις βασιλιάς των πουλιών…».Με την επισήμανση «τοῦτο πάντως αν γένοιτο, εἰ φωνὴν εἶχεν ο κόραξ» και αυτό θα μπορούσε να συμβεί αν είχε και φωνή! Το αρπακτικό θέλοντας να δείξει ότι έχει και φωνή άφησε να πέσει το κρέας και έκραξε δυνατά. Τότε η αλεπού το άρπαξε λέγοντας: Κόρακα έχεις τα πάντα, μόνο μυαλό να αποκτήσεις.«Νοῦν μόνον κτήσαι».

Τα κοράκια όμως της παγκοσμιοκρατίας χρειάζονται εκτός από μυαλό και καρδιά για να σέβονται το ανθρώπινο πρόσωπο.

Αυτά έβαλαν στο μάτι τα ελληνικά κόκκινα δάνεια των 150 δισ €. Εποφθαλμιούν να τα «τσεπώσουν» σε τιμές σκοτωμού των 10-20% της αξίας τους . Μετά θα τα μοσχοπουλήσουν εις πενταπλούν. Θα κλάψουν μάνες κι ορφανά, θα ξεσπιτωθεί κοσμάκης. Θρήνος και οδυρμός.

Βεβαίως το τοπίο προσφέρεται για βρώμικες δοσοληψίες με μεγάλους θαλασσοδανειολήπτες που θα μπορούν να εξοφλήσουν με ασήμαντο κλάσμα την οφειλή.

Καθημερινά ακούγονται κραυγές αγωνίας για την ακατάπαυστη σφαγιαστική φοροκαταιγίδα η οποία συλλαμβάνει τους φτωχούς όπως ο ιστός της αράχνης τα μικρά ζωύφια καθώς τα μεγάλα τον διαρρηγνύουν. Υπάρχει ωστόσο δίκαιο σύστημα, η φορολόγηση του παραγόμενου πλούτου (εύστοχες επισημάνσεις Μ. Κουρής, ΠΑΡΟΝ 3/7/16). Και δίκαιος τρόπος, η σύνδεση των ταμειακών μηχανών όλων των επιχειρήσεων με το taxis.

Η χώρα παραμένει στην εντατική. Η φούσκα Μαρινόπουλος δείχνει την πολλαπλή παθογένεια της οικονομίας μας, με κλειστές 244.000 επιχειρήσεις, άλλες λόγω των συνθηκών, πολλές εξαιτίας υπερδανεισμού και μετατροπής δανείων σε ατομικό πλουτισμό, ή ποικίλες καταδολιεύσεις. Ενώ αφανίστηκαν 843.000 θέσεις εργασίας και χάθηκαν 30δισ. εισοδήματα.

Το πολιτικό προσωπικό «μεριμνά και τυρβάζεται» περί άλλα, στα οποία όμως δεν περιλαμβάνεται η έξοδος από την κρίση.

Στο μεταξύ ο εξ ανατολών τα βρίσκει, τα βρήκε με όλους που τα είχε σπάσει. Αυτό αλλάζει το γεωπολιτικό τοπίο του ζωτικού μας χώρου. Τα νέα δεδομένα μας προλαβαίνουν ανυποψίαστους. Η ελληνική διπλωματία είχε επαφεθεί στις ρήξεις και συγκρούσεις του Ερντογάν με τους πάντες και την αφελή αυτοκαθησυχαστική σκέψη ότι στα 12 χρόνια της εξουσίας του δεν δημιούργησε θερμό επεισόδιο. Τις συστηματικές και επίμονες, κρύες μεν, αλλά ωμές έργω προσβολές των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων η πολιτική μας τάξη τις αντιπαρέρχεται.

Το ψυχογράφημα του σουλτάνου δείχνει άτομο άφιλο, αφιλότιμο, βίαιο και ωμό. Εξαφάνισε τους στενότερους συνεργάτες του. Τον πνευματικό του καθοδηγητή Φετουλάχ Γκιουλέν δεν πρόλαβε να τον «τακτοποιήσει» διότι πρόλαβε εκείνος να διαφύγει.

Τώρα την ανάγκη φιλοτιμίαν ποιούμενος γλείφει εκεί που έφτυνε. Εξαναγκάζεται σε παραχωρήσεις προς Πούτιν. Τα βρίσκει με Νετανιάχου χάρις στο ισχυρό τουρκοεβραϊκό κεφάλαιο και την αμερικανική πίεση. Το παλεύει με Σίσι. Πονοκέφαλός του η αναπυροδότηση του κουρδικού (μέτωπο Συρίας, εσωτερικό με PKK).

Οι αδιστάκτως φιλότουρκοι Ατλαντικοί, πασχίζουν να καταστήσουν την Τουρκία συγκύριο στην ΑΟΖ Ελλάδος – Κύπρου. Υπήρξε επίσημη ισραηλινή δέσμευση ότι η εξαγωγή του φυσικού τους αερίου θα έχει την διαδρομή Κύπρος-Κρήτη-Ευρώπη. Όμως η Κυπριακή ηγεσία τους μπέρδεψε με τη λεγόμενη “λύση”. Ο Θεός να την κάνει τέτοια! Το εθνικό μας κέντρο αγρόν αγοράζει.

Τα νέα δεδομένα απελευθερώνουν την επιθετικότητα του νεοοθωμανού ο οποίος θα ψάξει σίγουρα ευκολότερους στόχους (Ελλάδα-Κύπρος). Στο μεταξύ συνεχίζει να βεβηλώνει την Αγία Σοφία. Χλιαρή έως ανύπαρκτη η ελλαδική αντίδραση.

Εμείς θα βλέπαμε κλειδί εδώ τον Βλαδίμηρο Πούτιν θυμίζοντάς του ότι ο συνονόματός του που εκχριστιάνισε το γένος των Ρώσων το έπραξε όταν οι απεσταλμένοι του τον πληροφόρησαν ότι θαμπώθηκαν από την Θεία Λειτουργία που παρακολούθησαν στην Αγιά Σοφιά: «Δεν ξέραμε αν βρισκόμασταν στην γη, ή στον ουρανό. Δεν ξέρουμε πώς να το περιγράψουμε με λόγια».(Ρωσικό Χρονικό Νέστορος - The Russian Primary Chronicle, Cambridge, MA 1953, σ. 111).

* Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης
Ηλεκτ. ταχ.: stelios@papathemelis.gr, danagennisi.press@gmail.com


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου
 


Την γερμανική πολιτική στην κρίση του ευρώ, στην οποία «βρέθηκε το σωστό μίγμα», υπερασπίστηκε για μία ακόμη φορά η Καγκελάριος Angela Merkel, αναφέροντας μάλιστα ως παράδειγμα την Ελλάδα. Τόνισε δε ότι η Γερμανία δεν ήταν η μόνη που υποστήριξε αυτή την πολιτική για την αντιμετώπιση της κρίσης του ευρώ.

«Σε ό,τι αφορά την γερμανική πολιτική λιτότητας, η Γερμανία υποστήριξε μια θέση - όχι μόνη της -, η οποία λέει ότι χρειαζόμαστε διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και βεβαίως δημοσιονομική σταθερότητα. Διότι είδαμε, όταν ξέσπασε η κρίση του ευρώ, ότι η Ελλάδα έχει 14% έλλειμμα, και βρήκαμε το σωστό μίγμα.

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις αποτελούν προϋπόθεση για να συνεχίσουμε να έχουμε θέσεις εργασίας στην Ευρώπη και να μην δημιουργηθούν οι θέσεις κάπου αλλού», δήλωσε η Merkel, σε συνέντευξή της στο δεύτερο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ZDF.

Παράλληλα, η Καγκελάριος της Γερμανίας εμφανίστηκε πεπεισμένη ότι η Βρετανία θα υποβάλει αίτημα αποχώρησης από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά την εκλογή νέου Πρωθυπουργού και ότι δεν θα υπάρξει νέο δημοψήφισμα.

Ωστόσο, απέρριψε τον ισχυρισμό ότι ήταν η πολιτική λιτότητας που οδήγησε τους Βρετανούς στην επιλογή του Brexit.

Υπεραμύνθηκε ακόμη της προσφυγικής πολιτικής της, ενώ παραδέχθηκε ότι κατά τη συνάντησή της με τον Ταγίπ Ερντογάν δεν υπήρξε συμφωνία σε ό,τι αφορά την απαγόρευση επίσκεψης γερμανών βουλευτών στη βάση του Ιντσιρλίκ.

«Ασχολoύμαι με την πραγματικότητα και θεωρώ βέβαιο ότι το αίτημα θα υποβληθεί. Θέλουν να το υποβάλουν όταν θα έχουν μια νέα Πρωθυπουργό, όταν αυτό θα είναι δυνατό (…) Είναι τώρα θέμα των Βρετανών να καταστρώσουν ένα σχέδιο για το πώς θέλουν να προχωρήσουν», δήλωσε η A. Merkel αναφερόμενη στο Brexit, στην καθιερωμένη «θερινή συνέντευξή» της στο δεύτερο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης ZDF.

Κληθείσα να σχολιάσει τους επικριτές της που εκτιμούν ότι η πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία οδήγησε στην απογοήτευση των πολιτών για την Ευρωπαϊκή Ένωση και στην απόφαση των Βρετανών για Brexit, η Καγκελάριος απέρριψε τον ισχυρισμό, τονίζοντας ότι «ασφαλώς και χρειαζόμαστε δημοσιονομική σταθερότητα» και ότι στην Μεγάλη Βρετανία ρόλο έπαιξε κυρίως η ελευθερία μετακίνησης του εργατικού δυναμικού και όχι η πολιτική λιτότητας. «Διότι εκεί ήταν επιφυλακτικοί σε ό,τι αφορά την ελευθερία κίνησης», είπε η Καγκελάριος, επισημαίνοντας ταυτόχρονα ότι η Μ. Βρετανία δεν είναι η χώρα με την υψηλότερη ανεργία νέων στην Ευρώπη.

Σε ό,τι αφορά την προσφυγική κρίση, η η Καγκελάριος της Γερμανίας επανέλαβε ότι η Ευρώπη πρέπει να κάνει κάτι για τους χιλιάδες πρόσφυγες που πεθαίνουν κυρίως στην Μεσόγειο. «Δεν μπορούμε να περιμένουμε από τους ανθρώπους να έρχονται υπό άθλιες συνήθειες και εκατοντάδες - και στη Μεσόγειο χιλιάδες - να χάνουν τη ζωή τους», δήλωσε χαρακτηριστικά και πρόσθεσε ότι «πρέπει να σταματήσουμε την παράνομη μετανάστευση» και να διασφαλίσουμε τα εξωτερικά σύνορα. Υποστήριξε δε ότι η γερμανική πολιτική στην προσφυγική κρίση παραμένει σωστή και ανέφερε ότι η βρέθηκε ενώπιον αποφάσεων, σε σχέση με το αν έπρεπε να αφεθεί η Ελλάδα μόνη ή αν θα έπρεπε να επιτραπεί στην Ουγγαρία να κακομεταχειρίζεται τους πρόσφυγες.

Η A. Merkel ρωτήθηκε ακόμη σχετικά με την απόφαση της τουρκικής κυβέρνησης να απαγορεύσει σε γερμανούς βουλευτές να επισκεφθούν την στρατιωτική βάση του Ιντσιρλίκ, για να παραδεχτεί ότι η συνάντηση που είχε με τον Τούρκο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Βαρσοβία, δεν έφερε αποτέλεσμα. «Πρέπει να γίνει περαιτέρω επεξεργασία», δήλωσε, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το αν τίθεται ζήτημα αποχώρησης των γερμανών στρατιωτών από εκεί. «Είναι απαραίτητο οι βουλευτές μας να μπορούν να επισκεφθούν το Ιντσιρλίκ, να μπορούν να επισκεφθούν τους στρατιώτες μας», δήλωσε, τόνισε πάντως ότι «δεν είναι η πρώτη φορά στην πολιτική που μια πρώτη συζήτηση δεν αρκεί».

Ερωτώμενη για τα προσωπικά της σχέδια σε ό,τι αφορά τη διεκδίκηση και τέταρτης θητείας στις εκλογές του 2017, η Καγκελάριος απέφυγε να απαντήσει και περιορίστηκε να πει: «Θα ειπωθεί ό,τι είναι απαραίτητο, όταν θα είναι απαραίτητο». Σχετικά με τον υποψήφιο διάδοχο του Ομοσπονδιακού Προέδρου Γιοάχιμ Γκάουκ, του οποίου η θητεία ολοκληρώνεται τον Μάρτιο του 2017, σημείωσε ότι αποφάσεις θα ληφθούν μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου στα κρατίδια Μεκλεμβούργο-Πομερανία και Κάτω Σαξονία, αλλά τόνισε ότι θα πρέπει να βρεθεί ένας υποψήφιος ο οποίος θα μπορεί να συγκεντρώσει την ευρύτερη δυνατή στήριξη.

Τέλος, σε ό,τι αφορά τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ του κόμματός της, των Χριστιανοδημοκρατών (CDU), και του αδελφού κόμματός τους στην Βαυαρία, των Χριστιανοκοινωνιστών (CSU), η Καγκελάριος προέταξε ότι όλες οι αποφάσεις έχουν ληφθεί από κοινού και δήλωσε ότι θεωρεί λήξασα την διαφορά της με τον Βαυαρό Πρωθυπουργό και Αρχηγό της CSU Χορστ Ζεεχόφερ σε ό,τι αφορά την προσφυγική πολιτική. «Είναι σαφές ότι υπήρξε διαφωνία. Είναι επίσης σαφές ότι κοιτάζουμε προς το μέλλον», είπε χαρακτηριστικά, αναφέροντας ότι τα κοινά σημεία με την CSU είναι πολύ περισσότερα από τις διαφορές.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
Πηγή Liberal


Οι απόψεις του ιστολογίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου